ସ୍ଵସ୍ତି ନୋ ଦିଵୋ ଅଗ୍ନେ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଧେହି ଯଜଥାଯ ଦେଵ । ସଚେମହି ତଵ ଦସ୍ମ ପ୍ରକେତୈରୁରୁଷ୍ଯା ଣ ଉରୁଭିର୍ଦେଵ ଶଂସୈଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଦିଗୁ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଭଲ ଦିଅ; ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ ଦିଅ । ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଆମେ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହୁଁ; ତୁମର ବିସ୍ତୃତ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଆମକୁ ମହାନ କର ।
ଇମା ଅଗ୍ନେ ମତଯସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଜାତା ଗୋଭିରଶ୍ଵୈରଭି ଗୃଣନ୍ତି ରାଧଃ । ଯଦା ତେ ମର୍ତୋ ଅନୁ ଭୋଗମାନଡ୍ଵସୋ ଦଧାନୋ ମତିଭିଃ ସୁଜାତ
ଏହି ଚିନ୍ତାମାନେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ସ୍ତୁତି କରେ । ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମଣିଷ, ହେ ଦୟାଳୁ, ତୁମର ଭୋଗର ଅନୁଭବ କରେ, ଭଲ ଚିନ୍ତା ଦେଇ ସହଯୋଗ କରେ, ହେ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମା ।
ଅଗ୍ନିଂ ମନ୍ଯେ ପିତରମଗ୍ନିମାପିମଗ୍ନିଂ ଭ୍ରାତରଂ ସଦମିତ୍ସଖାଯମ୍ । ଅଗ୍ନେରନୀକଂ ବୃହତଃ ସପର୍ଯଂ ଦିଵି ଶୁକ୍ରଂ ଯଜତଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବାପା, ମାଆ, ଭାଇ ଓ ସଦା ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଭାବେ । ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ମହାନ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ପୂଜ୍ୟ ମୁହଁକୁ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପୂଜା କରେ ।
ସିଧ୍ରା ଅଗ୍ନେ ଧିଯୋ ଅସ୍ମେ ସନୁତ୍ରୀର୍ଯଂ ତ୍ରାଯସେ ଦମ ଆ ନିତ୍ଯହୋତା । ଋତାଵା ସ ରୋହିଦଶ୍ଵଃ ପୁରୁକ୍ଷୁର୍ଦ୍ଯୁଭିରସ୍ମା ଅହଭିର୍ଵାମମସ୍ତୁ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଚିନ୍ତାମାନେ ସଫଳ ହେଉ, ତୁମେ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଘରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର, ସଦା ହୋତା ଭାବେ । ନୀତିରେ ଅଟୁଟ, ଲାଲ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଦିନରେ ଆମକୁ ଭଲ ଦିଅ ।
ଦ୍ଯୁଭିର୍ହିତଂ ମିତ୍ରମିଵ ପ୍ରଯୋଗଂ ପ୍ରତ୍ନମୃତ୍ଵିଜମଧ୍ଵରସ୍ଯ ଜାରମ୍ । ବାହୁଭ୍ଯାମଗ୍ନିମାଯଵୋଽଜନନ୍ତ ଵିକ୍ଷୁ ହୋତାରଂ ନ୍ଯସାଦଯନ୍ତ
ଦୀପ୍ତିମାନ ଦିନରେ ବନ୍ଧୁ ପରି, ପ୍ରାଚୀନ ଯଜ୍ଞିକ, ଯଜ୍ଞର ସ୍ନେହୀ । ପୁରୋହିତମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଗୋତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହୋତା ଭାବେ ବସାଇଲେ ।
ସ୍ଵଯଂ ଯଜସ୍ଵ ଦିଵି ଦେଵ ଦେଵାନ୍କିଂ ତେ ପାକଃ କୃଣଵଦପ୍ରଚେତାଃ । ଯଥାଯଜ ଋତୁଭିର୍ଦେଵ ଦେଵାନେଵା ଯଜସ୍ଵ ତନ୍ଵଂ ସୁଜାତ
ସ୍ୱୟଂ ଯଜ୍ଞ କର, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ଆକାଶରେ; ଅଜ୍ଞାନୀ ରନ୍ଧା କ'ଣ କରିପାରିବ? ନିୟମିତ ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର, ଏଭଳି, ହେ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମା, ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କର ।
ଭଵା ନୋ ଅଗ୍ନେଽଵିତୋତ ଗୋପା ଭଵା ଵଯସ୍କୃଦୁତ ନୋ ଵଯୋଧାଃ । ରାସ୍ଵା ଚ ନଃ ସୁମହୋ ହଵ୍ଯଦାତିଂ ତ୍ରାସ୍ଵୋତ ନସ୍ତନ୍ଵୋ ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ରକ୍ଷକ ଓ ରକ୍ଷାକାରୀ ହେଉ; ଆମକୁ ଯୁବା କର ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ କର । ହେ ସର୍ବଦା ଦାନଶୀଳ, ଆମକୁ ଆହୁତିର ଦାନ ଦିଅ; ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଆମ ଦେହ କ୍ଷୟ ହେଉନାହିଁ ।
ପ୍ର କେତୁନା ବୃହତା ଯାତ୍ଯଗ୍ନିରା ରୋଦସୀ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି । ଦିଵଶ୍ଚିଦନ୍ତାଁ ଉପମାଁ ଉଦାନଳପାମୁପସ୍ଥେ ମହିଷୋ ଵଵର୍ଧ
ବିଶାଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଅଗ୍ନି ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତି, ବଳିଅଂଶ ଦିଗବିଦିଗ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି । ଆକାଶର ସୀମାରେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହିଷ, ଜଳର ଆଞ୍ଚଳରେ ବଢ଼ିଛନ୍ତି ।
ମୁମୋଦ ଗର୍ଭୋ ଵୃଷଭଃ କକୁଦ୍ମାନସ୍ରେମା ଵତ୍ସଃ ଶିମୀଵାଁ ଅରାଵୀତ୍ । ସ ଦେଵତାତ୍ଯୁଦ୍ଯତାନି କୃଣ୍ଵନ୍ସ୍ଵେଷୁ କ୍ଷଯେଷୁ ପ୍ରଥମୋ ଜିଗାତି
ଗର୍ଭରେ ଥିବା ବଳବାନ ବୃଷଭ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଉଠିଲେ, କୁହୁଡ଼ି ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଛା ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ। ସେ, ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ନିଜ ଘରରେ ପ୍ରଥମେ ବିଜୟୀ ହେଉଛନ୍ତି।
ଆ ଯୋ ମୂର୍ଧାନଂ ପିତ୍ରୋରରବ୍ଧ ନ୍ଯଧ୍ଵରେ ଦଧିରେ ସୂରୋ ଅର୍ଣଃ । ଅସ୍ଯ ପତ୍ମନ୍ନରୁଷୀରଶ୍ଵବୁଧ୍ନା ଋତସ୍ଯ ଯୋନୌ ତନ୍ଵୋ ଜୁଷନ୍ତ
ଯିଏ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଓ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗି ରଥ ନେଇଥିବା ମାନେ ତାଙ୍କର ଅବତରଣରେ, ନିଜ ଦେହରେ ଓ ସତ୍ୟର ଗର୍ଭରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଉଷୌଷୋ ହି ଵସୋ ଅଗ୍ରମେଷି ତ୍ଵଂ ଯମଯୋରଭଵୋ ଵିଭାଵା । ଋତାଯ ସପ୍ତ ଦଧିଷେ ପଦାନି ଜନଯନ୍ମିତ୍ରଂ ତନ୍ଵେ ସ୍ଵାଯୈ
ହେ ବସୁମାନେ, ଆପଣମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଉଷା କାଳରେ ପ୍ରଥମେ ଆସିଥିଲେ। ଦୁଇ ଜଣ ଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକ ହେଲେ। ସତ୍ୟ ପାଇଁ ସାତଟି ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ, ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ମିତ୍ରକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଭୁଵଶ୍ଚକ୍ଷୁର୍ମହ ଋତସ୍ଯ ଗୋପା ଭୁଵୋ ଵରୁଣୋ ଯଦୃତାଯ ଵେଷି । ଭୁଵୋ ଅପାଂ ନପାଜ୍ଜାତଵେଦୋ ଭୁଵୋ ଦୂତୋ ଯସ୍ଯ ହଵ୍ଯଂ ଜୁଜୋଷଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଦୃଷ୍ଟି, ସତ୍ୟର ରକ୍ଷକ। ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଚଳିବାବେଳେ ତୁମେ ବରୁଣ ହେଉଛ। ତୁମେ ଜଳର ସନ୍ତାନ ଜାତବେଦସ୍, ତୁମେ ହବ୍ୟ ପ୍ରିୟ ଦୂତ।
ଭୁଵୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ରଜସଶ୍ଚ ନେତା ଯତ୍ରା ନିଯୁଦ୍ଭିଃ ସଚସେ ଶିଵାଭିଃ । ଦିଵି ମୂର୍ଧାନଂ ଦଧିଷେ ସ୍ଵର୍ଷାଂ ଜିହ୍ଵାମଗ୍ନେ ଚକୃଷେ ହଵ୍ଯଵାହମ୍
ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଏହି ବିଶ୍ୱର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଛ। ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ସହାୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ। ଆକାଶରେ ତୁମେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ରଖିଛ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ। ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଜିଭା ହବ୍ୟ ବାହକ ହେଉଛ।
ଅସ୍ଯ ତ୍ରିତଃ କ୍ରତୁନା ଵଵ୍ରେ ଅନ୍ତରିଚ୍ଛନ୍ଧୀତିଂ ପିତୁରେଵୈଃ ପରସ୍ଯ । ସଚସ୍ଯମାନଃ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥେ ଜାମି ବ୍ରୁଵାଣ ଆଯୁଧାନି ଵେତି
ତ୍ରିତା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ବାଛିଲେ, ପିତା ଓ ଦୂର ଥିବା ଜଣଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଲେ। ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଥିବା ସେ ବକ୍ତବ୍ୟ କରି, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ।
ସ ପିତ୍ର୍ଯାଣ୍ଯାଯୁଧାନି ଵିଦ୍ଵାନିନ୍ଦ୍ରେଷିତ ଆପ୍ତ୍ଯୋ ଅଭ୍ଯଯୁଧ୍ଯତ୍ । ତ୍ରିଶୀର୍ଷାଣଂ ସପ୍ତରଶ୍ମିଂ ଜଘନ୍ଵାନ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଚିନ୍ନିଃ ସସୃଜେ ତ୍ରିତୋ ଗାଃ
ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଆପ୍ତିର ବଂଶଜ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ତିନି ମୁଣ୍ଡ ଓ ସାତ ରେଖା ଥିବାକୁ ବିଜୟ କଲେ; ତ୍ରିତା ମଧ୍ୟ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଗାଈ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଭୂରୀଦିନ୍ଦ୍ର ଉଦିନକ୍ଷନ୍ତମୋଜୋଽଵାଭିନତ୍ସତ୍ପତିର୍ମନ୍ଯମାନମ୍ । ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵିଶ୍ଵରୂପସ୍ଯ ଗୋନାମାଚକ୍ରାଣସ୍ତ୍ରୀଣି ଶୀର୍ଷା ପରା ଵର୍କ୍
ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବିଥିବାକୁ ଜୟ କଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତି ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର, ଯିଏ ଅନେକ ଆକାରର, ତାଙ୍କର ଗାଈ ଧରି, ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଆପୋ ହି ଷ୍ଠା ମଯୋଭୁଵସ୍ତା ନ ଊର୍ଜେ ଦଧାତନ । ମହେ ରଣାଯ ଚକ୍ଷସେ
ହେ ଜଳମାନେ, ଆସ, ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ। ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ।
ଯୋ ଵଃ ଶିଵତମୋ ରସସ୍ତସ୍ଯ ଭାଜଯତେହ ନଃ । ଉଶତୀରିଵ ମାତରଃ
ତୁମର ଯେଉଁ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ ରସ, ସେଠିଏ ଆମ ସହ ଅଂଶୀଦାର ହେଉ, ମାଆମାନେ ଯେପରି ଦୟାଳୁ।
ତସ୍ମା ଅରଂ ଗମାମ ଵୋ ଯସ୍ଯ କ୍ଷଯାଯ ଜିନ୍ଵଥ । ଆପୋ ଜନଯଥା ଚ ନଃ
ସେହିଠୁ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ବସିଥାଅ ଓ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ, ସେଠାକୁ ଆମେ ଆସିବାକୁ ଚାହୁଁ। ହେ ଜଳମାନେ, ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କର।
ଶଂ ନୋ ଦେଵୀରଭିଷ୍ଟଯ ଆପୋ ଭଵନ୍ତୁ ପୀତଯେ । ଶଂ ଯୋରଭି ସ୍ରଵନ୍ତୁ ନଃ
ଦେବୀ ଜଳମାନେ, ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆମ ପାନ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଈଶାନା ଵାର୍ଯାଣାଂ କ୍ଷଯନ୍ତୀଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ଅପୋ ଯାଚାମି ଭେଷଜମ୍
ଧନର ମାଲିକା, ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବସୁଛନ୍ତି, ହେ ଜଳମାନେ, ମୁଁ ତୁମର ଔଷଧ ଚାହୁଁ।
ଅପ୍ସୁ ମେ ସୋମୋ ଅବ୍ରଵୀଦନ୍ତର୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭେଷଜା । ଅଗ୍ନିଂ ଚ ଵିଶ୍ଵଶମ୍ଭୁଵମ୍
ଜଳରେ, ସୋମ ମୋତେ କହିଥିଲେ: ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଅଛି, ଏବଂ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଥିବା।
ଆପଃ ପୃଣୀତ ଭେଷଜଂ ଵରୂଥଂ ତନ୍ଵେ ମମ । ଜ୍ଯୋକ୍ଚ ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶେ
ହେ ଜଳମାନେ, ମୋତେ ଔଷଧ, ମୋ ଦେହ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବି।
ଇଦମାପଃ ପ୍ର ଵହତ ଯତ୍କିଂ ଚ ଦୁରିତଂ ମଯି । ଯଦ୍ଵାହମଭିଦୁଦ୍ରୋହ ଯଦ୍ଵା ଶେପ ଉତାନୃତମ୍
ହେ ଜଳମାନେ, ମୋ ଭିତରେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟତା ଅଛି, ମୋର କୌଣସି ଅପରାଧ, ଅସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଶାପ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଅ।
ଆପୋ ଅଦ୍ଯାନ୍ଵଚାରିଷଂ ରସେନ ସମଗସ୍ମହି । ପଯସ୍ଵାନଗ୍ନ ଆ ଗହି ତଂ ମା ସଂ ସୃଜ ଵର୍ଚସା
ହେ ଜଳମାନେ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଛି; ଆମେ ତୁମ ରସରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲୁ। ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନି, ଆସ; ମୋତେ ତେଜ ଦିଅ, ଏହାକୁ ନେଇଯାଅ ନାହିଁ।
ଓ ଚିତ୍ସଖାଯଂ ସଖ୍ଯା ଵଵୃତ୍ଯାଂ ତିରଃ ପୁରୂ ଚିଦର୍ଣଵଂ ଜଗନ୍ଵାନ୍ । ପିତୁର୍ନପାତମା ଦଧୀତ ଵେଧା ଅଧି କ୍ଷମି ପ୍ରତରଂ ଦୀଧ୍ଯାନଃ
ମୁଁ ଏକ ସଙ୍ଗୀ ସହିତ ସଖ୍ୟତା ବାଛିବି, ସମୁଦ୍ର ପରି ବଡ଼ ବାଧା ବି ଅଟକିପାରିବି ନାହିଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏଠାରେ ପିତାଙ୍କର ନାତିକୁ ଭୂମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୋଲା ଭାବେ ରଖୁନ୍ତୁ।
ନ ତେ ସଖା ସଖ୍ଯଂ ଵଷ୍ଟ୍ଯେତତ୍ସଲକ୍ଷ୍ମା ଯଦ୍ଵିଷୁରୂପା ଭଵାତି । ମହସ୍ପୁତ୍ରାସୋ ଅସୁରସ୍ଯ ଵୀରା ଦିଵୋ ଧର୍ତାର ଉର୍ଵିଯା ପରି ଖ୍ଯନ୍
ଏପରି ଚିହ୍ନିତ ମିତ୍ରତାକୁ କେହି ମିତ୍ର ଚାହାଁନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇଜଣ ଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ମହାନ୍ତଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଅସୁରଙ୍କ ପ୍ରବଳ ବୀରମାନେ, ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଉଶନ୍ତି ଘା ତେ ଅମୃତାସ ଏତଦେକସ୍ଯ ଚିତ୍ତ୍ଯଜସଂ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ । ନି ତେ ମନୋ ମନସି ଧାଯ୍ଯସ୍ମେ ଜନ୍ଯୁଃ ପତିସ୍ତନ୍ଵମା ଵିଵିଶ୍ଯାଃ
ଅମୃତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ଏହା ଏକ ମାତ୍ର ମର୍ତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ବିଷୟରେ। ତୁମର ମନ ଆମ ପ୍ରତି ନ ହେଉ, ତୁମେ ଆମ ଦେହକୁ ଆଶା କରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ନ ଯତ୍ପୁରା ଚକୃମା କଦ୍ଧ ନୂନମୃତା ଵଦନ୍ତୋ ଅନୃତଂ ରପେମ । ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଅପ୍ସ୍ଵପ୍ଯା ଚ ଯୋଷା ସା ନୋ ନାଭିଃ ପରମଂ ଜାମି ତନ୍ନୌ
ଯାହା ଆମେ ପୂର୍ବେ କରିଥିଲୁ, ଏବେ ଆମେ ସେହି କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅମୃତମାନେ, ମିଥ୍ୟା କଥା କହି ଆମେ ଅପରାଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେଉଁଠି ଏକ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅଛି; ସେ ଆମର ନାଭି, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ସମ୍ପର୍କ।
ଗର୍ଭେ ନୁ ନୌ ଜନିତା ଦମ୍ପତୀ କର୍ଦେଵସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ସଵିତା ଵିଶ୍ଵରୂପଃ । ନକିରସ୍ଯ ପ୍ର ମିନନ୍ତି ଵ୍ରତାନି ଵେଦ ନାଵସ୍ଯ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଗର୍ଭରେ ଆମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆମକୁ ଦମ୍ପତି ଭାବେ ଗଢ଼ିଥିଲେ—କର୍ଦମ, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ସବିତା। ତାଙ୍କର ନିୟମକୁ କେହି ଭଙ୍ଗ କରିପାରେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନର ପାତ୍ରକୁ ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତ ଜାଣନ୍ତି।