ସପ୍ତ ସ୍ଵସୄରରୁଷୀର୍ଵାଵଶାନୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ମଧ୍ଵ ଉଜ୍ଜଭାରା ଦୃଶେ କମ୍ । ଅନ୍ତର୍ଯେମେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ପୁରାଜା ଇଚ୍ଛନ୍ଵଵ୍ରିମଵିଦତ୍ପୂଷଣସ୍ଯ
ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ଦେଖାଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସାତଜଣୀ ଭଉଣୀମାନେ — ମଧୁର ଜଳ ଭରିଥିବା ନଦୀମାନେ — କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ । ସେ, ଖୋଜି ଖୋଜି, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଣା ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ, ପୂଷଣଙ୍କର ଲୁଚା ଆଶ୍ରୟକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ ।
ସପ୍ତ ମର୍ଯାଦାଃ କଵଯସ୍ତତକ୍ଷୁସ୍ତାସାମେକାମିଦଭ୍ଯଂହୁରୋ ଗାତ୍ । ଆଯୋର୍ହ ସ୍କମ୍ଭ ଉପମସ୍ଯ ନୀଳେ ପଥାଂ ଵିସର୍ଗେ ଧରୁଣେଷୁ ତସ୍ଥୌ
କବିମାନେ ସାତଟି ସୀମା ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ସୀମା ଅଲଗା ରହିଛି, ଯାହା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର । ଲୋହାର ଏକ ଦଣ୍ଡ ଗଭୀର ଭିତିରେ, ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ଓ ଭାରୀ ଆଧାରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାଉଁ ହୋଇଛି ।
ଅସଚ୍ଚ ସଚ୍ଚ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଜନ୍ମନ୍ନଦିତେରୁପସ୍ଥେ । ଅଗ୍ନିର୍ହ ନଃ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ ପୂର୍ଵ ଆଯୁନି ଵୃଷଭଶ୍ଚ ଧେନୁଃ
ଅସତ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ଅଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଥିଲେ । ଆମ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ଋତର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା, ପୁରୁଣା ବଳିଅଂଶ ଓ ଗାଈ ।
ଅଯଂ ସ ଯସ୍ଯ ଶର୍ମନ୍ନଵୋଭିରଗ୍ନେରେଧତେ ଜରିତାଭିଷ୍ଟୌ । ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଭିର୍ଯୋ ଭାନୁଭିରୃଷୂଣାଂ ପର୍ଯେତି ପରିଵୀତୋ ଵିଭାଵା
ଏହିଅଟି ସେ, ଯାହାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟରେ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଗାୟକ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦୟାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ; ଯିଏ ଋଷିମାନଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଲୋକରେ ଘେରାଯାଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚାଲିଥାଏ ।
ଯୋ ଭାନୁଭିର୍ଵିଭାଵା ଵିଭାତ୍ଯଗ୍ନିର୍ଦେଵେଭିରୃତାଵାଜସ୍ରଃ । ଆ ଯୋ ଵିଵାଯ ସଖ୍ଯା ସଖିଭ୍ଯୋଽପରିହ୍ଵୃତୋ ଅତ୍ଯୋ ନ ସପ୍ତିଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ସଦା ସତ୍ୟ, ଯିଏ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଭାବେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରତା ପ୍ରସାର କରିଛନ୍ତି, ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ିବା ଯେମିତି ।
ଈଶେ ଯୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯା ଦେଵଵୀତେରୀଶେ ଵିଶ୍ଵାଯୁରୁଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଆ ଯସ୍ମିନ୍ମନା ହଵୀଂଷ୍ଯଗ୍ନାଵରିଷ୍ଟରଥ ସ୍କଭ୍ନାତି ଶୂଷୈଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉପକାରର ଅଧିପତି, ଯିଏ ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣର ଅଧିକାରୀ, ଯାହାରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ମନସ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆହୁତି ଦିଆଯାଏ, ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥି, ଶକ୍ତିରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି ।
ଶୂଷେଭିର୍ଵୃଧୋ ଜୁଷାଣୋ ଅର୍କୈର୍ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ରଘୁପତ୍ଵା ଜିଗାତି । ମନ୍ଦ୍ରୋ ହୋତା ସ ଜୁହ୍ଵା ଯଜିଷ୍ଠଃ ସମ୍ମିଶ୍ଲୋ ଅଗ୍ନିରା ଜିଘର୍ତି ଦେଵାନ୍
ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଆହୁତି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ । ମୃଦୁ ହୋତା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞିୟ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି, ଆହୁତିର ଆସ୍ୱାଦ ନିଅନ୍ତି ।
ତମୁସ୍ରାମିନ୍ଦ୍ରଂ ନ ରେଜମାନମଗ୍ନିଂ ଗୀର୍ଭିର୍ନମୋଭିରା କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ । ଆ ଯଂ ଵିପ୍ରାସୋ ମତିଭିର୍ଗୃଣନ୍ତି ଜାତଵେଦସଂ ଜୁହ୍ଵଂ ସହାନାମ୍
ଏହି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ସଦା ଜୟୀ, ଶବ୍ଦ ଓ ନମସ୍କାର ସହିତ ସମ୍ମାନ କର । ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ସ୍ତୁତି ପାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆହୁତି ସହିତ ।
ସଂ ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵା ଵସୂନି ଜଗ୍ମୁର୍ଵାଜେ ନାଶ୍ଵାଃ ସପ୍ତୀଵନ୍ତ ଏଵୈଃ । ଅସ୍ମେ ଊତୀରିନ୍ଦ୍ରଵାତତମା ଅର୍ଵାଚୀନା ଅଗ୍ନ ଆ କୃଣୁଷ୍ଵ
ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି, ସପ୍ତ ରେଖା ଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯେମିତି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଏକତ୍ର ହୁଏ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସହାୟତା ଆମକୁ ଦିଅ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ ।
ଅଧା ହ୍ଯଗ୍ନେ ମହ୍ନା ନିଷଦ୍ଯା ସଦ୍ଯୋ ଜଜ୍ଞାନୋ ହଵ୍ଯୋ ବଭୂଥ । ତଂ ତେ ଦେଵାସୋ ଅନୁ କେତମାଯନ୍ନଧାଵର୍ଧନ୍ତ ପ୍ରଥମାସ ଊମାଃ
ତୁମର ମହିମାରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ବସିବା ସମୟରେ, ଜନ୍ମ ମାତ୍ରେ ଆହୁତି ହୋଇଗଲ । ଦେବତାମାନେ ତୁମର ଚିହ୍ନକୁ ଅନୁସରିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ମାଆମାନେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଲେ ।
ସ୍ଵସ୍ତି ନୋ ଦିଵୋ ଅଗ୍ନେ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଧେହି ଯଜଥାଯ ଦେଵ । ସଚେମହି ତଵ ଦସ୍ମ ପ୍ରକେତୈରୁରୁଷ୍ଯା ଣ ଉରୁଭିର୍ଦେଵ ଶଂସୈଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଦିଗୁ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଭଲ ଦିଅ; ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ ଦିଅ । ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଆମେ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହୁଁ; ତୁମର ବିସ୍ତୃତ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଆମକୁ ମହାନ କର ।
ଇମା ଅଗ୍ନେ ମତଯସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଜାତା ଗୋଭିରଶ୍ଵୈରଭି ଗୃଣନ୍ତି ରାଧଃ । ଯଦା ତେ ମର୍ତୋ ଅନୁ ଭୋଗମାନଡ୍ଵସୋ ଦଧାନୋ ମତିଭିଃ ସୁଜାତ
ଏହି ଚିନ୍ତାମାନେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ସ୍ତୁତି କରେ । ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମଣିଷ, ହେ ଦୟାଳୁ, ତୁମର ଭୋଗର ଅନୁଭବ କରେ, ଭଲ ଚିନ୍ତା ଦେଇ ସହଯୋଗ କରେ, ହେ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମା ।
ଅଗ୍ନିଂ ମନ୍ଯେ ପିତରମଗ୍ନିମାପିମଗ୍ନିଂ ଭ୍ରାତରଂ ସଦମିତ୍ସଖାଯମ୍ । ଅଗ୍ନେରନୀକଂ ବୃହତଃ ସପର୍ଯଂ ଦିଵି ଶୁକ୍ରଂ ଯଜତଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବାପା, ମାଆ, ଭାଇ ଓ ସଦା ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଭାବେ । ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ମହାନ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ପୂଜ୍ୟ ମୁହଁକୁ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପୂଜା କରେ ।
ସିଧ୍ରା ଅଗ୍ନେ ଧିଯୋ ଅସ୍ମେ ସନୁତ୍ରୀର୍ଯଂ ତ୍ରାଯସେ ଦମ ଆ ନିତ୍ଯହୋତା । ଋତାଵା ସ ରୋହିଦଶ୍ଵଃ ପୁରୁକ୍ଷୁର୍ଦ୍ଯୁଭିରସ୍ମା ଅହଭିର୍ଵାମମସ୍ତୁ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଚିନ୍ତାମାନେ ସଫଳ ହେଉ, ତୁମେ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଘରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର, ସଦା ହୋତା ଭାବେ । ନୀତିରେ ଅଟୁଟ, ଲାଲ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଦିନରେ ଆମକୁ ଭଲ ଦିଅ ।
ଦ୍ଯୁଭିର୍ହିତଂ ମିତ୍ରମିଵ ପ୍ରଯୋଗଂ ପ୍ରତ୍ନମୃତ୍ଵିଜମଧ୍ଵରସ୍ଯ ଜାରମ୍ । ବାହୁଭ୍ଯାମଗ୍ନିମାଯଵୋଽଜନନ୍ତ ଵିକ୍ଷୁ ହୋତାରଂ ନ୍ଯସାଦଯନ୍ତ
ଦୀପ୍ତିମାନ ଦିନରେ ବନ୍ଧୁ ପରି, ପ୍ରାଚୀନ ଯଜ୍ଞିକ, ଯଜ୍ଞର ସ୍ନେହୀ । ପୁରୋହିତମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଗୋତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହୋତା ଭାବେ ବସାଇଲେ ।
ସ୍ଵଯଂ ଯଜସ୍ଵ ଦିଵି ଦେଵ ଦେଵାନ୍କିଂ ତେ ପାକଃ କୃଣଵଦପ୍ରଚେତାଃ । ଯଥାଯଜ ଋତୁଭିର୍ଦେଵ ଦେଵାନେଵା ଯଜସ୍ଵ ତନ୍ଵଂ ସୁଜାତ
ସ୍ୱୟଂ ଯଜ୍ଞ କର, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ଆକାଶରେ; ଅଜ୍ଞାନୀ ରନ୍ଧା କ'ଣ କରିପାରିବ? ନିୟମିତ ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର, ଏଭଳି, ହେ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମା, ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କର ।
ଭଵା ନୋ ଅଗ୍ନେଽଵିତୋତ ଗୋପା ଭଵା ଵଯସ୍କୃଦୁତ ନୋ ଵଯୋଧାଃ । ରାସ୍ଵା ଚ ନଃ ସୁମହୋ ହଵ୍ଯଦାତିଂ ତ୍ରାସ୍ଵୋତ ନସ୍ତନ୍ଵୋ ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ରକ୍ଷକ ଓ ରକ୍ଷାକାରୀ ହେଉ; ଆମକୁ ଯୁବା କର ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ କର । ହେ ସର୍ବଦା ଦାନଶୀଳ, ଆମକୁ ଆହୁତିର ଦାନ ଦିଅ; ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଆମ ଦେହ କ୍ଷୟ ହେଉନାହିଁ ।
ପ୍ର କେତୁନା ବୃହତା ଯାତ୍ଯଗ୍ନିରା ରୋଦସୀ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି । ଦିଵଶ୍ଚିଦନ୍ତାଁ ଉପମାଁ ଉଦାନଳପାମୁପସ୍ଥେ ମହିଷୋ ଵଵର୍ଧ
ବିଶାଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଅଗ୍ନି ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତି, ବଳିଅଂଶ ଦିଗବିଦିଗ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି । ଆକାଶର ସୀମାରେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହିଷ, ଜଳର ଆଞ୍ଚଳରେ ବଢ଼ିଛନ୍ତି ।
ମୁମୋଦ ଗର୍ଭୋ ଵୃଷଭଃ କକୁଦ୍ମାନସ୍ରେମା ଵତ୍ସଃ ଶିମୀଵାଁ ଅରାଵୀତ୍ । ସ ଦେଵତାତ୍ଯୁଦ୍ଯତାନି କୃଣ୍ଵନ୍ସ୍ଵେଷୁ କ୍ଷଯେଷୁ ପ୍ରଥମୋ ଜିଗାତି
ଗର୍ଭରେ ଥିବା ବଳବାନ ବୃଷଭ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଉଠିଲେ, କୁହୁଡ଼ି ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଛା ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ। ସେ, ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ନିଜ ଘରରେ ପ୍ରଥମେ ବିଜୟୀ ହେଉଛନ୍ତି।
ଆ ଯୋ ମୂର୍ଧାନଂ ପିତ୍ରୋରରବ୍ଧ ନ୍ଯଧ୍ଵରେ ଦଧିରେ ସୂରୋ ଅର୍ଣଃ । ଅସ୍ଯ ପତ୍ମନ୍ନରୁଷୀରଶ୍ଵବୁଧ୍ନା ଋତସ୍ଯ ଯୋନୌ ତନ୍ଵୋ ଜୁଷନ୍ତ
ଯିଏ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଓ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗି ରଥ ନେଇଥିବା ମାନେ ତାଙ୍କର ଅବତରଣରେ, ନିଜ ଦେହରେ ଓ ସତ୍ୟର ଗର୍ଭରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଉଷୌଷୋ ହି ଵସୋ ଅଗ୍ରମେଷି ତ୍ଵଂ ଯମଯୋରଭଵୋ ଵିଭାଵା । ଋତାଯ ସପ୍ତ ଦଧିଷେ ପଦାନି ଜନଯନ୍ମିତ୍ରଂ ତନ୍ଵେ ସ୍ଵାଯୈ
ହେ ବସୁମାନେ, ଆପଣମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଉଷା କାଳରେ ପ୍ରଥମେ ଆସିଥିଲେ। ଦୁଇ ଜଣ ଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକ ହେଲେ। ସତ୍ୟ ପାଇଁ ସାତଟି ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ, ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ମିତ୍ରକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଭୁଵଶ୍ଚକ୍ଷୁର୍ମହ ଋତସ୍ଯ ଗୋପା ଭୁଵୋ ଵରୁଣୋ ଯଦୃତାଯ ଵେଷି । ଭୁଵୋ ଅପାଂ ନପାଜ୍ଜାତଵେଦୋ ଭୁଵୋ ଦୂତୋ ଯସ୍ଯ ହଵ୍ଯଂ ଜୁଜୋଷଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଦୃଷ୍ଟି, ସତ୍ୟର ରକ୍ଷକ। ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଚଳିବାବେଳେ ତୁମେ ବରୁଣ ହେଉଛ। ତୁମେ ଜଳର ସନ୍ତାନ ଜାତବେଦସ୍, ତୁମେ ହବ୍ୟ ପ୍ରିୟ ଦୂତ।
ଭୁଵୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ରଜସଶ୍ଚ ନେତା ଯତ୍ରା ନିଯୁଦ୍ଭିଃ ସଚସେ ଶିଵାଭିଃ । ଦିଵି ମୂର୍ଧାନଂ ଦଧିଷେ ସ୍ଵର୍ଷାଂ ଜିହ୍ଵାମଗ୍ନେ ଚକୃଷେ ହଵ୍ଯଵାହମ୍
ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଏହି ବିଶ୍ୱର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଛ। ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ସହାୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ। ଆକାଶରେ ତୁମେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ରଖିଛ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ। ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଜିଭା ହବ୍ୟ ବାହକ ହେଉଛ।
ଅସ୍ଯ ତ୍ରିତଃ କ୍ରତୁନା ଵଵ୍ରେ ଅନ୍ତରିଚ୍ଛନ୍ଧୀତିଂ ପିତୁରେଵୈଃ ପରସ୍ଯ । ସଚସ୍ଯମାନଃ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥେ ଜାମି ବ୍ରୁଵାଣ ଆଯୁଧାନି ଵେତି
ତ୍ରିତା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ବାଛିଲେ, ପିତା ଓ ଦୂର ଥିବା ଜଣଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଲେ। ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଥିବା ସେ ବକ୍ତବ୍ୟ କରି, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ।
ସ ପିତ୍ର୍ଯାଣ୍ଯାଯୁଧାନି ଵିଦ୍ଵାନିନ୍ଦ୍ରେଷିତ ଆପ୍ତ୍ଯୋ ଅଭ୍ଯଯୁଧ୍ଯତ୍ । ତ୍ରିଶୀର୍ଷାଣଂ ସପ୍ତରଶ୍ମିଂ ଜଘନ୍ଵାନ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଚିନ୍ନିଃ ସସୃଜେ ତ୍ରିତୋ ଗାଃ
ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଆପ୍ତିର ବଂଶଜ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ତିନି ମୁଣ୍ଡ ଓ ସାତ ରେଖା ଥିବାକୁ ବିଜୟ କଲେ; ତ୍ରିତା ମଧ୍ୟ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଗାଈ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଭୂରୀଦିନ୍ଦ୍ର ଉଦିନକ୍ଷନ୍ତମୋଜୋଽଵାଭିନତ୍ସତ୍ପତିର୍ମନ୍ଯମାନମ୍ । ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵିଶ୍ଵରୂପସ୍ଯ ଗୋନାମାଚକ୍ରାଣସ୍ତ୍ରୀଣି ଶୀର୍ଷା ପରା ଵର୍କ୍
ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବିଥିବାକୁ ଜୟ କଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତି ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର, ଯିଏ ଅନେକ ଆକାରର, ତାଙ୍କର ଗାଈ ଧରି, ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଆପୋ ହି ଷ୍ଠା ମଯୋଭୁଵସ୍ତା ନ ଊର୍ଜେ ଦଧାତନ । ମହେ ରଣାଯ ଚକ୍ଷସେ
ହେ ଜଳମାନେ, ଆସ, ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ। ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ।
ଯୋ ଵଃ ଶିଵତମୋ ରସସ୍ତସ୍ଯ ଭାଜଯତେହ ନଃ । ଉଶତୀରିଵ ମାତରଃ
ତୁମର ଯେଉଁ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ ରସ, ସେଠିଏ ଆମ ସହ ଅଂଶୀଦାର ହେଉ, ମାଆମାନେ ଯେପରି ଦୟାଳୁ।
ତସ୍ମା ଅରଂ ଗମାମ ଵୋ ଯସ୍ଯ କ୍ଷଯାଯ ଜିନ୍ଵଥ । ଆପୋ ଜନଯଥା ଚ ନଃ
ସେହିଠୁ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ବସିଥାଅ ଓ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ, ସେଠାକୁ ଆମେ ଆସିବାକୁ ଚାହୁଁ। ହେ ଜଳମାନେ, ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କର।
ଶଂ ନୋ ଦେଵୀରଭିଷ୍ଟଯ ଆପୋ ଭଵନ୍ତୁ ପୀତଯେ । ଶଂ ଯୋରଭି ସ୍ରଵନ୍ତୁ ନଃ
ଦେବୀ ଜଳମାନେ, ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆମ ପାନ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।