ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ହ୍ଯଧ୍ଵରାଣାମନୀକଂ ଚିତ୍ରଂ କେତୁଂ ଜନିତା ତ୍ଵା ଜଜାନ । ସ ଆ ଯଜସ୍ଵ ନୃଵତୀରନୁ କ୍ଷା ସ୍ପାର୍ହା ଇଷଃ କ୍ଷୁମତୀର୍ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯାଃ
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଶ୍ୟ ଚିହ୍ନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପତାକା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ମହାନ ଲୋକମାନେଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ, ପ୍ରଚୁର ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ ଦିଅ।
ଯଂ ତ୍ଵା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଯଂ ତ୍ଵାପସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ଯଂ ତ୍ଵା ସୁଜନିମା ଜଜାନ । ପନ୍ଥାମନୁ ପ୍ରଵିଦ୍ଵାନ୍ପିତୃଯାଣଂ ଦ୍ଯୁମଦଗ୍ନେ ସମିଧାନୋ ଵି ଭାହି
ତୁମକୁ ଦିନ ଓ ରାତି, ତୁମକୁ ଜଳ, ତୁମକୁ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ପିତୃମାନେଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଜ୍ୱଳିଉ।
ଇନୋ ରାଜନ୍ନରତିଃ ସମିଦ୍ଧୋ ରୌଦ୍ରୋ ଦକ୍ଷାଯ ସୁଷୁମାଁ ଅଦର୍ଶି । ଚିକିଦ୍ଵି ଭାତି ଭାସା ବୃହତାସିକ୍ନୀମେତି ରୁଶତୀମପାଜନ୍
ହେ ରାଜା, ଆନନ୍ଦ ଆଗ୍ନି ଦେଉଁଥିବା, ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି। ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ଆଗ୍ନି ବଡ଼ ଆଲୋକରେ ଚମକେ, ଧଳା ଆଗ୍ନିକୁ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
କୃଷ୍ଣାଂ ଯଦେନୀମଭି ଵର୍ପସା ଭୂଜ୍ଜନଯନ୍ଯୋଷାଂ ବୃହତଃ ପିତୁର୍ଜାମ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଭାନୁଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସ୍ତଭାଯନ୍ଦିଵୋ ଵସୁଭିରରତିର୍ଵି ଭାତି
ଯେତେବେଳେ ସେ କଳା ଆକାରରେ ଥିବା, ବଡ଼ ପିତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଛି; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଏ, ଆନନ୍ଦ ଦିବ୍ୟ ଧନ-ସମ୍ପଦ ସହ ଚମକେ।
ଭଦ୍ରୋ ଭଦ୍ରଯା ସଚମାନ ଆଗାତ୍ସ୍ଵସାରଂ ଜାରୋ ଅଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ସୁପ୍ରକେତୈର୍ଦ୍ଯୁଭିରଗ୍ନିର୍ଵିତିଷ୍ଠନ୍ରୁଶଦ୍ଭିର୍ଵର୍ଣୈରଭି ରାମମସ୍ଥାତ୍
ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀଙ୍କ ସହ ଆସେ; ପ୍ରେମିକ ତାଙ୍କର ବୋନ୍ଙ୍କ ପଛରୁ ଆସେ; ଅଗ୍ନି ସ୍ପଷ୍ଟ ଚିହ୍ନ ସହ ଦେବତାମୟ ରଙ୍ଗରେ ଦେଉଁଥିବା, ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ନେଉଛି।
ଅସ୍ଯ ଯାମାସୋ ବୃହତୋ ନ ଵଗ୍ନୂନିନ୍ଧାନା ଅଗ୍ନେଃ ସଖ୍ଯୁଃ ଶିଵସ୍ଯ । ଈଡ୍ଯସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣୋ ବୃହତଃ ସ୍ଵାସୋ ଭାମାସୋ ଯାମନ୍ନକ୍ତଵଶ୍ଚିକିତ୍ରେ
ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ ବଡ଼ ମାନଙ୍କ ପରି ଲୁଚି ନାହିଁ; ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଶୁଭ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଜଳିଉଛନ୍ତି; ପୂଜ୍ୟ, ପ୍ରଭଳ, ମହାନ୍, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ରାତିରେ ବିଭିନ୍ନ ଆଲୋକରେ ଚମକେ।
ସ୍ଵନା ନ ଯସ୍ଯ ଭାମାସଃ ପଵନ୍ତେ ରୋଚମାନସ୍ଯ ବୃହତଃ ସୁଦିଵଃ । ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଭିର୍ଯସ୍ତେଜିଷ୍ଠୈଃ କ୍ରୀଳୁମଦ୍ଭିର୍ଵର୍ଷିଷ୍ଠେଭିର୍ଭାନୁଭିର୍ନକ୍ଷତି ଦ୍ଯାମ୍
ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଗଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି ପରି ବହିଯାଏ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ବଡ଼ ଆଲୋକରେ; ଜେଷ୍ଠ, ପ୍ରବଳ, ଖେଳାଳି, ଅଧିକ ଆଲୋକରେ, ସେ ଆକାଶକୁ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଅସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମାସୋ ଦଦୃଶାନପଵେର୍ଜେହମାନସ୍ଯ ସ୍ଵନଯନ୍ନିଯୁଦ୍ଭିଃ । ପ୍ରତ୍ନେଭିର୍ଯୋ ରୁଶଦ୍ଭିର୍ଦେଵତମୋ ଵି ରେଭଦ୍ଭିରରତିର୍ଭାତି ଵିଭ୍ଵା
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଏ, ଲୁଚି ନାହିଁ, ଗଞ୍ଜନ ସହାୟମାନେ ସହ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି; ପୁରୁଣା ଏବଂ ଚମକୁଥିବା, ସବୁଠାରୁ ଦେବତାମୟ, ଆନନ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ସ ଆ ଵକ୍ଷି ମହି ନ ଆ ଚ ସତ୍ସି ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯୋରରତିର୍ଯୁଵତ୍ଯୋଃ । ଅଗ୍ନିଃ ସୁତୁକଃ ସୁତୁକେଭିରଶ୍ଵୈ ରଭସ୍ଵଦ୍ଭୀ ରଭସ୍ଵାଁ ଏହ ଗମ୍ଯାଃ
ସେ ଆମକୁ ବୋଝିବେ ଏବଂ ଆମ ସହ ବସିବେ, ଦିନ ଓ ରାତିର ଆନନ୍ଦ, ଯୁବା; ଅଗ୍ନି, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମର, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ସହ, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ, ଦ୍ରୁତମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ପ୍ର ତେ ଯକ୍ଷି ପ୍ର ତ ଇଯର୍ମି ମନ୍ମ ଭୁଵୋ ଯଥା ଵନ୍ଦ୍ଯୋ ନୋ ହଵେଷୁ । ଧନ୍ଵନ୍ନିଵ ପ୍ରପା ଅସି ତ୍ଵମଗ୍ନ ଇଯକ୍ଷଵେ ପୂରଵେ ପ୍ରତ୍ନ ରାଜନ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ମୋ ଚିନ୍ତା ଦେଉଛି, ଯେପରି ଆମର ପୂଜାରେ ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ ହେଉ; ମରୁଭୂମିରେ ପାଣି ପରି, ତୁମେ ପୂଜକଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସ, ପୁରୁଣା ରାଜା ଅଗ୍ନି।
ଯଂ ତ୍ଵା ଜନାସୋ ଅଭି ସଂଚରନ୍ତି ଗାଵ ଉଷ୍ଣମିଵ ଵ୍ରଜଂ ଯଵିଷ୍ଠ । ଦୂତୋ ଦେଵାନାମସି ମର୍ତ୍ଯାନାମନ୍ତର୍ମହାଁଶ୍ଚରସି ରୋଚନେନ
ଯାହାକୁ ଲୋକେ ଗାଁର ଗରମ ଖଟାକୁ ଯିବା ଗାଈମାନେ ପରି ଆସନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ଯୁବା; ତୁମେ ଦେବତା ଓ ମାନବଙ୍କର ଦୂତ, ବଡ଼ ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଅ।
ଶିଶୁଂ ନ ତ୍ଵା ଜେନ୍ଯଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତୀ ମାତା ବିଭର୍ତି ସଚନସ୍ଯମାନା । ଧନୋରଧି ପ୍ରଵତା ଯାସି ହର୍ଯଞ୍ଜିଗୀଷସେ ପଶୁରିଵାଵସୃଷ୍ଟଃ
ଶିଶୁ ପରି ତୁମକୁ ପାଳନ କରାଯାଏ, ମାଆ ତୁମକୁ ଭାରି ଭଲପାଏ, ସାଙ୍ଗ ଚାହିଁ; ତୁମେ ନଦୀ ପଥରେ ଚଳ, ଉତ୍ସାହିତ ଏବଂ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳୀ, ପଶୁ ପରି ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଯାଅ।
ମୂରା ଅମୂର ନ ଵଯଂ ଚିକିତ୍ଵୋ ମହିତ୍ଵମଗ୍ନେ ତ୍ଵମଙ୍ଗ ଵିତ୍ସେ । ଶଯେ ଵଵ୍ରିଶ୍ଚରତି ଜିହ୍ଵଯାଦନ୍ରେରିହ୍ଯତେ ଯୁଵତିଂ ଵିଶ୍ପତିଃ ସନ୍
ଆମେ ମୂଢ଼ ନୁହେଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍; ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣୁଛୁ, ଅଗ୍ନି; ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଶୋଇଛ, ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ଚଳ, ଗୃହପତି ଯୁବତୀଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଉଛନ୍ତି।
କୂଚିଜ୍ଜାଯତେ ସନଯାସୁ ନଵ୍ଯୋ ଵନେ ତସ୍ଥୌ ପଲିତୋ ଧୂମକେତୁଃ । ଅସ୍ନାତାପୋ ଵୃଷଭୋ ନ ପ୍ର ଵେତି ସଚେତସୋ ଯଂ ପ୍ରଣଯନ୍ତ ମର୍ତାଃ
ସେ ଗୃହରେ ନୂତନ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଜଙ୍ଗଲରେ ଧୂଆଁ ପରି ଧଳା ଦେଖାଯାଏ; ଅତୃପ୍ତ, ବଳିଅଁ ଦୃଢ଼ ପରି ଆଗେ ବଢ଼େ, ଜ୍ଞାନୀ ମାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ତନୂତ୍ଯଜେଵ ତସ୍କରା ଵନର୍ଗୂ ରଶନାଭିର୍ଦଶଭିରଭ୍ଯଧୀତାମ୍ । ଇଯଂ ତେ ଅଗ୍ନେ ନଵ୍ଯସୀ ମନୀଷା ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ରଥଂ ନ ଶୁଚଯଦ୍ଭିରଙ୍ଗୈଃ
ଦେହ ଚୋର ପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଲୁଚିଥାଏ, ଦଶଟି ରସୀରେ ବାନ୍ଧା; ଏହି ଅଗ୍ନି, ତୁମର ନୂତନ ଚିନ୍ତା, ଚମକୁଥିବା ଅଂଗ ସହ ରଥକୁ ଯୋଗ କର।
ବ୍ରହ୍ମ ଚ ତେ ଜାତଵେଦୋ ନମଶ୍ଚେଯଂ ଚ ଗୀଃ ସଦମିଦ୍ଵର୍ଧନୀ ଭୂତ୍ । ରକ୍ଷା ଣୋ ଅଗ୍ନେ ତନଯାନି ତୋକା ରକ୍ଷୋତ ନସ୍ତନ୍ଵୋ ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍
ପୂଜା ଏବଂ ନମସ୍କାର ତୁମକୁ, ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା, ଏହି ଗୀତ ସଦା ପୋଷଣ କରୁ; ଅଗ୍ନି, ଆମ ପିଲା ଓ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମ ଦେହକୁ ଅବିରତ ରକ୍ଷା କର।
ଏକଃ ସମୁଦ୍ରୋ ଧରୁଣୋ ରଯୀଣାମସ୍ମଦ୍ଧୃଦୋ ଭୂରିଜନ୍ମା ଵି ଚଷ୍ଟେ । ସିଷକ୍ତ୍ଯୂଧର୍ନିଣ୍ଯୋରୁପସ୍ଥ ଉତ୍ସସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ନିହିତଂ ପଦଂ ଵେଃ
ଏକ ମହାସାଗର, ସମ୍ପଦର ଆଧାର, ଆମ ହୃଦୟରୁ, ଅନେକ ଜନ୍ମର, ସେ ଦେଖୁଛି; ସେ ଜୁମ୍ଲା ମାଆଙ୍କ ଥନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ, ଉତ୍ସର ଆଞ୍ଚଳରେ ପକ୍ଷୀର ପଥ ରହିଛି।
ସମାନଂ ନୀଳଂ ଵୃଷଣୋ ଵସାନାଃ ସଂ ଜଗ୍ମିରେ ମହିଷା ଅର୍ଵତୀଭିଃ । ଋତସ୍ଯ ପଦଂ କଵଯୋ ନି ପାନ୍ତି ଗୁହା ନାମାନି ଦଧିରେ ପରାଣି
ସମାନ ରଙ୍ଗର ବଳଦମାନେ ମେଘମାଳା ସହ ମିଶିଯାନ୍ତି; କବିମାନେ ସତ୍ୟର ପଥକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଦୂର ନାମ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଋତାଯିନୀ ମାଯିନୀ ସଂ ଦଧାତେ ମିତ୍ଵା ଶିଶୁଂ ଜଜ୍ଞତୁର୍ଵର୍ଧଯନ୍ତୀ । ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ନାଭିଂ ଚରତୋ ଧ୍ରୁଵସ୍ଯ କଵେଶ୍ଚିତ୍ତନ୍ତୁଂ ମନସା ଵିଯନ୍ତଃ
ସତ୍ୟ ଓ ମାୟାବୀ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇ ପାଳନ କରନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଭିରେ ଚଳିଥିବା, ଦୃଢ଼, କବିମାନେ ମନରେ ତାନା ବୁନନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ହି ଵର୍ତନଯଃ ସୁଜାତମିଷୋ ଵାଜାଯ ପ୍ରଦିଵଃ ସଚନ୍ତେ । ଅଧୀଵାସଂ ରୋଦସୀ ଵାଵସାନେ ଘୃତୈରନ୍ନୈର୍ଵାଵୃଧାତେ ମଧୂନାମ୍
ସତ୍ୟର ପଥ ପାଇଁ, ଭଲ ଜନ୍ମ ଥିବା, ହବିମାନେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଦିବ୍ୟତା ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି; ଦୁଇ ଜଗତ୍ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଘିଅ ଓ ମଧୁ ଭୋଜନରେ ପୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି।
ସପ୍ତ ସ୍ଵସୄରରୁଷୀର୍ଵାଵଶାନୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ମଧ୍ଵ ଉଜ୍ଜଭାରା ଦୃଶେ କମ୍ । ଅନ୍ତର୍ଯେମେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ପୁରାଜା ଇଚ୍ଛନ୍ଵଵ୍ରିମଵିଦତ୍ପୂଷଣସ୍ଯ
ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ଦେଖାଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସାତଜଣୀ ଭଉଣୀମାନେ — ମଧୁର ଜଳ ଭରିଥିବା ନଦୀମାନେ — କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ । ସେ, ଖୋଜି ଖୋଜି, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଣା ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ, ପୂଷଣଙ୍କର ଲୁଚା ଆଶ୍ରୟକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ ।
ସପ୍ତ ମର୍ଯାଦାଃ କଵଯସ୍ତତକ୍ଷୁସ୍ତାସାମେକାମିଦଭ୍ଯଂହୁରୋ ଗାତ୍ । ଆଯୋର୍ହ ସ୍କମ୍ଭ ଉପମସ୍ଯ ନୀଳେ ପଥାଂ ଵିସର୍ଗେ ଧରୁଣେଷୁ ତସ୍ଥୌ
କବିମାନେ ସାତଟି ସୀମା ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ସୀମା ଅଲଗା ରହିଛି, ଯାହା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର । ଲୋହାର ଏକ ଦଣ୍ଡ ଗଭୀର ଭିତିରେ, ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ଓ ଭାରୀ ଆଧାରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାଉଁ ହୋଇଛି ।
ଅସଚ୍ଚ ସଚ୍ଚ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଜନ୍ମନ୍ନଦିତେରୁପସ୍ଥେ । ଅଗ୍ନିର୍ହ ନଃ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ ପୂର୍ଵ ଆଯୁନି ଵୃଷଭଶ୍ଚ ଧେନୁଃ
ଅସତ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ଅଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଥିଲେ । ଆମ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ଋତର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା, ପୁରୁଣା ବଳିଅଂଶ ଓ ଗାଈ ।
ଅଯଂ ସ ଯସ୍ଯ ଶର୍ମନ୍ନଵୋଭିରଗ୍ନେରେଧତେ ଜରିତାଭିଷ୍ଟୌ । ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଭିର୍ଯୋ ଭାନୁଭିରୃଷୂଣାଂ ପର୍ଯେତି ପରିଵୀତୋ ଵିଭାଵା
ଏହିଅଟି ସେ, ଯାହାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟରେ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଗାୟକ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦୟାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ; ଯିଏ ଋଷିମାନଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଲୋକରେ ଘେରାଯାଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚାଲିଥାଏ ।
ଯୋ ଭାନୁଭିର୍ଵିଭାଵା ଵିଭାତ୍ଯଗ୍ନିର୍ଦେଵେଭିରୃତାଵାଜସ୍ରଃ । ଆ ଯୋ ଵିଵାଯ ସଖ୍ଯା ସଖିଭ୍ଯୋଽପରିହ୍ଵୃତୋ ଅତ୍ଯୋ ନ ସପ୍ତିଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ସଦା ସତ୍ୟ, ଯିଏ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଭାବେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରତା ପ୍ରସାର କରିଛନ୍ତି, ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ିବା ଯେମିତି ।
ଈଶେ ଯୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯା ଦେଵଵୀତେରୀଶେ ଵିଶ୍ଵାଯୁରୁଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଆ ଯସ୍ମିନ୍ମନା ହଵୀଂଷ୍ଯଗ୍ନାଵରିଷ୍ଟରଥ ସ୍କଭ୍ନାତି ଶୂଷୈଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉପକାରର ଅଧିପତି, ଯିଏ ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣର ଅଧିକାରୀ, ଯାହାରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ମନସ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆହୁତି ଦିଆଯାଏ, ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥି, ଶକ୍ତିରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି ।
ଶୂଷେଭିର୍ଵୃଧୋ ଜୁଷାଣୋ ଅର୍କୈର୍ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ରଘୁପତ୍ଵା ଜିଗାତି । ମନ୍ଦ୍ରୋ ହୋତା ସ ଜୁହ୍ଵା ଯଜିଷ୍ଠଃ ସମ୍ମିଶ୍ଲୋ ଅଗ୍ନିରା ଜିଘର୍ତି ଦେଵାନ୍
ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଆହୁତି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ । ମୃଦୁ ହୋତା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞିୟ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି, ଆହୁତିର ଆସ୍ୱାଦ ନିଅନ୍ତି ।
ତମୁସ୍ରାମିନ୍ଦ୍ରଂ ନ ରେଜମାନମଗ୍ନିଂ ଗୀର୍ଭିର୍ନମୋଭିରା କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ । ଆ ଯଂ ଵିପ୍ରାସୋ ମତିଭିର୍ଗୃଣନ୍ତି ଜାତଵେଦସଂ ଜୁହ୍ଵଂ ସହାନାମ୍
ଏହି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ସଦା ଜୟୀ, ଶବ୍ଦ ଓ ନମସ୍କାର ସହିତ ସମ୍ମାନ କର । ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ସ୍ତୁତି ପାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆହୁତି ସହିତ ।
ସଂ ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵା ଵସୂନି ଜଗ୍ମୁର୍ଵାଜେ ନାଶ୍ଵାଃ ସପ୍ତୀଵନ୍ତ ଏଵୈଃ । ଅସ୍ମେ ଊତୀରିନ୍ଦ୍ରଵାତତମା ଅର୍ଵାଚୀନା ଅଗ୍ନ ଆ କୃଣୁଷ୍ଵ
ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି, ସପ୍ତ ରେଖା ଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯେମିତି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଏକତ୍ର ହୁଏ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସହାୟତା ଆମକୁ ଦିଅ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ ।
ଅଧା ହ୍ଯଗ୍ନେ ମହ୍ନା ନିଷଦ୍ଯା ସଦ୍ଯୋ ଜଜ୍ଞାନୋ ହଵ୍ଯୋ ବଭୂଥ । ତଂ ତେ ଦେଵାସୋ ଅନୁ କେତମାଯନ୍ନଧାଵର୍ଧନ୍ତ ପ୍ରଥମାସ ଊମାଃ
ତୁମର ମହିମାରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ବସିବା ସମୟରେ, ଜନ୍ମ ମାତ୍ରେ ଆହୁତି ହୋଇଗଲ । ଦେବତାମାନେ ତୁମର ଚିହ୍ନକୁ ଅନୁସରିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ମାଆମାନେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଲେ ।