ନିରିନ୍ଦ୍ର ଭୂମ୍ଯା ଅଧି ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଥ ନିର୍ଦିଵଃ । ସୃଜା ମରୁତ୍ଵତୀରଵ ଜୀଵଧନ୍ଯା ଇମା ଅପୋଽର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ବିପକ୍ଷୀକୁ ବିନାଶ କଲା, ଆକାଶରୁ ମଧ୍ୟ; ମାରୁତମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କର, ଏହି ଜୀବନ ଭରିଥିବା ଜଳକୁ ପ୍ରବାହିତ କର, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ଲାଭ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଦୋଧତଃ ସାନୁଂ ଵଜ୍ରେଣ ହୀଳିତଃ । ଅଭିକ୍ରମ୍ଯାଵ ଜିଘ୍ନତେଽପଃ ସର୍ମାଯ ଚୋଦଯନ୍ନର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିପକ୍ଷୀର ଶିଖରକୁ ଆଘାତ କଲେ; ଆଗେ ବଢ଼ି, ସେ ବିନାଶ କରନ୍ତି, ଜଳକୁ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଅଧି ସାନୌ ନି ଜିଘ୍ନତେ ଵଜ୍ରେଣ ଶତପର୍ଵଣା । ମନ୍ଦାନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅନ୍ଧସଃ ସଖିଭ୍ଯୋ ଗାତୁମିଚ୍ଛତ୍ଯର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶତଧାରା ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଉଛନ୍ତି। ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ହର୍ଷିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଖୋଜନ୍ତି, ଗୀତ ଗାଇ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ର ତୁଭ୍ଯମିଦଦ୍ରିଵୋଽନୁତ୍ତଂ ଵଜ୍ରିନ୍ଵୀର୍ଯମ୍ । ଯଦ୍ଧ ତ୍ଯଂ ମାଯିନଂ ମୃଗଂ ତମୁ ତ୍ଵଂ ମାଯଯାଵଧୀରର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଅପରାଜିତ ବୀରତା, ବଜ୍ରଧାରୀ ହେବାରୁ ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଚତୁର ମୃଗକୁ ତୁମ ଚତୁରତାରେ ହରାଇଲା, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲ।
ଵି ତେ ଵଜ୍ରାସୋ ଅସ୍ଥିରନ୍ନଵତିଂ ନାଵ୍ଯା ଅନୁ । ମହତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୀର୍ଯଂ ବାହ୍ଵୋସ୍ତେ ବଲଂ ହିତମର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ତୁମର ବଜ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଜଳରେ ନୌକାମାନେକୁ ଛିଣ୍ଡି ଦେଇଛି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବଳ ଏତେ ମହାନ, ତୁମ ଦୁଇ ହାତରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି।
ସହସ୍ରଂ ସାକମର୍ଚତ ପରି ଷ୍ଟୋଭତ ଵିଂଶତିଃ । ଶତୈନମନ୍ଵନୋନଵୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଯତମର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ହଜାରେ ଏକାଠି ଗୀତ ଗାଅ, କୋଉଡ଼ିଏ ଶବ୍ଦ କର, ଶତଶତ ଲୋକ ଏହି ଗୀତରେ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଉଠୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ତଵିଷୀଂ ନିରହନ୍ସହସା ସହଃ । ମହତ୍ତଦସ୍ଯ ପୌଂସ୍ଯଂ ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଅସୃଜଦର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ବିପୁଳ ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଏହା ତାଙ୍କର ମହାନ ପୁରୁଷତ୍ୱ—ସେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।
ଇମେ ଚିତ୍ତଵ ମନ୍ଯଵେ ଵେପେତେ ଭିଯସା ମହୀ । ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଵଜ୍ରିନ୍ନୋଜସା ଵୃତ୍ରଂ ମରୁତ୍ଵାଁ ଅଵଧୀରର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ତୁମ ରୋଷରେ ଏହି ଦୁଇ ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲା। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ସହିତ ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ହତ୍ୟା କଲେ, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ନ ଵେପସା ନ ତନ୍ଯତେନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃତ୍ରୋ ଵି ବୀଭଯତ୍ । ଅଭ୍ଯେନଂ ଵଜ୍ର ଆଯସଃ ସହସ୍ରଭୃଷ୍ଟିରାଯତାର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ନ କମ୍ପନରେ, ନ ଗର୍ଜନରେ ବୃତ୍ର ବଡ଼ ଭୟ ପାଇଲା ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ହଜାର କାଂଟା ଥିବା ଲୋହା ବଜ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଥିଲା।
ଯଦ୍ଵୃତ୍ରଂ ତଵ ଚାଶନିଂ ଵଜ୍ରେଣ ସମଯୋଧଯଃ । ଅହିମିନ୍ଦ୍ର ଜିଘାଂସତୋ ଦିଵି ତେ ବଦ୍ବଧେ ଶଵୋଽର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଆଘାତ କଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସର୍ପକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଆକାଶରେ ଧରି ରହିଲା, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଅଭିଷ୍ଟନେ ତେ ଅଦ୍ରିଵୋ ଯତ୍ସ୍ଥା ଜଗଚ୍ଚ ରେଜତେ । ତ୍ଵଷ୍ଟା ଚିତ୍ତଵ ମନ୍ଯଵ ଇନ୍ଦ୍ର ଵେଵିଜ୍ଯତେ ଭିଯାର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ତୁମ ଆକ୍ରମଣରେ, ହେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନକାରୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦଢ଼ିଆ ହେଉଛ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ସବୁ କମ୍ପିଯାଏ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ତୁମ ରୋଷରେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ନହି ନୁ ଯାଦଧୀମସୀନ୍ଦ୍ରଂ କୋ ଵୀର୍ଯା ପରଃ । ତସ୍ମିନ୍ନୃମ୍ଣମୁତ କ୍ରତୁଂ ଦେଵା ଓଜାଂସି ସଂ ଦଧୁରର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
କିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବୀରତାକୁ ସମ୍ମିଳିତ କରିପାରିବ? ତାଙ୍କରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ବଳ ରଖିଛନ୍ତି, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଯାମଥର୍ଵା ମନୁଷ୍ପିତା ଦଧ୍ଯଙ୍ଧିଯମତ୍ନତ । ତସ୍ମିନ୍ବ୍ରହ୍ମାଣି ପୂର୍ଵଥେନ୍ଦ୍ର ଉକ୍ଥା ସମଗ୍ମତାର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଅଥର୍ବାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦଧ୍ୟଞ୍ଚ ଓ ମନୁଙ୍କ ପିତା ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ଉପରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଣା ସ୍ତୁତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ରଚିତ ହୋଇଥିଲା, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଥିଲା।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଦାଯ ଵାଵୃଧେ ଶଵସେ ଵୃତ୍ରହା ନୃଭିଃ । ତମିନ୍ମହତ୍ସ୍ଵାଜିଷୂତେମର୍ଭେ ହଵାମହେ ସ ଵାଜେଷୁ ପ୍ର ନୋଽଵିଷତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ବୀର, ବୃତ୍ର ହନନକାରୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପରିମିତ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼, ଶିଶୁବେଳୁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ—ସେ ଆମ ପାଇଁ ବିଜୟ ଆଣନ୍ତୁ।
ଅସି ହି ଵୀର ସେନ୍ଯୋଽସି ଭୂରି ପରାଦଦିଃ । ଅସି ଦଭ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵୃଧୋ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷସି ସୁନ୍ଵତେ ଭୂରି ତେ ଵସୁ
ତୁମେ ଏକ ବୀର, ସେନା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ବହୁତ ଦେଉଛ, ତୁମେ ଛୋଟ ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କର, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଦିଅ, ତୁମ ପାଖରେ ବହୁତ ଧନ ଅଛି।
ଯଦୁଦୀରତ ଆଜଯୋ ଧୃଷ୍ଣଵେ ଧୀଯତେ ଧନା । ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ମଦଚ୍ଯୁତା ହରୀ କଂ ହନଃ କଂ ଵସୌ ଦଧୋଽସ୍ମାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଵସୌ ଦଧଃ
ଯେତେବେଳେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ବାହାରନ୍ତି, ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ ଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଡ଼, କାହାକୁ ମାରିବ, କାହାକୁ ଧନ ଦେବ? ଆମ ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନ ଦିଅ।
କ୍ରତ୍ଵା ମହାଁ ଅନୁଷ୍ଵଧଂ ଭୀମ ଆ ଵାଵୃଧେ ଶଵଃ । ଶ୍ରିଯ ଋଷ୍ଵ ଉପାକଯୋର୍ନି ଶିପ୍ରୀ ହରିଵାନ୍ଦଧେ ହସ୍ତଯୋର୍ଵଜ୍ରମାଯସମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ, ସେ ନିଜ ନୀତିକୁ ଅନୁସରି, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ହେଲେ। ଶ୍ରୀ ପାଇଁ, ଉଚ୍ଚ, ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ପିତାମ୍ବର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବାହୁ ଧାରୀ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଲୋହା ବଜ୍ର ରଖିଲେ।
ଆ ପପ୍ରୌ ପାର୍ଥିଵଂ ରଜୋ ବଦ୍ବଧେ ରୋଚନା ଦିଵି । ନ ତ୍ଵାଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ର କଶ୍ଚନ ନ ଜାତୋ ନ ଜନିଷ୍ଯତେଽତି ଵିଶ୍ଵଂ ଵଵକ୍ଷିଥ
ସେ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରିଦେଲେ, ଆକାଶର ଆଲୋକକୁ ଧରି ରଖିଲେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପରି କେହି ଜନ୍ମ ନେଇନାହାଁତି, ନ ଜନ୍ମିବେ, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଯୋ ଅର୍ଯୋ ମର୍ତଭୋଜନଂ ପରାଦଦାତି ଦାଶୁଷେ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଶିକ୍ଷତୁ ଵି ଭଜା ଭୂରି ତେ ଵସୁ ଭକ୍ଷୀଯ ତଵ ରାଧସଃ
ଯେ ଲୋକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରେ, ତାହା ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଧନ ବାଣ୍ଟ, ତୁମ ପାଖରେ ବହୁତ ଅଛି, ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ମଦେମଦେ ହି ନୋ ଦଦିର୍ଯୂଥା ଗଵାମୃଜୁକ୍ରତୁଃ । ସଂ ଗୃଭାଯ ପୁରୂ ଶତୋଭଯାହସ୍ତ୍ଯା ଵସୁ ଶିଶୀହି ରାଯ ଆ ଭର
ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ ଆମେ ଯେତେବେଳେ ହର୍ଷିତ ହୁଅଁ, ସେ ଆମକୁ ସିଧା ମନରେ ଗାଈ ଦେଉନ୍ତୁ। ଅନେକ ଧନ, ଶତଶତ ଧନ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଧନ ଏକାଠି କର, ଧନ ବର୍ଷା କର, ଆମ ପାଖକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣ।
ମାଦଯସ୍ଵ ସୁତେ ସଚା ଶଵସେ ଶୂର ରାଧସେ । ଵିଦ୍ମା ହି ତ୍ଵା ପୁରୂଵସୁମୁପ କାମାନ୍ସସୃଜ୍ମହେଽଥା ନୋଽଵିତା ଭଵ
ହେ ଶୂରବୀର, ଆମ ସହିତ ତୁମେ ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ କର। ଶକ୍ତି ଓ ଦାନରେ ଆମକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କର। ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ତୁମେ ବହୁ ଧନର ମାଲିକ। ଆମର ଇଛାଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଉଛୁ—ତେଣୁ ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ଏତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ତଵୋ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଯନ୍ତି ଵାର୍ଯମ୍ । ଅନ୍ତର୍ହି ଖ୍ଯୋ ଜନାନାମର୍ଯୋ ଵେଦୋ ଅଦାଶୁଷାଂ ତେଷାଂ ନୋ ଵେଦ ଆ ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସମସ୍ତ ଭଲ କଥାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ନାମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଅଧର୍ମୀମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ତୁମେ ଜାଣ। ସେମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଉପୋ ଷୁ ଶୃଣୁହୀ ଗିରୋ ମଘଵନ୍ମାତଥା ଇଵ । ଯଦା ନଃ ସୂନୃତାଵତଃ କର ଆଦର୍ଥଯାସ ଇଦ୍ଯୋଜା ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ତେ ହରୀ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମର ଗୀତ ଶୁଣ, ମାଆ ଯେପରି ଶୁଣେ। ଯେତେବେଳେ ଆମକୁ ଧନ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟବାନ କରିବ, ସେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେବ।
ଅକ୍ଷନ୍ନମୀମଦନ୍ତ ହ୍ଯଵ ପ୍ରିଯା ଅଧୂଷତ । ଅସ୍ତୋଷତ ସ୍ଵଭାନଵୋ ଵିପ୍ରା ନଵିଷ୍ଠଯା ମତୀ ଯୋଜା ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ତେ ହରୀ
ସେମାନେ ଭୋଜନ କରିଛନ୍ତି, ଆନନ୍ଦ କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟତା ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରିୟମାନେ ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନୂତନ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେଉଛି।
ସୁସଂଦୃଶଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ମଘଵନ୍ଵନ୍ଦିଷୀମହି । ପ୍ର ନୂନଂ ପୂର୍ଣଵନ୍ଧୁର ସ୍ତୁତୋ ଯାହି ଵଶାଁ ଅନୁ ଯୋଜା ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ତେ ହରୀ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏବେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋକ୍ତି ସହିତ ଏବଂ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ଆସ, ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଆଗେ ବଢ଼—ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେଉଛି।
ସ ଘା ତଂ ଵୃଷଣଂ ରଥମଧି ତିଷ୍ଠାତି ଗୋଵିଦମ୍ । ଯଃ ପାତ୍ରଂ ହାରିଯୋଜନଂ ପୂର୍ଣମିନ୍ଦ୍ର ଚିକେତତି ଯୋଜା ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ତେ ହରୀ
ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ ପାତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଗୋଧନରେ ଧନୀ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥରେ ଚଢ଼େ। ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେଉଛି।
ଯୁକ୍ତସ୍ତେ ଅସ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣ ଉତ ସଵ୍ଯଃ ଶତକ୍ରତୋ । ତେନ ଜାଯାମୁପ ପ୍ରିଯାଂ ମନ୍ଦାନୋ ଯାହ୍ଯନ୍ଧସୋ ଯୋଜା ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ତେ ହରୀ
ହେ ଶତଶକ୍ତି, ତୁମର ଡାହାଣ ଓ ବାମ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେଉ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ—ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହେଉଛି।
ଯୁନଜ୍ମି ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା କେଶିନା ହରୀ ଉପ ପ୍ର ଯାହି ଦଧିଷେ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ଉତ୍ତ୍ଵା ସୁତାସୋ ରଭସା ଅମନ୍ଦିଷୁଃ ପୂଷଣ୍ଵାନ୍ଵଜ୍ରିନ୍ସମୁ ପତ୍ନ୍ଯାମଦଃ
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ କେଶରୀ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ କରୁଛି; ଆସ, ତୁମେ ହାତରେ ବସିଛ। ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିଛି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ପୂଷା ସହିତ, ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ।
ଅଶ୍ଵାଵତି ପ୍ରଥମୋ ଗୋଷୁ ଗଚ୍ଛତି ସୁପ୍ରାଵୀରିନ୍ଦ୍ର ମର୍ତ୍ଯସ୍ତଵୋତିଭିଃ । ତମିତ୍ପୃଣକ୍ଷି ଵସୁନା ଭଵୀଯସା ସିନ୍ଧୁମାପୋ ଯଥାଭିତୋ ଵିଚେତସଃ
ଘୋଡ଼ା ଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଉପକାରରେ ଗୋଧନ ପାଏ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧ ହୁଏ। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ଯେପରି ନଦୀ ଓ ପାଣି ସେମାନଙ୍କୁ ଘେରି ରଖେ।
ଆପୋ ନ ଦେଵୀରୁପ ଯନ୍ତି ହୋତ୍ରିଯମଵଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵିତତଂ ଯଥା ରଜଃ । ପ୍ରାଚୈର୍ଦେଵାସଃ ପ୍ର ଣଯନ୍ତି ଦେଵଯୁଂ ବ୍ରହ୍ମପ୍ରିଯଂ ଜୋଷଯନ୍ତେ ଵରା ଇଵ
ଦେବୀ ଜଳ ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂଜାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେପରି ଆକାଶ ବିସ୍ତୃତ। ଦେବତାମାନେ ଧର୍ମିକକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ରପ୍ରିୟଙ୍କୁ ବଧୁମାନେ ପରି ଖୁସି କରନ୍ତି।