ଯତ୍ର ରାଜା ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଯତ୍ରାଵରୋଧନଂ ଦିଵଃ । ଯତ୍ରାମୂର୍ଯହ୍ଵତୀରାପସ୍ତତ୍ର ମାମମୃତଂ କୃଧୀନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ
ଯେଉଁଠି ରାଜା ଯମ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗର ବାଡ଼ି ଅଛି, ଯେଉଁଠି ନଦୀମାନେ ବହୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୋତେ ଅମର କର। ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଯତ୍ରାନୁକାମଂ ଚରଣଂ ତ୍ରିନାକେ ତ୍ରିଦିଵେ ଦିଵଃ । ଲୋକା ଯତ୍ର ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମନ୍ତସ୍ତତ୍ର ମାମମୃତଂ କୃଧୀନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ
ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳାଚଳ ଅଛି, ତିନି ଆକାଶ ଓ ତିନି ସ୍ୱର୍ଗରେ, ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠାରେ ମୋତେ ଅମର କର। ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଯତ୍ର କାମା ନିକାମାଶ୍ଚ ଯତ୍ର ବ୍ରଧ୍ନସ୍ଯ ଵିଷ୍ଟପମ୍ । ସ୍ଵଧା ଚ ଯତ୍ର ତୃପ୍ତିଶ୍ଚ ତତ୍ର ମାମମୃତଂ କୃଧୀନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ
ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ଓ ପୂରଣ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଦୀପ୍ତିମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ପୋଷଣ ଓ ସନ୍ତୋଷ ଅଛି, ସେଠାରେ ମୋତେ ଅମର କର। ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଯତ୍ରାନନ୍ଦାଶ୍ଚ ମୋଦାଶ୍ଚ ମୁଦଃ ପ୍ରମୁଦ ଆସତେ । କାମସ୍ଯ ଯତ୍ରାପ୍ତାଃ କାମାସ୍ତତ୍ର ମାମମୃତଂ କୃଧୀନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ
ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋଦ ଅଛି, ଖୁସି ଓ ବଡ଼ ଖୁସି ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛାମାନେ ପୂରଣ ହୁଏ, ସେଠାରେ ମୋତେ ଅମର କର। ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଯ ଇନ୍ଦୋଃ ପଵମାନସ୍ଯାନୁ ଧାମାନ୍ଯକ୍ରମୀତ୍ । ତମାହୁଃ ସୁପ୍ରଜା ଇତି ଯସ୍ତେ ସୋମାଵିଧନ୍ମନ ଇନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ
ଯିଏ ପବମାନ ଇନ୍ଦୁଙ୍କର ପଥରେ ଚାଲିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ ବୋଲି କହନ୍ତି। ହେ ସୋମ, ତୁମର ଜ୍ଞାନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରି ଝର, ହେ ଇନ୍ଦୁ।
ଋଷେ ମନ୍ତ୍ରକୃତାଂ ସ୍ତୋମୈଃ କଶ୍ଯପୋଦ୍ଵର୍ଧଯନ୍ଗିରଃ । ସୋମଂ ନମସ୍ଯ ରାଜାନଂ ଯୋ ଜଜ୍ଞେ ଵୀରୁଧାଂ ପତିରିନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ
କଶ୍ୟପ ଋଷିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ରଚନା କରି ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କର ନାଥ, ରାଜା ସୋମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା। ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରି ଝର।
ସପ୍ତ ଦିଶୋ ନାନାସୂର୍ଯାଃ ସପ୍ତ ହୋତାର ଋତ୍ଵିଜଃ । ଦେଵା ଆଦିତ୍ଯା ଯେ ସପ୍ତ ତେଭିଃ ସୋମାଭି ରକ୍ଷ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ
ସାତିଟି ଦିଗରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସାତିଟି ହୋମ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତ ଅଛନ୍ତି। ହେ ସୋମ, ସେହି ସାତି ଆଦିତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରି ଝର।
ଯତ୍ତେ ରାଜଞ୍ଛୃତଂ ହଵିସ୍ତେନ ସୋମାଭି ରକ୍ଷ ନଃ । ଅରାତୀଵା ମା ନସ୍ତାରୀନ୍ମୋ ଚ ନଃ କିଂ ଚନାମମଦିନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ
ହେ ସୋମ, ତୁମର ଶୁଧ୍ଧ ରାଜସ୍ୱ ହବି ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ଆମକୁ ଅଟକାଇପାରୁନାହାଁ, କୌଣସି କ୍ଷତି ଆମକୁ ଛୁଇଁନପାରୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରି ଝର।
ଅଗ୍ରେ ବୃହନ୍ନୁଷସାମୂର୍ଧ୍ଵୋ ଅସ୍ଥାନ୍ନିର୍ଜଗନ୍ଵାନ୍ତମସୋ ଜ୍ଯୋତିଷାଗାତ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଭାନୁନା ରୁଶତା ସ୍ଵଙ୍ଗ ଆ ଜାତୋ ଵିଶ୍ଵା ସଦ୍ମାନ୍ଯପ୍ରାଃ
ଆରମ୍ଭରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି ଉଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଭୟ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଇ ଆଲୋକ ନେଇ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସ ଜାତୋ ଗର୍ଭୋ ଅସି ରୋଦସ୍ଯୋରଗ୍ନେ ଚାରୁର୍ଵିଭୃତ ଓଷଧୀଷୁ । ଚିତ୍ରଃ ଶିଶୁଃ ପରି ତମାଂସ୍ଯକ୍ତୂନ୍ପ୍ର ମାତୃଭ୍ଯୋ ଅଧି କନିକ୍ରଦଦ୍ଗାଃ
ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶର ଗର୍ଭ, ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ତୁମକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିଶୁ ଭାବେ ତୁମେ ମାଆମାନଙ୍କ ଉପରେ ଚିତ୍କାର କର, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର।
ଵିଷ୍ଣୁରିତ୍ଥା ପରମମସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାଞ୍ଜାତୋ ବୃହନ୍ନଭି ପାତି ତୃତୀଯମ୍ । ଆସା ଯଦସ୍ଯ ପଯୋ ଅକ୍ରତ ସ୍ଵଂ ସଚେତସୋ ଅଭ୍ଯର୍ଚନ୍ତ୍ଯତ୍ର
ଏଭଳି ଭାବେ, ବିଷ୍ଣୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ତୃତୀୟ ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଧ ତିଆରି ହେଲା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ଭାବରେ ପୂଜନ କରନ୍ତି।
ଅତ ଉ ତ୍ଵା ପିତୁଭୃତୋ ଜନିତ୍ରୀରନ୍ନାଵୃଧଂ ପ୍ରତି ଚରନ୍ତ୍ଯନ୍ନୈଃ । ତା ଈଂ ପ୍ରତ୍ଯେଷି ପୁନରନ୍ଯରୂପା ଅସି ତ୍ଵଂ ଵିକ୍ଷୁ ମାନୁଷୀଷୁ ହୋତା
ଏହିପରି, ଯେଉଁ ମାଆମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ତୁମକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁମେ ବଢ଼ିବା ଓ ଚଳିବା। ପୁନି ତୁମେ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଫେରିଯାଅ, ଏବଂ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୋହିତ ହେଉ।
ହୋତାରଂ ଚିତ୍ରରଥମଧ୍ଵରସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁଂ ରୁଶନ୍ତମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯର୍ଧିଂ ଦେଵସ୍ଯଦେଵସ୍ଯ ମହ୍ନା ଶ୍ରିଯା ତ୍ଵଗ୍ନିମତିଥିଂ ଜନାନାମ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥ ଥିବା ଯଜ୍ଞର ପୁରୋହିତ, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ, ଦୀପ୍ତିମାନ। ଦେବତାଙ୍କର ମହିମା ଓ ଶ୍ରୀରେ ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅଟକାଅ, ଲୋକମାନଙ୍କର ଅତିଥି ହେଉ।
ସ ତୁ ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଧ ପେଶନାନି ଵସାନୋ ଅଗ୍ନିର୍ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ଅରୁଷୋ ଜାତଃ ପଦ ଇଳାଯାଃ ପୁରୋହିତୋ ରାଜନ୍ଯକ୍ଷୀହ ଦେଵାନ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ନାଭି ଭାବେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଇଳାଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ଜନ୍ମ ନେଉ। ପୁରୋହିତ, ରାଜା ଭାବେ ଏଠାରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶାସନ କର।
ଆ ହି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅଗ୍ନ ଉଭେ ସଦା ପୁତ୍ରୋ ନ ମାତରା ତତନ୍ଥ । ପ୍ର ଯାହ୍ଯଚ୍ଛୋଶତୋ ଯଵିଷ୍ଠାଥା ଵହ ସହସ୍ଯେହ ଦେଵାନ୍
ଅଗ୍ନି, ଦିନ ଓ ରାତି, ଦୁଇଁଜଣ ମାଆ ଯେପରି ନିତ୍ୟ ତୁମକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ହେ ଅତି ଯୁବକ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଆସ, ଏଠାରେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନେକୁ ଆଣ।
ପିପ୍ରୀହି ଦେଵାଁ ଉଶତୋ ଯଵିଷ୍ଠ ଵିଦ୍ଵାଁ ଋତୂଁରୃତୁପତେ ଯଜେହ । ଯେ ଦୈଵ୍ଯା ଋତ୍ଵିଜସ୍ତେଭିରଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ହୋତୄଣାମସ୍ଯାଯଜିଷ୍ଠଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେକୁ ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ତୁମେ ଅତି ଯୁବକ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଋତୁଗତ ଜ୍ଞାନର ମାଲିକ। ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞ କର। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ ପୁରୋହିତ।
ଵେଷି ହୋତ୍ରମୁତ ପୋତ୍ରଂ ଜନାନାଂ ମନ୍ଧାତାସି ଦ୍ରଵିଣୋଦା ଋତାଵା । ସ୍ଵାହା ଵଯଂ କୃଣଵାମା ହଵୀଂଷି ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ଯଜତ୍ଵଗ୍ନିରର୍ହନ୍
ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ପୁରୋହିତ ଓ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ଧନ ଦେଇଥିବା, ନ୍ୟାୟବାନ। 'ସ୍ୱାହା' ବୋଲି ଆମେ ହବି ଦେବା। ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ।
ଆ ଦେଵାନାମପି ପନ୍ଥାମଗନ୍ମ ଯଚ୍ଛକ୍ନଵାମ ତଦନୁ ପ୍ରଵୋଳ୍ହୁମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ସ ଯଜାତ୍ସେଦୁ ହୋତା ସୋ ଅଧ୍ଵରାନ୍ସ ଋତୂନ୍କଲ୍ପଯାତି
ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପଥରେ ଆସିଛୁ। ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଉଁଠି ଅନୁସରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା। ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଯଜ୍ଞ କର, ପୁରୋହିତ ହେଉ। ସେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଋତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯଦ୍ଵୋ ଵଯଂ ପ୍ରମିନାମ ଵ୍ରତାନି ଵିଦୁଷାଂ ଦେଵା ଅଵିଦୁଷ୍ଟରାସଃ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଟଦ୍ଵିଶ୍ଵମା ପୃଣାତି ଵିଦ୍ଵାନ୍ଯେଭିର୍ଦେଵାଁ ଋତୁଭିଃ କଲ୍ପଯାତି
ଦେବତାମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମର ବ୍ରତ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଅଜ୍ଞାନ ହେଉଛୁ। ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ସମସ୍ତକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଏହି ଋତୁମାନେ ସହିତ ଦେବତାମାନେକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତି।
ଯତ୍ପାକତ୍ରା ମନସା ଦୀନଦକ୍ଷା ନ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ମନ୍ଵତେ ମର୍ତ୍ଯାସଃ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଟଦ୍ଧୋତା କ୍ରତୁଵିଦ୍ଵିଜାନନ୍ଯଜିଷ୍ଠୋ ଦେଵାଁ ଋତୁଶୋ ଯଜାତି
ଯେତେବେଳେ ଦୁର୍ବଳ ମନ ଓ ଅଦକ୍ଷତାରେ ମାନବମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ମନ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ପୁରୋହିତ ଭାବେ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେକୁ ଋତୁଅନୁସାରେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ହ୍ଯଧ୍ଵରାଣାମନୀକଂ ଚିତ୍ରଂ କେତୁଂ ଜନିତା ତ୍ଵା ଜଜାନ । ସ ଆ ଯଜସ୍ଵ ନୃଵତୀରନୁ କ୍ଷା ସ୍ପାର୍ହା ଇଷଃ କ୍ଷୁମତୀର୍ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯାଃ
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଶ୍ୟ ଚିହ୍ନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପତାକା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ମହାନ ଲୋକମାନେଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ, ପ୍ରଚୁର ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ ଦିଅ।
ଯଂ ତ୍ଵା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଯଂ ତ୍ଵାପସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ଯଂ ତ୍ଵା ସୁଜନିମା ଜଜାନ । ପନ୍ଥାମନୁ ପ୍ରଵିଦ୍ଵାନ୍ପିତୃଯାଣଂ ଦ୍ଯୁମଦଗ୍ନେ ସମିଧାନୋ ଵି ଭାହି
ତୁମକୁ ଦିନ ଓ ରାତି, ତୁମକୁ ଜଳ, ତୁମକୁ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ପିତୃମାନେଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଜ୍ୱଳିଉ।
ଇନୋ ରାଜନ୍ନରତିଃ ସମିଦ୍ଧୋ ରୌଦ୍ରୋ ଦକ୍ଷାଯ ସୁଷୁମାଁ ଅଦର୍ଶି । ଚିକିଦ୍ଵି ଭାତି ଭାସା ବୃହତାସିକ୍ନୀମେତି ରୁଶତୀମପାଜନ୍
ହେ ରାଜା, ଆନନ୍ଦ ଆଗ୍ନି ଦେଉଁଥିବା, ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି। ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ଆଗ୍ନି ବଡ଼ ଆଲୋକରେ ଚମକେ, ଧଳା ଆଗ୍ନିକୁ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
କୃଷ୍ଣାଂ ଯଦେନୀମଭି ଵର୍ପସା ଭୂଜ୍ଜନଯନ୍ଯୋଷାଂ ବୃହତଃ ପିତୁର୍ଜାମ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଭାନୁଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସ୍ତଭାଯନ୍ଦିଵୋ ଵସୁଭିରରତିର୍ଵି ଭାତି
ଯେତେବେଳେ ସେ କଳା ଆକାରରେ ଥିବା, ବଡ଼ ପିତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଛି; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଏ, ଆନନ୍ଦ ଦିବ୍ୟ ଧନ-ସମ୍ପଦ ସହ ଚମକେ।
ଭଦ୍ରୋ ଭଦ୍ରଯା ସଚମାନ ଆଗାତ୍ସ୍ଵସାରଂ ଜାରୋ ଅଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ସୁପ୍ରକେତୈର୍ଦ୍ଯୁଭିରଗ୍ନିର୍ଵିତିଷ୍ଠନ୍ରୁଶଦ୍ଭିର୍ଵର୍ଣୈରଭି ରାମମସ୍ଥାତ୍
ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀଙ୍କ ସହ ଆସେ; ପ୍ରେମିକ ତାଙ୍କର ବୋନ୍ଙ୍କ ପଛରୁ ଆସେ; ଅଗ୍ନି ସ୍ପଷ୍ଟ ଚିହ୍ନ ସହ ଦେବତାମୟ ରଙ୍ଗରେ ଦେଉଁଥିବା, ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ନେଉଛି।
ଅସ୍ଯ ଯାମାସୋ ବୃହତୋ ନ ଵଗ୍ନୂନିନ୍ଧାନା ଅଗ୍ନେଃ ସଖ୍ଯୁଃ ଶିଵସ୍ଯ । ଈଡ୍ଯସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣୋ ବୃହତଃ ସ୍ଵାସୋ ଭାମାସୋ ଯାମନ୍ନକ୍ତଵଶ୍ଚିକିତ୍ରେ
ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ ବଡ଼ ମାନଙ୍କ ପରି ଲୁଚି ନାହିଁ; ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଶୁଭ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଜଳିଉଛନ୍ତି; ପୂଜ୍ୟ, ପ୍ରଭଳ, ମହାନ୍, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ରାତିରେ ବିଭିନ୍ନ ଆଲୋକରେ ଚମକେ।
ସ୍ଵନା ନ ଯସ୍ଯ ଭାମାସଃ ପଵନ୍ତେ ରୋଚମାନସ୍ଯ ବୃହତଃ ସୁଦିଵଃ । ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଭିର୍ଯସ୍ତେଜିଷ୍ଠୈଃ କ୍ରୀଳୁମଦ୍ଭିର୍ଵର୍ଷିଷ୍ଠେଭିର୍ଭାନୁଭିର୍ନକ୍ଷତି ଦ୍ଯାମ୍
ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଗଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି ପରି ବହିଯାଏ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ବଡ଼ ଆଲୋକରେ; ଜେଷ୍ଠ, ପ୍ରବଳ, ଖେଳାଳି, ଅଧିକ ଆଲୋକରେ, ସେ ଆକାଶକୁ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଅସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମାସୋ ଦଦୃଶାନପଵେର୍ଜେହମାନସ୍ଯ ସ୍ଵନଯନ୍ନିଯୁଦ୍ଭିଃ । ପ୍ରତ୍ନେଭିର୍ଯୋ ରୁଶଦ୍ଭିର୍ଦେଵତମୋ ଵି ରେଭଦ୍ଭିରରତିର୍ଭାତି ଵିଭ୍ଵା
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଏ, ଲୁଚି ନାହିଁ, ଗଞ୍ଜନ ସହାୟମାନେ ସହ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି; ପୁରୁଣା ଏବଂ ଚମକୁଥିବା, ସବୁଠାରୁ ଦେବତାମୟ, ଆନନ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ସ ଆ ଵକ୍ଷି ମହି ନ ଆ ଚ ସତ୍ସି ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯୋରରତିର୍ଯୁଵତ୍ଯୋଃ । ଅଗ୍ନିଃ ସୁତୁକଃ ସୁତୁକେଭିରଶ୍ଵୈ ରଭସ୍ଵଦ୍ଭୀ ରଭସ୍ଵାଁ ଏହ ଗମ୍ଯାଃ
ସେ ଆମକୁ ବୋଝିବେ ଏବଂ ଆମ ସହ ବସିବେ, ଦିନ ଓ ରାତିର ଆନନ୍ଦ, ଯୁବା; ଅଗ୍ନି, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମର, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ସହ, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ, ଦ୍ରୁତମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ପ୍ର ତେ ଯକ୍ଷି ପ୍ର ତ ଇଯର୍ମି ମନ୍ମ ଭୁଵୋ ଯଥା ଵନ୍ଦ୍ଯୋ ନୋ ହଵେଷୁ । ଧନ୍ଵନ୍ନିଵ ପ୍ରପା ଅସି ତ୍ଵମଗ୍ନ ଇଯକ୍ଷଵେ ପୂରଵେ ପ୍ରତ୍ନ ରାଜନ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ମୋ ଚିନ୍ତା ଦେଉଛି, ଯେପରି ଆମର ପୂଜାରେ ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ ହେଉ; ମରୁଭୂମିରେ ପାଣି ପରି, ତୁମେ ପୂଜକଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସ, ପୁରୁଣା ରାଜା ଅଗ୍ନି।