ଇନ୍ଦୁଃ ପୁନାନଃ ପ୍ରଜାମୁରାଣଃ କରଦ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଦ୍ରଵିଣାନି ନଃ
ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦୁ, ସନ୍ତାନ ବଢ଼ାଇ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦିଅ।
ପଵସ୍ଵ ସୋମ କ୍ରତ୍ଵେ ଦକ୍ଷାଯାଶ୍ଵୋ ନ ନିକ୍ତୋ ଵାଜୀ ଧନାଯ
ହେ ସୋମ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, କୌଶଳ ପାଇଁ, ଯେପରି ଯୁତି ଲଗାଇଥିବା ଘୋଡ଼ା ଧନ ପାଇଁ ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ତୁମେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ତଂ ତେ ସୋତାରୋ ରସଂ ମଦାଯ ପୁନନ୍ତି ସୋମଂ ମହେ ଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ
ସୋମ, ମହାନ୍ ମହିମା ପାଇଁ, ରସକୁ ଚାପିଥିବା ଲୋକମାନେ ତାହାକୁ ମଦ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି।
ଶିଶୁଂ ଜଜ୍ଞାନଂ ହରିଂ ମୃଜନ୍ତି ପଵିତ୍ରେ ସୋମଂ ଦେଵେଭ୍ଯ ଇନ୍ଦୁମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ, ତାଜା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ହଳଦିଆ ଶିଶୁ ସୋମକୁ ଛାଣିରେ ଶୁଧ୍ଧ କରାଯାଉଛି।
ଇନ୍ଦୁଃ ପଵିଷ୍ଟ ଚାରୁର୍ମଦାଯାପାମୁପସ୍ଥେ କଵିର୍ଭଗାଯ
ସୁନ୍ଦର ଇନ୍ଦୁ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଜଳର ମଧ୍ୟରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଭଗାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ବିଭର୍ତି ଚାର୍ଵିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନାମ ଯେନ ଵିଶ୍ଵାନି ଵୃତ୍ରା ଜଘାନ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ନାମ ବହନ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ।
ପିବନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଗୋଭିଃ ଶ୍ରୀତସ୍ଯ ନୃଭିଃ ସୁତସ୍ଯ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପୁରୁଷମାନେ ଚାପିଥିବା ଏହି ସୋମକୁ ଦୁଧ ସହିତ ପାନ କରନ୍ତି।
ପ୍ର ସୁଵାନୋ ଅକ୍ଷାଃ ସହସ୍ରଧାରସ୍ତିରଃ ପଵିତ୍ରଂ ଵି ଵାରମଵ୍ଯମ୍
ଚାପାଯାଇଥିବା, ହଜାର ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ, ସେ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଛାଣି ମାଧ୍ୟମରେ ଅବିରୋଧରେ ଯାଉଛି।
ସ ଵାଜ୍ଯକ୍ଷାଃ ସହସ୍ରରେତା ଅଦ୍ଭିର୍ମୃଜାନୋ ଗୋଭିଃ ଶ୍ରୀଣାନଃ
ସେ ଦୃତଗତି, ହଜାର ମଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଗାଈମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ପ୍ର ସୋମ ଯାହୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କୁକ୍ଷା ନୃଭିର୍ଯେମାନୋ ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ
ହେ ସୋମ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଥରରେ ଚେପି ତୁମକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପେଟକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ଅସର୍ଜି ଵାଜୀ ତିରଃ ପଵିତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମଃ ସହସ୍ରଧାରଃ
ଦୃତଗତି ସୋମ, ହଜାର ଧାରା ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଛାଣି ମାଧ୍ୟମରେ ବହିଯାଇଛି।
ଅଞ୍ଜନ୍ତ୍ଯେନଂ ମଧ୍ଵୋ ରସେନେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵୃଷ୍ଣ ଇନ୍ଦୁଂ ମଦାଯ
ସେମାନେ ମଧୁର ରସରେ ତାଙ୍କୁ ଚୁଆଁନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ବଳବାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏହି ତିନିକୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି।
ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵା ଵୃଥା ପାଜସେଽପୋ ଵସାନଂ ହରିଂ ମୃଜନ୍ତି
ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ମହିମା ପାଇଁ, ପାଣିରେ ଆବୃତ ହରିବର୍ଣ୍ଣ ସୋମକୁ ସେମାନେ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ତୋଶତେ ନି ତୋଶତେ ଶ୍ରୀଣନ୍ନୁଗ୍ରୋ ରିଣନ୍ନପଃ
ଏହି ତିନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ପୁନି ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ଶୋଭିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ପାଣିକୁ ଦୂର କରେ।
ପର୍ଯୂ ଷୁ ପ୍ର ଧନ୍ଵ ଵାଜସାତଯେ ପରି ଵୃତ୍ରାଣି ସକ୍ଷଣିଃ । ଦ୍ଵିଷସ୍ତରଧ୍ଯା ଋଣଯା ନ ଈଯସେ
ଏବେ ତୁମେ ବହିଯାଅ, ବଳ ଲାଗି, ଶକ୍ତିରେ ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ; ଋଣୀ ଯେପରି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅଟଳ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଅନୁ ହି ତ୍ଵା ସୁତଂ ସୋମ ମଦାମସି ମହେ ସମର୍ଯରାଜ୍ଯେ । ଵାଜାଁ ଅଭି ପଵମାନ ପ୍ର ଗାହସେ
ଯେତେବେଳେ ସୋମ, ତୁମକୁ ଚେପାଯାଏ, ଆମେ ତୁମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛୁ, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧର ଶାସନରେ; ହେ ପବିତ୍ର ଧାରା, ତୁମେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛ।
ଅଜୀଜନୋ ହି ପଵମାନ ସୂର୍ଯଂ ଵିଧାରେ ଶକ୍ମନା ପଯଃ । ଗୋଜୀରଯା ରଂହମାଣଃ ପୁରଂଧ୍ଯା
ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ; ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଦୁଧ ଉତ୍ପାଦନ କରିଛ; ଗାଈ ସହିତ ଦୂତିରେ, ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧିରେ ତୁମେ ଚଳିଛ।
ଅଜୀଜନୋ ଅମୃତ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵାଁ ଋତସ୍ଯ ଧର୍ମନ୍ନମୃତସ୍ଯ ଚାରୁଣଃ । ସଦାସରୋ ଵାଜମଚ୍ଛା ସନିଷ୍ଯଦତ୍
ମରଣଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ; ତୁମେ ସତ୍ୟ ଓ ଅମୃତ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କର; ସଦା ବହୁଥିବା, ତୁମେ ଚାହିଁଥିବାକୁ ବଳ ଦେଉଛ।
ଅଭ୍ଯଭି ହି ଶ୍ରଵସା ତତର୍ଦିଥୋତ୍ସଂ ନ କଂ ଚିଜ୍ଜନପାନମକ୍ଷିତମ୍ । ଶର୍ଯାଭିର୍ନ ଭରମାଣୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ
ତୁମର କୀର୍ତ୍ତିରେ ତୁମେ ସବୁକୁ ଭେଦି ଯାଅଛ; ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଝରଣା ପରି; ତୁମେ ଶରଧାରଣ କରି, ତୁମର ହାତରେ ଗତି କରୁଛ।
ଆଦୀଂ କେ ଚିତ୍ପଶ୍ଯମାନାସ ଆପ୍ଯଂ ଵସୁରୁଚୋ ଦିଵ୍ଯା ଅଭ୍ଯନୂଷତ । ଵାରଂ ନ ଦେଵଃ ସଵିତା ଵ୍ଯୂର୍ଣୁତେ
କେହି କେହି ପୁରୁଣା ଧନକୁ ଦେଖି, ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ, ସେହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ଦେବତା ସବିତା ଯେପରି ଆବରଣ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି।
ତ୍ଵେ ସୋମ ପ୍ରଥମା ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷୋ ମହେ ଵାଜାଯ ଶ୍ରଵସେ ଧିଯଂ ଦଧୁଃ । ସ ତ୍ଵଂ ନୋ ଵୀର ଵୀର୍ଯାଯ ଚୋଦଯ
ହେ ସୋମ, ପ୍ରଥମ ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଦରି ଛାତି ପତିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବଡ଼ ବଳ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ଦେଇଛନ୍ତି; ଏହିପରି, ହେ ବୀର, ଆମକୁ ବୀରତା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କର।
ଦିଵଃ ପୀଯୂଷଂ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଯଦୁକ୍ଥ୍ଯଂ ମହୋ ଗାହାଦ୍ଦିଵ ଆ ନିରଧୁକ୍ଷତ । ଇନ୍ଦ୍ରମଭି ଜାଯମାନଂ ସମସ୍ଵରନ୍
ସ୍ୱର୍ଗର ପୁରୁଣା, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ରସ, ପୋଷକ ଯାହା, ବଡ଼ ଆକାଶରୁ ବହିଆସିଛି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜନ୍ମବେଳେ ସେମାନେ ଏକସାଥିରେ ଗାନ କରିଥିଲେ।
ଅଧ ଯଦିମେ ପଵମାନ ରୋଦସୀ ଇମା ଚ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାଭି ମଜ୍ମନା । ଯୂଥେ ନ ନିଷ୍ଠା ଵୃଷଭୋ ଵି ତିଷ୍ଠସେ
ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୁଇ ଜଗତ୍ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ, ବଳିଅଠା ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ପରି ତୁମେ ଦୃଢ଼ ରହ।
ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅଵ୍ଯଯେ ଵାରେ ଶିଶୁର୍ନ କ୍ରୀଳନ୍ପଵମାନୋ ଅକ୍ଷାଃ । ସହସ୍ରଧାରଃ ଶତଵାଜ ଇନ୍ଦୁଃ
ଅକ୍ଷୟ ପାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଶିଶୁ ପରି ଖେଳୁଥିବା, ଧାରାରେ ବହୁଥିବା, ଦ୍ୟୁତ ପରି; ହଜାର ଧାରା ଓ ଶତ ପୁରସ୍କାର ସହିତ ଏହି ତିନି।
ଏଷ ପୁନାନୋ ମଧୁମାଁ ଋତାଵେନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୁଃ ପଵତେ ସ୍ଵାଦୁରୂର୍ମିଃ । ଵାଜସନିର୍ଵରିଵୋଵିଦ୍ଵଯୋଧାଃ
ଏହି ପବିତ୍ର, ମଧୁର ରସ, ତରଙ୍ଗ ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ବହୁଛି, ସୁସ୍ୱାଦୁ, ବଳ ଓ ବିସ୍ତୃତିର ମାର୍ଗ ଜାଣେ।
ସ ପଵସ୍ଵ ସହମାନଃ ପୃତନ୍ଯୂନ୍ସେଧନ୍ରକ୍ଷାଂସ୍ଯପ ଦୁର୍ଗହାଣି । ସ୍ଵାଯୁଧଃ ସାସହ୍ଵାନ୍ସୋମ ଶତ୍ରୂନ୍
ଏହିପରି ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜିତି, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଦୂର କର, ଦୁର୍ଗମ ସ୍ଥାନ ହଟାଅ; ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ, ହେ ସୋମ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜିତ।
ଅଯା ରୁଚା ହରିଣ୍ଯା ପୁନାନୋ ଵିଶ୍ଵା ଦ୍ଵେଷାଂସି ତରତି ସ୍ଵଯୁଗ୍ଵଭିଃ ସୂରୋ ନ ସ୍ଵଯୁଗ୍ଵଭିଃ । ଧାରା ସୁତସ୍ଯ ରୋଚତେ ପୁନାନୋ ଅରୁଷୋ ହରିଃ । ଵିଶ୍ଵା ଯଦ୍ରୂପା ପରିଯାତ୍ଯୃକ୍ଵଭିଃ ସପ୍ତାସ୍ଯେଭିରୃକ୍ଵଭିଃ
ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପରେ, ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଜୟ କରେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ କିରଣରେ। ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମର ଧାରା ଦୀପ୍ତିମାନ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଲାଲ ଓ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର। ସେ ସମସ୍ତ ରୂପକୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା, ସାତ ମୁହଁ ଥିବା ଗୀତ ଦ୍ୱାରା, ପରିଚ୍ୟାଳନା କରେ।
ତ୍ଵଂ ତ୍ଯତ୍ପଣୀନାଂ ଵିଦୋ ଵସୁ ସଂ ମାତୃଭିର୍ମର୍ଜଯସି ସ୍ଵ ଆ ଦମ ଋତସ୍ଯ ଧୀତିଭିର୍ଦମେ । ପରାଵତୋ ନ ସାମ ତଦ୍ଯତ୍ରା ରଣନ୍ତି ଧୀତଯଃ । ତ୍ରିଧାତୁଭିରରୁଷୀଭିର୍ଵଯୋ ଦଧେ ରୋଚମାନୋ ଵଯୋ ଦଧେ
ତୁମେ ବ୍ୟବସାୟୀମାନଙ୍କର ଧନ ଜାଣ, ମାଆମାନେ ସହିତ ଏହାକୁ ନିଜ ଘରେ ପବିତ୍ର କର, ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା, ଘରେ। ଦୂରରୁ ଆସୁଥିବା ଗୀତ ପରି, ଯେଉଁଠି ଚିନ୍ତାମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରନ୍ତି, ତୁମେ ତିନିପ୍ରକାର ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଉଛ, ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଉଛ।
ପୂର୍ଵାମନୁ ପ୍ରଦିଶଂ ଯାତି ଚେକିତତ୍ସଂ ରଶ୍ମିଭିର୍ଯତତେ ଦର୍ଶତୋ ରଥୋ ଦୈଵ୍ଯୋ ଦର୍ଶତୋ ରଥଃ । ଅଗ୍ମନ୍ନୁକ୍ଥାନି ପୌଂସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ଜୈତ୍ରାଯ ହର୍ଷଯନ୍ । ଵଜ୍ରଶ୍ଚ ଯଦ୍ଭଵଥୋ ଅନପଚ୍ଯୁତା ସମତ୍ସ୍ଵନପଚ୍ଯୁତା
ସେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି, ବୁଝିପାରି, ନିଜ କିରଣରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି; ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ରଥ, ଦେଖାଯାଉଥିବା ରଥ। ଗୀତମାନେ ଆସିଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରି। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବଜ୍ର ହେଉଛ, ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ହାରନଥିବା, ଅପରାଜିତ।
ନାନାନଂ ଵା ଉ ନୋ ଧିଯୋ ଵି ଵ୍ରତାନି ଜନାନାମ୍ । ତକ୍ଷା ରିଷ୍ଟଂ ରୁତଂ ଭିଷଗ୍ବ୍ରହ୍ମା ସୁନ୍ଵନ୍ତମିଚ୍ଛତୀନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ
ଆମର ଚିନ୍ତା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ, ଲୋକମାନଙ୍କର ନୀତି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ। କଠମିଷ୍ଟ୍ରି ରଥ ତିଆରି କରେ, ଓଷଧ ଚିକିତ୍ସକ ଚିକିତ୍ସା କରେ, ପୁରୋହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାହାଁନ୍ତି। ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।