ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପାତଵେ ନୃଭିର୍ଯତଃ ସ୍ଵାଯୁଧୋ ମଦିନ୍ତମଃ । ପଵସ୍ଵ ମଧୁମତ୍ତମଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପୁରୁଷମାନେ ଯେଉଁ ସୋମରସ ଚାପିଛନ୍ତି, ସେହି ସ୍ୱୟଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ— ହେ ସୋମ, ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ହୋଇ, ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହାର୍ଦି ସୋମଧାନମା ଵିଶ ସମୁଦ୍ରମିଵ ସିନ୍ଧଵଃ । ଜୁଷ୍ଟୋ ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଵାଯଵେ ଦିଵୋ ଵିଷ୍ଟମ୍ଭ ଉତ୍ତମଃ
ହେ ସୋମ, ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ବାୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ତୁମେ ଦିଗବନ୍ଧୁ ହେବା ସହ ସ୍ୱର୍ଗର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆଧାର।
ପରି ପ୍ର ଧନ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ସ୍ଵାଦୁର୍ମିତ୍ରାଯ ପୂଷ୍ଣେ ଭଗାଯ
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ପୂଷା ଓ ଭଗାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ହୋଇ, ସବୁଦିଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତେ ସୋମ ସୁତସ୍ଯ ପେଯାଃ କ୍ରତ୍ଵେ ଦକ୍ଷାଯ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦେଵାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, କୌଶଳ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାନଯୋଗ୍ୟ ହେଉ।
ଏଵାମୃତାଯ ମହେ କ୍ଷଯାଯ ସ ଶୁକ୍ରୋ ଅର୍ଷ ଦିଵ୍ଯଃ ପୀଯୂଷଃ
ଅମରତ୍ୱ ଓ ବଡ଼ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ, ପୋଷଣଦାୟକ ସୋମ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ପଵସ୍ଵ ସୋମ ମହାନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରଃ ପିତା ଦେଵାନାଂ ଵିଶ୍ଵାଭି ଧାମ
ହେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟ ସହିତ, ଦେବତାଙ୍କ ପିତା, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ପରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଶୁକ୍ରଃ ପଵସ୍ଵ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସୋମ ଦିଵେ ପୃଥିଵ୍ଯୈ ଶଂ ଚ ପ୍ରଜାଯୈ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ, ଦେବତା, ଦିଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଦିଵୋ ଧର୍ତାସି ଶୁକ୍ରଃ ପୀଯୂଷଃ ସତ୍ଯେ ଵିଧର୍ମନ୍ଵାଜୀ ପଵସ୍ଵ
ତୁମେ ଦିଗର ଆଧାର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପୋଷଣଦାୟକ; ନିଜ ନିୟମରେ, ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ସୋମ, ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ପଵସ୍ଵ ସୋମ ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ସୁଧାରୋ ମହାମଵୀନାମନୁ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ
ହେ ସୋମ, ମହାନ୍, ମହିମାମୟ, ଭଲ ଧାରାରେ, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ନୃଭିର୍ଯେମାନୋ ଜଜ୍ଞାନଃ ପୂତଃ କ୍ଷରଦ୍ଵିଶ୍ଵାନି ମନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵର୍ଵିତ୍
ପୁରୁଷମାନେ ଶୁଧ୍ଧ କରିଥିବା, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସୋମ, ଆନନ୍ଦମୟ, ଆଲୋକକୁ ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ଇନ୍ଦୁଃ ପୁନାନଃ ପ୍ରଜାମୁରାଣଃ କରଦ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଦ୍ରଵିଣାନି ନଃ
ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦୁ, ସନ୍ତାନ ବଢ଼ାଇ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦିଅ।
ପଵସ୍ଵ ସୋମ କ୍ରତ୍ଵେ ଦକ୍ଷାଯାଶ୍ଵୋ ନ ନିକ୍ତୋ ଵାଜୀ ଧନାଯ
ହେ ସୋମ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, କୌଶଳ ପାଇଁ, ଯେପରି ଯୁତି ଲଗାଇଥିବା ଘୋଡ଼ା ଧନ ପାଇଁ ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ତୁମେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ତଂ ତେ ସୋତାରୋ ରସଂ ମଦାଯ ପୁନନ୍ତି ସୋମଂ ମହେ ଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ
ସୋମ, ମହାନ୍ ମହିମା ପାଇଁ, ରସକୁ ଚାପିଥିବା ଲୋକମାନେ ତାହାକୁ ମଦ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି।
ଶିଶୁଂ ଜଜ୍ଞାନଂ ହରିଂ ମୃଜନ୍ତି ପଵିତ୍ରେ ସୋମଂ ଦେଵେଭ୍ଯ ଇନ୍ଦୁମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ, ତାଜା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ହଳଦିଆ ଶିଶୁ ସୋମକୁ ଛାଣିରେ ଶୁଧ୍ଧ କରାଯାଉଛି।
ଇନ୍ଦୁଃ ପଵିଷ୍ଟ ଚାରୁର୍ମଦାଯାପାମୁପସ୍ଥେ କଵିର୍ଭଗାଯ
ସୁନ୍ଦର ଇନ୍ଦୁ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଜଳର ମଧ୍ୟରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଭଗାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ବିଭର୍ତି ଚାର୍ଵିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନାମ ଯେନ ଵିଶ୍ଵାନି ଵୃତ୍ରା ଜଘାନ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ନାମ ବହନ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ।
ପିବନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଗୋଭିଃ ଶ୍ରୀତସ୍ଯ ନୃଭିଃ ସୁତସ୍ଯ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପୁରୁଷମାନେ ଚାପିଥିବା ଏହି ସୋମକୁ ଦୁଧ ସହିତ ପାନ କରନ୍ତି।
ପ୍ର ସୁଵାନୋ ଅକ୍ଷାଃ ସହସ୍ରଧାରସ୍ତିରଃ ପଵିତ୍ରଂ ଵି ଵାରମଵ୍ଯମ୍
ଚାପାଯାଇଥିବା, ହଜାର ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ, ସେ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଛାଣି ମାଧ୍ୟମରେ ଅବିରୋଧରେ ଯାଉଛି।
ସ ଵାଜ୍ଯକ୍ଷାଃ ସହସ୍ରରେତା ଅଦ୍ଭିର୍ମୃଜାନୋ ଗୋଭିଃ ଶ୍ରୀଣାନଃ
ସେ ଦୃତଗତି, ହଜାର ମଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଗାଈମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ପ୍ର ସୋମ ଯାହୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କୁକ୍ଷା ନୃଭିର୍ଯେମାନୋ ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ
ହେ ସୋମ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଥରରେ ଚେପି ତୁମକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପେଟକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ଅସର୍ଜି ଵାଜୀ ତିରଃ ପଵିତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମଃ ସହସ୍ରଧାରଃ
ଦୃତଗତି ସୋମ, ହଜାର ଧାରା ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଛାଣି ମାଧ୍ୟମରେ ବହିଯାଇଛି।
ଅଞ୍ଜନ୍ତ୍ଯେନଂ ମଧ୍ଵୋ ରସେନେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵୃଷ୍ଣ ଇନ୍ଦୁଂ ମଦାଯ
ସେମାନେ ମଧୁର ରସରେ ତାଙ୍କୁ ଚୁଆଁନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ବଳବାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏହି ତିନିକୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି।
ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵା ଵୃଥା ପାଜସେଽପୋ ଵସାନଂ ହରିଂ ମୃଜନ୍ତି
ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ମହିମା ପାଇଁ, ପାଣିରେ ଆବୃତ ହରିବର୍ଣ୍ଣ ସୋମକୁ ସେମାନେ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ତୋଶତେ ନି ତୋଶତେ ଶ୍ରୀଣନ୍ନୁଗ୍ରୋ ରିଣନ୍ନପଃ
ଏହି ତିନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ପୁନି ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ଶୋଭିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ପାଣିକୁ ଦୂର କରେ।
ପର୍ଯୂ ଷୁ ପ୍ର ଧନ୍ଵ ଵାଜସାତଯେ ପରି ଵୃତ୍ରାଣି ସକ୍ଷଣିଃ । ଦ୍ଵିଷସ୍ତରଧ୍ଯା ଋଣଯା ନ ଈଯସେ
ଏବେ ତୁମେ ବହିଯାଅ, ବଳ ଲାଗି, ଶକ୍ତିରେ ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ; ଋଣୀ ଯେପରି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅଟଳ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଅନୁ ହି ତ୍ଵା ସୁତଂ ସୋମ ମଦାମସି ମହେ ସମର୍ଯରାଜ୍ଯେ । ଵାଜାଁ ଅଭି ପଵମାନ ପ୍ର ଗାହସେ
ଯେତେବେଳେ ସୋମ, ତୁମକୁ ଚେପାଯାଏ, ଆମେ ତୁମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛୁ, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧର ଶାସନରେ; ହେ ପବିତ୍ର ଧାରା, ତୁମେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛ।
ଅଜୀଜନୋ ହି ପଵମାନ ସୂର୍ଯଂ ଵିଧାରେ ଶକ୍ମନା ପଯଃ । ଗୋଜୀରଯା ରଂହମାଣଃ ପୁରଂଧ୍ଯା
ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ; ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଦୁଧ ଉତ୍ପାଦନ କରିଛ; ଗାଈ ସହିତ ଦୂତିରେ, ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧିରେ ତୁମେ ଚଳିଛ।
ଅଜୀଜନୋ ଅମୃତ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵାଁ ଋତସ୍ଯ ଧର୍ମନ୍ନମୃତସ୍ଯ ଚାରୁଣଃ । ସଦାସରୋ ଵାଜମଚ୍ଛା ସନିଷ୍ଯଦତ୍
ମରଣଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ; ତୁମେ ସତ୍ୟ ଓ ଅମୃତ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କର; ସଦା ବହୁଥିବା, ତୁମେ ଚାହିଁଥିବାକୁ ବଳ ଦେଉଛ।
ଅଭ୍ଯଭି ହି ଶ୍ରଵସା ତତର୍ଦିଥୋତ୍ସଂ ନ କଂ ଚିଜ୍ଜନପାନମକ୍ଷିତମ୍ । ଶର୍ଯାଭିର୍ନ ଭରମାଣୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ
ତୁମର କୀର୍ତ୍ତିରେ ତୁମେ ସବୁକୁ ଭେଦି ଯାଅଛ; ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଝରଣା ପରି; ତୁମେ ଶରଧାରଣ କରି, ତୁମର ହାତରେ ଗତି କରୁଛ।
ଆଦୀଂ କେ ଚିତ୍ପଶ୍ଯମାନାସ ଆପ୍ଯଂ ଵସୁରୁଚୋ ଦିଵ୍ଯା ଅଭ୍ଯନୂଷତ । ଵାରଂ ନ ଦେଵଃ ସଵିତା ଵ୍ଯୂର୍ଣୁତେ
କେହି କେହି ପୁରୁଣା ଧନକୁ ଦେଖି, ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ, ସେହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ଦେବତା ସବିତା ଯେପରି ଆବରଣ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି।