ସ ମାମୃଜେ ତିରୋ ଅଣ୍ଵାନି ମେଷ୍ଯୋ ମୀଳ୍ହେ ସପ୍ତିର୍ନ ଵାଜଯୁଃ । ଅନୁମାଦ୍ଯଃ ପଵମାନୋ ମନୀଷିଭିଃ ସୋମୋ ଵିପ୍ରେଭିରୃକ୍ଵଭିଃ
ସେ ସଫା କରାଯାଇଛନ୍ତି, ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନ ଦ୍ୱାରା ଅଟିକି ଯାଇଛନ୍ତି, ଖଟିରେ ଭେଡ଼ା ପରି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ତୀବ୍ର; ପବିତ୍ର ସୋମ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପ୍ରେରିତ କବିମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ପ୍ର ସୋମ ଦେଵଵୀତଯେ ସିନ୍ଧୁର୍ନ ପିପ୍ଯେ ଅର୍ଣସା । ଅଂଶୋଃ ପଯସା ମଦିରୋ ନ ଜାଗୃଵିରଚ୍ଛା କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଁ ସୋମ ନଦୀ ପରି ତରଙ୍ଗରେ ଫୁଲିଉଠିଛି; ତରଳ ଦୁଧରେ ଉତ୍ସାହିତ, ସଚେତନ ହୋଇ, ମଧୁ ଝରୁଥିବା ପାତ୍ରକୁ ଆସୁଛି।
ଆ ହର୍ଯତୋ ଅର୍ଜୁନେ ଅତ୍କେ ଅଵ୍ଯତ ପ୍ରିଯଃ ସୂନୁର୍ନ ମର୍ଜ୍ଯଃ । ତମୀଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯପସୋ ଯଥା ରଥଂ ନଦୀଷ୍ଵା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ
ସେ ଧଳା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଛାଣିକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟ ପୁଅ ପରି ପବିତ୍ର ହେବାକୁ; ଜଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ରଥ ପରି ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ହାତରେ ଚଳାଇ ନେଉଛନ୍ତି।
ଅଭି ସୋମାସ ଆଯଵଃ ପଵନ୍ତେ ମଦ୍ଯଂ ମଦମ୍ । ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାଧି ଵିଷ୍ଟପି ମନୀଷିଣୋ ମତ୍ସରାସଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ପ୍ରବାହମାନ ସୋମମାନେ ମଦ ଲାଗି ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି; ସମୁଦ୍ର ଶିଖରରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଶା କରି, ଆଲୋକ ଦେଉଥିବା ହୋଇଛନ୍ତି।
ତରତ୍ସମୁଦ୍ରଂ ପଵମାନ ଊର୍ମିଣା ରାଜା ଦେଵ ଋତଂ ବୃହତ୍ । ଅର୍ଷନ୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା ପ୍ର ହିନ୍ଵାନ ଋତଂ ବୃହତ୍
ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ତରଙ୍ଗରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଟିକି ଯାଉଛ; ଦେବତା, ବଡ଼ ସତ୍ୟରେ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ନ୍ୟାୟରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତୁମେ ବଡ଼ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରସାର କରୁଛ।
ନୃଭିର୍ଯେମାନୋ ହର୍ଯତୋ ଵିଚକ୍ଷଣୋ ରାଜା ଦେଵଃ ସମୁଦ୍ରିଯଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନେଇଯିବା ସୁନା ଓ ଦକ୍ଷ ରାଜା, ସମୁଦ୍ର ସମ୍ପର୍କୀୟ ଦେବତା, ଅଗ୍ରସର ହେଉଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵତେ ମଦଃ ସୋମୋ ମରୁତ୍ଵତେ ସୁତଃ । ସହସ୍ରଧାରୋ ଅତ୍ଯଵ୍ଯମର୍ଷତି ତମୀ ମୃଜନ୍ତ୍ଯାଯଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମରୁତମାନେ ପାଇଁ ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମର ଆନନ୍ଦ ଧାରା ବହୁଛି; ହଜାର ଧାରାରେ, ଅଜୟ ସେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି, ପ୍ରବାହମାନ ଜଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ସଫା କରନ୍ତି।
ପୁନାନଶ୍ଚମୂ ଜନଯନ୍ମତିଂ କଵିଃ ସୋମୋ ଦେଵେଷୁ ରଣ୍ଯତି । ଅପୋ ଵସାନଃ ପରି ଗୋଭିରୁତ୍ତରଃ ସୀଦନ୍ଵନେଷ୍ଵଵ୍ଯତ
ପବିତ୍ର ହେଇ, ସେ ଦଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଋଷି ସୋମ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରେ; ଜଳ ଧାରଣ କରି, ଗାଈମାନେ ଘେରି ରହି, ସେ ଉପରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତଵାହଂ ସୋମ ରାରଣ ସଖ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ ଦିଵେଦିଵେ । ପୁରୂଣି ବଭ୍ରୋ ନି ଚରନ୍ତି ମାମଵ ପରିଧୀଁରତି ତାଁ ଇହି
ହେ ସୋମ, ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଘୋଷଣା କରିଛି, ହେ ପିତାମ୍ବର ଇନ୍ଦୁ; ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ—ଏହି ଘେରା ଅବରୋଧକୁ ଦୂର କର, ଏଠାକୁ ଆସ।
ଉତାହଂ ନକ୍ତମୁତ ସୋମ ତେ ଦିଵା ସଖ୍ଯାଯ ବଭ୍ର ଊଧନି । ଘୃଣା ତପନ୍ତମତି ସୂର୍ଯଂ ପରଃ ଶକୁନା ଇଵ ପପ୍ତିମ
ହେ ପିତାମ୍ବର ସୋମ, ରାତି ଓ ଦିନ ଦୁହିଁବେଳେ ମୁଁ ଥନୁରେ ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚାହେଁ; ତାପରେ, ମୁଁ ଉତ୍ସାହରେ ଜଳନ୍ତା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଡ଼ି ଅତିକ୍ରମ କରେ, ପକ୍ଷୀ ପରି।
ମୃଜ୍ଯମାନଃ ସୁହସ୍ତ୍ଯ ସମୁଦ୍ରେ ଵାଚମିନ୍ଵସି । ରଯିଂ ପିଶଙ୍ଗଂ ବହୁଲଂ ପୁରୁସ୍ପୃହଂ ପଵମାନାଭ୍ଯର୍ଷସି
ସୁମଧୁର ହାତରେ ସମୁଦ୍ରରେ ସଫା କରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ତୁମେ ସ୍ୱରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କର; ହେ ପବିତ୍ର, ତୁମେ ବହୁତ ରଙ୍ଗିନ, ପ୍ରଚୁର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଖୋଜ।
ମୃଜାନୋ ଵାରେ ପଵମାନୋ ଅଵ୍ଯଯେ ଵୃଷାଵ ଚକ୍ରଦୋ ଵନେ । ଦେଵାନାଂ ସୋମ ପଵମାନ ନିଷ୍କୃତଂ ଗୋଭିରଞ୍ଜାନୋ ଅର୍ଷସି
ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଜଳରେ ସଫା ହେଉଥିବା ପବିତ୍ର, ବୃଷ ହୋଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚକ୍ର ତିଆରି କରିଛ; ସୋମ, ପବିତ୍ର, ଗାଈମାନେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କ ଆସନକୁ ବହିଯାଉଛ।
ପଵସ୍ଵ ଵାଜସାତଯେଽଭି ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା । ତ୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରଂ ପ୍ରଥମୋ ଵି ଧାରଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସୋମ ମତ୍ସରଃ
ଶକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସମସ୍ତ କବିତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କର। ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହେବା ପାଇଁ ପିଟାଯାଉଛ।
ସ ତୂ ପଵସ୍ଵ ପରି ପାର୍ଥିଵଂ ରଜୋ ଦିଵ୍ଯା ଚ ସୋମ ଧର୍ମଭିଃ । ତ୍ଵାଂ ଵିପ୍ରାସୋ ମତିଭିର୍ଵିଚକ୍ଷଣ ଶୁଭ୍ରଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ଧୀତିଭିଃ
ଏହିପରି, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ତୁମର ନିୟମରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୋହିତମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଚଳାନ୍ତି, ଏ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ପବିତ୍ର ଦ୍ରବ୍ୟ।
ପଵମାନା ଅସୃକ୍ଷତ ପଵିତ୍ରମତି ଧାରଯା । ମରୁତ୍ଵନ୍ତୋ ମତ୍ସରା ଇନ୍ଦ୍ରିଯା ହଯା ମେଧାମଭି ପ୍ରଯାଂସି ଚ
ପବିତ୍ର ଝାଲି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଧାରାରେ ପବମାନମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ। ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ସମସ୍ତ ଗତି ଆଣନ୍ତି।
ଅପୋ ଵସାନଃ ପରି କୋଶମର୍ଷତୀନ୍ଦୁର୍ହିଯାନଃ ସୋତୃଭିଃ । ଜନଯଞ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ମନ୍ଦନା ଅଵୀଵଶଦ୍ଗାଃ କୃଣ୍ଵାନୋ ନ ନିର୍ଣିଜମ୍
ପାଣି ପିନ୍ଧି ଇନ୍ଦୁ ପାତ୍ରକୁ ଘେରି ଦୌଡ଼େ, ସୋତାମାନେ ସହ ଆଗେ ବଢ଼େ। ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଗାଈମାନେ ଖୁସି କରେ, ଏଠାରେ ପଥକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ, ଯେପରି ଗୋଶାଳା ଖୋଲାଯାଏ।
ପଵସ୍ଵ ମଧୁମତ୍ତମ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ କ୍ରତୁଵିତ୍ତମୋ ମଦଃ । ମହି ଦ୍ଯୁକ୍ଷତମୋ ମଦଃ
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ଏବଂ ଶକ୍ତିଦାୟକ ମଦରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆନନ୍ଦ ନେଇ ଆସ।
ଯସ୍ଯ ତେ ପୀତ୍ଵା ଵୃଷଭୋ ଵୃଷାଯତେଽସ୍ଯ ପୀତା ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ । ସ ସୁପ୍ରକେତୋ ଅଭ୍ଯକ୍ରମୀଦିଷୋଽଚ୍ଛା ଵାଜଂ ନୈତଶଃ
ତୁମକୁ ପିଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ; ଯେମାନେ ପିଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ଆଲୋକ ପାଆନ୍ତି; ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଉପହାର ଓ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ସିଧାସଳଖ ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଏ, ଘୋଡ଼ା ପରି।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଙ୍ଗ ଦୈଵ୍ଯା ପଵମାନ ଜନିମାନି ଦ୍ଯୁମତ୍ତମଃ । ଅମୃତତ୍ଵାଯ ଘୋଷଯଃ
ହେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଅମରତ୍ୱକୁ ଘୋଷଣା କର।
ଯେନା ନଵଗ୍ଵୋ ଦଧ୍ଯଙ୍ଙପୋର୍ଣୁତେ ଯେନ ଵିପ୍ରାସ ଆପିରେ । ଦେଵାନାଂ ସୁମ୍ନେ ଅମୃତସ୍ଯ ଚାରୁଣୋ ଯେନ ଶ୍ରଵାଂସ୍ଯାନଶୁଃ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା ନବଗ୍ବ ଓ ଦଧ୍ୟଞ୍ଚ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ସଫଳ ହେଲେ; ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ଓ ଅମରତ୍ୱର ଶୋଭା, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କଲେ।
ଏଷ ସ୍ଯ ଧାରଯା ସୁତୋଽଵ୍ଯୋ ଵାରେଭିଃ ପଵତେ ମଦିନ୍ତମଃ । କ୍ରୀଳନ୍ନୂର୍ମିରପାମିଵ
ଏହି ସୋମ, ଧାରାରେ ପିଟାଯାଇ, ମେଘମୁକ୍ତ ଭାବରେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ପରି ଖେଳୁଛି।
ଯ ଉସ୍ରିଯା ଅପ୍ଯା ଅନ୍ତରଶ୍ମନୋ ନିର୍ଗା ଅକୃନ୍ତଦୋଜସା । ଅଭି ଵ୍ରଜଂ ତତ୍ନିଷେ ଗଵ୍ଯମଶ୍ଵ୍ଯଂ ଵର୍ମୀଵ ଧୃଷ୍ଣଵା ରୁଜ
ଯିଏ ଶକ୍ତିରେ ପଥର ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ହଳଦିଆ ଗାଈକୁ କାଟି ଦେଇଛି, ସେ ଗୋଶାଳା ଓ ଘୋଡ଼ା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଗେ ବଢ଼ିଛି; ବଳିୟା ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପରି, ତୁମେ ଦୃଢ଼ତାରେ ଅବରୋଧ ଭାଙ୍ଗ।
ଆ ସୋତା ପରି ଷିଞ୍ଚତାଶ୍ଵଂ ନ ସ୍ତୋମମପ୍ତୁରଂ ରଜସ୍ତୁରମ୍ । ଵନକ୍ରକ୍ଷମୁଦପ୍ରୁତମ୍
ଆସ, ପୁରା ଦେଉ, ପ୍ରଶଂସା ଝରିଯାଉ, ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକାଶ ଚାଲିଯାଉ, କାଠ ଉପରେ ଲାଘୁଡ଼ି ଦେଇ, ଉଚ୍ଛ୍ୱାସିତ ହେଉ।
ସହସ୍ରଧାରଂ ଵୃଷଭଂ ପଯୋଵୃଧଂ ପ୍ରିଯଂ ଦେଵାଯ ଜନ୍ମନେ । ଋତେନ ଯ ଋତଜାତୋ ଵିଵାଵୃଧେ ରାଜା ଦେଵ ଋତଂ ବୃହତ୍
ହଜାର ଧାରା ଥିବା, ଦୁଧରେ ଧନୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ବୃଷଭ; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଛି, ସେ ରାଜା, ଦେବତା, ବିଶାଳ ସତ୍ୟରେ ବଡ଼ ହୋଇଛି।
ଅଭି ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ବୃହଦ୍ଯଶ ଇଷସ୍ପତେ ଦିଦୀହି ଦେଵ ଦେଵଯୁଃ । ଵି କୋଶଂ ମଧ୍ଯମଂ ଯୁଵ
ବଡ଼ ଯଶସ୍ୱୀ ଓ ମହା ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଧନର ଠାକୁର, ଦେବତା, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ। ମଧ୍ୟମ ପାତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଯୁବକ।
ଆ ଵଚ୍ଯସ୍ଵ ସୁଦକ୍ଷ ଚମ୍ଵୋଃ ସୁତୋ ଵିଶାଂ ଵହ୍ନିର୍ନ ଵିଶ୍ପତିଃ । ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦିଵଃ ପଵସ୍ଵ ରୀତିମପାଂ ଜିନ୍ଵା ଗଵିଷ୍ଟଯେ ଧିଯଃ
ହେ ଦକ୍ଷ, ଚମ୍ବୁର ପାତ୍ରରେ ପିଟାଯାଇ, ଲୋକଙ୍କ ଅଗ୍ନି ପରି, ଗୋତିର ଠାକୁର ଭାବେ କଥା କହ। ଆକାଶର ବୃଷ୍ଟି ପରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ପାଣିର ଧାରା ପରି ଚଳ, ଗୋ ପାଇଁ ଚିନ୍ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
ଏତମୁ ତ୍ଯଂ ମଦଚ୍ଯୁତଂ ସହସ୍ରଧାରଂ ଵୃଷଭଂ ଦିଵୋ ଦୁହୁଃ । ଵିଶ୍ଵା ଵସୂନି ବିଭ୍ରତମ୍
ଏହି ଅବିରତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ହଜାର ଧାରା ଥିବା ବୃଷଭ, ଆକାଶରୁ ଦୁହାଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ଧନ ଧାରଣ କରିଛି।
ଵୃଷା ଵି ଜଜ୍ଞେ ଜନଯନ୍ନମର୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରତପଞ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ତମଃ । ସ ସୁଷ୍ଟୁତଃ କଵିଭିର୍ନିର୍ଣିଜଂ ଦଧେ ତ୍ରିଧାତ୍ଵସ୍ଯ ଦଂସସା
ବୃଷଭ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କଲେ, ଅମରତ୍ୱକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲେ; କବିମାନେ ଭଲଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତିନି ମୂଳ ଶକ୍ତିରେ ପଥକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ସ ସୁନ୍ଵେ ଯୋ ଵସୂନାଂ ଯୋ ରାଯାମାନେତା ଯ ଇଳାନାମ୍ । ସୋମୋ ଯଃ ସୁକ୍ଷିତୀନାମ୍
ଯିଏ ଧନର ଦାତା, ଧନର ନେତା, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ସେହି ସୋମ ସୁସ୍ଥିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପିଟାଯାଉଛି।
ଯସ୍ଯ ନ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପିବାଦ୍ଯସ୍ଯ ମରୁତୋ ଯସ୍ଯ ଵାର୍ଯମଣା ଭଗଃ । ଆ ଯେନ ମିତ୍ରାଵରୁଣା କରାମହ ଏନ୍ଦ୍ରମଵସେ ମହେ
ଯାହାର ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତ, ଭଗ ପିଉଛନ୍ତି; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ତାହାର ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମହା ସାହାଯ୍ୟକାରୀ କରିପାରିବା।