ପରୀତୋ ଷିଞ୍ଚତା ସୁତଂ ସୋମୋ ଯ ଉତ୍ତମଂ ହଵିଃ । ଦଧନ୍ଵାଁ ଯୋ ନର୍ଯୋ ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତରା ସୁଷାଵ ସୋମମଦ୍ରିଭିଃ
ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଢାଳନ୍ତୁ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅର୍ପଣ; ସେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାଣିରେ ପଥର ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନୂନଂ ପୁନାନୋଽଵିଭିଃ ପରି ସ୍ରଵାଦବ୍ଧଃ ସୁରଭିନ୍ତରଃ । ସୁତେ ଚିତ୍ତ୍ଵାପ୍ସୁ ମଦାମୋ ଅନ୍ଧସା ଶ୍ରୀଣନ୍ତୋ ଗୋଭିରୁତ୍ତରମ୍
ଏବେ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତରଙ୍ଗ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସବୁଠାରୁ ସୁଗନ୍ଧିତ; ଚାପି ସମୟରେ, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଧାରା ଦେଉଛ, ଗାଈ ସହିତ ଛାନି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ପରି ସୁଵାନଶ୍ଚକ୍ଷସେ ଦେଵମାଦନଃ କ୍ରତୁରିନ୍ଦୁର୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ସୋମ, ବିବେକଶୀଳ।
ପୁନାନଃ ସୋମ ଧାରଯାପୋ ଵସାନୋ ଅର୍ଷସି । ଆ ରତ୍ନଧା ଯୋନିମୃତସ୍ଯ ସୀଦସ୍ଯୁତ୍ସୋ ଦେଵ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ, ତୁମେ ଧାରା ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛ; ପାଣିରେ ଆବୃତ, ଅମରତ୍ୱର ଉତ୍ସ, ସୁନା ଭଳି ଦେବତା, ତୁମେ ବସିଛ।
ଦୁହାନ ଊଧର୍ଦିଵ୍ଯଂ ମଧୁ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରତ୍ନଂ ସଧସ୍ଥମାସଦତ୍ । ଆପୃଚ୍ଛ୍ଯଂ ଧରୁଣଂ ଵାଜ୍ଯର୍ଷତି ନୃଭିର୍ଧୂତୋ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଦିବ୍ୟ ଥନୁରୁ ଦୁହାଯାଇଥିବା ପ୍ରିୟ ପୁରୁଣା ମଧୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବସିଛି; ଯେଉଁ ଜଣେ ଦକ୍ଷ, ତୀବ୍ର ଓ ଚତୁର, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଚାପିଛନ୍ତି, ସେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଉଥିବା ଆଶ୍ରୟକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି।
ପୁନାନଃ ସୋମ ଜାଗୃଵିରଵ୍ଯୋ ଵାରେ ପରି ପ୍ରିଯଃ । ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରୋ ଅଭଵୋଽଙ୍ଗିରସ୍ତମୋ ମଧ୍ଵା ଯଜ୍ଞଂ ମିମିକ୍ଷ ନଃ
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ସୋମ, ସଦା ଜାଗ୍ରତ, ନିରାପଦ ଓ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଛ, ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଅଙ୍ଗିରସ; ମଧୁରତା ସହିତ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ସୋମୋ ମୀଢ୍ଵାନ୍ପଵତେ ଗାତୁଵିତ୍ତମ ଋଷିର୍ଵିପ୍ରୋ ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ତ୍ଵଂ କଵିରଭଵୋ ଦେଵଵୀତମ ଆ ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯୋ ଦିଵି
ଦୟାଳୁ ସୋମ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ପଥ ଦେଉଥିବା, ଋଷି, ବିଦ୍ୱାନ୍ ଓ ଦୃଢ଼; ତୁମେ କବି ହୋଇଛ, ଦେବତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ନେତୃତ୍ୱଦାତା—ଆମକୁ ଦିବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଠାଇ ନିଅ।
ସୋମ ଉ ଷୁଵାଣଃ ସୋତୃଭିରଧି ଷ୍ଣୁଭିରଵୀନାମ୍ । ଅଶ୍ଵଯେଵ ହରିତା ଯାତି ଧାରଯା ମନ୍ଦ୍ରଯା ଯାତି ଧାରଯା
ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପିବା ସମୟରେ ସୋମ ବହିଯାଉଛି; ସୁନା ଅଳଙ୍କୃତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ସେ ଆନନ୍ଦ ଧାରାରେ ଗତି କରେ, ଆନନ୍ଦ ଧାରାରେ ଗତି କରେ।
ଅନୂପେ ଗୋମାନ୍ଗୋଭିରକ୍ଷାଃ ସୋମୋ ଦୁଗ୍ଧାଭିରକ୍ଷାଃ । ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସଂଵରଣାନ୍ଯଗ୍ମନ୍ମନ୍ଦୀ ମଦାଯ ତୋଶତେ
ନିମ୍ନଭୂମିରେ, ଗୋଧନରେ ଧନୀ ସୋମ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଏହି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଧାରାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଖୁସି ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଆନ୍ତି।
ଆ ସୋମ ସୁଵାନୋ ଅଦ୍ରିଭିସ୍ତିରୋ ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯଯା । ଜନୋ ନ ପୁରି ଚମ୍ଵୋର୍ଵିଶଦ୍ଧରିଃ ସଦୋ ଵନେଷୁ ଦଧିଷେ
ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ବାଧାକୁ ଅଟିକି ପାରିହେଲେ; ଏକ ନଗରରେ ଲୋକମାନେ ଯେପରି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଆସନ ଉପଲବ୍ଧ କରି, ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିଛନ୍ତି।
ସ ମାମୃଜେ ତିରୋ ଅଣ୍ଵାନି ମେଷ୍ଯୋ ମୀଳ୍ହେ ସପ୍ତିର୍ନ ଵାଜଯୁଃ । ଅନୁମାଦ୍ଯଃ ପଵମାନୋ ମନୀଷିଭିଃ ସୋମୋ ଵିପ୍ରେଭିରୃକ୍ଵଭିଃ
ସେ ସଫା କରାଯାଇଛନ୍ତି, ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନ ଦ୍ୱାରା ଅଟିକି ଯାଇଛନ୍ତି, ଖଟିରେ ଭେଡ଼ା ପରି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ତୀବ୍ର; ପବିତ୍ର ସୋମ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପ୍ରେରିତ କବିମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ପ୍ର ସୋମ ଦେଵଵୀତଯେ ସିନ୍ଧୁର୍ନ ପିପ୍ଯେ ଅର୍ଣସା । ଅଂଶୋଃ ପଯସା ମଦିରୋ ନ ଜାଗୃଵିରଚ୍ଛା କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଁ ସୋମ ନଦୀ ପରି ତରଙ୍ଗରେ ଫୁଲିଉଠିଛି; ତରଳ ଦୁଧରେ ଉତ୍ସାହିତ, ସଚେତନ ହୋଇ, ମଧୁ ଝରୁଥିବା ପାତ୍ରକୁ ଆସୁଛି।
ଆ ହର୍ଯତୋ ଅର୍ଜୁନେ ଅତ୍କେ ଅଵ୍ଯତ ପ୍ରିଯଃ ସୂନୁର୍ନ ମର୍ଜ୍ଯଃ । ତମୀଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯପସୋ ଯଥା ରଥଂ ନଦୀଷ୍ଵା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ
ସେ ଧଳା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଛାଣିକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟ ପୁଅ ପରି ପବିତ୍ର ହେବାକୁ; ଜଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ରଥ ପରି ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ହାତରେ ଚଳାଇ ନେଉଛନ୍ତି।
ଅଭି ସୋମାସ ଆଯଵଃ ପଵନ୍ତେ ମଦ୍ଯଂ ମଦମ୍ । ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାଧି ଵିଷ୍ଟପି ମନୀଷିଣୋ ମତ୍ସରାସଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ପ୍ରବାହମାନ ସୋମମାନେ ମଦ ଲାଗି ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି; ସମୁଦ୍ର ଶିଖରରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଶା କରି, ଆଲୋକ ଦେଉଥିବା ହୋଇଛନ୍ତି।
ତରତ୍ସମୁଦ୍ରଂ ପଵମାନ ଊର୍ମିଣା ରାଜା ଦେଵ ଋତଂ ବୃହତ୍ । ଅର୍ଷନ୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା ପ୍ର ହିନ୍ଵାନ ଋତଂ ବୃହତ୍
ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ତରଙ୍ଗରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଟିକି ଯାଉଛ; ଦେବତା, ବଡ଼ ସତ୍ୟରେ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ନ୍ୟାୟରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତୁମେ ବଡ଼ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରସାର କରୁଛ।
ନୃଭିର୍ଯେମାନୋ ହର୍ଯତୋ ଵିଚକ୍ଷଣୋ ରାଜା ଦେଵଃ ସମୁଦ୍ରିଯଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନେଇଯିବା ସୁନା ଓ ଦକ୍ଷ ରାଜା, ସମୁଦ୍ର ସମ୍ପର୍କୀୟ ଦେବତା, ଅଗ୍ରସର ହେଉଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵତେ ମଦଃ ସୋମୋ ମରୁତ୍ଵତେ ସୁତଃ । ସହସ୍ରଧାରୋ ଅତ୍ଯଵ୍ଯମର୍ଷତି ତମୀ ମୃଜନ୍ତ୍ଯାଯଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମରୁତମାନେ ପାଇଁ ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମର ଆନନ୍ଦ ଧାରା ବହୁଛି; ହଜାର ଧାରାରେ, ଅଜୟ ସେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି, ପ୍ରବାହମାନ ଜଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ସଫା କରନ୍ତି।
ପୁନାନଶ୍ଚମୂ ଜନଯନ୍ମତିଂ କଵିଃ ସୋମୋ ଦେଵେଷୁ ରଣ୍ଯତି । ଅପୋ ଵସାନଃ ପରି ଗୋଭିରୁତ୍ତରଃ ସୀଦନ୍ଵନେଷ୍ଵଵ୍ଯତ
ପବିତ୍ର ହେଇ, ସେ ଦଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଋଷି ସୋମ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରେ; ଜଳ ଧାରଣ କରି, ଗାଈମାନେ ଘେରି ରହି, ସେ ଉପରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତଵାହଂ ସୋମ ରାରଣ ସଖ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ ଦିଵେଦିଵେ । ପୁରୂଣି ବଭ୍ରୋ ନି ଚରନ୍ତି ମାମଵ ପରିଧୀଁରତି ତାଁ ଇହି
ହେ ସୋମ, ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଘୋଷଣା କରିଛି, ହେ ପିତାମ୍ବର ଇନ୍ଦୁ; ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ—ଏହି ଘେରା ଅବରୋଧକୁ ଦୂର କର, ଏଠାକୁ ଆସ।
ଉତାହଂ ନକ୍ତମୁତ ସୋମ ତେ ଦିଵା ସଖ୍ଯାଯ ବଭ୍ର ଊଧନି । ଘୃଣା ତପନ୍ତମତି ସୂର୍ଯଂ ପରଃ ଶକୁନା ଇଵ ପପ୍ତିମ
ହେ ପିତାମ୍ବର ସୋମ, ରାତି ଓ ଦିନ ଦୁହିଁବେଳେ ମୁଁ ଥନୁରେ ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚାହେଁ; ତାପରେ, ମୁଁ ଉତ୍ସାହରେ ଜଳନ୍ତା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଡ଼ି ଅତିକ୍ରମ କରେ, ପକ୍ଷୀ ପରି।
ମୃଜ୍ଯମାନଃ ସୁହସ୍ତ୍ଯ ସମୁଦ୍ରେ ଵାଚମିନ୍ଵସି । ରଯିଂ ପିଶଙ୍ଗଂ ବହୁଲଂ ପୁରୁସ୍ପୃହଂ ପଵମାନାଭ୍ଯର୍ଷସି
ସୁମଧୁର ହାତରେ ସମୁଦ୍ରରେ ସଫା କରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ତୁମେ ସ୍ୱରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କର; ହେ ପବିତ୍ର, ତୁମେ ବହୁତ ରଙ୍ଗିନ, ପ୍ରଚୁର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଖୋଜ।
ମୃଜାନୋ ଵାରେ ପଵମାନୋ ଅଵ୍ଯଯେ ଵୃଷାଵ ଚକ୍ରଦୋ ଵନେ । ଦେଵାନାଂ ସୋମ ପଵମାନ ନିଷ୍କୃତଂ ଗୋଭିରଞ୍ଜାନୋ ଅର୍ଷସି
ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଜଳରେ ସଫା ହେଉଥିବା ପବିତ୍ର, ବୃଷ ହୋଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚକ୍ର ତିଆରି କରିଛ; ସୋମ, ପବିତ୍ର, ଗାଈମାନେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କ ଆସନକୁ ବହିଯାଉଛ।
ପଵସ୍ଵ ଵାଜସାତଯେଽଭି ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା । ତ୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରଂ ପ୍ରଥମୋ ଵି ଧାରଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସୋମ ମତ୍ସରଃ
ଶକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସମସ୍ତ କବିତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କର। ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହେବା ପାଇଁ ପିଟାଯାଉଛ।
ସ ତୂ ପଵସ୍ଵ ପରି ପାର୍ଥିଵଂ ରଜୋ ଦିଵ୍ଯା ଚ ସୋମ ଧର୍ମଭିଃ । ତ୍ଵାଂ ଵିପ୍ରାସୋ ମତିଭିର୍ଵିଚକ୍ଷଣ ଶୁଭ୍ରଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ଧୀତିଭିଃ
ଏହିପରି, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ତୁମର ନିୟମରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୋହିତମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଚଳାନ୍ତି, ଏ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ପବିତ୍ର ଦ୍ରବ୍ୟ।
ପଵମାନା ଅସୃକ୍ଷତ ପଵିତ୍ରମତି ଧାରଯା । ମରୁତ୍ଵନ୍ତୋ ମତ୍ସରା ଇନ୍ଦ୍ରିଯା ହଯା ମେଧାମଭି ପ୍ରଯାଂସି ଚ
ପବିତ୍ର ଝାଲି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଧାରାରେ ପବମାନମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ। ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ସମସ୍ତ ଗତି ଆଣନ୍ତି।
ଅପୋ ଵସାନଃ ପରି କୋଶମର୍ଷତୀନ୍ଦୁର୍ହିଯାନଃ ସୋତୃଭିଃ । ଜନଯଞ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ମନ୍ଦନା ଅଵୀଵଶଦ୍ଗାଃ କୃଣ୍ଵାନୋ ନ ନିର୍ଣିଜମ୍
ପାଣି ପିନ୍ଧି ଇନ୍ଦୁ ପାତ୍ରକୁ ଘେରି ଦୌଡ଼େ, ସୋତାମାନେ ସହ ଆଗେ ବଢ଼େ। ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଗାଈମାନେ ଖୁସି କରେ, ଏଠାରେ ପଥକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ, ଯେପରି ଗୋଶାଳା ଖୋଲାଯାଏ।
ପଵସ୍ଵ ମଧୁମତ୍ତମ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ କ୍ରତୁଵିତ୍ତମୋ ମଦଃ । ମହି ଦ୍ଯୁକ୍ଷତମୋ ମଦଃ
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ଏବଂ ଶକ୍ତିଦାୟକ ମଦରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆନନ୍ଦ ନେଇ ଆସ।
ଯସ୍ଯ ତେ ପୀତ୍ଵା ଵୃଷଭୋ ଵୃଷାଯତେଽସ୍ଯ ପୀତା ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ । ସ ସୁପ୍ରକେତୋ ଅଭ୍ଯକ୍ରମୀଦିଷୋଽଚ୍ଛା ଵାଜଂ ନୈତଶଃ
ତୁମକୁ ପିଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ; ଯେମାନେ ପିଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ଆଲୋକ ପାଆନ୍ତି; ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଉପହାର ଓ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ସିଧାସଳଖ ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଏ, ଘୋଡ଼ା ପରି।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଙ୍ଗ ଦୈଵ୍ଯା ପଵମାନ ଜନିମାନି ଦ୍ଯୁମତ୍ତମଃ । ଅମୃତତ୍ଵାଯ ଘୋଷଯଃ
ହେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଅମରତ୍ୱକୁ ଘୋଷଣା କର।
ଯେନା ନଵଗ୍ଵୋ ଦଧ୍ଯଙ୍ଙପୋର୍ଣୁତେ ଯେନ ଵିପ୍ରାସ ଆପିରେ । ଦେଵାନାଂ ସୁମ୍ନେ ଅମୃତସ୍ଯ ଚାରୁଣୋ ଯେନ ଶ୍ରଵାଂସ୍ଯାନଶୁଃ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା ନବଗ୍ବ ଓ ଦଧ୍ୟଞ୍ଚ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ସଫଳ ହେଲେ; ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ଓ ଅମରତ୍ୱର ଶୋଭା, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କଲେ।