ତଂ ଵଃ ସଖାଯୋ ମଦାଯ ପୁନାନମଭି ଗାଯତ । ଶିଶୁଂ ନ ଯଜ୍ଞୈଃ ସ୍ଵଦଯନ୍ତ ଗୂର୍ତିଭିଃ
ତୁମମାନେ, ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଅ; ଯଜ୍ଞରେ ଗୀତିରେ ଶିଶୁକୁ ଯେପରି ଖୁସି କରାଯାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର।
ସଂ ଵତ୍ସ ଇଵ ମାତୃଭିରିନ୍ଦୁର୍ହିନ୍ଵାନୋ ଅଜ୍ଯତେ । ଦେଵାଵୀର୍ମଦୋ ମତିଭିଃ ପରିଷ୍କୃତଃ
ମାଆଁଙ୍କ ସହ ଛୁଆଁ ଭଳି, ଚାପି ହେଉଥିବା ଇନ୍ଦୁକୁ ଆଗକୁ ନେଯାଯାଉଛି; ଦେବପ୍ରେରିତ ଆନନ୍ଦ ଚିନ୍ତାରେ ଶୋଭିତ।
ଅଯଂ ଦକ୍ଷାଯ ସାଧନୋଽଯଂ ଶର୍ଧାଯ ଵୀତଯେ । ଅଯଂ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମଧୁମତ୍ତମଃ ସୁତଃ
ଏହିଏ ଦକ୍ଷତା ଆଣେ, ଏହିଏ ଦଳ ପାଇଁ ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ; ଏହି ଚାପି ହୋଇଥିବା ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ସୋମ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ।
ଗୋମନ୍ନ ଇନ୍ଦୋ ଅଶ୍ଵଵତ୍ସୁତଃ ସୁଦକ୍ଷ ଧନ୍ଵ । ଶୁଚିଂ ତେ ଵର୍ଣମଧି ଗୋଷୁ ଦୀଧରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହ ଚାପି ହୋଇଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦକ୍ଷତା ଓ ଧନ ଦେଇଥିବା; ତୁମର ପବିତ୍ର ରଙ୍ଗକୁ ଆମେ ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଛୁ।
ସ ନୋ ହରୀଣାଂ ପତ ଇନ୍ଦୋ ଦେଵପ୍ସରସ୍ତମଃ । ସଖେଵ ସଖ୍ଯେ ନର୍ଯୋ ରୁଚେ ଭଵ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ହରିବର୍ଣ୍ଣମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ସବୁଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରା; ବନ୍ଧୁ ପରି ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ।
ସନେମି ତ୍ଵମସ୍ମଦାଁ ଅଦେଵଂ କଂ ଚିଦତ୍ରିଣମ୍ । ସାହ୍ଵାଁ ଇନ୍ଦୋ ପରି ବାଧୋ ଅପ ଦ୍ଵଯୁମ୍
ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଚକ୍ର; ଆମଠାରୁ ଯେଉଁଠି ଦେବତାହୀନ ଓ ମୂଳହୀନ କିଏ ଅଛି, ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ; ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଦୁଇପ୍ରକାର ଅପମାନକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂର କର।
ଇନ୍ଦ୍ରମଚ୍ଛ ସୁତା ଇମେ ଵୃଷଣଂ ଯନ୍ତୁ ହରଯଃ । ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀ ଜାତାସ ଇନ୍ଦଵଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଏହି ଚାପି ହୋଇଥିବା ରସବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ, ଘୋଡ଼ା ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ଏମାନେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଆତୁର ଏବଂ ଆଲୋକକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ଭରାଯ ସାନସିରିନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵତେ ସୁତଃ । ସୋମୋ ଜୈତ୍ରସ୍ଯ ଚେତତି ଯଥା ଵିଦେ
ଏହି ସୋମ ରସ, ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ଚାପି ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ଏହା ବିଜୟ ଆଶା କରେ, ଯେପରି ଜାଣିଛି ସେପରି।
ଅସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ମଦେଷ୍ଵା ଗ୍ରାଭଂ ଗୃଭ୍ଣୀତ ସାନସିମ୍ । ଵଜ୍ରଂ ଚ ଵୃଷଣଂ ଭରତ୍ସମପ୍ସୁଜିତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମକୁ ଧରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଜୟୀ ବଜ୍ରକୁ ଉଠାନ୍ତୁ।
ପ୍ର ଧନ୍ଵା ସୋମ ଜାଗୃଵିରିନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ । ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମମା ଭରା ସ୍ଵର୍ଵିଦମ୍
ଜାଗ୍ରତ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି ଆଣ, ଆଲୋକ ଦେଖିବାର ଶକ୍ତି ଆଣ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵୃଷଣଂ ମଦଂ ପଵସ୍ଵ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତଃ । ସହସ୍ରଯାମା ପଥିକୃଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆନନ୍ଦ ରସ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ହଜାର ଶକ୍ତିରେ, ପଥ ତିଆରି କରୁଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଗାତୁଵିତ୍ତମୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମଧୁମତ୍ତମଃ । ସହସ୍ରଂ ଯାହି ପଥିଭିଃ କନିକ୍ରଦତ୍
ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ସବୁଠାରୁ ଭଲ ପଥ ଜାଣିଥିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର; ହଜାର ରାସ୍ତାରେ ଗର୍ଜନ କରି ଆସ।
ପଵସ୍ଵ ଦେଵଵୀତଯ ଇନ୍ଦୋ ଧାରାଭିରୋଜସା । ଆ କଲଶଂ ମଧୁମାନ୍ସୋମ ନଃ ସଦଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ, ରସ ଏବଂ ଶକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେ, ରସବିନ୍ଦୁ; ମଧୁର ସୋମ, କଳଶରେ ଆସ, ଆମ ଆସନ ହେଉ।
ତଵ ଦ୍ରପ୍ସା ଉଦପ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମଦାଯ ଵାଵୃଧୁଃ । ତ୍ଵାଂ ଦେଵାସୋ ଅମୃତାଯ କଂ ପପୁଃ
ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ, ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଛି; ତୁମକୁ, ଦେବତାମାନେ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ପିଇଥିଲେ।
ଆ ନଃ ସୁତାସ ଇନ୍ଦଵଃ ପୁନାନା ଧାଵତା ରଯିମ୍ । ଵୃଷ୍ଟିଦ୍ଯାଵୋ ରୀତ୍ଯାପଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଚାପି ହୋଇ, ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ରସବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ଆମ ପାଖକୁ ଧନ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ; ବର୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶ ଏବଂ ପ୍ରବାହିତ ଜଳ, ଆଲୋକ ଦେଖିବାର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।
ସୋମଃ ପୁନାନ ଊର୍ମିଣାଵ୍ଯୋ ଵାରଂ ଵି ଧାଵତି । ଅଗ୍ରେ ଵାଚଃ ପଵମାନଃ କନିକ୍ରଦତ୍
ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ତରଙ୍ଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ବିସ୍ତୃତ ହେଉଛି; ଉଚ୍ଚାରଣର ଆଗରେ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ପ୍ରବାହମାନ।
ଧୀଭିର୍ହିନ୍ଵନ୍ତି ଵାଜିନଂ ଵନେ କ୍ରୀଳନ୍ତମତ୍ଯଵିମ୍ । ଅଭି ତ୍ରିପୃଷ୍ଠଂ ମତଯଃ ସମସ୍ଵରନ୍
ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥିବା, କାଠରେ ଖେଳୁଥିବା, କେବେ ହାରୁନଥିବା ଉପହାର ଦେଇଥିବାକୁ ଆଗେଇ ନେଉଛନ୍ତି; ତିନି ଆସନକୁ ଘେରି ଶ୍ରୁତିମାନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଗଞ୍ଜିଉଛି।
ଅସର୍ଜି କଲଶାଁ ଅଭି ମୀଳ୍ହେ ସପ୍ତିର୍ନ ଵାଜଯୁଃ । ପୁନାନୋ ଵାଚଂ ଜନଯନ୍ନସିଷ୍ଯଦତ୍
ସେ କଳଶରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଛି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଆତୁର ରଥଚାଳକ ଭଳି; ପବିତ୍ର ହେଇ, ସେ ଉଚ୍ଚାରଣ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଛି।
ପଵତେ ହର୍ଯତୋ ହରିରତି ହ୍ଵରାଂସି ରଂହ୍ଯା । ଅଭ୍ଯର୍ଷନ୍ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ
ସୁନା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ହରି ଘୋଡ଼ାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଛି; ସେ ଗାୟକମାନେ ପାଖକୁ ବୀର ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ ଆସୁଛି।
ଅଯା ପଵସ୍ଵ ଦେଵଯୁର୍ମଧୋର୍ଧାରା ଅସୃକ୍ଷତ । ରେଭନ୍ପଵିତ୍ରଂ ପର୍ଯେଷି ଵିଶ୍ଵତଃ
ଏହି ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେ, ହେ ଦେବତାସ୍ୱରୂପୀ; ମଧୁର ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଛି; ଗର୍ଜନ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପବିତ୍ରକୁ ଘେରି ଚାଲୁଛ।
ପରୀତୋ ଷିଞ୍ଚତା ସୁତଂ ସୋମୋ ଯ ଉତ୍ତମଂ ହଵିଃ । ଦଧନ୍ଵାଁ ଯୋ ନର୍ଯୋ ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତରା ସୁଷାଵ ସୋମମଦ୍ରିଭିଃ
ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଢାଳନ୍ତୁ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅର୍ପଣ; ସେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାଣିରେ ପଥର ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନୂନଂ ପୁନାନୋଽଵିଭିଃ ପରି ସ୍ରଵାଦବ୍ଧଃ ସୁରଭିନ୍ତରଃ । ସୁତେ ଚିତ୍ତ୍ଵାପ୍ସୁ ମଦାମୋ ଅନ୍ଧସା ଶ୍ରୀଣନ୍ତୋ ଗୋଭିରୁତ୍ତରମ୍
ଏବେ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତରଙ୍ଗ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସବୁଠାରୁ ସୁଗନ୍ଧିତ; ଚାପି ସମୟରେ, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଧାରା ଦେଉଛ, ଗାଈ ସହିତ ଛାନି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ପରି ସୁଵାନଶ୍ଚକ୍ଷସେ ଦେଵମାଦନଃ କ୍ରତୁରିନ୍ଦୁର୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ସୋମ, ବିବେକଶୀଳ।
ପୁନାନଃ ସୋମ ଧାରଯାପୋ ଵସାନୋ ଅର୍ଷସି । ଆ ରତ୍ନଧା ଯୋନିମୃତସ୍ଯ ସୀଦସ୍ଯୁତ୍ସୋ ଦେଵ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ, ତୁମେ ଧାରା ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛ; ପାଣିରେ ଆବୃତ, ଅମରତ୍ୱର ଉତ୍ସ, ସୁନା ଭଳି ଦେବତା, ତୁମେ ବସିଛ।
ଦୁହାନ ଊଧର୍ଦିଵ୍ଯଂ ମଧୁ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରତ୍ନଂ ସଧସ୍ଥମାସଦତ୍ । ଆପୃଚ୍ଛ୍ଯଂ ଧରୁଣଂ ଵାଜ୍ଯର୍ଷତି ନୃଭିର୍ଧୂତୋ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଦିବ୍ୟ ଥନୁରୁ ଦୁହାଯାଇଥିବା ପ୍ରିୟ ପୁରୁଣା ମଧୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବସିଛି; ଯେଉଁ ଜଣେ ଦକ୍ଷ, ତୀବ୍ର ଓ ଚତୁର, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଚାପିଛନ୍ତି, ସେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଉଥିବା ଆଶ୍ରୟକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି।
ପୁନାନଃ ସୋମ ଜାଗୃଵିରଵ୍ଯୋ ଵାରେ ପରି ପ୍ରିଯଃ । ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରୋ ଅଭଵୋଽଙ୍ଗିରସ୍ତମୋ ମଧ୍ଵା ଯଜ୍ଞଂ ମିମିକ୍ଷ ନଃ
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ସୋମ, ସଦା ଜାଗ୍ରତ, ନିରାପଦ ଓ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଛ, ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଅଙ୍ଗିରସ; ମଧୁରତା ସହିତ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ସୋମୋ ମୀଢ୍ଵାନ୍ପଵତେ ଗାତୁଵିତ୍ତମ ଋଷିର୍ଵିପ୍ରୋ ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ତ୍ଵଂ କଵିରଭଵୋ ଦେଵଵୀତମ ଆ ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯୋ ଦିଵି
ଦୟାଳୁ ସୋମ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ପଥ ଦେଉଥିବା, ଋଷି, ବିଦ୍ୱାନ୍ ଓ ଦୃଢ଼; ତୁମେ କବି ହୋଇଛ, ଦେବତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ନେତୃତ୍ୱଦାତା—ଆମକୁ ଦିବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଠାଇ ନିଅ।
ସୋମ ଉ ଷୁଵାଣଃ ସୋତୃଭିରଧି ଷ୍ଣୁଭିରଵୀନାମ୍ । ଅଶ୍ଵଯେଵ ହରିତା ଯାତି ଧାରଯା ମନ୍ଦ୍ରଯା ଯାତି ଧାରଯା
ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପିବା ସମୟରେ ସୋମ ବହିଯାଉଛି; ସୁନା ଅଳଙ୍କୃତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ସେ ଆନନ୍ଦ ଧାରାରେ ଗତି କରେ, ଆନନ୍ଦ ଧାରାରେ ଗତି କରେ।
ଅନୂପେ ଗୋମାନ୍ଗୋଭିରକ୍ଷାଃ ସୋମୋ ଦୁଗ୍ଧାଭିରକ୍ଷାଃ । ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସଂଵରଣାନ୍ଯଗ୍ମନ୍ମନ୍ଦୀ ମଦାଯ ତୋଶତେ
ନିମ୍ନଭୂମିରେ, ଗୋଧନରେ ଧନୀ ସୋମ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଏହି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଧାରାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଖୁସି ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଆନ୍ତି।
ଆ ସୋମ ସୁଵାନୋ ଅଦ୍ରିଭିସ୍ତିରୋ ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯଯା । ଜନୋ ନ ପୁରି ଚମ୍ଵୋର୍ଵିଶଦ୍ଧରିଃ ସଦୋ ଵନେଷୁ ଦଧିଷେ
ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ବାଧାକୁ ଅଟିକି ପାରିହେଲେ; ଏକ ନଗରରେ ଲୋକମାନେ ଯେପରି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଆସନ ଉପଲବ୍ଧ କରି, ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିଛନ୍ତି।