କ୍ରାଣା ଶିଶୁର୍ମହୀନାଂ ହିନ୍ଵନ୍ନୃତସ୍ଯ ଦୀଧିତିମ୍ । ଵିଶ୍ଵା ପରି ପ୍ରିଯା ଭୁଵଦଧ ଦ୍ଵିତା
ବଡ଼ମାନେର ସନ୍ତାନ, ସତ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୋଇଛି; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟକୁ ଏକାକି ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି।
ଉପ ତ୍ରିତସ୍ଯ ପାଷ୍ଯୋରଭକ୍ତ ଯଦ୍ଗୁହା ପଦମ୍ । ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସପ୍ତ ଧାମଭିରଧ ପ୍ରିଯମ୍
ତ୍ରିତାଙ୍କ ପାଥରର ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ପହଞ୍ଚେ, ଯଜ୍ଞର ସାତଟି ଗୃହରେ, ସେ ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନକୁ ଅଧିକାର କରିଥାଏ।
ତ୍ରୀଣି ତ୍ରିତସ୍ଯ ଧାରଯା ପୃଷ୍ଠେଷ୍ଵେରଯା ରଯିମ୍ । ମିମୀତେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନା ଵି ସୁକ୍ରତୁଃ
ତ୍ରିତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ପଛରେ ତିନୋଟି ଆଧାର ଦ୍ୱାରା, ସେ ଧନକୁ ମାପିଥାଏ; ଜ୍ଞାନୀ ସେ, ତାଙ୍କର ମାର୍ଗକୁ ଭଲଭାବେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରନ୍ତି।
ଜଜ୍ଞାନଂ ସପ୍ତ ମାତରୋ ଵେଧାମଶାସତ ଶ୍ରିଯେ । ଅଯଂ ଧ୍ରୁଵୋ ରଯୀଣାଂ ଚିକେତ ଯତ୍
ସାତ ଜଣେ ମାଆଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନୂତନ ଜନ୍ମକୁ ମହିମା ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଗାର କରିଛନ୍ତି; ଏହି ଅଡ଼ିଗ ଧନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଜଣିବାକୁ ଥିଲା, ସେ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ଯ ଵ୍ରତେ ସଜୋଷସୋ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅଦ୍ରୁହଃ । ସ୍ପାର୍ହା ଭଵନ୍ତି ରନ୍ତଯୋ ଜୁଷନ୍ତ ଯତ୍
ତାଙ୍କର ନିୟମରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକତ୍ରିତ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତି ରହିତ; ଆକାଂକ୍ଷିତ ସୁଖ ସେମାନେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୁଏ।
ଯମୀ ଗର୍ଭମୃତାଵୃଧୋ ଦୃଶେ ଚାରୁମଜୀଜନନ୍ । କଵିଂ ମଂହିଷ୍ଠମଧ୍ଵରେ ପୁରୁସ୍ପୃହମ୍
ଯମୀ ଦୁଇଜଣୀ ଭଉଣୀ, ସତ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି; ଏହି କବି, ଯଜ୍ଞରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବହୁତ ଆକାଂକ୍ଷିତ।
ସମୀଚୀନେ ଅଭି ତ୍ମନା ଯହ୍ଵୀ ଋତସ୍ଯ ମାତରା । ତନ୍ଵାନା ଯଜ୍ଞମାନୁଷଗ୍ଯଦଞ୍ଜତେ
ନିଜ ଗୁଣରେ ଏକତାରେ, ଦ୍ରୁତ ଗତିର ସତ୍ୟର ମାଆଁମାନେ, ଯଜ୍ଞକୁ ଗଠନ କରି, ମାନବ ଜନ୍ମକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରିଛନ୍ତି।
କ୍ରତ୍ଵା ଶୁକ୍ରେଭିରକ୍ଷଭିରୃଣୋରପ ଵ୍ରଜଂ ଦିଵଃ । ହିନ୍ଵନ୍ନୃତସ୍ଯ ଦୀଧିତିଂ ପ୍ରାଧ୍ଵରେ
ବୁଦ୍ଧି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଗୋଶାଳାକୁ ଖୋଲିଛନ୍ତି; ସତ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ଯଜ୍ଞରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି।
ପ୍ର ପୁନାନାଯ ଵେଧସେ ସୋମାଯ ଵଚ ଉଦ୍ଯତମ୍ । ଭୃତିଂ ନ ଭରା ମତିଭିର୍ଜୁଜୋଷତେ
ଶୁଧ୍ଧ ସୋମଙ୍କୁ, ଯିଏ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ ଓ ଦାତାଙ୍କୁ ପ୍ରୀତି କରନ୍ତି, ଆମେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ।
ପରି ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯଯା ଗୋଭିରଞ୍ଜାନୋ ଅର୍ଷତି । ତ୍ରୀ ଷଧସ୍ଥା ପୁନାନଃ କୃଣୁତେ ହରିଃ
ଗାଁଗୁଡିକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ସୋମ ଅକ୍ଷୟ ପରିବେଷଣ ମାଧ୍ୟମରେ ବହିଯାଉଛନ୍ତି; ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା କନ୍ସାର ରଙ୍ଗର ଏହି ଦେବତା ତିନୋଟି ବାସସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
ପରି କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମଵ୍ଯଯେ ଵାରେ ଅର୍ଷତି । ଅଭି ଵାଣୀରୃଷୀଣାଂ ସପ୍ତ ନୂଷତ
ମଧୁରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରକୁ ସୋମ ଅକ୍ଷୟ ପରିବେଷଣ ମାଧ୍ୟମରେ ବେଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ଏହି ସମୟରେ ଋଷିମାନଙ୍କର ସାତଟି ଗୀତ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗଞ୍ଜିଉଛି।
ପରି ଣେତା ମତୀନାଂ ଵିଶ୍ଵଦେଵୋ ଅଦାଭ୍ଯଃ । ସୋମଃ ପୁନାନଶ୍ଚମ୍ଵୋର୍ଵିଶଦ୍ଧରିଃ
ଚିନ୍ତାମଣ୍ଡଳର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଅଭେଦ୍ୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ଚମ୍ୱର ପାତ୍ରକୁ ବେଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ପରି ଦୈଵୀରନୁ ସ୍ଵଧା ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଯାହି ସରଥମ୍ । ପୁନାନୋ ଵାଘଦ୍ଵାଘଦ୍ଭିରମର୍ତ୍ଯଃ
ଦିବ୍ୟ ନିୟମର ଅନୁସରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ରଥକୁ ଆସ; ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଅମର ସୋମ ଗାୟକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ।
ପରି ସପ୍ତିର୍ନ ଵାଜଯୁର୍ଦେଵୋ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସୁତଃ । ଵ୍ଯାନଶିଃ ପଵମାନୋ ଵି ଧାଵତି
ବିଜୟୀ ସାରଥି ଭଳି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦୂରଦର୍ଶୀ ଓ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ସଖାଯ ଆ ନି ଷୀଦତ ପୁନାନାଯ ପ୍ର ଗାଯତ । ଶିଶୁଂ ନ ଯଜ୍ଞୈଃ ପରି ଭୂଷତ ଶ୍ରିଯେ
ବନ୍ଧୁମାନେ, ବସିଯାଅ, ଶୁଧ୍ଧ ସୋମଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଅ; ଯେପରି ଶିଶୁକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଶୋଭା ଦିଆଯାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ମଣ୍ଡିତ କର।
ସମୀ ଵତ୍ସଂ ନ ମାତୃଭିଃ ସୃଜତା ଗଯସାଧନମ୍ । ଦେଵାଵ୍ଯଂ ମଦମଭି ଦ୍ଵିଶଵସମ୍
ମାଆଁଙ୍କ ସହ ଛୁଆଁ ଯେପରି, ଏହି ଦେବପ୍ରେରିତ ଆନନ୍ଦକୁ, ଜୀବନ ଦେଇଥିବା, ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କର।
ପୁନାତା ଦକ୍ଷସାଧନଂ ଯଥା ଶର୍ଧାଯ ଵୀତଯେ । ଯଥା ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଶଂତମଃ
ଦକ୍ଷତା ଦେଇଥିବା ଯାହା, ସେଠିପାଇଁ, ଦଳ ପାଇଁ ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଶୁଧ୍ଧ କର।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତ୍ଵା ଵସୁଵିଦମଭି ଵାଣୀରନୂଷତ । ଗୋଭିଷ୍ଟେ ଵର୍ଣମଭି ଵାସଯାମସି
ଆମ ପାଇଁ, ଧନର ଜ୍ଞାନୀ ତୁମକୁ ଗାୟକମାନେ ଡାକିଛନ୍ତି; ଗାଁ ସହ ଆମେ ତୁମକୁ ରଙ୍ଗରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିବା।
ସ ନୋ ମଦାନାଂ ପତ ଇନ୍ଦୋ ଦେଵପ୍ସରା ଅସି । ସଖେଵ ସଖ୍ଯେ ଗାତୁଵିତ୍ତମୋ ଭଵ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦର ନାଥ, ଦେବ ଅପ୍ସରା; ବନ୍ଧୁ ପରି ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଆମ ପଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନେତା ହେଉ।
ସନେମି କୃଧ୍ଯସ୍ମଦା ରକ୍ଷସଂ କଂ ଚିଦତ୍ରିଣମ୍ । ଅପାଦେଵଂ ଦ୍ଵଯୁମଂହୋ ଯୁଯୋଧି ନଃ
ଆମକୁ ଦୃଢ଼ ଚକ୍ର କର, ଆମଠାରୁ ଯେଉଁଠି ଦେବତାହୀନ ଓ ମୂଳହୀନ କିଏ ଅଛି, ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ; ଦୁଇପ୍ରକାର ଅପମାନକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂର କର।
ତଂ ଵଃ ସଖାଯୋ ମଦାଯ ପୁନାନମଭି ଗାଯତ । ଶିଶୁଂ ନ ଯଜ୍ଞୈଃ ସ୍ଵଦଯନ୍ତ ଗୂର୍ତିଭିଃ
ତୁମମାନେ, ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଅ; ଯଜ୍ଞରେ ଗୀତିରେ ଶିଶୁକୁ ଯେପରି ଖୁସି କରାଯାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର।
ସଂ ଵତ୍ସ ଇଵ ମାତୃଭିରିନ୍ଦୁର୍ହିନ୍ଵାନୋ ଅଜ୍ଯତେ । ଦେଵାଵୀର୍ମଦୋ ମତିଭିଃ ପରିଷ୍କୃତଃ
ମାଆଁଙ୍କ ସହ ଛୁଆଁ ଭଳି, ଚାପି ହେଉଥିବା ଇନ୍ଦୁକୁ ଆଗକୁ ନେଯାଯାଉଛି; ଦେବପ୍ରେରିତ ଆନନ୍ଦ ଚିନ୍ତାରେ ଶୋଭିତ।
ଅଯଂ ଦକ୍ଷାଯ ସାଧନୋଽଯଂ ଶର୍ଧାଯ ଵୀତଯେ । ଅଯଂ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମଧୁମତ୍ତମଃ ସୁତଃ
ଏହିଏ ଦକ୍ଷତା ଆଣେ, ଏହିଏ ଦଳ ପାଇଁ ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ; ଏହି ଚାପି ହୋଇଥିବା ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ସୋମ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ।
ଗୋମନ୍ନ ଇନ୍ଦୋ ଅଶ୍ଵଵତ୍ସୁତଃ ସୁଦକ୍ଷ ଧନ୍ଵ । ଶୁଚିଂ ତେ ଵର୍ଣମଧି ଗୋଷୁ ଦୀଧରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହ ଚାପି ହୋଇଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦକ୍ଷତା ଓ ଧନ ଦେଇଥିବା; ତୁମର ପବିତ୍ର ରଙ୍ଗକୁ ଆମେ ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଛୁ।
ସ ନୋ ହରୀଣାଂ ପତ ଇନ୍ଦୋ ଦେଵପ୍ସରସ୍ତମଃ । ସଖେଵ ସଖ୍ଯେ ନର୍ଯୋ ରୁଚେ ଭଵ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ହରିବର୍ଣ୍ଣମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ସବୁଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରା; ବନ୍ଧୁ ପରି ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ।
ସନେମି ତ୍ଵମସ୍ମଦାଁ ଅଦେଵଂ କଂ ଚିଦତ୍ରିଣମ୍ । ସାହ୍ଵାଁ ଇନ୍ଦୋ ପରି ବାଧୋ ଅପ ଦ୍ଵଯୁମ୍
ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଚକ୍ର; ଆମଠାରୁ ଯେଉଁଠି ଦେବତାହୀନ ଓ ମୂଳହୀନ କିଏ ଅଛି, ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ; ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଦୁଇପ୍ରକାର ଅପମାନକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂର କର।
ଇନ୍ଦ୍ରମଚ୍ଛ ସୁତା ଇମେ ଵୃଷଣଂ ଯନ୍ତୁ ହରଯଃ । ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀ ଜାତାସ ଇନ୍ଦଵଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଏହି ଚାପି ହୋଇଥିବା ରସବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ, ଘୋଡ଼ା ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ଏମାନେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଆତୁର ଏବଂ ଆଲୋକକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ଭରାଯ ସାନସିରିନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵତେ ସୁତଃ । ସୋମୋ ଜୈତ୍ରସ୍ଯ ଚେତତି ଯଥା ଵିଦେ
ଏହି ସୋମ ରସ, ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ଚାପି ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ଏହା ବିଜୟ ଆଶା କରେ, ଯେପରି ଜାଣିଛି ସେପରି।
ଅସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ମଦେଷ୍ଵା ଗ୍ରାଭଂ ଗୃଭ୍ଣୀତ ସାନସିମ୍ । ଵଜ୍ରଂ ଚ ଵୃଷଣଂ ଭରତ୍ସମପ୍ସୁଜିତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମକୁ ଧରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଜୟୀ ବଜ୍ରକୁ ଉଠାନ୍ତୁ।
ପ୍ର ଧନ୍ଵା ସୋମ ଜାଗୃଵିରିନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ । ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମମା ଭରା ସ୍ଵର୍ଵିଦମ୍
ଜାଗ୍ରତ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି ଆଣ, ଆଲୋକ ଦେଖିବାର ଶକ୍ତି ଆଣ।