ମଧ୍ଵଃ ସୂଦଂ ପଵସ୍ଵ ଵସ୍ଵ ଉତ୍ସଂ ଵୀରଂ ଚ ନ ଆ ପଵସ୍ଵା ଭଗଂ ଚ । ସ୍ଵଦସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵମାନ ଇନ୍ଦୋ ରଯିଂ ଚ ନ ଆ ପଵସ୍ଵା ସମୁଦ୍ରାତ୍
ମଧୁର ପାନୀୟ ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ଧନର ଉତ୍ସ ଭଳି, ବୀର ଭଳି ଓ ଭାଗ୍ୟ ଭଳି ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କର, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଧନ ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ।
ସୋମଃ ସୁତୋ ଧାରଯାତ୍ଯୋ ନ ହିତ୍ଵା ସିନ୍ଧୁର୍ନ ନିମ୍ନମଭି ଵାଜ୍ଯକ୍ଷାଃ । ଆ ଯୋନିଂ ଵନ୍ଯମସଦତ୍ପୁନାନଃ ସମିନ୍ଦୁର୍ଗୋଭିରସରତ୍ସମଦ୍ଭିଃ
ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ଧାରା ଭଳି ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ତାହାର ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ୁନାହିଁ। ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଇନ୍ଦୁ ନିଜ ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନରେ ବସିଛି, ସୋମ ଗାଈ ଓ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ଏଷ ସ୍ଯ ତେ ପଵତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ଧୀର ଉଶତେ ତଵସ୍ଵାନ୍ । ସ୍ଵର୍ଚକ୍ଷା ରଥିରଃ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମଃ କାମୋ ନ ଯୋ ଦେଵଯତାମସର୍ଜି
ଏହି ସୋମ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟି, ରଥଚାଳକ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଯେପରି ଭକ୍ତମାନେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।
ଏଷ ପ୍ରତ୍ନେନ ଵଯସା ପୁନାନସ୍ତିରୋ ଵର୍ପାଂସି ଦୁହିତୁର୍ଦଧାନଃ । ଵସାନଃ ଶର୍ମ ତ୍ରିଵରୂଥମପ୍ସୁ ହୋତେଵ ଯାତି ସମନେଷୁ ରେଭନ୍
ଏହି ସୋମ ପୁରୁଣା ଶକ୍ତି ସହିତ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, କନ୍ୟାର ରୂପକୁ ଢାକି ତିନି ପ୍ରକାର ଆଶ୍ରୟ ପିନ୍ଧିଛି। ଜଳରେ ପୂଜାରୀ ଭଳି ଚାଲିଯାଉଛି, ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧ୍ୱନି କରୁଛି।
ନୂ ନସ୍ତ୍ଵଂ ରଥିରୋ ଦେଵ ସୋମ ପରି ସ୍ରଵ ଚମ୍ଵୋଃ ପୂଯମାନଃ। ଅପ୍ସୁ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଠୋ ମଧୁମାଁ ଋତାଵା ଦେଵୋ ନ ଯଃ ସଵିତା ସତ୍ଯମନ୍ମା
ଏବେ ତୁମେ, ରଥଚାଳକ, ଦେବ ସୋମ, ଆମକୁ ଘେରି ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ପାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛ। ଜଳରେ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର, ମଧୁ ଭଳି, ନୀତିରେ ସତ୍ୟ, ଦେବ ସବିତା ଭଳି ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତାର।
ଅଭି ଵାଯୁଂ ଵୀତ୍ଯର୍ଷା ଗୃଣାନୋଽଭି ମିତ୍ରାଵରୁଣା ପୂଯମାନଃ । ଅଭୀ ନରଂ ଧୀଜଵନଂ ରଥେଷ୍ଠାମଭୀନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃଷଣଂ ଵଜ୍ରବାହୁମ୍
ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ତୁମେ ବାୟୁଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ। ଜ୍ଞାନୀ, ରଥପ୍ରେମୀଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ।
ଅଭି ଵସ୍ତ୍ରା ସୁଵସନାନ୍ଯର୍ଷାଭି ଧେନୂଃ ସୁଦୁଘାଃ ପୂଯମାନଃ । ଅଭି ଚନ୍ଦ୍ରା ଭର୍ତଵେ ନୋ ହିରଣ୍ଯାଭ୍ଯଶ୍ଵାନ୍ରଥିନୋ ଦେଵ ସୋମ
ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ତୁମେ ବସ୍ତ୍ର ନିକଟ ଯାଉଛ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ନିକଟ ଯାଉଛ। ଆମ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନାର ଅଶ୍ୱ ଓ ରଥବାହୀମାନେ ନିକଟ ଯାଉଛ, ଦେବ ସୋମ।
ଅଭୀ ନୋ ଅର୍ଷ ଦିଵ୍ଯା ଵସୂନ୍ଯଭି ଵିଶ୍ଵା ପାର୍ଥିଵା ପୂଯମାନଃ । ଅଭି ଯେନ ଦ୍ରଵିଣମଶ୍ନଵାମାଭ୍ଯାର୍ଷେଯଂ ଜମଦଗ୍ନିଵନ୍ନଃ
ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଧନ ନିକଟ ଆଣ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଜିନିଷ ଆଣ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଧନ ଲାଭ କରିପାରିବା, ଜମଦଗ୍ନି ଭଳି ଆମେ ତାହାକୁ ଆସିପାରିବା।
ଅଯା ପଵା ପଵସ୍ଵୈନା ଵସୂନି ମାଁଶ୍ଚତ୍ଵ ଇନ୍ଦୋ ସରସି ପ୍ର ଧନ୍ଵ । ବ୍ରଧ୍ନଶ୍ଚିଦତ୍ର ଵାତୋ ନ ଜୂତଃ ପୁରୁମେଧଶ୍ଚିତ୍ତକଵେ ନରଂ ଦାତ୍
ଏହି ପଥରେ, ହେ ସୋମ, ଏହି ସମ୍ପଦ ପାଖକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଝିଲିକରେ ଶୁଷ୍କ ହେଅନାହିଁ। ଏଠାରେ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ବାତାସରେ ଚଳିତ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ମଣିଷ ଦେଇଥାଏ।
ଉତ ନ ଏନା ପଵଯା ପଵସ୍ଵାଧି ଶ୍ରୁତେ ଶ୍ରଵାଯ୍ଯସ୍ଯ ତୀର୍ଥେ । ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରା ନୈଗୁତୋ ଵସୂନି ଵୃକ୍ଷଂ ନ ପକ୍ଵଂ ଧୂନଵଦ୍ରଣାଯ
ଏହି ପଥରେ, ହେ ସୋମ, ପ୍ରସିଦ୍ଧିର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ। ଲଢ଼ାଇ ପାଇଁ ପକ୍କା ଗଛକୁ ହଲାଇବା ଭଳି, ହେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଧନ ଝଡ଼ି ଦେଅ।
ମହୀମେ ଅସ୍ଯ ଵୃଷନାମ ଶୂଷେ ମାଁଶ୍ଚତ୍ଵେ ଵା ପୃଶନେ ଵା ଵଧତ୍ରେ । ଅସ୍ଵାପଯନ୍ନିଗୁତଃ ସ୍ନେହଯଚ୍ଚାପାମିତ୍ରାଁ ଅପାଚିତୋ ଅଚେତଃ
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀର ନାମ ଅତି ବଡ଼ ଅଋଷ୍ଟିରେ। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଝିଲିକ କିମ୍ବା ଫାଟରେ ବିଛିନ୍ନ ହେଅନାହିଁ। ସେ ଗୁପ୍ତମାନେଙ୍କୁ ଶୁଏଇଦେଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ମିତ୍ର କଲେ, ଅବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଦୂର କଲେ।
ସଂ ତ୍ରୀ ପଵିତ୍ରା ଵିତତାନ୍ଯେଷ୍ଯନ୍ଵେକଂ ଧାଵସି ପୂଯମାନଃ । ଅସି ଭଗୋ ଅସି ଦାତ୍ରସ୍ଯ ଦାତାସି ମଘଵା ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ
ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ତିନିଟି ବିସ୍ତୃତ ପବିତ୍ର ଛାନି ମାଧ୍ୟମରେ ଏକା ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛ। ତୁମେ ଭାଗ୍ୟ, ଦାନର ଦାତା, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ମଘବାନ୍, ହେ ଇନ୍ଦୁ।
ଏଷ ଵିଶ୍ଵଵିତ୍ପଵତେ ମନୀଷୀ ସୋମୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା । ଦ୍ରପ୍ସାଁ ଈରଯନ୍ଵିଦଥେଷ୍ଵିନ୍ଦୁର୍ଵି ଵାରମଵ୍ଯଂ ସମଯାତି ଯାତି
ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ସୋମ, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା, ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା। ଇନ୍ଦୁମାନେ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଏକାଠି ହେଉଛନ୍ତି, ଅଚଳ ଆଶ୍ରୟକୁ ପହଞ୍ଚୁଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦୁଂ ରିହନ୍ତି ମହିଷା ଅଦବ୍ଧାଃ ପଦେ ରେଭନ୍ତି କଵଯୋ ନ ଗୃଧ୍ରାଃ । ହିନ୍ଵନ୍ତି ଧୀରା ଦଶଭିଃ କ୍ଷିପାଭିଃ ସମଞ୍ଜତେ ରୂପମପାଂ ରସେନ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅଭ୍ରାନ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦୁକୁ ଚାପି ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପଦରେ କବିମାନେ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି, ଶାକୁନିମାନେ ଭଳି ନୁହେଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଦଶଟି ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ତାହାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଜଳର ରସରେ ତାହାର ରୂପକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ପଵମାନେନ ସୋମ ଭରେ କୃତଂ ଵି ଚିନୁଯାମ ଶଶ୍ଵତ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ହେ ପବମାନ ସୋମ, ତୁମ ସହିତ ଆମେ ସଦା ଯଜ୍ଞରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରିବା। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌଃ ଆମକୁ କେବେ ଅପକାର ନ କରନ୍ତୁ।
ଅଭି ନୋ ଵାଜସାତମଂ ରଯିମର୍ଷ ପୁରୁସ୍ପୃହମ୍ । ଇନ୍ଦୋ ସହସ୍ରଭର୍ଣସଂ ତୁଵିଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଵିଭ୍ଵାସହମ୍
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ଧନ, ହଜାର ଭାଗରେ ଭରିଥିବା, ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଆଣିଦିଅ।
ପରି ଷ୍ଯ ସୁଵାନୋ ଅଵ୍ଯଯଂ ରଥେ ନ ଵର୍ମାଵ୍ଯତ । ଇନ୍ଦୁରଭି ଦ୍ରୁଣା ହିତୋ ହିଯାନୋ ଧାରାଭିରକ୍ଷାଃ
ପିସାଯାଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା, ତୁମେ ଅଜର, ଯେପରି ରଥରେ ପିନ୍ଧାଯାଇଥିବା କବଚ ଭଳି। ଇନ୍ଦୁ, ପାତ୍ରରେ ରଖାଯାଇ, ତଳକୁ ଝରିବା ସମୟରେ, ତୁମେ ତୁମର ଧାରା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ପରି ଷ୍ଯ ସୁଵାନୋ ଅକ୍ଷା ଇନ୍ଦୁରଵ୍ଯେ ମଦଚ୍ଯୁତଃ । ଧାରା ଯ ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଅଧ୍ଵରେ ଭ୍ରାଜା ନୈତି ଗଵ୍ଯଯୁଃ
ପିସାଯାଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା, ଅଜର ଇନ୍ଦୁ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯେ ଧାରା ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଉପରକୁ ଉଠେ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଗାଁ ପାଇଁ ଚାଲିଯାଏ।
ସ ହି ତ୍ଵଂ ଦେଵ ଶଶ୍ଵତେ ଵସୁ ମର୍ତାଯ ଦାଶୁଷେ । ଇନ୍ଦୋ ସହସ୍ରିଣଂ ରଯିଂ ଶତାତ୍ମାନଂ ଵିଵାସସି
ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ସଦା ଭକ୍ତ ମଣିଷଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ। ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ହଜାର ଧନ ଏବଂ ଶତଧା ରୂପ ଥିବା ସମ୍ପଦ ଦେଉଛ।
ଵଯଂ ତେ ଅସ୍ଯ ଵୃତ୍ରହନ୍ଵସୋ ଵସ୍ଵଃ ପୁରୁସ୍ପୃହଃ । ନି ନେଦିଷ୍ଠତମା ଇଷଃ ସ୍ଯାମ ସୁମ୍ନସ୍ଯାଧ୍ରିଗୋ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଆମେ ତୁମର ବହୁମୂଲ୍ୟ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ପାଖରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ଦୟାର ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ଭାଗୀ ହେବାକୁ ଆମେ ଚାହୁଁ।
ଦ୍ଵିର୍ଯଂ ପଞ୍ଚ ସ୍ଵଯଶସଂ ସ୍ଵସାରୋ ଅଦ୍ରିସଂହତମ୍ । ପ୍ରିଯମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମ୍ଯଂ ପ୍ରସ୍ନାପଯନ୍ତ୍ଯୂର୍ମିଣମ୍
ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା, ଦଶଟି ଆପଣା ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭଉଣୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଝରଣାକୁ ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗରେ ଭରି ଝରାଇଦିଅନ୍ତି।
ପରି ତ୍ଯଂ ହର୍ଯତଂ ହରିଂ ବଭ୍ରୁଂ ପୁନନ୍ତି ଵାରେଣ । ଯୋ ଦେଵାନ୍ଵିଶ୍ଵାଁ ଇତ୍ପରି ମଦେନ ସହ ଗଚ୍ଛତି
ସେମାନେ ସେ ହଳଦିଆ ଓ ସୁନା ରଙ୍ଗର ମଧୁକୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରବାହରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଅସ୍ଯ ଵୋ ହ୍ଯଵସା ପାନ୍ତୋ ଦକ୍ଷସାଧନମ୍ । ଯଃ ସୂରିଷୁ ଶ୍ରଵୋ ବୃହଦ୍ଦଧେ ସ୍ଵର୍ଣ ହର୍ଯତଃ
ତାଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟରେ, ମନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଦକ୍ଷତା ଦେଇଥିବା, ଯିଏ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି, ହେ ସୁନା ଓ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର।
ସ ଵାଂ ଯଜ୍ଞେଷୁ ମାନଵୀ ଇନ୍ଦୁର୍ଜନିଷ୍ଟ ରୋଦସୀ । ଦେଵୋ ଦେଵୀ ଗିରିଷ୍ଠା ଅସ୍ରେଧନ୍ତଂ ତୁଵିଷ୍ଵଣି
ତୁମର ଯଜ୍ଞରେ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଦୁଇଟି ଜଗତ୍—ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ—ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା; ଦେବତା ଓ ଦେବୀ, ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା, ସଦା ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପାତଵେ ଵୃତ୍ରଘ୍ନେ ପରି ଷିଚ୍ଯସେ । ନରେ ଚ ଦକ୍ଷିଣାଵତେ ଦେଵାଯ ସଦନାସଦେ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଭଳିଆ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ମଣିଷ ପାଇଁ, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛ।
ତେ ପ୍ରତ୍ନାସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଷୁ ସୋମାଃ ପଵିତ୍ରେ ଅକ୍ଷରନ୍ । ଅପପ୍ରୋଥନ୍ତଃ ସନୁତର୍ହୁରଶ୍ଚିତଃ ପ୍ରାତସ୍ତାଁ ଅପ୍ରଚେତସଃ
ସେହି ପୁରୁଣା ସୋମମାନେ ପ୍ରଭାତବେଳେ ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ବହିଥିଲେ; ସେମାନେ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ, ଚିପି ନେଇ, ସକାଳେ ଅଜାଣି ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ।
ତଂ ସଖାଯଃ ପୁରୋରୁଚଂ ଯୂଯଂ ଵଯଂ ଚ ସୂରଯଃ । ଅଶ୍ଯାମ ଵାଜଗନ୍ଧ୍ଯଂ ସନେମ ଵାଜପସ୍ତ୍ଯମ୍
ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତ ସୋମକୁ ଆମେ ଏବଂ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା; ଆମେ ଶକ୍ତିର ସୁଗନ୍ଧ ଉପଲବ୍ଧ କରିବା ଏବଂ ଶକ୍ତିର ଧନ ଲାଭ କରିବା।
ଆ ହର୍ଯତାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ ଧନୁସ୍ତନ୍ଵନ୍ତି ପୌଂସ୍ଯମ୍ । ଶୁକ୍ରାଂ ଵଯନ୍ତ୍ଯସୁରାଯ ନିର୍ଣିଜଂ ଵିପାମଗ୍ରେ ମହୀଯୁଵଃ
ହଳଦିଆ ଏବଂ ସାହସୀ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି; ମହାନ୍ମାନେ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଝରଣାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗରେ ବୁନୁଛନ୍ତି।
ଅଧ କ୍ଷପା ପରିଷ୍କୃତୋ ଵାଜାଁ ଅଭି ପ୍ର ଗାହତେ । ଯଦୀ ଵିଵସ୍ଵତୋ ଧିଯୋ ହରିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ଯାତଵେ
ରାତି ଭରି ଶୁଭ୍ର ହୋଇ, ପୁରସ୍କୃତ ପୁରସ୍କାର ଆସିଥାଏ; ଯେତେବେଳେ ବିବସ୍ବାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାମଣିଷା, ହରିଙ୍କୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କରେ।
ତମସ୍ଯ ମର୍ଜଯାମସି ମଦୋ ଯ ଇନ୍ଦ୍ରପାତମଃ । ଯଂ ଗାଵ ଆସଭିର୍ଦଧୁଃ ପୁରା ନୂନଂ ଚ ସୂରଯଃ
ଆମେ ସେଇ ଆନନ୍ଦକୁ ପବିତ୍ର କରୁଛୁ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ଯାହା ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଧରେ ଧରିଥିଲେ, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଓ ଏବେ ବି, ମୁନିମାନେ।