ଅଭି ତ୍ଵା ଗୋତମା ଗିରା ଜାତଵେଦୋ ଵିଚର୍ଷଣେ । ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରଭି ପ୍ର ଣୋନୁମଃ
ତୁମକୁ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ଗୋତମ ତାଙ୍କର ଗୀତ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ତୁମ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ତମୁ ତ୍ଵା ଗୋତମୋ ଗିରା ରାଯସ୍କାମୋ ଦୁଵସ୍ଯତି । ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରଭି ପ୍ର ଣୋନୁମଃ
ତୁମକୁ, ଧନ ଆଶା କରୁଥିବା ଗୋତମ ତାଙ୍କର ଗୀତ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି; ତୁମ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ତମୁ ତ୍ଵା ଵାଜସାତମମଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ଧଵାମହେ । ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରଭି ପ୍ର ଣୋନୁମଃ
ତୁମକୁ, ବଳ ଦେଇଥିବା, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଆମେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ; ତୁମ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ତମୁ ତ୍ଵା ଵୃତ୍ରହନ୍ତମଂ ଯୋ ଦସ୍ଯୂଁରଵଧୂନୁଷେ । ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରଭି ପ୍ର ଣୋନୁମଃ
ତୁମକୁ, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଯିଏ ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ଦଳିଦେଉଛି, ଆମେ ଗୀତ ଗାଉଛୁ; ତୁମ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅଵୋଚାମ ରହୂଗଣା ଅଗ୍ନଯେ ମଧୁମଦ୍ଵଚଃ । ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରଭି ପ୍ର ଣୋନୁମଃ
ଓ ରହୁଗଣ, ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର କଥା କହିଛୁ; ଆମ ପ୍ରଶଂସା ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କରୁଛୁ।
ହିରଣ୍ଯକେଶୋ ରଜସୋ ଵିସାରେଽହିର୍ଧୁନିର୍ଵାତ ଇଵ ଧ୍ରଜୀମାନ୍ । ଶୁଚିଭ୍ରାଜା ଉଷସୋ ନଵେଦା ଯଶସ୍ଵତୀରପସ୍ଯୁଵୋ ନ ସତ୍ଯାଃ
ସୁନଳିଆ କେଶ, ଆକାଶରେ ବିହାର କରୁଥିବା, ଏହି ସର୍ପ ବାତାସ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ହଲାଇ ନେଇଥାଏ; ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ପ୍ରଭାତକୁ ଜାଣେ, ଯେପରି ଯଶସ୍ୱୀ ଓ ସତ୍ୟବାନ ଦୃଷ୍ଟାମାନେ।
ଆ ତେ ସୁପର୍ଣା ଅମିନନ୍ତଁ ଏଵୈଃ କୃଷ୍ଣୋ ନୋନାଵ ଵୃଷଭୋ ଯଦୀଦମ୍ । ଶିଵାଭିର୍ନ ସ୍ମଯମାନାଭିରାଗାତ୍ପତନ୍ତି ମିହ ସ୍ତନଯନ୍ତ୍ଯଭ୍ରା
ତୁମ ପାଖକୁ ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖି ଆସିଛନ୍ତି; ଏହି ଘଟିଲେ କଳା ବୃଷ ଗର୍ଜନ କଲା; ସେ ଶୁଭ ଓ ନମ୍ରମନା ମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଝରି ପଡ଼େ ଓ ଗର୍ଜନ କରେ।
ଯଦୀମୃତସ୍ଯ ପଯସା ପିଯାନୋ ନଯନ୍ନୃତସ୍ଯ ପଥିଭୀ ରଜିଷ୍ଠୈଃ । ଅର୍ଯମା ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣଃ ପରିଜ୍ମା ତ୍ଵଚଂ ପୃଞ୍ଚନ୍ତ୍ଯୁପରସ୍ଯ ଯୋନୌ
ଅମୃତ ଦୁଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ତୁମେ ସଠିକ୍ ନ୍ୟାୟରେ ନେଇଯାଉଥିବାବେଳେ, ଅର୍ୟମା, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ପରିଜ୍ମାନ ଉପରେ ଥିବା ଆବରଣକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ଵାଜସ୍ଯ ଗୋମତ ଈଶାନଃ ସହସୋ ଯହୋ । ଅସ୍ମେ ଧେହି ଜାତଵେଦୋ ମହି ଶ୍ରଵଃ
ଅଗ୍ନି, ଗୋଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ହେ ଜାତବେଦ, ଆମ ପାଖରେ ବଡ଼ ଯଶ ଦିଅ।
ସ ଇଧାନୋ ଵସୁଷ୍କଵିରଗ୍ନିରୀଳେନ୍ଯୋ ଗିରା । ରେଵଦସ୍ମଭ୍ଯଂ ପୁର୍ଵଣୀକ ଦୀଦିହି
ଯିଏ ଅଗ୍ନି, ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରେ, ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ହେ ପୁରାତନ, ଆମ ପାଇଁ ଅଧିକ ଭାଗ୍ୟ ନେଇ ଉଜ୍ୱଳିତ ହେଉ।
କ୍ଷପୋ ରାଜନ୍ନୁତ ତ୍ମନାଗ୍ନେ ଵସ୍ତୋରୁତୋଷସଃ । ସ ତିଗ୍ମଜମ୍ଭ ରକ୍ଷସୋ ଦହ ପ୍ରତି
ହେ ରାଜା ଅଗ୍ନି, ରାତି ଓ ତୁମ ନିଜ ଗୁଣରେ, ଗୃହ ଓ ପ୍ରଭାତରେ, ତୁମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜିହ୍ୱାରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଦହିଦିଅ।
ଅଵା ନୋ ଅଗ୍ନ ଊତିଭିର୍ଗାଯତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭର୍ମଣି । ଵିଶ୍ଵାସୁ ଧୀଷୁ ଵନ୍ଦ୍ଯ
ଗାୟତ୍ରୀ ଗୀତର ସଂଘର୍ଷରେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ସମସ୍ତ ସଭାରେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ଆ ନୋ ଅଗ୍ନେ ରଯିଂ ଭର ସତ୍ରାସାହଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍ । ଵିଶ୍ଵାସୁ ପୃତ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବା, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ସମସ୍ତ ସଂଘର୍ଷରେ ଅଜୟ ଧନ ଦିଅ।
ଆ ନୋ ଅଗ୍ନେ ସୁଚେତୁନା ରଯିଂ ଵିଶ୍ଵାଯୁପୋଷସମ୍ । ମାର୍ଡୀକଂ ଧେହି ଜୀଵସେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଭଲ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ, ଏବଂ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ପ୍ର ପୂତାସ୍ତିଗ୍ମଶୋଚିଷେ ଵାଚୋ ଗୋତମାଗ୍ନଯେ । ଭରସ୍ଵ ସୁମ୍ନଯୁର୍ଗିରଃ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ଥିବା ଅଗ୍ନି, ଶୁଧ୍ଧ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଗୋତମଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣ; ଆମର ଗୀତକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କର।
ଯୋ ନୋ ଅଗ୍ନେଽଭିଦାସତ୍ଯନ୍ତି ଦୂରେ ପଦୀଷ୍ଟ ସଃ । ଅସ୍ମାକମିଦ୍ଵୃଧେ ଭଵ
ଯିଏ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଦୂରେ ରୁହୁ; ଆମ ଜୟ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ହେଉ।
ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଵିଚର୍ଷଣିରଗ୍ନୀ ରକ୍ଷାଂସି ସେଧତି । ହୋତା ଗୃଣୀତ ଉକ୍ଥ୍ଯଃ
ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନି, ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ଇତ୍ଥା ହି ସୋମ ଇନ୍ମଦେ ବ୍ରହ୍ମା ଚକାର ଵର୍ଧନମ୍ । ଶଵିଷ୍ଠ ଵଜ୍ରିନ୍ନୋଜସା ପୃଥିଵ୍ଯା ନିଃ ଶଶା ଅହିମର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଏଭଳି, ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ, ପୁରୋହିତ ବୃଦ୍ଧିର ଷ୍ଟୁତି ରଚିଥିଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଅସୁରକୁ ବିନାଶ କଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ଲାଭ କଲା।
ସ ତ୍ଵାମଦଦ୍ଵୃଷା ମଦଃ ସୋମଃ ଶ୍ଯେନାଭୃତଃ ସୁତଃ । ଯେନା ଵୃତ୍ରଂ ନିରଦ୍ଭ୍ଯୋ ଜଘନ୍ଥ ଵଜ୍ରିନ୍ନୋଜସାର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଏହି ଉତ୍ସାହ, ସୋମ, ଶ୍ୟେନ ଆଣିଥିବା ଓ ଚାପିଥିବା, ତୁମକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲା; ଏହା ସହିତ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମେ ଜଳରୁ ବିପକ୍ଷୀକୁ ବିନାଶ କଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ଲାଭ କଲା।
ପ୍ରେହ୍ଯଭୀହି ଧୃଷ୍ଣୁହି ନ ତେ ଵଜ୍ରୋ ନି ଯଂସତେ । ଇନ୍ଦ୍ର ନୃମ୍ଣଂ ହି ତେ ଶଵୋ ହନୋ ଵୃତ୍ରଂ ଜଯା ଅପୋଽର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଆଗେ ବଢ଼, ନିକଟକୁ ଆ, ଧୃଡ଼ ହେଉ; ତୁମ ବଜ୍ର କେବେ ଅସଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ତୁମର ବଳ; ବିପକ୍ଷୀକୁ ବିନାଶ କର, ଜଳ ଜିତିବା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ଲାଭ କର।
ନିରିନ୍ଦ୍ର ଭୂମ୍ଯା ଅଧି ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଥ ନିର୍ଦିଵଃ । ସୃଜା ମରୁତ୍ଵତୀରଵ ଜୀଵଧନ୍ଯା ଇମା ଅପୋଽର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ବିପକ୍ଷୀକୁ ବିନାଶ କଲା, ଆକାଶରୁ ମଧ୍ୟ; ମାରୁତମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କର, ଏହି ଜୀବନ ଭରିଥିବା ଜଳକୁ ପ୍ରବାହିତ କର, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ଲାଭ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଦୋଧତଃ ସାନୁଂ ଵଜ୍ରେଣ ହୀଳିତଃ । ଅଭିକ୍ରମ୍ଯାଵ ଜିଘ୍ନତେଽପଃ ସର୍ମାଯ ଚୋଦଯନ୍ନର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିପକ୍ଷୀର ଶିଖରକୁ ଆଘାତ କଲେ; ଆଗେ ବଢ଼ି, ସେ ବିନାଶ କରନ୍ତି, ଜଳକୁ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଅଧି ସାନୌ ନି ଜିଘ୍ନତେ ଵଜ୍ରେଣ ଶତପର୍ଵଣା । ମନ୍ଦାନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅନ୍ଧସଃ ସଖିଭ୍ଯୋ ଗାତୁମିଚ୍ଛତ୍ଯର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶତଧାରା ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଉଛନ୍ତି। ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ହର୍ଷିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଖୋଜନ୍ତି, ଗୀତ ଗାଇ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ର ତୁଭ୍ଯମିଦଦ୍ରିଵୋଽନୁତ୍ତଂ ଵଜ୍ରିନ୍ଵୀର୍ଯମ୍ । ଯଦ୍ଧ ତ୍ଯଂ ମାଯିନଂ ମୃଗଂ ତମୁ ତ୍ଵଂ ମାଯଯାଵଧୀରର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଅପରାଜିତ ବୀରତା, ବଜ୍ରଧାରୀ ହେବାରୁ ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଚତୁର ମୃଗକୁ ତୁମ ଚତୁରତାରେ ହରାଇଲା, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲ।
ଵି ତେ ଵଜ୍ରାସୋ ଅସ୍ଥିରନ୍ନଵତିଂ ନାଵ୍ଯା ଅନୁ । ମହତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୀର୍ଯଂ ବାହ୍ଵୋସ୍ତେ ବଲଂ ହିତମର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ତୁମର ବଜ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଜଳରେ ନୌକାମାନେକୁ ଛିଣ୍ଡି ଦେଇଛି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବଳ ଏତେ ମହାନ, ତୁମ ଦୁଇ ହାତରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି।
ସହସ୍ରଂ ସାକମର୍ଚତ ପରି ଷ୍ଟୋଭତ ଵିଂଶତିଃ । ଶତୈନମନ୍ଵନୋନଵୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଯତମର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ହଜାରେ ଏକାଠି ଗୀତ ଗାଅ, କୋଉଡ଼ିଏ ଶବ୍ଦ କର, ଶତଶତ ଲୋକ ଏହି ଗୀତରେ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଉଠୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ତଵିଷୀଂ ନିରହନ୍ସହସା ସହଃ । ମହତ୍ତଦସ୍ଯ ପୌଂସ୍ଯଂ ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଅସୃଜଦର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ବିପୁଳ ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଏହା ତାଙ୍କର ମହାନ ପୁରୁଷତ୍ୱ—ସେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।
ଇମେ ଚିତ୍ତଵ ମନ୍ଯଵେ ଵେପେତେ ଭିଯସା ମହୀ । ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଵଜ୍ରିନ୍ନୋଜସା ଵୃତ୍ରଂ ମରୁତ୍ଵାଁ ଅଵଧୀରର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ତୁମ ରୋଷରେ ଏହି ଦୁଇ ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲା। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ସହିତ ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ହତ୍ୟା କଲେ, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ନ ଵେପସା ନ ତନ୍ଯତେନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃତ୍ରୋ ଵି ବୀଭଯତ୍ । ଅଭ୍ଯେନଂ ଵଜ୍ର ଆଯସଃ ସହସ୍ରଭୃଷ୍ଟିରାଯତାର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ନ କମ୍ପନରେ, ନ ଗର୍ଜନରେ ବୃତ୍ର ବଡ଼ ଭୟ ପାଇଲା ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ହଜାର କାଂଟା ଥିବା ଲୋହା ବଜ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଥିଲା।
ଯଦ୍ଵୃତ୍ରଂ ତଵ ଚାଶନିଂ ଵଜ୍ରେଣ ସମଯୋଧଯଃ । ଅହିମିନ୍ଦ୍ର ଜିଘାଂସତୋ ଦିଵି ତେ ବଦ୍ବଧେ ଶଵୋଽର୍ଚନ୍ନନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଆଘାତ କଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସର୍ପକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଆକାଶରେ ଧରି ରହିଲା, ଗୀତ ଗାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।