ତିସ୍ରୋ ଵାଚ ଈରଯତି ପ୍ର ଵହ୍ନିରୃତସ୍ଯ ଧୀତିଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମନୀଷାମ୍ । ଗାଵୋ ଯନ୍ତି ଗୋପତିଂ ପୃଚ୍ଛମାନାଃ ସୋମଂ ଯନ୍ତି ମତଯୋ ଵାଵଶାନାଃ
ତିନିଟି ସ୍ୱର ଅଗ୍ନି ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ, ସତ୍ୟର ପ୍ରେରଣା, ପୂଜାରିଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି। ଗାଁମାନେ ତାଙ୍କର ଗୋପତିଙ୍କୁ ପଚାରି, ସୋମ ପାଖକୁ ଚିନ୍ତାମାନେ ଆତୁର ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି।
ସୋମଂ ଗାଵୋ ଧେନଵୋ ଵାଵଶାନାଃ ସୋମଂ ଵିପ୍ରା ମତିଭିଃ ପୃଚ୍ଛମାନାଃ । ସୋମଃ ସୁତଃ ପୂଯତେ ଅଜ୍ଯମାନଃ ସୋମେ ଅର୍କାସ୍ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭଃ ସଂ ନଵନ୍ତେ
ଗାଁମାନେ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଁମାନେ, ଆତୁର ହୋଇ ସୋମ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ସୋମକୁ ପଚାରନ୍ତି। ପିସି ଓ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି; ସୋମରେ ସ୍ତୁତିଗୀତ, ତୃଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦ ପୁନଃ ନବୀନ ହୁଏ।
ଏଵା ନଃ ସୋମ ପରିଷିଚ୍ଯମାନ ଆ ପଵସ୍ଵ ପୂଯମାନଃ ସ୍ଵସ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ରମା ଵିଶ ବୃହତା ରଵେଣ ଵର୍ଧଯା ଵାଚଂ ଜନଯା ପୁରଂଧିମ୍
ଏଭଳି, ଆମ ପାଇଁ ପୋଡ଼ାଯାଉଥିବା ସୋମ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ବହ, ଶୁଭ ଆଣ। ତୁମର ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର, ବାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଆ ଜାଗୃଵିର୍ଵିପ୍ର ଋତା ମତୀନାଂ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅସଦଚ୍ଚମୂଷୁ । ସପନ୍ତି ଯଂ ମିଥୁନାସୋ ନିକାମା ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ରଥିରାସଃ ସୁହସ୍ତାଃ
ଜାଗ୍ରତ ସୋମ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରେରିତ। ପୂଜାରୀମାନେ, ଦକ୍ଷ ଓ କୁଶଳ, ତାଙ୍କୁ ପିସନ୍ତି, ଯୁଗଳ ପାଥର ଉତ୍ସାହରେ ତାଙ୍କୁ ଚୁରାନ୍ତି।
ସ ପୁନାନ ଉପ ସୂରେ ନ ଧାତୋଭେ ଅପ୍ରା ରୋଦସୀ ଵି ଷ ଆଵଃ । ପ୍ରିଯା ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯସାସ ଊତୀ ସ ତୂ ଧନଂ କାରିଣେ ନ ପ୍ର ଯଂସତ୍
ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସୋମ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଶ୍ରୟକୁ ଆସନ୍ତି, ଦୁଇ ଜଗତ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରେମର ସହଯୋଗରେ, କାର୍ଯ୍ୟକାରୀକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତି, ଦାତା ପରି।
ସ ଵର୍ଧିତା ଵର୍ଧନଃ ପୂଯମାନଃ ସୋମୋ ମୀଢ୍ଵାଁ ଅଭି ନୋ ଜ୍ଯୋତିଷାଵୀତ୍ । ଯେନା ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପଦଜ୍ଞାଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ଅଭି ଗା ଅଦ୍ରିମୁଷ୍ଣନ୍
ସେ, ସୋମ, ବୃଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା, ପୋଷକ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆମକୁ ଆଲୋକରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପୁରୁଣା ପିତୃମାନେ, ପଥ ଓ ଆଲୋକ ଜାଣି, ପାଥର ପାଖକୁ ଯାଇ, ଅବରୋଧ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଅକ୍ରାନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରଃ ପ୍ରଥମେ ଵିଧର୍ମଞ୍ଜନଯନ୍ପ୍ରଜା ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା । ଵୃଷା ପଵିତ୍ରେ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ବୃହତ୍ସୋମୋ ଵାଵୃଧେ ସୁଵାନ ଇନ୍ଦୁଃ
ଅପରାଜିତ ସମୁଦ୍ରର ମହାନ ଶକ୍ତି ଆଦିରେ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା ହେଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ପବିତ୍ର ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ବୃହତ୍ ସୋମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ଭଳି ବଡ଼ ହେଲେ, ଚାପି ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦୁ ତାହାରେ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି।
ମହତ୍ତତ୍ସୋମୋ ମହିଷଶ୍ଚକାରାପାଂ ଯଦ୍ଗର୍ଭୋଽଵୃଣୀତ ଦେଵାନ୍ । ଅଦଧାଦିନ୍ଦ୍ରେ ପଵମାନ ଓଜୋଽଜନଯତ୍ସୂର୍ଯେ ଜ୍ଯୋତିରିନ୍ଦୁଃ
ସେଇ ମହାନ ସୋମ, ମହିଷ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜଳର ଗର୍ଭ ଭାବେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ। ପବିତ୍ର ହେଇ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦୁ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ମତ୍ସି ଵାଯୁମିଷ୍ଟଯେ ରାଧସେ ଚ ମତ୍ସି ମିତ୍ରାଵରୁଣା ପୂଯମାନଃ । ମତ୍ସି ଶର୍ଧୋ ମାରୁତଂ ମତ୍ସି ଦେଵାନ୍ମତ୍ସି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଦେଵ ସୋମ
ହେ ବାୟୁ, ଆମର ଆଶା ଓ ଧନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଅ। ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ ଆନନ୍ଦ କର। ମାରୁତ ଦଳ, ଦେବତାମାନେ, ଦିନ ଓ ମାଟି, ଦେବ ସୋମ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଋଜୁଃ ପଵସ୍ଵ ଵୃଜିନସ୍ଯ ହନ୍ତାପାମୀଵାଂ ବାଧମାନୋ ମୃଧଶ୍ଚ । ଅଭିଶ୍ରୀଣନ୍ପଯଃ ପଯସାଭି ଗୋନାମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ତଵ ଵଯଂ ସଖାଯଃ
ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ଭ୍ରଷ୍ଟତାକୁ ଦୂର କର, ଶତ୍ରୁତା ଓ ରୋଗକୁ ହଟାଅ। ଦୁଧର ଧାରା ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ଗାଈମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଦୁଧ ନେଇ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର, ଆମେ ତୁମର ବନ୍ଧୁ।
ମଧ୍ଵଃ ସୂଦଂ ପଵସ୍ଵ ଵସ୍ଵ ଉତ୍ସଂ ଵୀରଂ ଚ ନ ଆ ପଵସ୍ଵା ଭଗଂ ଚ । ସ୍ଵଦସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵମାନ ଇନ୍ଦୋ ରଯିଂ ଚ ନ ଆ ପଵସ୍ଵା ସମୁଦ୍ରାତ୍
ମଧୁର ପାନୀୟ ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ଧନର ଉତ୍ସ ଭଳି, ବୀର ଭଳି ଓ ଭାଗ୍ୟ ଭଳି ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କର, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଧନ ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ।
ସୋମଃ ସୁତୋ ଧାରଯାତ୍ଯୋ ନ ହିତ୍ଵା ସିନ୍ଧୁର୍ନ ନିମ୍ନମଭି ଵାଜ୍ଯକ୍ଷାଃ । ଆ ଯୋନିଂ ଵନ୍ଯମସଦତ୍ପୁନାନଃ ସମିନ୍ଦୁର୍ଗୋଭିରସରତ୍ସମଦ୍ଭିଃ
ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ଧାରା ଭଳି ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ତାହାର ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ୁନାହିଁ। ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଇନ୍ଦୁ ନିଜ ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନରେ ବସିଛି, ସୋମ ଗାଈ ଓ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ଏଷ ସ୍ଯ ତେ ପଵତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ଧୀର ଉଶତେ ତଵସ୍ଵାନ୍ । ସ୍ଵର୍ଚକ୍ଷା ରଥିରଃ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମଃ କାମୋ ନ ଯୋ ଦେଵଯତାମସର୍ଜି
ଏହି ସୋମ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟି, ରଥଚାଳକ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଯେପରି ଭକ୍ତମାନେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।
ଏଷ ପ୍ରତ୍ନେନ ଵଯସା ପୁନାନସ୍ତିରୋ ଵର୍ପାଂସି ଦୁହିତୁର୍ଦଧାନଃ । ଵସାନଃ ଶର୍ମ ତ୍ରିଵରୂଥମପ୍ସୁ ହୋତେଵ ଯାତି ସମନେଷୁ ରେଭନ୍
ଏହି ସୋମ ପୁରୁଣା ଶକ୍ତି ସହିତ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, କନ୍ୟାର ରୂପକୁ ଢାକି ତିନି ପ୍ରକାର ଆଶ୍ରୟ ପିନ୍ଧିଛି। ଜଳରେ ପୂଜାରୀ ଭଳି ଚାଲିଯାଉଛି, ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧ୍ୱନି କରୁଛି।
ନୂ ନସ୍ତ୍ଵଂ ରଥିରୋ ଦେଵ ସୋମ ପରି ସ୍ରଵ ଚମ୍ଵୋଃ ପୂଯମାନଃ। ଅପ୍ସୁ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଠୋ ମଧୁମାଁ ଋତାଵା ଦେଵୋ ନ ଯଃ ସଵିତା ସତ୍ଯମନ୍ମା
ଏବେ ତୁମେ, ରଥଚାଳକ, ଦେବ ସୋମ, ଆମକୁ ଘେରି ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ପାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛ। ଜଳରେ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର, ମଧୁ ଭଳି, ନୀତିରେ ସତ୍ୟ, ଦେବ ସବିତା ଭଳି ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତାର।
ଅଭି ଵାଯୁଂ ଵୀତ୍ଯର୍ଷା ଗୃଣାନୋଽଭି ମିତ୍ରାଵରୁଣା ପୂଯମାନଃ । ଅଭୀ ନରଂ ଧୀଜଵନଂ ରଥେଷ୍ଠାମଭୀନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃଷଣଂ ଵଜ୍ରବାହୁମ୍
ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ତୁମେ ବାୟୁଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ। ଜ୍ଞାନୀ, ରଥପ୍ରେମୀଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ।
ଅଭି ଵସ୍ତ୍ରା ସୁଵସନାନ୍ଯର୍ଷାଭି ଧେନୂଃ ସୁଦୁଘାଃ ପୂଯମାନଃ । ଅଭି ଚନ୍ଦ୍ରା ଭର୍ତଵେ ନୋ ହିରଣ୍ଯାଭ୍ଯଶ୍ଵାନ୍ରଥିନୋ ଦେଵ ସୋମ
ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ତୁମେ ବସ୍ତ୍ର ନିକଟ ଯାଉଛ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ନିକଟ ଯାଉଛ। ଆମ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନାର ଅଶ୍ୱ ଓ ରଥବାହୀମାନେ ନିକଟ ଯାଉଛ, ଦେବ ସୋମ।
ଅଭୀ ନୋ ଅର୍ଷ ଦିଵ୍ଯା ଵସୂନ୍ଯଭି ଵିଶ୍ଵା ପାର୍ଥିଵା ପୂଯମାନଃ । ଅଭି ଯେନ ଦ୍ରଵିଣମଶ୍ନଵାମାଭ୍ଯାର୍ଷେଯଂ ଜମଦଗ୍ନିଵନ୍ନଃ
ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଧନ ନିକଟ ଆଣ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଜିନିଷ ଆଣ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଧନ ଲାଭ କରିପାରିବା, ଜମଦଗ୍ନି ଭଳି ଆମେ ତାହାକୁ ଆସିପାରିବା।
ଅଯା ପଵା ପଵସ୍ଵୈନା ଵସୂନି ମାଁଶ୍ଚତ୍ଵ ଇନ୍ଦୋ ସରସି ପ୍ର ଧନ୍ଵ । ବ୍ରଧ୍ନଶ୍ଚିଦତ୍ର ଵାତୋ ନ ଜୂତଃ ପୁରୁମେଧଶ୍ଚିତ୍ତକଵେ ନରଂ ଦାତ୍
ଏହି ପଥରେ, ହେ ସୋମ, ଏହି ସମ୍ପଦ ପାଖକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଝିଲିକରେ ଶୁଷ୍କ ହେଅନାହିଁ। ଏଠାରେ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ବାତାସରେ ଚଳିତ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ମଣିଷ ଦେଇଥାଏ।
ଉତ ନ ଏନା ପଵଯା ପଵସ୍ଵାଧି ଶ୍ରୁତେ ଶ୍ରଵାଯ୍ଯସ୍ଯ ତୀର୍ଥେ । ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରା ନୈଗୁତୋ ଵସୂନି ଵୃକ୍ଷଂ ନ ପକ୍ଵଂ ଧୂନଵଦ୍ରଣାଯ
ଏହି ପଥରେ, ହେ ସୋମ, ପ୍ରସିଦ୍ଧିର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ। ଲଢ଼ାଇ ପାଇଁ ପକ୍କା ଗଛକୁ ହଲାଇବା ଭଳି, ହେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଧନ ଝଡ଼ି ଦେଅ।
ମହୀମେ ଅସ୍ଯ ଵୃଷନାମ ଶୂଷେ ମାଁଶ୍ଚତ୍ଵେ ଵା ପୃଶନେ ଵା ଵଧତ୍ରେ । ଅସ୍ଵାପଯନ୍ନିଗୁତଃ ସ୍ନେହଯଚ୍ଚାପାମିତ୍ରାଁ ଅପାଚିତୋ ଅଚେତଃ
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀର ନାମ ଅତି ବଡ଼ ଅଋଷ୍ଟିରେ। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଝିଲିକ କିମ୍ବା ଫାଟରେ ବିଛିନ୍ନ ହେଅନାହିଁ। ସେ ଗୁପ୍ତମାନେଙ୍କୁ ଶୁଏଇଦେଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ମିତ୍ର କଲେ, ଅବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଦୂର କଲେ।
ସଂ ତ୍ରୀ ପଵିତ୍ରା ଵିତତାନ୍ଯେଷ୍ଯନ୍ଵେକଂ ଧାଵସି ପୂଯମାନଃ । ଅସି ଭଗୋ ଅସି ଦାତ୍ରସ୍ଯ ଦାତାସି ମଘଵା ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ
ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ତିନିଟି ବିସ୍ତୃତ ପବିତ୍ର ଛାନି ମାଧ୍ୟମରେ ଏକା ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛ। ତୁମେ ଭାଗ୍ୟ, ଦାନର ଦାତା, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ମଘବାନ୍, ହେ ଇନ୍ଦୁ।
ଏଷ ଵିଶ୍ଵଵିତ୍ପଵତେ ମନୀଷୀ ସୋମୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା । ଦ୍ରପ୍ସାଁ ଈରଯନ୍ଵିଦଥେଷ୍ଵିନ୍ଦୁର୍ଵି ଵାରମଵ୍ଯଂ ସମଯାତି ଯାତି
ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ସୋମ, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା, ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା। ଇନ୍ଦୁମାନେ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଏକାଠି ହେଉଛନ୍ତି, ଅଚଳ ଆଶ୍ରୟକୁ ପହଞ୍ଚୁଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦୁଂ ରିହନ୍ତି ମହିଷା ଅଦବ୍ଧାଃ ପଦେ ରେଭନ୍ତି କଵଯୋ ନ ଗୃଧ୍ରାଃ । ହିନ୍ଵନ୍ତି ଧୀରା ଦଶଭିଃ କ୍ଷିପାଭିଃ ସମଞ୍ଜତେ ରୂପମପାଂ ରସେନ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅଭ୍ରାନ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦୁକୁ ଚାପି ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପଦରେ କବିମାନେ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି, ଶାକୁନିମାନେ ଭଳି ନୁହେଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଦଶଟି ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ତାହାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଜଳର ରସରେ ତାହାର ରୂପକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ପଵମାନେନ ସୋମ ଭରେ କୃତଂ ଵି ଚିନୁଯାମ ଶଶ୍ଵତ୍ । ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ହେ ପବମାନ ସୋମ, ତୁମ ସହିତ ଆମେ ସଦା ଯଜ୍ଞରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରିବା। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌଃ ଆମକୁ କେବେ ଅପକାର ନ କରନ୍ତୁ।
ଅଭି ନୋ ଵାଜସାତମଂ ରଯିମର୍ଷ ପୁରୁସ୍ପୃହମ୍ । ଇନ୍ଦୋ ସହସ୍ରଭର୍ଣସଂ ତୁଵିଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଵିଭ୍ଵାସହମ୍
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ଧନ, ହଜାର ଭାଗରେ ଭରିଥିବା, ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଆଣିଦିଅ।
ପରି ଷ୍ଯ ସୁଵାନୋ ଅଵ୍ଯଯଂ ରଥେ ନ ଵର୍ମାଵ୍ଯତ । ଇନ୍ଦୁରଭି ଦ୍ରୁଣା ହିତୋ ହିଯାନୋ ଧାରାଭିରକ୍ଷାଃ
ପିସାଯାଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା, ତୁମେ ଅଜର, ଯେପରି ରଥରେ ପିନ୍ଧାଯାଇଥିବା କବଚ ଭଳି। ଇନ୍ଦୁ, ପାତ୍ରରେ ରଖାଯାଇ, ତଳକୁ ଝରିବା ସମୟରେ, ତୁମେ ତୁମର ଧାରା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ପରି ଷ୍ଯ ସୁଵାନୋ ଅକ୍ଷା ଇନ୍ଦୁରଵ୍ଯେ ମଦଚ୍ଯୁତଃ । ଧାରା ଯ ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଅଧ୍ଵରେ ଭ୍ରାଜା ନୈତି ଗଵ୍ଯଯୁଃ
ପିସାଯାଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା, ଅଜର ଇନ୍ଦୁ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯେ ଧାରା ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଉପରକୁ ଉଠେ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଗାଁ ପାଇଁ ଚାଲିଯାଏ।
ସ ହି ତ୍ଵଂ ଦେଵ ଶଶ୍ଵତେ ଵସୁ ମର୍ତାଯ ଦାଶୁଷେ । ଇନ୍ଦୋ ସହସ୍ରିଣଂ ରଯିଂ ଶତାତ୍ମାନଂ ଵିଵାସସି
ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ସଦା ଭକ୍ତ ମଣିଷଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ। ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ହଜାର ଧନ ଏବଂ ଶତଧା ରୂପ ଥିବା ସମ୍ପଦ ଦେଉଛ।
ଵଯଂ ତେ ଅସ୍ଯ ଵୃତ୍ରହନ୍ଵସୋ ଵସ୍ଵଃ ପୁରୁସ୍ପୃହଃ । ନି ନେଦିଷ୍ଠତମା ଇଷଃ ସ୍ଯାମ ସୁମ୍ନସ୍ଯାଧ୍ରିଗୋ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଆମେ ତୁମର ବହୁମୂଲ୍ୟ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ପାଖରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ଦୟାର ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ଭାଗୀ ହେବାକୁ ଆମେ ଚାହୁଁ।