ପଵିତ୍ରେଭିଃ ପଵମାନୋ ନୃଚକ୍ଷା ରାଜା ଦେଵାନାମୁତ ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ଦ୍ଵିତା ଭୁଵଦ୍ରଯିପତୀ ରଯୀଣାମୃତଂ ଭରତ୍ସୁଭୃତଂ ଚାର୍ଵିନ୍ଦୁଃ
ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ସୋମ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା। ସେ ସମ୍ପଦର ମାଲିକ ହୁଅନ୍ତି, ଅମୃତ, ପୁଷ୍ଟିକର ଓ ମଧୁର ସୋମ ଆଣନ୍ତି।
ଅର୍ଵାଁ ଇଵ ଶ୍ରଵସେ ସାତିମଚ୍ଛେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵାଯୋରଭି ଵୀତିମର୍ଷ । ସ ନଃ ସହସ୍ରା ବୃହତୀରିଷୋ ଦା ଭଵା ସୋମ ଦ୍ରଵିଣୋଵିତ୍ପୁନାନଃ
ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସଫଳତା ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କର ପଥରେ ଆସ। ପବିତ୍ର ସୋମ, ଆମକୁ ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନ ଦିଅ, ଧନର ଦାତା ହୁଅ।
ଦେଵାଵ୍ଯୋ ନଃ ପରିଷିଚ୍ଯମାନାଃ କ୍ଷଯଂ ସୁଵୀରଂ ଧନ୍ଵନ୍ତୁ ସୋମାଃ । ଆଯଜ୍ଯଵଃ ସୁମତିଂ ଵିଶ୍ଵଵାରା ହୋତାରୋ ନ ଦିଵିଯଜୋ ମନ୍ଦ୍ରତମାଃ
ଦେବତା ସୋମମାନେ ଆମ ପାଇଁ ପୋଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ସାହସ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଦିବ୍ୟ ପୂଜାରୀମାନେ ପରି ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଏଵା ଦେଵ ଦେଵତାତେ ପଵସ୍ଵ ମହେ ସୋମ ପ୍ସରସେ ଦେଵପାନଃ । ମହଶ୍ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମସି ହିତାଃ ସମର୍ଯେ କୃଧି ସୁଷ୍ଠାନେ ରୋଦସୀ ପୁନାନଃ
ଏଭଳି, ହେ ଦେବ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, ବଡ଼ ନିବେଦନ ପାଇଁ, ଦେବମାନେ ପାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ସୋମ। ଆମେ ତୁମର ସହଯୋଗୀ, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ଥାନରେ ପବିତ୍ର କର।
ଅଶ୍ଵୋ ନୋ କ୍ରଦୋ ଵୃଷଭିର୍ଯୁଜାନଃ ସିଂହୋ ନ ଭୀମୋ ମନସୋ ଜଵୀଯାନ୍ । ଅର୍ଵାଚୀନୈଃ ପଥିଭିର୍ଯେ ରଜିଷ୍ଠା ଆ ପଵସ୍ଵ ସୌମନସଂ ନ ଇନ୍ଦୋ
ଆମ ସୋମ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଯୁଗାଯୋଗ କରୁଥିବା ବଳିଅଂଶ ପରି, ସିଂହ ପରି ଭୟଙ୍କର, ମନ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର। ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ରାସ୍ତାରେ ବହ, ହେ ସୋମ, ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ଶତଂ ଧାରା ଦେଵଜାତା ଅସୃଗ୍ରନ୍ସହସ୍ରମେନାଃ କଵଯୋ ମୃଜନ୍ତି । ଇନ୍ଦୋ ସନିତ୍ରଂ ଦିଵ ଆ ପଵସ୍ଵ ପୁରଏତାସି ମହତୋ ଧନସ୍ଯ
ଶତଧାରା ଦେବତାଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଋଷିମାନେ ହଜାର ଶକ୍ତିରେ ସୋମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ହେ ସୋମ, ଆକାଶରୁ ବହ, ଆଗୁଆ ହୁଅ, ବଡ଼ ଧନର ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୁଅ।
ଦିଵୋ ନ ସର୍ଗା ଅସସୃଗ୍ରମହ୍ନାଂ ରାଜା ନ ମିତ୍ରଂ ପ୍ର ମିନାତି ଧୀରଃ । ପିତୁର୍ନ ପୁତ୍ରଃ କ୍ରତୁଭିର୍ଯତାନ ଆ ପଵସ୍ଵ ଵିଶେ ଅସ୍ଯା ଅଜୀତିମ୍
ଆକାଶର ଧାରା ପରି, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା କେବେ ମିତ୍ରକୁ କମ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପୁଅ ଯେମିତି ବାପାଙ୍କୁ, କର୍ମରେ ପ୍ରେରିତ, ହେ ସୋମ, ଏହି କୁଳର ବିଜୟ ପାଇଁ ବହ।
ପ୍ର ତେ ଧାରା ମଧୁମତୀରସୃଗ୍ରନ୍ଵାରାନ୍ଯତ୍ପୂତୋ ଅତ୍ଯେଷ୍ଯଵ୍ଯାନ୍ । ପଵମାନ ପଵସେ ଧାମ ଗୋନାଂ ଜଜ୍ଞାନଃ ସୂର୍ଯମପିନ୍ଵୋ ଅର୍କୈଃ
ତୁମର ମଧୁର ଧାରା ବହିଛି, ପବିତ୍ର ଓ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି। ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୁଅଛ, ଗାଁମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରହନ୍ତି, ସେଠି ତୁମେ ଅଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କର, ତାହାକୁ ସ୍ତୁତିରେ ପୂରଣ କର।
କନିକ୍ରଦଦନୁ ପନ୍ଥାମୃତସ୍ଯ ଶୁକ୍ରୋ ଵି ଭାସ୍ଯମୃତସ୍ଯ ଧାମ । ସ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵସେ ମତ୍ସରଵାନ୍ହିନ୍ଵାନୋ ଵାଚଂ ମତିଭିଃ କଵୀନାମ୍
ଧ୍ୱନି କରି, ଅମୃତର ପଥରେ ଚାଲୁଛ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଅମୃତର ଆଶ୍ରୟକୁ ଚମକୁଛ। ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ବହୁଛ, ଋଷିମାନଙ୍କର ବାଣୀ ଓ ଚିନ୍ତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଛ।
ଦିଵ୍ଯଃ ସୁପର୍ଣୋଽଵ ଚକ୍ଷି ସୋମ ପିନ୍ଵନ୍ଧାରାଃ କର୍ମଣା ଦେଵଵୀତୌ । ଏନ୍ଦୋ ଵିଶ କଲଶଂ ସୋମଧାନଂ କ୍ରନ୍ଦନ୍ନିହି ସୂର୍ଯସ୍ଯୋପ ରଶ୍ମିମ୍
ଦିବ୍ୟ ସୋମ ଶୁଭ୍ର ପକ୍ଷୀ ପରି ତଳକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ସେବାରେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଧାରାକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ହେ ସୋମ, କଳଶକୁ, ସୋମର ଆଶ୍ରୟକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଧ୍ୱନି କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣକୁ ଆସ।
ତିସ୍ରୋ ଵାଚ ଈରଯତି ପ୍ର ଵହ୍ନିରୃତସ୍ଯ ଧୀତିଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମନୀଷାମ୍ । ଗାଵୋ ଯନ୍ତି ଗୋପତିଂ ପୃଚ୍ଛମାନାଃ ସୋମଂ ଯନ୍ତି ମତଯୋ ଵାଵଶାନାଃ
ତିନିଟି ସ୍ୱର ଅଗ୍ନି ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ, ସତ୍ୟର ପ୍ରେରଣା, ପୂଜାରିଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି। ଗାଁମାନେ ତାଙ୍କର ଗୋପତିଙ୍କୁ ପଚାରି, ସୋମ ପାଖକୁ ଚିନ୍ତାମାନେ ଆତୁର ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି।
ସୋମଂ ଗାଵୋ ଧେନଵୋ ଵାଵଶାନାଃ ସୋମଂ ଵିପ୍ରା ମତିଭିଃ ପୃଚ୍ଛମାନାଃ । ସୋମଃ ସୁତଃ ପୂଯତେ ଅଜ୍ଯମାନଃ ସୋମେ ଅର୍କାସ୍ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭଃ ସଂ ନଵନ୍ତେ
ଗାଁମାନେ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଁମାନେ, ଆତୁର ହୋଇ ସୋମ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ସୋମକୁ ପଚାରନ୍ତି। ପିସି ଓ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି; ସୋମରେ ସ୍ତୁତିଗୀତ, ତୃଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦ ପୁନଃ ନବୀନ ହୁଏ।
ଏଵା ନଃ ସୋମ ପରିଷିଚ୍ଯମାନ ଆ ପଵସ୍ଵ ପୂଯମାନଃ ସ୍ଵସ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ରମା ଵିଶ ବୃହତା ରଵେଣ ଵର୍ଧଯା ଵାଚଂ ଜନଯା ପୁରଂଧିମ୍
ଏଭଳି, ଆମ ପାଇଁ ପୋଡ଼ାଯାଉଥିବା ସୋମ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ବହ, ଶୁଭ ଆଣ। ତୁମର ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର, ବାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଆ ଜାଗୃଵିର୍ଵିପ୍ର ଋତା ମତୀନାଂ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅସଦଚ୍ଚମୂଷୁ । ସପନ୍ତି ଯଂ ମିଥୁନାସୋ ନିକାମା ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ରଥିରାସଃ ସୁହସ୍ତାଃ
ଜାଗ୍ରତ ସୋମ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରେରିତ। ପୂଜାରୀମାନେ, ଦକ୍ଷ ଓ କୁଶଳ, ତାଙ୍କୁ ପିସନ୍ତି, ଯୁଗଳ ପାଥର ଉତ୍ସାହରେ ତାଙ୍କୁ ଚୁରାନ୍ତି।
ସ ପୁନାନ ଉପ ସୂରେ ନ ଧାତୋଭେ ଅପ୍ରା ରୋଦସୀ ଵି ଷ ଆଵଃ । ପ୍ରିଯା ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯସାସ ଊତୀ ସ ତୂ ଧନଂ କାରିଣେ ନ ପ୍ର ଯଂସତ୍
ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସୋମ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଶ୍ରୟକୁ ଆସନ୍ତି, ଦୁଇ ଜଗତ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରେମର ସହଯୋଗରେ, କାର୍ଯ୍ୟକାରୀକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତି, ଦାତା ପରି।
ସ ଵର୍ଧିତା ଵର୍ଧନଃ ପୂଯମାନଃ ସୋମୋ ମୀଢ୍ଵାଁ ଅଭି ନୋ ଜ୍ଯୋତିଷାଵୀତ୍ । ଯେନା ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପଦଜ୍ଞାଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ଅଭି ଗା ଅଦ୍ରିମୁଷ୍ଣନ୍
ସେ, ସୋମ, ବୃଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା, ପୋଷକ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆମକୁ ଆଲୋକରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପୁରୁଣା ପିତୃମାନେ, ପଥ ଓ ଆଲୋକ ଜାଣି, ପାଥର ପାଖକୁ ଯାଇ, ଅବରୋଧ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଅକ୍ରାନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରଃ ପ୍ରଥମେ ଵିଧର୍ମଞ୍ଜନଯନ୍ପ୍ରଜା ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା । ଵୃଷା ପଵିତ୍ରେ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ବୃହତ୍ସୋମୋ ଵାଵୃଧେ ସୁଵାନ ଇନ୍ଦୁଃ
ଅପରାଜିତ ସମୁଦ୍ରର ମହାନ ଶକ୍ତି ଆଦିରେ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା ହେଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ପବିତ୍ର ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ବୃହତ୍ ସୋମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ଭଳି ବଡ଼ ହେଲେ, ଚାପି ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦୁ ତାହାରେ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି।
ମହତ୍ତତ୍ସୋମୋ ମହିଷଶ୍ଚକାରାପାଂ ଯଦ୍ଗର୍ଭୋଽଵୃଣୀତ ଦେଵାନ୍ । ଅଦଧାଦିନ୍ଦ୍ରେ ପଵମାନ ଓଜୋଽଜନଯତ୍ସୂର୍ଯେ ଜ୍ଯୋତିରିନ୍ଦୁଃ
ସେଇ ମହାନ ସୋମ, ମହିଷ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜଳର ଗର୍ଭ ଭାବେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ। ପବିତ୍ର ହେଇ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦୁ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ମତ୍ସି ଵାଯୁମିଷ୍ଟଯେ ରାଧସେ ଚ ମତ୍ସି ମିତ୍ରାଵରୁଣା ପୂଯମାନଃ । ମତ୍ସି ଶର୍ଧୋ ମାରୁତଂ ମତ୍ସି ଦେଵାନ୍ମତ୍ସି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଦେଵ ସୋମ
ହେ ବାୟୁ, ଆମର ଆଶା ଓ ଧନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଅ। ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ ଆନନ୍ଦ କର। ମାରୁତ ଦଳ, ଦେବତାମାନେ, ଦିନ ଓ ମାଟି, ଦେବ ସୋମ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଋଜୁଃ ପଵସ୍ଵ ଵୃଜିନସ୍ଯ ହନ୍ତାପାମୀଵାଂ ବାଧମାନୋ ମୃଧଶ୍ଚ । ଅଭିଶ୍ରୀଣନ୍ପଯଃ ପଯସାଭି ଗୋନାମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ତଵ ଵଯଂ ସଖାଯଃ
ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ଭ୍ରଷ୍ଟତାକୁ ଦୂର କର, ଶତ୍ରୁତା ଓ ରୋଗକୁ ହଟାଅ। ଦୁଧର ଧାରା ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ଗାଈମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଦୁଧ ନେଇ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର, ଆମେ ତୁମର ବନ୍ଧୁ।
ମଧ୍ଵଃ ସୂଦଂ ପଵସ୍ଵ ଵସ୍ଵ ଉତ୍ସଂ ଵୀରଂ ଚ ନ ଆ ପଵସ୍ଵା ଭଗଂ ଚ । ସ୍ଵଦସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵମାନ ଇନ୍ଦୋ ରଯିଂ ଚ ନ ଆ ପଵସ୍ଵା ସମୁଦ୍ରାତ୍
ମଧୁର ପାନୀୟ ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ଧନର ଉତ୍ସ ଭଳି, ବୀର ଭଳି ଓ ଭାଗ୍ୟ ଭଳି ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କର, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଧନ ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ।
ସୋମଃ ସୁତୋ ଧାରଯାତ୍ଯୋ ନ ହିତ୍ଵା ସିନ୍ଧୁର୍ନ ନିମ୍ନମଭି ଵାଜ୍ଯକ୍ଷାଃ । ଆ ଯୋନିଂ ଵନ୍ଯମସଦତ୍ପୁନାନଃ ସମିନ୍ଦୁର୍ଗୋଭିରସରତ୍ସମଦ୍ଭିଃ
ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ଧାରା ଭଳି ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ତାହାର ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ୁନାହିଁ। ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଇନ୍ଦୁ ନିଜ ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନରେ ବସିଛି, ସୋମ ଗାଈ ଓ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ଏଷ ସ୍ଯ ତେ ପଵତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ଧୀର ଉଶତେ ତଵସ୍ଵାନ୍ । ସ୍ଵର୍ଚକ୍ଷା ରଥିରଃ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମଃ କାମୋ ନ ଯୋ ଦେଵଯତାମସର୍ଜି
ଏହି ସୋମ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟି, ରଥଚାଳକ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଯେପରି ଭକ୍ତମାନେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।
ଏଷ ପ୍ରତ୍ନେନ ଵଯସା ପୁନାନସ୍ତିରୋ ଵର୍ପାଂସି ଦୁହିତୁର୍ଦଧାନଃ । ଵସାନଃ ଶର୍ମ ତ୍ରିଵରୂଥମପ୍ସୁ ହୋତେଵ ଯାତି ସମନେଷୁ ରେଭନ୍
ଏହି ସୋମ ପୁରୁଣା ଶକ୍ତି ସହିତ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, କନ୍ୟାର ରୂପକୁ ଢାକି ତିନି ପ୍ରକାର ଆଶ୍ରୟ ପିନ୍ଧିଛି। ଜଳରେ ପୂଜାରୀ ଭଳି ଚାଲିଯାଉଛି, ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧ୍ୱନି କରୁଛି।
ନୂ ନସ୍ତ୍ଵଂ ରଥିରୋ ଦେଵ ସୋମ ପରି ସ୍ରଵ ଚମ୍ଵୋଃ ପୂଯମାନଃ। ଅପ୍ସୁ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଠୋ ମଧୁମାଁ ଋତାଵା ଦେଵୋ ନ ଯଃ ସଵିତା ସତ୍ଯମନ୍ମା
ଏବେ ତୁମେ, ରଥଚାଳକ, ଦେବ ସୋମ, ଆମକୁ ଘେରି ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ପାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛ। ଜଳରେ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର, ମଧୁ ଭଳି, ନୀତିରେ ସତ୍ୟ, ଦେବ ସବିତା ଭଳି ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତାର।
ଅଭି ଵାଯୁଂ ଵୀତ୍ଯର୍ଷା ଗୃଣାନୋଽଭି ମିତ୍ରାଵରୁଣା ପୂଯମାନଃ । ଅଭୀ ନରଂ ଧୀଜଵନଂ ରଥେଷ୍ଠାମଭୀନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃଷଣଂ ଵଜ୍ରବାହୁମ୍
ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ତୁମେ ବାୟୁଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ। ଜ୍ଞାନୀ, ରଥପ୍ରେମୀଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛ।
ଅଭି ଵସ୍ତ୍ରା ସୁଵସନାନ୍ଯର୍ଷାଭି ଧେନୂଃ ସୁଦୁଘାଃ ପୂଯମାନଃ । ଅଭି ଚନ୍ଦ୍ରା ଭର୍ତଵେ ନୋ ହିରଣ୍ଯାଭ୍ଯଶ୍ଵାନ୍ରଥିନୋ ଦେଵ ସୋମ
ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ତୁମେ ବସ୍ତ୍ର ନିକଟ ଯାଉଛ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ନିକଟ ଯାଉଛ। ଆମ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନାର ଅଶ୍ୱ ଓ ରଥବାହୀମାନେ ନିକଟ ଯାଉଛ, ଦେବ ସୋମ।
ଅଭୀ ନୋ ଅର୍ଷ ଦିଵ୍ଯା ଵସୂନ୍ଯଭି ଵିଶ୍ଵା ପାର୍ଥିଵା ପୂଯମାନଃ । ଅଭି ଯେନ ଦ୍ରଵିଣମଶ୍ନଵାମାଭ୍ଯାର୍ଷେଯଂ ଜମଦଗ୍ନିଵନ୍ନଃ
ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଧନ ନିକଟ ଆଣ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଜିନିଷ ଆଣ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଧନ ଲାଭ କରିପାରିବା, ଜମଦଗ୍ନି ଭଳି ଆମେ ତାହାକୁ ଆସିପାରିବା।
ଅଯା ପଵା ପଵସ୍ଵୈନା ଵସୂନି ମାଁଶ୍ଚତ୍ଵ ଇନ୍ଦୋ ସରସି ପ୍ର ଧନ୍ଵ । ବ୍ରଧ୍ନଶ୍ଚିଦତ୍ର ଵାତୋ ନ ଜୂତଃ ପୁରୁମେଧଶ୍ଚିତ୍ତକଵେ ନରଂ ଦାତ୍
ଏହି ପଥରେ, ହେ ସୋମ, ଏହି ସମ୍ପଦ ପାଖକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଝିଲିକରେ ଶୁଷ୍କ ହେଅନାହିଁ। ଏଠାରେ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ବାତାସରେ ଚଳିତ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ମଣିଷ ଦେଇଥାଏ।
ଉତ ନ ଏନା ପଵଯା ପଵସ୍ଵାଧି ଶ୍ରୁତେ ଶ୍ରଵାଯ୍ଯସ୍ଯ ତୀର୍ଥେ । ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରା ନୈଗୁତୋ ଵସୂନି ଵୃକ୍ଷଂ ନ ପକ୍ଵଂ ଧୂନଵଦ୍ରଣାଯ
ଏହି ପଥରେ, ହେ ସୋମ, ପ୍ରସିଦ୍ଧିର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ। ଲଢ଼ାଇ ପାଇଁ ପକ୍କା ଗଛକୁ ହଲାଇବା ଭଳି, ହେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଧନ ଝଡ଼ି ଦେଅ।