ରସାଯ୍ଯଃ ପଯସା ପିନ୍ଵମାନ ଈରଯନ୍ନେଷି ମଧୁମନ୍ତମଂଶୁମ୍ । ପଵମାନଃ ସଂତନିମେଷି କୃଣ୍ଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପରିଷିଚ୍ଯମାନଃ
ରସରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଧରେ ଧନ୍ୟ, ତୁମେ ମଧୁର ଧାରାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି ଚଳିଛ। ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଢେଉଁ ହେଉଛ।
ଏଵା ପଵସ୍ଵ ମଦିରୋ ମଦାଯୋଦଗ୍ରାଭସ୍ଯ ନମଯନ୍ଵଧସ୍ନୈଃ । ପରି ଵର୍ଣଂ ଭରମାଣୋ ରୁଶନ୍ତଂ ଗଵ୍ଯୁର୍ନୋ ଅର୍ଷ ପରି ସୋମ ସିକ୍ତଃ
ଏଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ; ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ନମିଯାଉ। ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାରାକୁ ପାତ୍ରରେ ଘେରି ନେଇ, ଗାଈ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଜୁଷ୍ଟ୍ଵୀ ନ ଇନ୍ଦୋ ସୁପଥା ସୁଗାନ୍ଯୁରୌ ପଵସ୍ଵ ଵରିଵାଂସି କୃଣ୍ଵନ୍ । ଘନେଵ ଵିଷ୍ଵଗ୍ଦୁରିତାନି ଵିଘ୍ନନ୍ନଧି ଷ୍ଣୁନା ଧନ୍ଵ ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ
ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ପଥରେ ଚଳ, ସହଜ ମାର୍ଗକୁ ବଡ଼ କର। ହାମାର ପରି ସମସ୍ତ ଅପମାନକୁ ଭାଙ୍ଗି, ତୁମ ଧାରାରେ ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଵୃଷ୍ଟିଂ ନୋ ଅର୍ଷ ଦିଵ୍ଯାଂ ଜିଗତ୍ନୁମିଳାଵତୀଂ ଶଂଗଯୀଂ ଜୀରଦାନୁମ୍ । ସ୍ତୁକେଵ ଵୀତା ଧନ୍ଵା ଵିଚିନ୍ଵନ୍ବନ୍ଧୂଁରିମାଁ ଅଵରାଁ ଇନ୍ଦୋ ଵାଯୂନ୍
ଆମ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷା ପ୍ରବାହିତ କର, ପ୍ରଚୁର, ପୋଷଣଦାୟକ, ସୁଖଦାୟକ, ଦୀର୍ଘକାଳୀନ। ତାଣିବା ପାଟରେ ତାନିବା ବୁନକାର ପରି, ଇନ୍ଦୁ, ତଳେ ଆପଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଓ ବାୟୁମାନେକୁ ଖୋଜ।
ଗ୍ରନ୍ଥିଂ ନ ଵି ଷ୍ଯ ଗ୍ରଥିତଂ ପୁନାନ ଋଜୁଂ ଚ ଗାତୁଂ ଵୃଜିନଂ ଚ ସୋମ । ଅତ୍ଯୋ ନ କ୍ରଦୋ ହରିରା ସୃଜାନୋ ମର୍ଯୋ ଦେଵ ଧନ୍ଵ ପସ୍ତ୍ଯାଵାନ୍
ଗଠିତ ଗଠନକୁ ଖୋଲିଦେ, ଶୁଦ୍ଧକର୍ତ୍ତା, ବନ୍ଧା ଥିବାକୁ ମୁକ୍ତ କର, ପଥକୁ ସିଧା କର ଓ ଟେଢ଼ା ହଟା, ସୋମ। ଚାବୁକ ଦେଇ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ହଳଦିଆ ଯୁବ ଦେବତା ଘରର ମାଲିକ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଜୁଷ୍ଟୋ ମଦାଯ ଦେଵତାତ ଇନ୍ଦୋ ପରି ଷ୍ଣୁନା ଧନ୍ଵ ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ । ସହସ୍ରଧାରଃ ସୁରଭିରଦବ୍ଧଃ ପରି ସ୍ରଵ ଵାଜସାତୌ ନୃଷହ୍ଯେ
ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ଦେବତାର ଜନ୍ମ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମ ଧାରାରେ ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ହଜାର ଧାରା, ସୁଗନ୍ଧିତ, ଅଘାତ ହୋଇ, ଶକ୍ତି ଓ ବୀରତାର ଲାଭ ପାଇଁ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଅରଶ୍ମାନୋ ଯେଽରଥା ଅଯୁକ୍ତା ଅତ୍ଯାସୋ ନ ସସୃଜାନାସ ଆଜୌ । ଏତେ ଶୁକ୍ରାସୋ ଧନ୍ଵନ୍ତି ସୋମା ଦେଵାସସ୍ତାଁ ଉପ ଯାତା ପିବଧ୍ଯୈ
ଯେଉଁମାନେ ରଶି ଛାଡ଼ି, ଯୋଗାଯୁକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଅଶ୍ବ ପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ଦେବତାମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ପାନ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଏଵା ନ ଇନ୍ଦୋ ଅଭି ଦେଵଵୀତିଂ ପରି ସ୍ରଵ ନଭୋ ଅର୍ଣଶ୍ଚମୂଷୁ । ସୋମୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ କାମ୍ଯଂ ବୃହନ୍ତଂ ରଯିଂ ଦଦାତୁ ଵୀରଵନ୍ତମୁଗ୍ରମ୍
ଏଭଳି, ଇନ୍ଦୁ, ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଆକାଶରୁ ପାତ୍ରରେ ପ୍ରବାହ କର। ସୋମ ଆମକୁ ଆମର ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ, ବଡ଼, ବୀରପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତକ୍ଷଦ୍ଯଦୀ ମନସୋ ଵେନତୋ ଵାଗ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯ ଵା ଧର୍ମଣି କ୍ଷୋରନୀକେ । ଆଦୀମାଯନ୍ଵରମା ଵାଵଶାନା ଜୁଷ୍ଟଂ ପତିଂ କଲଶେ ଗାଵ ଇନ୍ଦୁମ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଶଳୀ କିମ୍ବା ମନ, କିମ୍ବା ଗୀତ, କିମ୍ବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାଣୀ ଧର୍ମରେ ଚାଲେ, ଗାଁମାନେ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପତି ସୋମକୁ କଳଶରେ ଆଣି, ତାଙ୍କୁ ପାଇଁ ଆତୁର ହୁଅନ୍ତି।
ପ୍ର ଦାନୁଦୋ ଦିଵ୍ଯୋ ଦାନୁପିନ୍ଵ ଋତମୃତାଯ ପଵତେ ସୁମେଧାଃ । ଧର୍ମା ଭୁଵଦ୍ଵୃଜନ୍ଯସ୍ଯ ରାଜା ପ୍ର ରଶ୍ମିଭିର୍ଦଶଭିର୍ଭାରି ଭୂମ
ଦାନଶୀଳ ଦେବତା ସୋମ ଉଦାରତାରେ ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ସତ୍ୟ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଉତ୍ତମ। ସେ ଉପଜାଉଥିବା ଜାଗାର ରାଜା ହୁଅନ୍ତି, ଦଶଟି କିରଣରେ ଆମକୁ ଅଧିକ ଧନ୍ୟ କରନ୍ତି।
ପଵିତ୍ରେଭିଃ ପଵମାନୋ ନୃଚକ୍ଷା ରାଜା ଦେଵାନାମୁତ ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ଦ୍ଵିତା ଭୁଵଦ୍ରଯିପତୀ ରଯୀଣାମୃତଂ ଭରତ୍ସୁଭୃତଂ ଚାର୍ଵିନ୍ଦୁଃ
ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ସୋମ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା। ସେ ସମ୍ପଦର ମାଲିକ ହୁଅନ୍ତି, ଅମୃତ, ପୁଷ୍ଟିକର ଓ ମଧୁର ସୋମ ଆଣନ୍ତି।
ଅର୍ଵାଁ ଇଵ ଶ୍ରଵସେ ସାତିମଚ୍ଛେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵାଯୋରଭି ଵୀତିମର୍ଷ । ସ ନଃ ସହସ୍ରା ବୃହତୀରିଷୋ ଦା ଭଵା ସୋମ ଦ୍ରଵିଣୋଵିତ୍ପୁନାନଃ
ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସଫଳତା ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କର ପଥରେ ଆସ। ପବିତ୍ର ସୋମ, ଆମକୁ ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନ ଦିଅ, ଧନର ଦାତା ହୁଅ।
ଦେଵାଵ୍ଯୋ ନଃ ପରିଷିଚ୍ଯମାନାଃ କ୍ଷଯଂ ସୁଵୀରଂ ଧନ୍ଵନ୍ତୁ ସୋମାଃ । ଆଯଜ୍ଯଵଃ ସୁମତିଂ ଵିଶ୍ଵଵାରା ହୋତାରୋ ନ ଦିଵିଯଜୋ ମନ୍ଦ୍ରତମାଃ
ଦେବତା ସୋମମାନେ ଆମ ପାଇଁ ପୋଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ସାହସ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଦିବ୍ୟ ପୂଜାରୀମାନେ ପରି ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଏଵା ଦେଵ ଦେଵତାତେ ପଵସ୍ଵ ମହେ ସୋମ ପ୍ସରସେ ଦେଵପାନଃ । ମହଶ୍ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମସି ହିତାଃ ସମର୍ଯେ କୃଧି ସୁଷ୍ଠାନେ ରୋଦସୀ ପୁନାନଃ
ଏଭଳି, ହେ ଦେବ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, ବଡ଼ ନିବେଦନ ପାଇଁ, ଦେବମାନେ ପାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ସୋମ। ଆମେ ତୁମର ସହଯୋଗୀ, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ଥାନରେ ପବିତ୍ର କର।
ଅଶ୍ଵୋ ନୋ କ୍ରଦୋ ଵୃଷଭିର୍ଯୁଜାନଃ ସିଂହୋ ନ ଭୀମୋ ମନସୋ ଜଵୀଯାନ୍ । ଅର୍ଵାଚୀନୈଃ ପଥିଭିର୍ଯେ ରଜିଷ୍ଠା ଆ ପଵସ୍ଵ ସୌମନସଂ ନ ଇନ୍ଦୋ
ଆମ ସୋମ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଯୁଗାଯୋଗ କରୁଥିବା ବଳିଅଂଶ ପରି, ସିଂହ ପରି ଭୟଙ୍କର, ମନ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର। ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ରାସ୍ତାରେ ବହ, ହେ ସୋମ, ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ଶତଂ ଧାରା ଦେଵଜାତା ଅସୃଗ୍ରନ୍ସହସ୍ରମେନାଃ କଵଯୋ ମୃଜନ୍ତି । ଇନ୍ଦୋ ସନିତ୍ରଂ ଦିଵ ଆ ପଵସ୍ଵ ପୁରଏତାସି ମହତୋ ଧନସ୍ଯ
ଶତଧାରା ଦେବତାଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଋଷିମାନେ ହଜାର ଶକ୍ତିରେ ସୋମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ହେ ସୋମ, ଆକାଶରୁ ବହ, ଆଗୁଆ ହୁଅ, ବଡ଼ ଧନର ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୁଅ।
ଦିଵୋ ନ ସର୍ଗା ଅସସୃଗ୍ରମହ୍ନାଂ ରାଜା ନ ମିତ୍ରଂ ପ୍ର ମିନାତି ଧୀରଃ । ପିତୁର୍ନ ପୁତ୍ରଃ କ୍ରତୁଭିର୍ଯତାନ ଆ ପଵସ୍ଵ ଵିଶେ ଅସ୍ଯା ଅଜୀତିମ୍
ଆକାଶର ଧାରା ପରି, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା କେବେ ମିତ୍ରକୁ କମ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପୁଅ ଯେମିତି ବାପାଙ୍କୁ, କର୍ମରେ ପ୍ରେରିତ, ହେ ସୋମ, ଏହି କୁଳର ବିଜୟ ପାଇଁ ବହ।
ପ୍ର ତେ ଧାରା ମଧୁମତୀରସୃଗ୍ରନ୍ଵାରାନ୍ଯତ୍ପୂତୋ ଅତ୍ଯେଷ୍ଯଵ୍ଯାନ୍ । ପଵମାନ ପଵସେ ଧାମ ଗୋନାଂ ଜଜ୍ଞାନଃ ସୂର୍ଯମପିନ୍ଵୋ ଅର୍କୈଃ
ତୁମର ମଧୁର ଧାରା ବହିଛି, ପବିତ୍ର ଓ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି। ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୁଅଛ, ଗାଁମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରହନ୍ତି, ସେଠି ତୁମେ ଅଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କର, ତାହାକୁ ସ୍ତୁତିରେ ପୂରଣ କର।
କନିକ୍ରଦଦନୁ ପନ୍ଥାମୃତସ୍ଯ ଶୁକ୍ରୋ ଵି ଭାସ୍ଯମୃତସ୍ଯ ଧାମ । ସ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵସେ ମତ୍ସରଵାନ୍ହିନ୍ଵାନୋ ଵାଚଂ ମତିଭିଃ କଵୀନାମ୍
ଧ୍ୱନି କରି, ଅମୃତର ପଥରେ ଚାଲୁଛ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଅମୃତର ଆଶ୍ରୟକୁ ଚମକୁଛ। ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ବହୁଛ, ଋଷିମାନଙ୍କର ବାଣୀ ଓ ଚିନ୍ତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଛ।
ଦିଵ୍ଯଃ ସୁପର୍ଣୋଽଵ ଚକ୍ଷି ସୋମ ପିନ୍ଵନ୍ଧାରାଃ କର୍ମଣା ଦେଵଵୀତୌ । ଏନ୍ଦୋ ଵିଶ କଲଶଂ ସୋମଧାନଂ କ୍ରନ୍ଦନ୍ନିହି ସୂର୍ଯସ୍ଯୋପ ରଶ୍ମିମ୍
ଦିବ୍ୟ ସୋମ ଶୁଭ୍ର ପକ୍ଷୀ ପରି ତଳକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ସେବାରେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଧାରାକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ହେ ସୋମ, କଳଶକୁ, ସୋମର ଆଶ୍ରୟକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଧ୍ୱନି କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣକୁ ଆସ।
ତିସ୍ରୋ ଵାଚ ଈରଯତି ପ୍ର ଵହ୍ନିରୃତସ୍ଯ ଧୀତିଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମନୀଷାମ୍ । ଗାଵୋ ଯନ୍ତି ଗୋପତିଂ ପୃଚ୍ଛମାନାଃ ସୋମଂ ଯନ୍ତି ମତଯୋ ଵାଵଶାନାଃ
ତିନିଟି ସ୍ୱର ଅଗ୍ନି ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ, ସତ୍ୟର ପ୍ରେରଣା, ପୂଜାରିଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି। ଗାଁମାନେ ତାଙ୍କର ଗୋପତିଙ୍କୁ ପଚାରି, ସୋମ ପାଖକୁ ଚିନ୍ତାମାନେ ଆତୁର ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି।
ସୋମଂ ଗାଵୋ ଧେନଵୋ ଵାଵଶାନାଃ ସୋମଂ ଵିପ୍ରା ମତିଭିଃ ପୃଚ୍ଛମାନାଃ । ସୋମଃ ସୁତଃ ପୂଯତେ ଅଜ୍ଯମାନଃ ସୋମେ ଅର୍କାସ୍ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭଃ ସଂ ନଵନ୍ତେ
ଗାଁମାନେ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଁମାନେ, ଆତୁର ହୋଇ ସୋମ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ସୋମକୁ ପଚାରନ୍ତି। ପିସି ଓ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି; ସୋମରେ ସ୍ତୁତିଗୀତ, ତୃଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦ ପୁନଃ ନବୀନ ହୁଏ।
ଏଵା ନଃ ସୋମ ପରିଷିଚ୍ଯମାନ ଆ ପଵସ୍ଵ ପୂଯମାନଃ ସ୍ଵସ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ରମା ଵିଶ ବୃହତା ରଵେଣ ଵର୍ଧଯା ଵାଚଂ ଜନଯା ପୁରଂଧିମ୍
ଏଭଳି, ଆମ ପାଇଁ ପୋଡ଼ାଯାଉଥିବା ସୋମ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ବହ, ଶୁଭ ଆଣ। ତୁମର ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର, ବାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଆ ଜାଗୃଵିର୍ଵିପ୍ର ଋତା ମତୀନାଂ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅସଦଚ୍ଚମୂଷୁ । ସପନ୍ତି ଯଂ ମିଥୁନାସୋ ନିକାମା ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ରଥିରାସଃ ସୁହସ୍ତାଃ
ଜାଗ୍ରତ ସୋମ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରେରିତ। ପୂଜାରୀମାନେ, ଦକ୍ଷ ଓ କୁଶଳ, ତାଙ୍କୁ ପିସନ୍ତି, ଯୁଗଳ ପାଥର ଉତ୍ସାହରେ ତାଙ୍କୁ ଚୁରାନ୍ତି।
ସ ପୁନାନ ଉପ ସୂରେ ନ ଧାତୋଭେ ଅପ୍ରା ରୋଦସୀ ଵି ଷ ଆଵଃ । ପ୍ରିଯା ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯସାସ ଊତୀ ସ ତୂ ଧନଂ କାରିଣେ ନ ପ୍ର ଯଂସତ୍
ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସୋମ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଶ୍ରୟକୁ ଆସନ୍ତି, ଦୁଇ ଜଗତ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରେମର ସହଯୋଗରେ, କାର୍ଯ୍ୟକାରୀକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତି, ଦାତା ପରି।
ସ ଵର୍ଧିତା ଵର୍ଧନଃ ପୂଯମାନଃ ସୋମୋ ମୀଢ୍ଵାଁ ଅଭି ନୋ ଜ୍ଯୋତିଷାଵୀତ୍ । ଯେନା ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପଦଜ୍ଞାଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ଅଭି ଗା ଅଦ୍ରିମୁଷ୍ଣନ୍
ସେ, ସୋମ, ବୃଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା, ପୋଷକ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆମକୁ ଆଲୋକରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପୁରୁଣା ପିତୃମାନେ, ପଥ ଓ ଆଲୋକ ଜାଣି, ପାଥର ପାଖକୁ ଯାଇ, ଅବରୋଧ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଅକ୍ରାନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରଃ ପ୍ରଥମେ ଵିଧର୍ମଞ୍ଜନଯନ୍ପ୍ରଜା ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା । ଵୃଷା ପଵିତ୍ରେ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ବୃହତ୍ସୋମୋ ଵାଵୃଧେ ସୁଵାନ ଇନ୍ଦୁଃ
ଅପରାଜିତ ସମୁଦ୍ରର ମହାନ ଶକ୍ତି ଆଦିରେ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା ହେଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ପବିତ୍ର ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ବୃହତ୍ ସୋମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ଭଳି ବଡ଼ ହେଲେ, ଚାପି ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦୁ ତାହାରେ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି।
ମହତ୍ତତ୍ସୋମୋ ମହିଷଶ୍ଚକାରାପାଂ ଯଦ୍ଗର୍ଭୋଽଵୃଣୀତ ଦେଵାନ୍ । ଅଦଧାଦିନ୍ଦ୍ରେ ପଵମାନ ଓଜୋଽଜନଯତ୍ସୂର୍ଯେ ଜ୍ଯୋତିରିନ୍ଦୁଃ
ସେଇ ମହାନ ସୋମ, ମହିଷ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜଳର ଗର୍ଭ ଭାବେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ। ପବିତ୍ର ହେଇ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦୁ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ମତ୍ସି ଵାଯୁମିଷ୍ଟଯେ ରାଧସେ ଚ ମତ୍ସି ମିତ୍ରାଵରୁଣା ପୂଯମାନଃ । ମତ୍ସି ଶର୍ଧୋ ମାରୁତଂ ମତ୍ସି ଦେଵାନ୍ମତ୍ସି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଦେଵ ସୋମ
ହେ ବାୟୁ, ଆମର ଆଶା ଓ ଧନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଅ। ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ ଆନନ୍ଦ କର। ମାରୁତ ଦଳ, ଦେବତାମାନେ, ଦିନ ଓ ମାଟି, ଦେବ ସୋମ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଋଜୁଃ ପଵସ୍ଵ ଵୃଜିନସ୍ଯ ହନ୍ତାପାମୀଵାଂ ବାଧମାନୋ ମୃଧଶ୍ଚ । ଅଭିଶ୍ରୀଣନ୍ପଯଃ ପଯସାଭି ଗୋନାମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ତଵ ଵଯଂ ସଖାଯଃ
ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ଭ୍ରଷ୍ଟତାକୁ ଦୂର କର, ଶତ୍ରୁତା ଓ ରୋଗକୁ ହଟାଅ। ଦୁଧର ଧାରା ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ଗାଈମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଦୁଧ ନେଇ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର, ଆମେ ତୁମର ବନ୍ଧୁ।