ଋଷିମନା ଯ ଋଷିକୃତ୍ସ୍ଵର୍ଷାଃ ସହସ୍ରଣୀଥଃ ପଦଵୀଃ କଵୀନାମ୍ । ତୃତୀଯଂ ଧାମ ମହିଷଃ ସିଷାସନ୍ସୋମୋ ଵିରାଜମନୁ ରାଜତି ଷ୍ଟୁପ୍
ଯାହାର ମନ ଋଷିର, ଯିଏ ଋଷିମାନେ ତିଆରି କରେ, ଆଲୋକରେ ଚମକେ, ହଜାର ନେତୃତ୍ୱରେ, କବିମାନଙ୍କର ପଥ ଅନୁସରେ; ତୃତୀୟ ନିବାସ ଚାହିଁ, ବୃଷଭ ସୋମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଅନୁସରେ।
ଚମୂଷଚ୍ଛ୍ଯେନଃ ଶକୁନୋ ଵିଭୃତ୍ଵା ଗୋଵିନ୍ଦୁର୍ଦ୍ରପ୍ସ ଆଯୁଧାନି ବିଭ୍ରତ୍ । ଅପାମୂର୍ମିଂ ସଚମାନଃ ସମୁଦ୍ରଂ ତୁରୀଯଂ ଧାମ ମହିଷୋ ଵିଵକ୍ତି
ଚାମୁରେ ଶ୍ୟେନ, ପକ୍ଷୀ, ଚାପା ଧରି, ଗୋ ଖୋଜୁଥିବା, ବିନ୍ଦୁ, ଅସ୍ତ୍ର ଧରି; ଜଳର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ସାଗରକୁ ଯାଏ, ବୃଷଭ ଚତୁର୍ଥ ନିବାସକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ।
ମର୍ଯୋ ନ ଶୁଭ୍ରସ୍ତନ୍ଵଂ ମୃଜାନୋଽତ୍ଯୋ ନ ସୃତ୍ଵା ସନଯେ ଧନାନାମ୍ । ଵୃଷେଵ ଯୂଥା ପରି କୋଶମର୍ଷନ୍କନିକ୍ରଦଚ୍ଚମ୍ଵୋରା ଵିଵେଶ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯୁବକ ପରି ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଧନ ଲାଗି ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି; ବୃଷଭ ପରି ଦଳ ସହିତ ପାତ୍ରକୁ ଘେରି, ଗଞ୍ଜନ କରି, ଚାମୁରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ପଵସ୍ଵେନ୍ଦୋ ପଵମାନୋ ମହୋଭିଃ କନିକ୍ରଦତ୍ପରି ଵାରାଣ୍ଯର୍ଷ । କ୍ରୀଳଞ୍ଚମ୍ଵୋରା ଵିଶ ପୂଯମାନ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତେ ରସୋ ମଦିରୋ ମମତ୍ତୁ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ, ଗଞ୍ଜନ କରି, ବାଧା ଉପରେ ବହ; ଚାମୁରେ ଖେଳି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ତୁମ ମଦକର ରସ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ପ୍ରାସ୍ଯ ଧାରା ବୃହତୀରସୃଗ୍ରନ୍ନକ୍ତୋ ଗୋଭିଃ କଲଶାଁ ଆ ଵିଵେଶ । ସାମ କୃଣ୍ଵନ୍ସାମନ୍ଯୋ ଵିପଶ୍ଚିତ୍କ୍ରନ୍ଦନ୍ନେତ୍ଯଭି ସଖ୍ଯୁର୍ନ ଜାମିମ୍
ତୁମର ବଡ଼ ଧାରା ବହିଛି, ରାତିରେ ଗାଈ ସହିତ ପାତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ; ସଙ୍ଗୀତ କରୁଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଉଛ, ସମ୍ପ୍ରୀତିକୁ ଡାକୁଛ, ଶତ୍ରୁତାକୁ ନୁହେଁ।
ଅପଘ୍ନନ୍ନେଷି ପଵମାନ ଶତ୍ରୂନ୍ପ୍ରିଯାଂ ନ ଜାରୋ ଅଭିଗୀତ ଇନ୍ଦୁଃ । ସୀଦନ୍ଵନେଷୁ ଶକୁନୋ ନ ପତ୍ଵା ସୋମଃ ପୁନାନଃ କଲଶେଷୁ ସତ୍ତା
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇ, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଏଗିଯାଅ, ପ୍ରିୟ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପତି ପରି ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସିତ; ଜଙ୍ଗଲରେ ପକ୍ଷୀ ପରି ବସି, ପବିତ୍ର ସୋମ ପାତ୍ରରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ।
ଆ ତେ ରୁଚଃ ପଵମାନସ୍ଯ ସୋମ ଯୋଷେଵ ଯନ୍ତି ସୁଦୁଘାଃ ସୁଧାରାଃ । ହରିରାନୀତଃ ପୁରୁଵାରୋ ଅପ୍ସ୍ଵଚିକ୍ରଦତ୍କଲଶେ ଦେଵଯୂନାମ୍
ପବିତ୍ର ସୋମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାରା ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଦୁଧାଳ ଗାଈମାନେ ଗୃହଣୀଙ୍କୁ ଯିଏପରି; ହଳଦିଆ, ବହୁ ପୂଜିତ, ଜଳରେ ଆଣି, ଦେବତାଙ୍କର ପାତ୍ରରେ ଗଞ୍ଜନ କରିଛି।
ଅସ୍ଯ ପ୍ରେଷା ହେମନା ପୂଯମାନୋ ଦେଵୋ ଦେଵେଭିଃ ସମପୃକ୍ତ ରସମ୍ । ସୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ପର୍ଯେତି ରେଭନ୍ମିତେଵ ସଦ୍ମ ପଶୁମାନ୍ତି ହୋତା
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଧାରା, ସୁନା ପରି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଦେବତା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ରସକୁ ମିଶାଇଛନ୍ତି; ଚାପା ହୋଇ, ପବିତ୍ରକୁ ଘେରି, ଗଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୋହିତ ପରି ଗୃହକୁ ପଶୁମାନେ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ଭଦ୍ରା ଵସ୍ତ୍ରା ସମନ୍ଯା ଵସାନୋ ମହାନ୍କଵିର୍ନିଵଚନାନି ଶଂସନ୍ । ଆ ଵଚ୍ଯସ୍ଵ ଚମ୍ଵୋଃ ପୂଯମାନୋ ଵିଚକ୍ଷଣୋ ଜାଗୃଵିର୍ଦେଵଵୀତୌ
ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମହାନ କବି ପ୍ରଶଂସାର ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି; ହେ ପବିତ୍ର, ଚାମୁରୁ ଘୋଷିତ ହେଅ, ଦୂରଦର୍ଶୀ ଓ ସଚେତନ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ।
ସମୁ ପ୍ରିଯୋ ମୃଜ୍ଯତେ ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ଯଶସ୍ତରୋ ଯଶସାଂ କ୍ଷୈତୋ ଅସ୍ମେ । ଅଭି ସ୍ଵର ଧନ୍ଵା ପୂଯମାନୋ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ପ୍ରିୟ, ସେ ଅଚଳ ଶିଖର ଉପରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆମ ପାଇଁ ଯଶସ୍ବୀ; ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମାଟି ଉପରେ ଧ୍ୱନି କର, ହେ ଦେବତାମାନେ, ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ।
ପ୍ର ଗାଯତାଭ୍ଯର୍ଚାମ ଦେଵାନ୍ସୋମଂ ହିନୋତ ମହତେ ଧନାଯ । ସ୍ଵାଦୁଃ ପଵାତେ ଅତି ଵାରମଵ୍ଯମା ସୀଦାତି କଲଶଂ ଦେଵଯୁର୍ନଃ
ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇ ଆଦର କରିବା। ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିବା। ଶୁଦ୍ଧ ସୋମ ମଧୁର ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ସମସ୍ତ ଛାନିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି। ଦେବତା ଆମ ପାଇଁ କଳଶରେ ବସନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦୁର୍ଦେଵାନାମୁପ ସଖ୍ଯମାଯନ୍ସହସ୍ରଧାରଃ ପଵତେ ମଦାଯ । ନୃଭି ସ୍ତଵାନୋ ଅନୁ ଧାମ ପୂର୍ଵମଗନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଂ ମହତେ ସୌଭଗାଯ
ସୋମ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚାହିଁ, ହଜାର ଧାରାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି। ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେ ପୁରୁଣା ପଥକୁ ଅନୁସରି, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ସ୍ତୋତ୍ରେ ରାଯେ ହରିରର୍ଷା ପୁନାନ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମଦୋ ଗଚ୍ଛତୁ ତେ ଭରାଯ । ଦେଵୈର୍ଯାହି ସରଥଂ ରାଧୋ ଅଚ୍ଛା ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ସ୍ତୁତି ଓ ଧନ ପାଇଁ ହଳଦିଆ ଶୁଦ୍ଧ ସୋମ ଦୌଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଏହି ଆନନ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ପାଇଁ ପହଞ୍ଚୁ। ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦୟାଳୁ ରଥକୁ ଆସନ୍ତୁ; ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ପ୍ର କାଵ୍ଯମୁଶନେଵ ବ୍ରୁଵାଣୋ ଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ଜନିମା ଵିଵକ୍ତି । ମହିଵ୍ରତଃ ଶୁଚିବନ୍ଧୁଃ ପାଵକଃ ପଦା ଵରାହୋ ଅଭ୍ଯେତି ରେଭନ୍
ଉଶନାଙ୍କ ପରି କବିତା କହୁଥିବା ଏହି ଦେବତା ଦେବମାନେଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି। ବଡ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ଶୁଦ୍ଧ ବନ୍ଧୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବରାହ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ଜନ କରି ଆସୁଛି।
ପ୍ର ହଂସାସସ୍ତୃପଲଂ ମନ୍ଯୁମଚ୍ଛାମାଦସ୍ତଂ ଵୃଷଗଣା ଅଯାସୁଃ । ଆଙ୍ଗୂଷ୍ଯଂ ପଵମାନଂ ସଖାଯୋ ଦୁର୍ମର୍ଷଂ ସାକଂ ପ୍ର ଵଦନ୍ତି ଵାଣମ୍
ହଂସମାନେ ତୃପ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି; ବୃଷ ଦଳମାନେ ଆସିଛନ୍ତି। ବନ୍ଧୁମାନେ ଏହି ଅସହ୍ୟ ପ୍ରବାହ ଓ ତାହାର ଧ୍ୱନି ସହ କଥା ହେଉଛନ୍ତି।
ସ ରଂହତ ଉରୁଗାଯସ୍ଯ ଜୂତିଂ ଵୃଥା କ୍ରୀଳନ୍ତଂ ମିମତେ ନ ଗାଵଃ । ପରୀଣସଂ କୃଣୁତେ ତିଗ୍ମଶୃଙ୍ଗୋ ଦିଵା ହରିର୍ଦଦୃଶେ ନକ୍ତମୃଜ୍ରଃ
ସେ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ତୁତିରେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କର ଖେଳ ଗଣନା କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗରେ ଘୂରିଘୂରି ଚାଲନ୍ତି; ହଳଦିଆ ସୋମ ଦିନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ରାତିରେ ଶୁଦ୍ଧ।
ଇନ୍ଦୁର୍ଵାଜୀ ପଵତେ ଗୋନ୍ଯୋଘା ଇନ୍ଦ୍ରେ ସୋମଃ ସହ ଇନ୍ଵନ୍ମଦାଯ । ହନ୍ତି ରକ୍ଷୋ ବାଧତେ ପର୍ଯରାତୀର୍ଵରିଵଃ କୃଣ୍ଵନ୍ଵୃଜନସ୍ଯ ରାଜା
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ ଗାଈରେ ପ୍ରଚୁର ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଆଣେ। ସେ ଦୂତକୁ ନଶ୍ୱାନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି, ପଥ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଲୋକଙ୍କ ରାଜା।
ଅଧ ଧାରଯା ମଧ୍ଵା ପୃଚାନସ୍ତିରୋ ରୋମ ପଵତେ ଅଦ୍ରିଦୁଗ୍ଧଃ । ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ଜୁଷାଣୋ ଦେଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ମତ୍ସରୋ ମଦାଯ
ପାହାଡ଼ରୁ ଦୁହାଯାଇ, ମଧୁ ସହିତ ମିଶି, ଉନ୍ନା ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଅଭି ପ୍ରିଯାଣି ପଵତେ ପୁନାନୋ ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ସ୍ଵେନ ରସେନ ପୃଞ୍ଚନ୍ । ଇନ୍ଦୁର୍ଧର୍ମାଣ୍ଯୃତୁଥା ଵସାନୋ ଦଶ କ୍ଷିପୋ ଅଵ୍ଯତ ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ
ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦେବତା ନିଜ ରସରେ ପ୍ରିୟ ଭରି ଦେବତାମାନେକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସୋମ ନିଜ ନୀତିରେ ପରିଧାନ କରି, ଦଶ ଧାରାକୁ ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି।
ଵୃଷା ଶୋଣୋ ଅଭିକନିକ୍ରଦଦ୍ଗା ନଦଯନ୍ନେତି ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେଵ ଵଗ୍ନୁରା ଶୃଣ୍ଵ ଆଜୌ ପ୍ରଚେତଯନ୍ନର୍ଷତି ଵାଚମେମାମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲାଲ ଏକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କରି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଉଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଗ୍ନି ପରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୁଣାଯାଉଛନ୍ତି; ସଚେତନ ହୋଇ, ଏହି ବାଣୀକୁ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି।
ରସାଯ୍ଯଃ ପଯସା ପିନ୍ଵମାନ ଈରଯନ୍ନେଷି ମଧୁମନ୍ତମଂଶୁମ୍ । ପଵମାନଃ ସଂତନିମେଷି କୃଣ୍ଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପରିଷିଚ୍ଯମାନଃ
ରସରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଧରେ ଧନ୍ୟ, ତୁମେ ମଧୁର ଧାରାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି ଚଳିଛ। ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଢେଉଁ ହେଉଛ।
ଏଵା ପଵସ୍ଵ ମଦିରୋ ମଦାଯୋଦଗ୍ରାଭସ୍ଯ ନମଯନ୍ଵଧସ୍ନୈଃ । ପରି ଵର୍ଣଂ ଭରମାଣୋ ରୁଶନ୍ତଂ ଗଵ୍ଯୁର୍ନୋ ଅର୍ଷ ପରି ସୋମ ସିକ୍ତଃ
ଏଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ; ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ନମିଯାଉ। ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାରାକୁ ପାତ୍ରରେ ଘେରି ନେଇ, ଗାଈ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଜୁଷ୍ଟ୍ଵୀ ନ ଇନ୍ଦୋ ସୁପଥା ସୁଗାନ୍ଯୁରୌ ପଵସ୍ଵ ଵରିଵାଂସି କୃଣ୍ଵନ୍ । ଘନେଵ ଵିଷ୍ଵଗ୍ଦୁରିତାନି ଵିଘ୍ନନ୍ନଧି ଷ୍ଣୁନା ଧନ୍ଵ ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ
ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ପଥରେ ଚଳ, ସହଜ ମାର୍ଗକୁ ବଡ଼ କର। ହାମାର ପରି ସମସ୍ତ ଅପମାନକୁ ଭାଙ୍ଗି, ତୁମ ଧାରାରେ ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଵୃଷ୍ଟିଂ ନୋ ଅର୍ଷ ଦିଵ୍ଯାଂ ଜିଗତ୍ନୁମିଳାଵତୀଂ ଶଂଗଯୀଂ ଜୀରଦାନୁମ୍ । ସ୍ତୁକେଵ ଵୀତା ଧନ୍ଵା ଵିଚିନ୍ଵନ୍ବନ୍ଧୂଁରିମାଁ ଅଵରାଁ ଇନ୍ଦୋ ଵାଯୂନ୍
ଆମ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷା ପ୍ରବାହିତ କର, ପ୍ରଚୁର, ପୋଷଣଦାୟକ, ସୁଖଦାୟକ, ଦୀର୍ଘକାଳୀନ। ତାଣିବା ପାଟରେ ତାନିବା ବୁନକାର ପରି, ଇନ୍ଦୁ, ତଳେ ଆପଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଓ ବାୟୁମାନେକୁ ଖୋଜ।
ଗ୍ରନ୍ଥିଂ ନ ଵି ଷ୍ଯ ଗ୍ରଥିତଂ ପୁନାନ ଋଜୁଂ ଚ ଗାତୁଂ ଵୃଜିନଂ ଚ ସୋମ । ଅତ୍ଯୋ ନ କ୍ରଦୋ ହରିରା ସୃଜାନୋ ମର୍ଯୋ ଦେଵ ଧନ୍ଵ ପସ୍ତ୍ଯାଵାନ୍
ଗଠିତ ଗଠନକୁ ଖୋଲିଦେ, ଶୁଦ୍ଧକର୍ତ୍ତା, ବନ୍ଧା ଥିବାକୁ ମୁକ୍ତ କର, ପଥକୁ ସିଧା କର ଓ ଟେଢ଼ା ହଟା, ସୋମ। ଚାବୁକ ଦେଇ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ହଳଦିଆ ଯୁବ ଦେବତା ଘରର ମାଲିକ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଜୁଷ୍ଟୋ ମଦାଯ ଦେଵତାତ ଇନ୍ଦୋ ପରି ଷ୍ଣୁନା ଧନ୍ଵ ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ । ସହସ୍ରଧାରଃ ସୁରଭିରଦବ୍ଧଃ ପରି ସ୍ରଵ ଵାଜସାତୌ ନୃଷହ୍ଯେ
ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ଦେବତାର ଜନ୍ମ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମ ଧାରାରେ ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ହଜାର ଧାରା, ସୁଗନ୍ଧିତ, ଅଘାତ ହୋଇ, ଶକ୍ତି ଓ ବୀରତାର ଲାଭ ପାଇଁ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଅରଶ୍ମାନୋ ଯେଽରଥା ଅଯୁକ୍ତା ଅତ୍ଯାସୋ ନ ସସୃଜାନାସ ଆଜୌ । ଏତେ ଶୁକ୍ରାସୋ ଧନ୍ଵନ୍ତି ସୋମା ଦେଵାସସ୍ତାଁ ଉପ ଯାତା ପିବଧ୍ଯୈ
ଯେଉଁମାନେ ରଶି ଛାଡ଼ି, ଯୋଗାଯୁକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଅଶ୍ବ ପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ଦେବତାମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ପାନ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଏଵା ନ ଇନ୍ଦୋ ଅଭି ଦେଵଵୀତିଂ ପରି ସ୍ରଵ ନଭୋ ଅର୍ଣଶ୍ଚମୂଷୁ । ସୋମୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ କାମ୍ଯଂ ବୃହନ୍ତଂ ରଯିଂ ଦଦାତୁ ଵୀରଵନ୍ତମୁଗ୍ରମ୍
ଏଭଳି, ଇନ୍ଦୁ, ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଆକାଶରୁ ପାତ୍ରରେ ପ୍ରବାହ କର। ସୋମ ଆମକୁ ଆମର ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ, ବଡ଼, ବୀରପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତକ୍ଷଦ୍ଯଦୀ ମନସୋ ଵେନତୋ ଵାଗ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯ ଵା ଧର୍ମଣି କ୍ଷୋରନୀକେ । ଆଦୀମାଯନ୍ଵରମା ଵାଵଶାନା ଜୁଷ୍ଟଂ ପତିଂ କଲଶେ ଗାଵ ଇନ୍ଦୁମ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଶଳୀ କିମ୍ବା ମନ, କିମ୍ବା ଗୀତ, କିମ୍ବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାଣୀ ଧର୍ମରେ ଚାଲେ, ଗାଁମାନେ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପତି ସୋମକୁ କଳଶରେ ଆଣି, ତାଙ୍କୁ ପାଇଁ ଆତୁର ହୁଅନ୍ତି।
ପ୍ର ଦାନୁଦୋ ଦିଵ୍ଯୋ ଦାନୁପିନ୍ଵ ଋତମୃତାଯ ପଵତେ ସୁମେଧାଃ । ଧର୍ମା ଭୁଵଦ୍ଵୃଜନ୍ଯସ୍ଯ ରାଜା ପ୍ର ରଶ୍ମିଭିର୍ଦଶଭିର୍ଭାରି ଭୂମ
ଦାନଶୀଳ ଦେବତା ସୋମ ଉଦାରତାରେ ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ସତ୍ୟ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଉତ୍ତମ। ସେ ଉପଜାଉଥିବା ଜାଗାର ରାଜା ହୁଅନ୍ତି, ଦଶଟି କିରଣରେ ଆମକୁ ଅଧିକ ଧନ୍ୟ କରନ୍ତି।