ଅପାମିଵେଦୂର୍ମଯସ୍ତର୍ତୁରାଣାଃ ପ୍ର ମନୀଷା ଈରତେ ସୋମମଚ୍ଛ । ନମସ୍ଯନ୍ତୀରୁପ ଚ ଯନ୍ତି ସଂ ଚା ଚ ଵିଶନ୍ତ୍ଯୁଶତୀରୁଶନ୍ତମ୍
ପାଣିର ତରଙ୍ଗମାନେ, ତୀବ୍ର ଭାବରେ, ଚିନ୍ତା ସହିତ ସୋମ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି। ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ ଆସନ୍ତି ଓ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ତଂ ମର୍ମୃଜାନଂ ମହିଷଂ ନ ସାନାଵଂଶୁଂ ଦୁହନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ଗିରିଷ୍ଠାମ୍ । ତଂ ଵାଵଶାନଂ ମତଯଃ ସଚନ୍ତେ ତ୍ରିତୋ ବିଭର୍ତି ଵରୁଣଂ ସମୁଦ୍ରେ
ସେହି ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ପରି, ଧାରାମୟ ଓ ପ୍ରଚୁର ଦାତାକୁ ଦୋହନ କରାଯାଏ। ଚିନ୍ତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି; ତ୍ରିତା ସମୁଦ୍ରରେ ବରୁଣଙ୍କୁ ବୋଝି ନେଇଥାନ୍ତି।
ଇଷ୍ଯନ୍ଵାଚମୁପଵକ୍ତେଵ ହୋତୁଃ ପୁନାନ ଇନ୍ଦୋ ଵି ଷ୍ଯା ମନୀଷାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଯତ୍କ୍ଷଯଥଃ ସୌଭଗାଯ ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ
ବକ୍ତବ୍ୟ ଚାହିଁ, ଯେପରି ଉପକର୍ମକାରୀ ପୁରୋହିତ ପାଇଁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରେ, ତୁମେ, ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦୁ, ବୁଦ୍ଧିକୁ ବିସ୍ତାର କର। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାଠି ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ବସିବ, ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟବନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଅଧିପତି ହେବା।
ପ୍ର ସେନାନୀଃ ଶୂରୋ ଅଗ୍ରେ ରଥାନାଂ ଗଵ୍ଯନ୍ନେତି ହର୍ଷତେ ଅସ୍ଯ ସେନା । ଭଦ୍ରାନ୍କୃଣ୍ଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ରହଵାନ୍ସଖିଭ୍ଯ ଆ ସୋମୋ ଵସ୍ତ୍ରା ରଭସାନି ଦତ୍ତେ
ସେନାପତି, ଶୂରବୀର, ରଥମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହନ୍ତି; ତାଙ୍କର ସେନା ଗୋଧନ ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ସୋମ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ପାଇଁ ଭଲ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଉତ୍ସାହରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସମସ୍ଯ ହରିଂ ହରଯୋ ମୃଜନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵହଯୈରନିଶିତଂ ନମୋଭିଃ । ଆ ତିଷ୍ଠତି ରଥମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖା ଵିଦ୍ଵାଁ ଏନା ସୁମତିଂ ଯାତ୍ଯଚ୍ଛ
ତାଙ୍କର ହଳଦିଆମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ହଳଦିଆକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ଘୋଡ଼ା ଟାଣିବା ଶକ୍ତିରେ, ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଭାବେ ଧୋଇଥାନ୍ତି। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥରେ ବନ୍ଧୁ ପରି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ସେଇ ଭଲ ଦୟାକୁ ସିଧାସଳଖ ଯାଆନ୍ତି।
ସ ନୋ ଦେଵ ଦେଵତାତେ ପଵସ୍ଵ ମହେ ସୋମ ପ୍ସରସ ଇନ୍ଦ୍ରପାନଃ । କୃଣ୍ଵନ୍ନପୋ ଵର୍ଷଯନ୍ଦ୍ଯାମୁତେମାମୁରୋରା ନୋ ଵରିଵସ୍ଯା ପୁନାନଃ
ହେ ଦେବ, ଆମ ଦେବତା ନିକଟତା ପାଇଁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରଚୁରତାରେ ହେଉଥିବା ସୋମ। ପାଣି ତିଆରି କର, ଆକାଶକୁ ବର୍ଷା କରା, ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଭୂମିକୁ ଆମ ଭଲ ପାଇଁ ପବିତ୍ର କର।
ଅଜୀତଯେଽହତଯେ ପଵସ୍ଵ ସ୍ଵସ୍ତଯେ ସର୍ଵତାତଯେ ବୃହତେ । ତଦୁଶନ୍ତି ଵିଶ୍ଵ ଇମେ ସଖାଯସ୍ତଦହଂ ଵଶ୍ମି ପଵମାନ ସୋମ
ଜୟ ପାଇଁ, ଅକ୍ଷତତା ପାଇଁ, ଭଲ ରହିବା ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, ମହାନତା ପାଇଁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର। ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ଏହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଏହିପରି ମୁଁ କହୁଛି, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ।
ସୋମଃ ପଵତେ ଜନିତା ମତୀନାଂ ଜନିତା ଦିଵୋ ଜନିତା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ଜନିତାଗ୍ନେର୍ଜନିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଜନିତେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଜନିତୋତ ଵିଷ୍ଣୋଃ
ସୋମ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ଚିନ୍ତାର ଉତ୍ପାଦକ, ଦିଗନ୍ତର ଉତ୍ପାଦକ, ପୃଥିବୀର ଉତ୍ପାଦକ, ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ପାଦକ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ପାଦକ, ଇନ୍ଦ୍ରର ଉତ୍ପାଦକ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଉତ୍ପାଦକ।
ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵାନାଂ ପଦଵୀଃ କଵୀନାମୃଷିର୍ଵିପ୍ରାଣାଂ ମହିଷୋ ମୃଗାଣାମ୍ । ଶ୍ଯେନୋ ଗୃଧ୍ରାଣାଂ ସ୍ଵଧିତିର୍ଵନାନାଂ ସୋମଃ ପଵିତ୍ରମତ୍ଯେତି ରେଭନ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୋହିତ, ଋଷିମାନଙ୍କ ପଥ, ପ୍ରବିଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ, ଗୃଧ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୟେନ, ଅରଣ୍ୟର ଧାରକ—ସୋମ ଗଞ୍ଜନ କରି, ପବିତ୍ରତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ପ୍ରାଵୀଵିପଦ୍ଵାଚ ଊର୍ମିଂ ନ ସିନ୍ଧୁର୍ଗିରଃ ସୋମଃ ପଵମାନୋ ମନୀଷାଃ । ଅନ୍ତଃ ପଶ୍ଯନ୍ଵୃଜନେମାଵରାଣ୍ଯା ତିଷ୍ଠତି ଵୃଷଭୋ ଗୋଷୁ ଜାନନ୍
ସେ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ପରି ନିଜ କଥାକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି; ପବିତ୍ର ସୋମଙ୍କର ଚିନ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ଗୀତ ପରି। ଭିତରେ ଦେଖି, ସେ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନକୁ ବିଭେଦ କରନ୍ତି; ବୃଷଭ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଣା ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ସ ମତ୍ସରଃ ପୃତ୍ସୁ ଵନ୍ଵନ୍ନଵାତଃ ସହସ୍ରରେତା ଅଭି ଵାଜମର୍ଷ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପଵମାନୋ ମନୀଷ୍ଯଂଶୋରୂର୍ମିମୀରଯ ଗା ଇଷଣ୍ଯନ୍
ସେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ, ନୂତନ ଶକ୍ତିରେ, ହଜାର ଧାରା ସହିତ, ପୁରସ୍କାରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ହେ ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ତୁମେ ତରଙ୍ଗକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କର, ଗାଈ ଓ ପୋଷଣ ଅନ୍ୱେଷଣ କର।
ପରି ପ୍ରିଯଃ କଲଶେ ଦେଵଵାତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମୋ ରଣ୍ଯୋ ମଦାଯ । ସହସ୍ରଧାରଃ ଶତଵାଜ ଇନ୍ଦୁର୍ଵାଜୀ ନ ସପ୍ତିଃ ସମନା ଜିଗାତି
ପ୍ରିୟ, ପାତ୍ରରେ, ଦେବତାର ପବନରେ ଚଳିତ, ସୋମ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଦ ପାଇଁ। ହଜାର ଧାରା, ଶତ ପୁରସ୍କାର ସହିତ, ଇନ୍ଦୁ ଏକ ଚ୍ୟାମ୍ପିଅନ ପରି, ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଏକାଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥାନ୍ତି।
ସ ପୂର୍ଵ୍ଯୋ ଵସୁଵିଜ୍ଜାଯମାନୋ ମୃଜାନୋ ଅପ୍ସୁ ଦୁଦୁହାନୋ ଅଦ୍ରୌ । ଅଭିଶସ୍ତିପା ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା ଵିଦଦ୍ଗାତୁଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପୂଯମାନଃ
ସେ ପୁରୁଣା, ଧନ ଦେଇଥିବା, ଜନ୍ମ ନେଇ ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବହିଯାଆନ୍ତି; ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା, ପବିତ୍ର ହେଇ, ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତ୍ଵଯା ହି ନଃ ପିତରଃ ସୋମ ପୂର୍ଵେ କର୍ମାଣି ଚକ୍ରୁଃ ପଵମାନ ଧୀରାଃ । ଵନ୍ଵନ୍ନଵାତଃ ପରିଧୀଁରପୋର୍ଣୁ ଵୀରେଭିରଶ୍ଵୈର୍ମଘଵା ଭଵା ନଃ
ହେ ସୋମ, ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ତୁମ ପ୍ରେରଣାରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି, ବାଧା ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି, ହେ ମଘବାନ, ଆମ ପାଇଁ ବୀରମାନେ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଥାଅ।
ଯଥାପଵଥା ମନଵେ ଵଯୋଧା ଅମିତ୍ରହା ଵରିଵୋଵିଦ୍ଧଵିଷ୍ମାନ୍ । ଏଵା ପଵସ୍ଵ ଦ୍ରଵିଣଂ ଦଧାନ ଇନ୍ଦ୍ରେ ସଂ ତିଷ୍ଠ ଜନଯାଯୁଧାନି
ଯେପରି ତୁମେ ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରି, ମାର୍ଗ ଜାଣି ପବିତ୍ର ହେଇଥିଲ, ସେପରି ଏବେ ଧନ ଧରି ଏଗିଯାଅ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କର।
ପଵସ୍ଵ ସୋମ ମଧୁମାଁ ଋତାଵାପୋ ଵସାନୋ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ । ଅଵ ଦ୍ରୋଣାନି ଘୃତଵାନ୍ତି ସୀଦ ମଦିନ୍ତମୋ ମତ୍ସର ଇନ୍ଦ୍ରପାନଃ
ହେ ସୋମ, ସତ୍ୟର ମଧୁରତା ସହିତ ବହ, ଜଳରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଅଚଳ ଶିଖର ଉପରେ ରୁହ; ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ଅବତର, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ।
ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦିଵଃ ଶତଧାରଃ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରସା ଵାଜଯୁର୍ଦେଵଵୀତୌ । ସଂ ସିନ୍ଧୁଭିଃ କଲଶେ ଵାଵଶାନଃ ସମୁସ୍ରିଯାଭିଃ ପ୍ରତିରନ୍ନ ଆଯୁଃ
ଆକାଶରୁ ଶତଧାରା ବର୍ଷା ବରଷ, ହଜାର ଶକ୍ତିରେ, ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ବିଜୟ ଆଣ; ନଦୀମାନେ ସହିତ ମିଶି, ପାତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଝରଣାମାନେ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ଜୀବନକୁ ପୋଷଣ ଦେ।
ଏଷ ସ୍ଯ ସୋମୋ ମତିଭିଃ ପୁନାନୋଽତ୍ଯୋ ନ ଵାଜୀ ତରତୀଦରାତୀଃ । ପଯୋ ନ ଦୁଗ୍ଧମଦିତେରିଷିରମୁର୍ଵିଵ ଗାତୁଃ ସୁଯମୋ ନ ଵୋଳ୍ହା
ଏହି ସୋମ, ଚିନ୍ତାରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଘୋଡ଼ା ପରି ଦୌଡ଼ି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଯାଏ; ଗାଈରୁ ଦୁହାଯାଇଥିବା ଦୁଧ ପରି, ତେଜରେ ବହିଯାଏ, ଶିକ୍ଷିତ ବହକ ପରି ପଥକୁ ବିସ୍ତାର କରେ।
ସ୍ଵାଯୁଧଃ ସୋତୃଭିଃ ପୂଯମାନୋଽଭ୍ଯର୍ଷ ଗୁହ୍ଯଂ ଚାରୁ ନାମ । ଅଭି ଵାଜଂ ସପ୍ତିରିଵ ଶ୍ରଵସ୍ଯାଭି ଵାଯୁମଭି ଗା ଦେଵ ସୋମ
ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ, ସୋତାମାନେ ସହିତ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଏଗିଯାଅ, ଗୁପ୍ତ ଓ ସୁନ୍ଦର ନାମକୁ ପ୍ରକାଶ କର; ବିଜୟୀ ରଥ ପରି, କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ, ବାୟୁ ଓ ଗାଈଙ୍କୁ ନିକଟ କର, ହେ ଦେବ ସୋମ।
ଶିଶୁଂ ଜଜ୍ଞାନଂ ହର୍ଯତଂ ମୃଜନ୍ତି ଶୁମ୍ଭନ୍ତି ଵହ୍ନିଂ ମରୁତୋ ଗଣେନ । କଵିର୍ଗୀର୍ଭିଃ କାଵ୍ଯେନା କଵିଃ ସନ୍ସୋମଃ ପଵିତ୍ରମତ୍ଯେତି ରେଭନ୍
ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ନବଜାତ, ସୁନା ଶିଶୁ, ଅଗ୍ନିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି ଓ ଶୋଭା ଦେନ୍ତି; କବି, ଶବ୍ଦ ଓ କବିତାରେ, ସୋମ ଗଞ୍ଜନ କରି ପବିତ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଋଷିମନା ଯ ଋଷିକୃତ୍ସ୍ଵର୍ଷାଃ ସହସ୍ରଣୀଥଃ ପଦଵୀଃ କଵୀନାମ୍ । ତୃତୀଯଂ ଧାମ ମହିଷଃ ସିଷାସନ୍ସୋମୋ ଵିରାଜମନୁ ରାଜତି ଷ୍ଟୁପ୍
ଯାହାର ମନ ଋଷିର, ଯିଏ ଋଷିମାନେ ତିଆରି କରେ, ଆଲୋକରେ ଚମକେ, ହଜାର ନେତୃତ୍ୱରେ, କବିମାନଙ୍କର ପଥ ଅନୁସରେ; ତୃତୀୟ ନିବାସ ଚାହିଁ, ବୃଷଭ ସୋମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଅନୁସରେ।
ଚମୂଷଚ୍ଛ୍ଯେନଃ ଶକୁନୋ ଵିଭୃତ୍ଵା ଗୋଵିନ୍ଦୁର୍ଦ୍ରପ୍ସ ଆଯୁଧାନି ବିଭ୍ରତ୍ । ଅପାମୂର୍ମିଂ ସଚମାନଃ ସମୁଦ୍ରଂ ତୁରୀଯଂ ଧାମ ମହିଷୋ ଵିଵକ୍ତି
ଚାମୁରେ ଶ୍ୟେନ, ପକ୍ଷୀ, ଚାପା ଧରି, ଗୋ ଖୋଜୁଥିବା, ବିନ୍ଦୁ, ଅସ୍ତ୍ର ଧରି; ଜଳର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ସାଗରକୁ ଯାଏ, ବୃଷଭ ଚତୁର୍ଥ ନିବାସକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ।
ମର୍ଯୋ ନ ଶୁଭ୍ରସ୍ତନ୍ଵଂ ମୃଜାନୋଽତ୍ଯୋ ନ ସୃତ୍ଵା ସନଯେ ଧନାନାମ୍ । ଵୃଷେଵ ଯୂଥା ପରି କୋଶମର୍ଷନ୍କନିକ୍ରଦଚ୍ଚମ୍ଵୋରା ଵିଵେଶ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯୁବକ ପରି ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଧନ ଲାଗି ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି; ବୃଷଭ ପରି ଦଳ ସହିତ ପାତ୍ରକୁ ଘେରି, ଗଞ୍ଜନ କରି, ଚାମୁରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ପଵସ୍ଵେନ୍ଦୋ ପଵମାନୋ ମହୋଭିଃ କନିକ୍ରଦତ୍ପରି ଵାରାଣ୍ଯର୍ଷ । କ୍ରୀଳଞ୍ଚମ୍ଵୋରା ଵିଶ ପୂଯମାନ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତେ ରସୋ ମଦିରୋ ମମତ୍ତୁ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ, ଗଞ୍ଜନ କରି, ବାଧା ଉପରେ ବହ; ଚାମୁରେ ଖେଳି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ତୁମ ମଦକର ରସ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ପ୍ରାସ୍ଯ ଧାରା ବୃହତୀରସୃଗ୍ରନ୍ନକ୍ତୋ ଗୋଭିଃ କଲଶାଁ ଆ ଵିଵେଶ । ସାମ କୃଣ୍ଵନ୍ସାମନ୍ଯୋ ଵିପଶ୍ଚିତ୍କ୍ରନ୍ଦନ୍ନେତ୍ଯଭି ସଖ୍ଯୁର୍ନ ଜାମିମ୍
ତୁମର ବଡ଼ ଧାରା ବହିଛି, ରାତିରେ ଗାଈ ସହିତ ପାତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ; ସଙ୍ଗୀତ କରୁଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଉଛ, ସମ୍ପ୍ରୀତିକୁ ଡାକୁଛ, ଶତ୍ରୁତାକୁ ନୁହେଁ।
ଅପଘ୍ନନ୍ନେଷି ପଵମାନ ଶତ୍ରୂନ୍ପ୍ରିଯାଂ ନ ଜାରୋ ଅଭିଗୀତ ଇନ୍ଦୁଃ । ସୀଦନ୍ଵନେଷୁ ଶକୁନୋ ନ ପତ୍ଵା ସୋମଃ ପୁନାନଃ କଲଶେଷୁ ସତ୍ତା
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇ, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଏଗିଯାଅ, ପ୍ରିୟ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପତି ପରି ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସିତ; ଜଙ୍ଗଲରେ ପକ୍ଷୀ ପରି ବସି, ପବିତ୍ର ସୋମ ପାତ୍ରରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ।
ଆ ତେ ରୁଚଃ ପଵମାନସ୍ଯ ସୋମ ଯୋଷେଵ ଯନ୍ତି ସୁଦୁଘାଃ ସୁଧାରାଃ । ହରିରାନୀତଃ ପୁରୁଵାରୋ ଅପ୍ସ୍ଵଚିକ୍ରଦତ୍କଲଶେ ଦେଵଯୂନାମ୍
ପବିତ୍ର ସୋମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାରା ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଦୁଧାଳ ଗାଈମାନେ ଗୃହଣୀଙ୍କୁ ଯିଏପରି; ହଳଦିଆ, ବହୁ ପୂଜିତ, ଜଳରେ ଆଣି, ଦେବତାଙ୍କର ପାତ୍ରରେ ଗଞ୍ଜନ କରିଛି।
ଅସ୍ଯ ପ୍ରେଷା ହେମନା ପୂଯମାନୋ ଦେଵୋ ଦେଵେଭିଃ ସମପୃକ୍ତ ରସମ୍ । ସୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ପର୍ଯେତି ରେଭନ୍ମିତେଵ ସଦ୍ମ ପଶୁମାନ୍ତି ହୋତା
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଧାରା, ସୁନା ପରି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଦେବତା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ରସକୁ ମିଶାଇଛନ୍ତି; ଚାପା ହୋଇ, ପବିତ୍ରକୁ ଘେରି, ଗଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୋହିତ ପରି ଗୃହକୁ ପଶୁମାନେ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ଭଦ୍ରା ଵସ୍ତ୍ରା ସମନ୍ଯା ଵସାନୋ ମହାନ୍କଵିର୍ନିଵଚନାନି ଶଂସନ୍ । ଆ ଵଚ୍ଯସ୍ଵ ଚମ୍ଵୋଃ ପୂଯମାନୋ ଵିଚକ୍ଷଣୋ ଜାଗୃଵିର୍ଦେଵଵୀତୌ
ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମହାନ କବି ପ୍ରଶଂସାର ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି; ହେ ପବିତ୍ର, ଚାମୁରୁ ଘୋଷିତ ହେଅ, ଦୂରଦର୍ଶୀ ଓ ସଚେତନ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ।
ସମୁ ପ୍ରିଯୋ ମୃଜ୍ଯତେ ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ଯଶସ୍ତରୋ ଯଶସାଂ କ୍ଷୈତୋ ଅସ୍ମେ । ଅଭି ସ୍ଵର ଧନ୍ଵା ପୂଯମାନୋ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ପ୍ରିୟ, ସେ ଅଚଳ ଶିଖର ଉପରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆମ ପାଇଁ ଯଶସ୍ବୀ; ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମାଟି ଉପରେ ଧ୍ୱନି କର, ହେ ଦେବତାମାନେ, ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ।