ପ୍ର ହିନ୍ଵାନୋ ଜନିତା ରୋଦସ୍ଯୋ ରଥୋ ନ ଵାଜଂ ସନିଷ୍ଯନ୍ନଯାସୀତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛନ୍ନାଯୁଧା ସଂଶିଶାନୋ ଵିଶ୍ଵା ଵସୁ ହସ୍ତଯୋରାଦଧାନଃ
ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଦିନିଆ ଓ ରାତିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆଗେ ଯାଉଛନ୍ତି, ପୁରସ୍କାର ଚାହିଁଥିବା ରଥ ପରି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ସମସ୍ତ ଧନ ହାତରେ ଏକଠା କରନ୍ତି।
ଅଭି ତ୍ରିପୃଷ୍ଠଂ ଵୃଷଣଂ ଵଯୋଧାମାଙ୍ଗୂଷାଣାମଵାଵଶନ୍ତ ଵାଣୀଃ । ଵନା ଵସାନୋ ଵରୁଣୋ ନ ସିନ୍ଧୂନ୍ଵି ରତ୍ନଧା ଦଯତେ ଵାର୍ଯାଣି
ଗୀତମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତିନି ପୃଷ୍ଠ ଥିବା, ଯୁବକକୁ ଉଚ୍ଚାରିତ କରିଛନ୍ତି। ଜଙ୍ଗଲ ରେ ପିନ୍ଧି, ବରୁଣ ପରି ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏହା ମୂଲ୍ୟବାନ ଦାନ ଦେଇଥାଉ, ଧନ ଦେଇଥାଉ।
ଶୂରଗ୍ରାମଃ ସର୍ଵଵୀରଃ ସହାଵାଞ୍ଜେତା ପଵସ୍ଵ ସନିତା ଧନାନି । ତିଗ୍ମାଯୁଧଃ କ୍ଷିପ୍ରଧନ୍ଵା ସମତ୍ସ୍ଵଷାଳ୍ହଃ ସାହ୍ଵାନ୍ପୃତନାସୁ ଶତ୍ରୂନ୍
ନାୟକମାନଙ୍କ ଦଳ, ସମସ୍ତ ଶୂର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜୟୀ, ପବିତ୍ର ହେଉ, ସୋମ, ଧନ ଜିତିବା ପରି। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର, ତ୍ୱରିତ ଧନୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ, ଭୟଙ୍କର ହେଉ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦମନ କର।
ଉରୁଗଵ୍ଯୂତିରଭଯାନି କୃଣ୍ଵନ୍ସମୀଚୀନେ ଆ ପଵସ୍ଵା ପୁରଂଧୀ । ଅପଃ ସିଷାସନ୍ନୁଷସଃ ସ୍ଵର୍ଗାଃ ସଂ ଚିକ୍ରଦୋ ମହୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵାଜାନ୍
ବିସ୍ତୃତ ଚରାଗାହ ଦେଇ, ସମସ୍ତକୁ ନିର୍ଭୟ କରି, ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନୀ ସହିତ ଏକଠି ପବିତ୍ର ହେଉ। ଜଳ ଚାହିଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ, ଧ୍ୱନି କରି, ଆମକୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର ଦେଉ।
ମତ୍ସି ସୋମ ଵରୁଣଂ ମତ୍ସି ମିତ୍ରଂ ମତ୍ସୀନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦୋ ପଵମାନ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ । ମତ୍ସି ଶର୍ଧୋ ମାରୁତଂ ମତ୍ସି ଦେଵାନ୍ମତ୍ସି ମହାମିନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦୋ ମଦାଯ
ସୋମ, ବରୁଣରେ ଆନନ୍ଦ କର, ମିତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ କର, ପବିତ୍ର ତିଆ, ବିଷ୍ଣୁରେ ଆନନ୍ଦ କର। ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଦେବମାନେରେ ଆନନ୍ଦ କର, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ କର, ପବିତ୍ର ତିଆ, ହର୍ଷ ପାଇଁ।
ଏଵା ରାଜେଵ କ୍ରତୁମାଁ ଅମେନ ଵିଶ୍ଵା ଘନିଘ୍ନଦ୍ଦୁରିତା ପଵସ୍ଵ । ଇନ୍ଦୋ ସୂକ୍ତାଯ ଵଚସେ ଵଯୋ ଧା ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏଭଳି, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ପରି, ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ନଶ୍ଟ କରି, ପବିତ୍ର ହେଉ। ଇନ୍ଦୁ, ସୂକ୍ତ ଓ ଶବ୍ଦ ପାଇଁ, ଆମକୁ ପାଖ ଦେଉ। ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।
ଅସର୍ଜି ଵକ୍ଵା ରଥ୍ଯେ ଯଥାଜୌ ଧିଯା ମନୋତା ପ୍ରଥମୋ ମନୀଷୀ । ଦଶ ସ୍ଵସାରୋ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେଽଜନ୍ତି ଵହ୍ନିଂ ସଦନାନ୍ଯଚ୍ଛ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥ ଚଳେ, ମନରେ ଭାବନା ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ପହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଦଶଜଣୀ ଭଉଣୀ ନିଜ ନିଜ ଘରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଵୀତୀ ଜନସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ କଵ୍ଯୈରଧି ସୁଵାନୋ ନହୁଷ୍ଯେଭିରିନ୍ଦୁଃ । ପ୍ର ଯୋ ନୃଭିରମୃତୋ ମର୍ତ୍ଯେଭିର୍ମର୍ମୃଜାନୋଽଵିଭିର୍ଗୋଭିରଦ୍ଭିଃ
ଦିବ୍ୟ ଲୋକଙ୍କର ଗୀତରେ ଇନ୍ଦୁ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ନହୁଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ସହ ଝରିଲେ। ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତ, ଗାଈ ଓ ପାଣିରେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଵୃଷା ଵୃଷ୍ଣେ ରୋରୁଵଦଂଶୁରସ୍ମୈ ପଵମାନୋ ରୁଶଦୀର୍ତେ ପଯୋ ଗୋଃ । ସହସ୍ରମୃକ୍ଵା ପଥିଭିର୍ଵଚୋଵିଦଧ୍ଵସ୍ମଭିଃ ସୂରୋ ଅଣ୍ଵଂ ଵି ଯାତି
ବଳଶାଳୀ ବୃଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ଜନ କରି, ପବମାନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋଇ, ଗାଈର ଶୁଭ୍ର ଦୁଧ ପ୍ରବାହ କଲେ। ହଜାର ଧାରାରେ, ବିଭିନ୍ନ ପଥରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବାଣୀ ବଣ୍ଟାଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ରୁଜା ଦୃଳ୍ହା ଚିଦ୍ରକ୍ଷସଃ ସଦାଂସି ପୁନାନ ଇନ୍ଦ ଊର୍ଣୁହି ଵି ଵାଜାନ୍ । ଵୃଶ୍ଚୋପରିଷ୍ଟାତ୍ତୁଜତା ଵଧେନ ଯେ ଅନ୍ତି ଦୂରାଦୁପନାଯମେଷାମ୍
ହେ ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦୁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଉ, ଉପଲବ୍ଧିମାନେ ଦୂରେଇଦେଉ। ଉପରେ ଥିବା ବଳଶାଳୀ ବୃଷ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ନିକଟ କିମ୍ବା ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।
ସ ପ୍ରତ୍ନଵନ୍ନଵ୍ଯସେ ଵିଶ୍ଵଵାର ସୂକ୍ତାଯ ପଥଃ କୃଣୁହି ପ୍ରାଚଃ । ଯେ ଦୁଃଷହାସୋ ଵନୁଷା ବୃହନ୍ତସ୍ତାଁସ୍ତେ ଅଶ୍ଯାମ ପୁରୁକୃତ୍ପୁରୁକ୍ଷୋ
ପୁରୁଣା ସମୟରେ ଯେପରି, ଏହି ନୂତନ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆବର୍ତ୍ତିତ କରୁଥିବା ମହାଗୀତ ପାଇଁ ସରଳ ପଥ ତିଆରି କର। ଯେଉଁମାନେ ଜିତିବାକୁ କଠିନ, ପ୍ରକୃତିରେ ବଳଶାଳୀ, ସେମାନେ ଉପରେ ଆମେ ଜୟ ପାଉ, ହେ ସୋମ, ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବଳର ଧାରୀ।
ଏଵା ପୁନାନୋ ଅପଃ ସ୍ଵର୍ଗା ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତୋକା ତନଯାନି ଭୂରି । ଶଂ ନଃ କ୍ଷେତ୍ରମୁରୁ ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ସୋମ ଜ୍ଯୋଙ୍ନଃ ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶଯେ ରିରୀହି
ଏଭଳି ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆମକୁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଜଳ, ବହୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଉତ୍ତର ପିଢ଼ି ଦିଅ। ଆମ ଖେତକୁ ଶୁଭ କର, ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋକ ଦିଅ, ହେ ସୋମ; ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଅ।
ପରି ସୁଵାନୋ ହରିରଂଶୁଃ ପଵିତ୍ରେ ରଥୋ ନ ସର୍ଜି ସନଯେ ହିଯାନଃ । ଆପଚ୍ଛ୍ଲୋକମିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ପୂଯମାନଃ ପ୍ରତି ଦେଵାଁ ଅଜୁଷତ ପ୍ରଯୋଭିଃ
ପିତାମ୍ବର ଇନ୍ଦୁ ପବିତ୍ରରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ଯେପରି ରଥ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସେ ଗୀତ ଓ ଶକ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଅର୍ପଣରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅଚ୍ଛା ନୃଚକ୍ଷା ଅସରତ୍ପଵିତ୍ରେ ନାମ ଦଧାନଃ କଵିରସ୍ଯ ଯୋନୌ । ସୀଦନ୍ହୋତେଵ ସଦନେ ଚମୂଷୂପେମଗ୍ମନ୍ନୃଷଯଃ ସପ୍ତ ଵିପ୍ରାଃ
ସେ ନାମ ଧାରଣ କରି, କବିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଦୃଷ୍ଟା ହୋଇ, ପବିତ୍ରକୁ ଗଲେ। ଘରେ ପୁରୋହିତ ପରି ବସି, ପାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ସାତିଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଋଷି ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପ୍ର ସୁମେଧା ଗାତୁଵିଦ୍ଵିଶ୍ଵଦେଵଃ ସୋମଃ ପୁନାନଃ ସଦ ଏତି ନିତ୍ଯମ୍ । ଭୁଵଦ୍ଵିଶ୍ଵେଷୁ କାଵ୍ଯେଷୁ ରନ୍ତାନୁ ଜନାନ୍ଯତତେ ପଞ୍ଚ ଧୀରଃ
ପବିତ୍ର ସୋମ, ପ୍ରଜ୍ଞାଶୀଳ, ପଥ ଜାଣିଥିବା, ସବୁବେଳେ ଗୀତ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ। ସେ ସମସ୍ତ କାବ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ପାଞ୍ଚଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି।
ତଵ ତ୍ଯେ ସୋମ ପଵମାନ ନିଣ୍ଯେ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସ୍ତ୍ରଯ ଏକାଦଶାସଃ । ଦଶ ସ୍ଵଧାଭିରଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ମୃଜନ୍ତି ତ୍ଵା ନଦ୍ଯଃ ସପ୍ତ ଯହ୍ଵୀଃ
ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମ ପାଖକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ତିନି ଓ ଏକାଦଶ, ଆସିଛନ୍ତି। ଦଶଜଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ପହାଡ଼ ଶିଖରରେ, ସାତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଦୀ ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ତନ୍ନୁ ସତ୍ଯଂ ପଵମାନସ୍ଯାସ୍ତୁ ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵେ କାରଵଃ ସଂନସନ୍ତ । ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଦହ୍ନେ ଅକୃଣୋଦୁ ଲୋକଂ ପ୍ରାଵନ୍ମନୁଂ ଦସ୍ଯଵେ କରଭୀକମ୍
ଏହି ସତ୍ୟ ହେଉ, ପବିତ୍ର ସୋମଙ୍କର, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କବି ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେବେ ଦିନ ପାଇଁ ଆଲୋକ ତିଆରି ହେଲା, ସେ ଜଗତକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା; ମନୁ ଦାସ୍ୟୁ ପାଇଁ କରଭୀକଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ପରି ସଦ୍ମେଵ ପଶୁମାନ୍ତି ହୋତା ରାଜା ନ ସତ୍ଯଃ ସମିତୀରିଯାନଃ । ସୋମଃ ପୁନାନଃ କଲଶାଁ ଅଯାସୀତ୍ସୀଦନ୍ମୃଗୋ ନ ମହିଷୋ ଵନେଷୁ
ଘର ପରି, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଧନ ଆଣନ୍ତି, ରାଜା, ସତ୍ୟ, ସଭାକୁ ଆସନ୍ତି। ପବିତ୍ର ସୋମ ପାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୃଗ କିମ୍ବା ମହିଷ ପରି ବସିଛନ୍ତି।
ସାକମୁକ୍ଷୋ ମର୍ଜଯନ୍ତ ସ୍ଵସାରୋ ଦଶ ଧୀରସ୍ଯ ଧୀତଯୋ ଧନୁତ୍ରୀଃ । ହରିଃ ପର୍ଯଦ୍ରଵଜ୍ଜାଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦ୍ରୋଣଂ ନନକ୍ଷେ ଅତ୍ଯୋ ନ ଵାଜୀ
ଦଶଜଣୀ ଭଉଣୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା, ଏକାସাথে ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ପିତାମ୍ବର ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପାତ୍ରକୁ ଘେରି ଦୌଡ଼ିଲେ, ଏକ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ।
ସଂ ମାତୃଭିର୍ନ ଶିଶୁର୍ଵାଵଶାନୋ ଵୃଷା ଦଧନ୍ଵେ ପୁରୁଵାରୋ ଅଦ୍ଭିଃ । ମର୍ଯୋ ନ ଯୋଷାମଭି ନିଷ୍କୃତଂ ଯନ୍ସଂ ଗଚ୍ଛତେ କଲଶ ଉସ୍ରିଯାଭିଃ
ମାଆମାନେ ସହିତ ଶିଶୁ ପରି, ସେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ବହୁ ଦାନ ଦେଇଥିବା ବୃଷ ପାଣି ସହ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯୁବକ ଯେପରି କନ୍ୟା ସହ ଯାଏ, ସେପରି ସୋମ ଗାଈମାନେ ସହିତ ପାତ୍ରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଉତ ପ୍ର ପିପ୍ଯ ଊଧରଘ୍ନ୍ଯାଯା ଇନ୍ଦୁର୍ଧାରାଭିଃ ସଚତେ ସୁମେଧାଃ । ମୂର୍ଧାନଂ ଗାଵଃ ପଯସା ଚମୂଷ୍ଵଭି ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ଵସୁଭିର୍ନ ନିକ୍ତୈଃ
ପ୍ରଜ୍ଞାଶୀଳ ଇନ୍ଦୁ ପୋଷକ ଗାଈର ଥନକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଧାରା ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଗାଈମାନେ ଦୁଧରେ ପାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତି, ଧନ ସହ, ଯେପରି ଉଙ୍ଗୁରା ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଏ।
ସ ନୋ ଦେଵେଭିଃ ପଵମାନ ରଦେନ୍ଦୋ ରଯିମଶ୍ଵିନଂ ଵାଵଶାନଃ । ରଥିରାଯତାମୁଶତୀ ପୁରଂଧିରସ୍ମଦ୍ର୍ଯଗା ଦାଵନେ ଵସୂନାମ୍
ହେ ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦୁ, ଦେବତାମାନେ ସହ ଆମକୁ ଧନ ଆଣ, ଯେପରି ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଆଣନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ। ଦାତା, ଦ୍ରୁତ ଓ ପୋଷକ, ଦେବତାଙ୍କର ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଆଣ।
ନୂ ନୋ ରଯିମୁପ ମାସ୍ଵ ନୃଵନ୍ତଂ ପୁନାନୋ ଵାତାପ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମ୍ । ପ୍ର ଵନ୍ଦିତୁରିନ୍ଦୋ ତାର୍ଯାଯୁଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ଏବେ, ଆମକୁ ପୁରୁଷସମୃଦ୍ଧି ଧନ ଆଣ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପଥରେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଅ; ପ୍ରଜ୍ଞାଶୀଳ ଓ ଦ୍ରୁତ ଥିବା, ପ୍ରଭାତରେ ଚିନ୍ତା ସହ ଆସନ୍ତୁ।
ଅଧି ଯଦସ୍ମିନ୍ଵାଜିନୀଵ ଶୁଭ ସ୍ପର୍ଧନ୍ତେ ଧିଯଃ ସୂର୍ଯେ ନ ଵିଶଃ । ଅପୋ ଵୃଣାନଃ ପଵତେ କଵୀଯନ୍ଵ୍ରଜଂ ନ ପଶୁଵର୍ଧନାଯ ମନ୍ମ
ଏଠାରେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଖରେ ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ମହିମା ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରନ୍ତି, ସେପରି ଚିନ୍ତାମାନେ ଏଠାରେ ଏକାସাথে ହୁଅନ୍ତି। କବି, ଜଳ ବାଛି, ଗୀତରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଗୋଅଛି ପାଇଁ ଝୁଣ୍ଡ ଆଗେ ବଢ଼େ।
ଦ୍ଵିତା ଵ୍ଯୂର୍ଣ୍ଵନ୍ନମୃତସ୍ଯ ଧାମ ସ୍ଵର୍ଵିଦେ ଭୁଵନାନି ପ୍ରଥନ୍ତ । ଧିଯଃ ପିନ୍ଵାନାଃ ସ୍ଵସରେ ନ ଗାଵ ଋତାଯନ୍ତୀରଭି ଵାଵଶ୍ର ଇନ୍ଦୁମ୍
ତୁମେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରରେ ବିସ୍ତାର କରି, ଅମୃତ ଲୋକକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛ। ଆଲୋକ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଯାଏ। ଜଣା ଗାଈମାନେ ଯେପରି ନିଜ ଚରାଗାହକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଶୁଭ ଚିନ୍ତାମାନେ ତୁମେ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଚଳିଥିବା ସୋମ ରସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ପରି ଯତ୍କଵିଃ କାଵ୍ଯା ଭରତେ ଶୂରୋ ନ ରଥୋ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ଦେଵେଷୁ ଯଶୋ ମର୍ତାଯ ଭୂଷନ୍ଦକ୍ଷାଯ ରାଯଃ ପୁରୁଭୂଷୁ ନଵ୍ଯଃ
ଯେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଶୂରବୀର ରଥୀ ପରି ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଖ୍ୟାତି ଆଣନ୍ତି, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ନୂତନ ଶ୍ରୀ ଓ ଧନ ଦେଇ ଶୋଭା ବଢ଼ାନ୍ତି।
ଶ୍ରିଯେ ଜାତଃ ଶ୍ରିଯ ଆ ନିରିଯାଯ ଶ୍ରିଯଂ ଵଯୋ ଜରିତୃଭ୍ଯୋ ଦଧାତି । ଶ୍ରିଯଂ ଵସାନା ଅମୃତତ୍ଵମାଯନ୍ଭଵନ୍ତି ସତ୍ଯା ସମିଥା ମିତଦ୍ରୌ
ଶ୍ରୀ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେ, ଶ୍ରୀ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରୀମୟ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଶ୍ରୀ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ଅମରତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ସତ୍ୟ ମିଳନରେ, ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥାନ୍ତି।
ଇଷମୂର୍ଜମଭ୍ଯର୍ଷାଶ୍ଵଂ ଗାମୁରୁ ଜ୍ଯୋତିଃ କୃଣୁହି ମତ୍ସି ଦେଵାନ୍ । ଵିଶ୍ଵାନି ହି ସୁଷହା ତାନି ତୁଭ୍ଯଂ ପଵମାନ ବାଧସେ ସୋମ ଶତ୍ରୂନ୍
ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତି ଅନ୍ୱେଷଣ କର, ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଈକୁ ଆଣ, ଆଲୋକକୁ ବିସ୍ତାର କର, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ କର। ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଏସବୁ କାମ ସହଜରେ ସମ୍ଭବ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରିଦେଉଛ।
କନିକ୍ରନ୍ତି ହରିରା ସୃଜ୍ଯମାନଃ ସୀଦନ୍ଵନସ୍ଯ ଜଠରେ ପୁନାନଃ । ନୃଭିର୍ଯତଃ କୃଣୁତେ ନିର୍ଣିଜଂ ଗା ଅତୋ ମତୀର୍ଜନଯତ ସ୍ଵଧାଭିଃ
ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର ସେ, ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, କାଠର ଗଭୀରତାରେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାପିଲେ, ସେ ମାର୍ଗକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କଠାରୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନୁପ୍ରେରଣା ଚିନ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ହରିଃ ସୃଜାନଃ ପଥ୍ଯାମୃତସ୍ଯେଯର୍ତି ଵାଚମରିତେଵ ନାଵମ୍ । ଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ଗୁହ୍ଯାନି ନାମାଵିଷ୍କୃଣୋତି ବର୍ହିଷି ପ୍ରଵାଚେ
ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର ସେ, ମୁକ୍ତି ପାଇ ଅମୃତତାର ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି; ସେ ନଦୀରେ ନୌକା ପରି ନିଜ କଥାକୁ ଉଚ୍ଚ କରନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ନାମ ସେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ।