ଏତେ ସୋମା ଅତି ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯା ଦିଵ୍ଯା ନ କୋଶାସୋ ଅଭ୍ରଵର୍ଷାଃ । ଵୃଥା ସମୁଦ୍ରଂ ସିନ୍ଧଵୋ ନ ନୀଚୀଃ ସୁତାସୋ ଅଭି କଲଶାଁ ଅସୃଗ୍ରନ୍
ଏହି ସୋମମାନେ ବିସ୍ତୃତ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଆକାଶର ଘୃଣା ଭରା ଭାଣ୍ଡ ପରି ବର୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଥିବା ପରି, ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମମାନେ କଳଶରେ ବହିଯାଉଛନ୍ତି।
ଶୁଷ୍ମୀ ଶର୍ଧୋ ନ ମାରୁତଂ ପଵସ୍ଵାନଭିଶସ୍ତା ଦିଵ୍ଯା ଯଥା ଵିଟ୍ । ଆପୋ ନ ମକ୍ଷୂ ସୁମତିର୍ଭଵା ନଃ ସହସ୍ରାପ୍ସାଃ ପୃତନାଷାଣ୍ନ ଯଜ୍ଞଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦଳ ପରି, ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ମାରୁତମାନଙ୍କ ପରି ଦୂତିଆଉଛ। ଆକାଶ ପରି ଅପରାଜିତ। ଜଳ ପରି ତୁମେ ଶୀଘ୍ର; ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ହେଉ, ହଜାର ଧାରା ଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ, ଯଜ୍ଞ।
ରାଜ୍ଞୋ ନୁ ତେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି ବୃହଦ୍ଗଭୀରଂ ତଵ ସୋମ ଧାମ । ଶୁଚିଷ୍ଟ୍ଵମସି ପ୍ରିଯୋ ନ ମିତ୍ରୋ ଦକ୍ଷାଯ୍ଯୋ ଅର୍ଯମେଵାସି ସୋମ
ରାଜା ବରୁଣଙ୍କ ନିୟମ ତୁମର; ସୋମ, ତୁମର ଆଶ୍ରୟ ବଡ଼ ଏବଂ ଗଭୀର। ତୁମେ ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର, ମିତ୍ର ପରି ପ୍ରିୟ, ଦକ୍ଷତା ଥିବା, ଏବଂ ସୋମ, ତୁମେ ଆର୍ୟମାନ ପରି।
ପ୍ରୋ ସ୍ଯ ଵହ୍ନିଃ ପଥ୍ଯାଭିରସ୍ଯାନ୍ଦିଵୋ ନ ଵୃଷ୍ଟିଃ ପଵମାନୋ ଅକ୍ଷାଃ । ସହସ୍ରଧାରୋ ଅସଦନ୍ନ୍ଯସ୍ମେ ମାତୁରୁପସ୍ଥେ ଵନ ଆ ଚ ସୋମଃ
ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ପଥରେ ଆଗେ ଯାଉଛନ୍ତି; ଆକାଶର ବର୍ଷା ପରି, ପବିତ୍ର ସୋମ ବହିଯାଉଛନ୍ତି। ହଜାର ଧାରା ନେଇ, ସୋମ ଆମ ପାଇଁ ମାତାର ଆଖିରେ, କାଠରେ ବସିଛନ୍ତି।
ରାଜା ସିନ୍ଧୂନାମଵସିଷ୍ଟ ଵାସ ଋତସ୍ଯ ନାଵମାରୁହଦ୍ରଜିଷ୍ଠାମ୍ । ଅପ୍ସୁ ଦ୍ରପ୍ସୋ ଵାଵୃଧେ ଶ୍ଯେନଜୂତୋ ଦୁହ ଈଂ ପିତା ଦୁହ ଈଂ ପିତୁର୍ଜାମ୍
ନଦୀମାନଙ୍କ ରାଜା, ତୁମେ ସବୁଠୁ ଭଲ ଆଶ୍ରୟ ଚୟନ କରିଛ। ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ନୈତିକତାର ନାଉ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛ। ଜଳରେ, ତିଆ ପରି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ଗୃଧ୍ର ସହିତ ଯୋଗ ହୋଇଛି; ପିତା ଏହାକୁ ଦୁହେ, ପିତାର ସନ୍ତାନ ଦୁହେ।
ସିଂହଂ ନସନ୍ତ ମଧ୍ଵୋ ଅଯାସଂ ହରିମରୁଷଂ ଦିଵୋ ଅସ୍ଯ ପତିମ୍ । ଶୂରୋ ଯୁତ୍ସୁ ପ୍ରଥମଃ ପୃଚ୍ଛତେ ଗା ଅସ୍ଯ ଚକ୍ଷସା ପରି ପାତ୍ଯୁକ୍ଷା
ସେମାନେ ସିଂହ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପିତ୍ତଳ ରଙ୍ଗର, ଆକାଶର ମାଲିକକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଥମ, ନାୟକ ଗାଉଁ ଖୋଜିଥାଉ; ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ, ବଳିଆ ବୃଷ ଗାମାନେକୁ ଚାରିପାଖରେ ରକ୍ଷା କରେ।
* ମଧୁପୃଷ୍ଠଂ ଘୋରମଯାସମଶ୍ଵଂ ରଥେ ଯୁଞ୍ଜନ୍ତ୍ଯୁରୁଚକ୍ର ଋଷ୍ଵମ୍ । ସ୍ଵସାର ଈଂ ଜାମଯୋ ମର୍ଜଯନ୍ତି ସନାଭଯୋ ଵାଜିନମୂର୍ଜଯନ୍ତି
ମଧୁ ଭରା, ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚକା ଡ଼ାଉଥିବା ରଥରେ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ବଡ଼ ଚକା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଦେହ ଥିବା। ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରନ୍ତି; ଏକ ଗର୍ଭର ଲୋକମାନେ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଉ।
ଚତସ୍ର ଈଂ ଘୃତଦୁହଃ ସଚନ୍ତେ ସମାନେ ଅନ୍ତର୍ଧରୁଣେ ନିଷତ୍ତାଃ । ତା ଈମର୍ଷନ୍ତି ନମସା ପୁନାନାସ୍ତା ଈଂ ଵିଶ୍ଵତଃ ପରି ଷନ୍ତି ପୂର୍ଵୀଃ
ଚାରି ଘୃତ ଦୁହୁଥିବା ମାନେ ଏହାକୁ ସାଥି ଦେଇଛନ୍ତି, ଏକାଠି ଏକ ଅନ୍ତର ଘରରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି; ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ପୁରୁଣା ଲୋକମାନେ ଘେରି ରଖନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଟମ୍ଭୋ ଦିଵୋ ଧରୁଣଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵିଶ୍ଵା ଉତ କ୍ଷିତଯୋ ହସ୍ତେ ଅସ୍ଯ । ଅସତ୍ତ ଉତ୍ସୋ ଗୃଣତେ ନିଯୁତ୍ଵାନ୍ମଧ୍ଵୋ ଅଂଶୁଃ ପଵତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଯ
ଆକାଶର ଭାର, ପୃଥିବୀର ଆଧାର, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କର ହାତରେ। ଉତ୍ସ ବସିଛି, ଗାୟକମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ମଧୁର ତିଆ ବହିଯାଉଛି, ସୋମ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ।
ଵନ୍ଵନ୍ନଵାତୋ ଅଭି ଦେଵଵୀତିମିନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ଵୃତ୍ରହା ପଵସ୍ଵ । ଶଗ୍ଧି ମହଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାଯଃ ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ
ଜିତିବା, ନୂତନ ପବନ ପରି, ଦେବ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ, ସୋମ, ପବିତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ବିପଦ ନାଶକ। ଆମକୁ ବଡ଼, ଚମକୁଥିବା ମହିମାର ଧନ ଦେଉ; ଆମେ ଶୂରତାର ମାଲିକ ହେବା।
ପ୍ର ହିନ୍ଵାନୋ ଜନିତା ରୋଦସ୍ଯୋ ରଥୋ ନ ଵାଜଂ ସନିଷ୍ଯନ୍ନଯାସୀତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛନ୍ନାଯୁଧା ସଂଶିଶାନୋ ଵିଶ୍ଵା ଵସୁ ହସ୍ତଯୋରାଦଧାନଃ
ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଦିନିଆ ଓ ରାତିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆଗେ ଯାଉଛନ୍ତି, ପୁରସ୍କାର ଚାହିଁଥିବା ରଥ ପରି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ସମସ୍ତ ଧନ ହାତରେ ଏକଠା କରନ୍ତି।
ଅଭି ତ୍ରିପୃଷ୍ଠଂ ଵୃଷଣଂ ଵଯୋଧାମାଙ୍ଗୂଷାଣାମଵାଵଶନ୍ତ ଵାଣୀଃ । ଵନା ଵସାନୋ ଵରୁଣୋ ନ ସିନ୍ଧୂନ୍ଵି ରତ୍ନଧା ଦଯତେ ଵାର୍ଯାଣି
ଗୀତମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତିନି ପୃଷ୍ଠ ଥିବା, ଯୁବକକୁ ଉଚ୍ଚାରିତ କରିଛନ୍ତି। ଜଙ୍ଗଲ ରେ ପିନ୍ଧି, ବରୁଣ ପରି ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏହା ମୂଲ୍ୟବାନ ଦାନ ଦେଇଥାଉ, ଧନ ଦେଇଥାଉ।
ଶୂରଗ୍ରାମଃ ସର୍ଵଵୀରଃ ସହାଵାଞ୍ଜେତା ପଵସ୍ଵ ସନିତା ଧନାନି । ତିଗ୍ମାଯୁଧଃ କ୍ଷିପ୍ରଧନ୍ଵା ସମତ୍ସ୍ଵଷାଳ୍ହଃ ସାହ୍ଵାନ୍ପୃତନାସୁ ଶତ୍ରୂନ୍
ନାୟକମାନଙ୍କ ଦଳ, ସମସ୍ତ ଶୂର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜୟୀ, ପବିତ୍ର ହେଉ, ସୋମ, ଧନ ଜିତିବା ପରି। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର, ତ୍ୱରିତ ଧନୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ, ଭୟଙ୍କର ହେଉ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦମନ କର।
ଉରୁଗଵ୍ଯୂତିରଭଯାନି କୃଣ୍ଵନ୍ସମୀଚୀନେ ଆ ପଵସ୍ଵା ପୁରଂଧୀ । ଅପଃ ସିଷାସନ୍ନୁଷସଃ ସ୍ଵର୍ଗାଃ ସଂ ଚିକ୍ରଦୋ ମହୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵାଜାନ୍
ବିସ୍ତୃତ ଚରାଗାହ ଦେଇ, ସମସ୍ତକୁ ନିର୍ଭୟ କରି, ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନୀ ସହିତ ଏକଠି ପବିତ୍ର ହେଉ। ଜଳ ଚାହିଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ, ଧ୍ୱନି କରି, ଆମକୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର ଦେଉ।
ମତ୍ସି ସୋମ ଵରୁଣଂ ମତ୍ସି ମିତ୍ରଂ ମତ୍ସୀନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦୋ ପଵମାନ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ । ମତ୍ସି ଶର୍ଧୋ ମାରୁତଂ ମତ୍ସି ଦେଵାନ୍ମତ୍ସି ମହାମିନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦୋ ମଦାଯ
ସୋମ, ବରୁଣରେ ଆନନ୍ଦ କର, ମିତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ କର, ପବିତ୍ର ତିଆ, ବିଷ୍ଣୁରେ ଆନନ୍ଦ କର। ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଦେବମାନେରେ ଆନନ୍ଦ କର, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ କର, ପବିତ୍ର ତିଆ, ହର୍ଷ ପାଇଁ।
ଏଵା ରାଜେଵ କ୍ରତୁମାଁ ଅମେନ ଵିଶ୍ଵା ଘନିଘ୍ନଦ୍ଦୁରିତା ପଵସ୍ଵ । ଇନ୍ଦୋ ସୂକ୍ତାଯ ଵଚସେ ଵଯୋ ଧା ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏଭଳି, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ପରି, ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ନଶ୍ଟ କରି, ପବିତ୍ର ହେଉ। ଇନ୍ଦୁ, ସୂକ୍ତ ଓ ଶବ୍ଦ ପାଇଁ, ଆମକୁ ପାଖ ଦେଉ। ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।
ଅସର୍ଜି ଵକ୍ଵା ରଥ୍ଯେ ଯଥାଜୌ ଧିଯା ମନୋତା ପ୍ରଥମୋ ମନୀଷୀ । ଦଶ ସ୍ଵସାରୋ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେଽଜନ୍ତି ଵହ୍ନିଂ ସଦନାନ୍ଯଚ୍ଛ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥ ଚଳେ, ମନରେ ଭାବନା ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ପହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଦଶଜଣୀ ଭଉଣୀ ନିଜ ନିଜ ଘରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଵୀତୀ ଜନସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ କଵ୍ଯୈରଧି ସୁଵାନୋ ନହୁଷ୍ଯେଭିରିନ୍ଦୁଃ । ପ୍ର ଯୋ ନୃଭିରମୃତୋ ମର୍ତ୍ଯେଭିର୍ମର୍ମୃଜାନୋଽଵିଭିର୍ଗୋଭିରଦ୍ଭିଃ
ଦିବ୍ୟ ଲୋକଙ୍କର ଗୀତରେ ଇନ୍ଦୁ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ନହୁଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ସହ ଝରିଲେ। ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତ, ଗାଈ ଓ ପାଣିରେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଵୃଷା ଵୃଷ୍ଣେ ରୋରୁଵଦଂଶୁରସ୍ମୈ ପଵମାନୋ ରୁଶଦୀର୍ତେ ପଯୋ ଗୋଃ । ସହସ୍ରମୃକ୍ଵା ପଥିଭିର୍ଵଚୋଵିଦଧ୍ଵସ୍ମଭିଃ ସୂରୋ ଅଣ୍ଵଂ ଵି ଯାତି
ବଳଶାଳୀ ବୃଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ଜନ କରି, ପବମାନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋଇ, ଗାଈର ଶୁଭ୍ର ଦୁଧ ପ୍ରବାହ କଲେ। ହଜାର ଧାରାରେ, ବିଭିନ୍ନ ପଥରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବାଣୀ ବଣ୍ଟାଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ରୁଜା ଦୃଳ୍ହା ଚିଦ୍ରକ୍ଷସଃ ସଦାଂସି ପୁନାନ ଇନ୍ଦ ଊର୍ଣୁହି ଵି ଵାଜାନ୍ । ଵୃଶ୍ଚୋପରିଷ୍ଟାତ୍ତୁଜତା ଵଧେନ ଯେ ଅନ୍ତି ଦୂରାଦୁପନାଯମେଷାମ୍
ହେ ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦୁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଉ, ଉପଲବ୍ଧିମାନେ ଦୂରେଇଦେଉ। ଉପରେ ଥିବା ବଳଶାଳୀ ବୃଷ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ନିକଟ କିମ୍ବା ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।
ସ ପ୍ରତ୍ନଵନ୍ନଵ୍ଯସେ ଵିଶ୍ଵଵାର ସୂକ୍ତାଯ ପଥଃ କୃଣୁହି ପ୍ରାଚଃ । ଯେ ଦୁଃଷହାସୋ ଵନୁଷା ବୃହନ୍ତସ୍ତାଁସ୍ତେ ଅଶ୍ଯାମ ପୁରୁକୃତ୍ପୁରୁକ୍ଷୋ
ପୁରୁଣା ସମୟରେ ଯେପରି, ଏହି ନୂତନ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆବର୍ତ୍ତିତ କରୁଥିବା ମହାଗୀତ ପାଇଁ ସରଳ ପଥ ତିଆରି କର। ଯେଉଁମାନେ ଜିତିବାକୁ କଠିନ, ପ୍ରକୃତିରେ ବଳଶାଳୀ, ସେମାନେ ଉପରେ ଆମେ ଜୟ ପାଉ, ହେ ସୋମ, ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବଳର ଧାରୀ।
ଏଵା ପୁନାନୋ ଅପଃ ସ୍ଵର୍ଗା ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତୋକା ତନଯାନି ଭୂରି । ଶଂ ନଃ କ୍ଷେତ୍ରମୁରୁ ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ସୋମ ଜ୍ଯୋଙ୍ନଃ ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶଯେ ରିରୀହି
ଏଭଳି ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆମକୁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଜଳ, ବହୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଉତ୍ତର ପିଢ଼ି ଦିଅ। ଆମ ଖେତକୁ ଶୁଭ କର, ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋକ ଦିଅ, ହେ ସୋମ; ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଅ।
ପରି ସୁଵାନୋ ହରିରଂଶୁଃ ପଵିତ୍ରେ ରଥୋ ନ ସର୍ଜି ସନଯେ ହିଯାନଃ । ଆପଚ୍ଛ୍ଲୋକମିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ପୂଯମାନଃ ପ୍ରତି ଦେଵାଁ ଅଜୁଷତ ପ୍ରଯୋଭିଃ
ପିତାମ୍ବର ଇନ୍ଦୁ ପବିତ୍ରରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ଯେପରି ରଥ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସେ ଗୀତ ଓ ଶକ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଅର୍ପଣରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅଚ୍ଛା ନୃଚକ୍ଷା ଅସରତ୍ପଵିତ୍ରେ ନାମ ଦଧାନଃ କଵିରସ୍ଯ ଯୋନୌ । ସୀଦନ୍ହୋତେଵ ସଦନେ ଚମୂଷୂପେମଗ୍ମନ୍ନୃଷଯଃ ସପ୍ତ ଵିପ୍ରାଃ
ସେ ନାମ ଧାରଣ କରି, କବିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଦୃଷ୍ଟା ହୋଇ, ପବିତ୍ରକୁ ଗଲେ। ଘରେ ପୁରୋହିତ ପରି ବସି, ପାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ସାତିଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଋଷି ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପ୍ର ସୁମେଧା ଗାତୁଵିଦ୍ଵିଶ୍ଵଦେଵଃ ସୋମଃ ପୁନାନଃ ସଦ ଏତି ନିତ୍ଯମ୍ । ଭୁଵଦ୍ଵିଶ୍ଵେଷୁ କାଵ୍ଯେଷୁ ରନ୍ତାନୁ ଜନାନ୍ଯତତେ ପଞ୍ଚ ଧୀରଃ
ପବିତ୍ର ସୋମ, ପ୍ରଜ୍ଞାଶୀଳ, ପଥ ଜାଣିଥିବା, ସବୁବେଳେ ଗୀତ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ। ସେ ସମସ୍ତ କାବ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ପାଞ୍ଚଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି।
ତଵ ତ୍ଯେ ସୋମ ପଵମାନ ନିଣ୍ଯେ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସ୍ତ୍ରଯ ଏକାଦଶାସଃ । ଦଶ ସ୍ଵଧାଭିରଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ମୃଜନ୍ତି ତ୍ଵା ନଦ୍ଯଃ ସପ୍ତ ଯହ୍ଵୀଃ
ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମ ପାଖକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ତିନି ଓ ଏକାଦଶ, ଆସିଛନ୍ତି। ଦଶଜଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ପହାଡ଼ ଶିଖରରେ, ସାତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଦୀ ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ତନ୍ନୁ ସତ୍ଯଂ ପଵମାନସ୍ଯାସ୍ତୁ ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵେ କାରଵଃ ସଂନସନ୍ତ । ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଦହ୍ନେ ଅକୃଣୋଦୁ ଲୋକଂ ପ୍ରାଵନ୍ମନୁଂ ଦସ୍ଯଵେ କରଭୀକମ୍
ଏହି ସତ୍ୟ ହେଉ, ପବିତ୍ର ସୋମଙ୍କର, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କବି ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେବେ ଦିନ ପାଇଁ ଆଲୋକ ତିଆରି ହେଲା, ସେ ଜଗତକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା; ମନୁ ଦାସ୍ୟୁ ପାଇଁ କରଭୀକଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ପରି ସଦ୍ମେଵ ପଶୁମାନ୍ତି ହୋତା ରାଜା ନ ସତ୍ଯଃ ସମିତୀରିଯାନଃ । ସୋମଃ ପୁନାନଃ କଲଶାଁ ଅଯାସୀତ୍ସୀଦନ୍ମୃଗୋ ନ ମହିଷୋ ଵନେଷୁ
ଘର ପରି, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଧନ ଆଣନ୍ତି, ରାଜା, ସତ୍ୟ, ସଭାକୁ ଆସନ୍ତି। ପବିତ୍ର ସୋମ ପାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୃଗ କିମ୍ବା ମହିଷ ପରି ବସିଛନ୍ତି।
ସାକମୁକ୍ଷୋ ମର୍ଜଯନ୍ତ ସ୍ଵସାରୋ ଦଶ ଧୀରସ୍ଯ ଧୀତଯୋ ଧନୁତ୍ରୀଃ । ହରିଃ ପର୍ଯଦ୍ରଵଜ୍ଜାଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦ୍ରୋଣଂ ନନକ୍ଷେ ଅତ୍ଯୋ ନ ଵାଜୀ
ଦଶଜଣୀ ଭଉଣୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା, ଏକାସাথে ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ପିତାମ୍ବର ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପାତ୍ରକୁ ଘେରି ଦୌଡ଼ିଲେ, ଏକ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ।
ସଂ ମାତୃଭିର୍ନ ଶିଶୁର୍ଵାଵଶାନୋ ଵୃଷା ଦଧନ୍ଵେ ପୁରୁଵାରୋ ଅଦ୍ଭିଃ । ମର୍ଯୋ ନ ଯୋଷାମଭି ନିଷ୍କୃତଂ ଯନ୍ସଂ ଗଚ୍ଛତେ କଲଶ ଉସ୍ରିଯାଭିଃ
ମାଆମାନେ ସହିତ ଶିଶୁ ପରି, ସେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ବହୁ ଦାନ ଦେଇଥିବା ବୃଷ ପାଣି ସହ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯୁବକ ଯେପରି କନ୍ୟା ସହ ଯାଏ, ସେପରି ସୋମ ଗାଈମାନେ ସହିତ ପାତ୍ରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।