ଅଞ୍ଜତେ ଵ୍ଯ୍ ଅଞ୍ଜତେ ସମ୍ ଅଞ୍ଜତେ କ୍ରତୁꣳ ରିହନ୍ତି ମଧୁନାଭ୍ଯ୍ ଅଞ୍ଜତେ । ସିନ୍ଧୋର୍ ଉଚ୍ଛ୍ଵାସେ ପତଯନ୍ତମ୍ ଉକ୍ଷଣꣳ ହିରଣ୍ଯପାଵାଃ ପଶୁମ୍ ଆସୁ ଗୃଭ୍ଣତେ
ସେମାନେ ନିଜେ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧନ୍ତି, ମନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି, ମଧୁରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୁଅନ୍ତି। ସୁନା ନଖରେ ସଜିଥିବା ସେମାନେ, ନଦୀର ତୀବ୍ର ଧାରାରେ ପଡ଼ୁଥିବା ବୃଷଭକୁ, ସେ ପଶୁକୁ ଧରିନେଇଥାନ୍ତି।
ଵିପଶ୍ଚିତେ ପଵମାନାଯ ଗାଯତ ମହୀ ନ ଧାରାତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧୋ ଅର୍ଷତି । ଅହିର୍ ନ ଜୂର୍ଣାମ୍ ଅତି ସର୍ପତି ତ୍ଵଚମ୍ ଅତ୍ଯୋ ନ କ୍ରୀଳନ୍ନ୍ ଅସରଦ୍ ଵୃଷା ହରିଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ପବିତ୍ରକାରୀଙ୍କୁ ଗାନ କର। ବଡ଼ ଝରଣା ପରି ସୋମ ଧାରା ବହୁଛି। ପୁରୁଣା ଚର୍ମ ଛାଡ଼ୁଥିବା ସାପ ପରି, ଖେଳୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ହଳଦିଆ ବୃଷଭ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି।
ଅଗ୍ରେଗୋ ରାଜାପ୍ଯସ୍ ତଵିଷ୍ଯତେ ଵିମାନୋ ଅହ୍ନାମ୍ ଭୁଵନେଷ୍ଵ୍ ଅର୍ପିତଃ । ହରିର୍ ଘୃତସ୍ନୁଃ ସୁଦୃଶୀକୋ ଅର୍ଣଵୋ ଜ୍ଯୋତୀରଥଃ ପଵତେ ରାଯ ଓକ୍ଯଃ
ଅଗ୍ରଗାମୀ, ରାଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି; ପବିତ୍ରକାରୀ ଦିନମାନ୍ୟର ଲୋକରେ ବିସ୍ତାରିତ। ହଳଦିଆ, ଘିଅରେ ପ୍ରଚୁର, ସୁନ୍ଦର, ସାଗର ସଦୃଶ, ଆଲୋକର ରଥରେ, ଧନ ଓ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ବହୁଛି।
ଅସର୍ଜି ସ୍କମ୍ଭୋ ଦିଵ ଉଦ୍ଯତୋ ମଦଃ ପରି ତ୍ରିଧାତୁର୍ ଭୁଵନାନ୍ଯ୍ ଅର୍ଷତି । ଅꣳଶୁꣳ ରିହନ୍ତି ମତଯଃ ପନିପ୍ନତꣳ ଗିରା ଯଦି ନିର୍ଣିଜମ୍ ଋଗ୍ମିଣୋ ଯଯୁଃ
ଆକାଶରେ ଉଠାଯାଇଥିବା ଖୁଟି ମୁକ୍ତ ହେବା ସହ, ଆନନ୍ଦ ତିନି ଜଗତକୁ ଘେରି ନେଇଛି। ଚିନ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ସୋମକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ, ଯେତେବେଳେ ଗାୟକମାନେ, ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଚାପି ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ପ୍ର ତେ ଧାରା ଅତ୍ଯ୍ ଅଣ୍ଵାନି ମେଷ୍ଯଃ ପୁନାନସ୍ଯ ସꣳଯତୋ ଯନ୍ତି ରꣳହଯଃ । ଯଦ୍ ଗୋଭିର୍ ଇନ୍ଦୋ ଚମ୍ଵୋଃ ସମଜ୍ଯସ ଆ ସୁଵାନଃ ସୋମ କଲଶେଷୁ ସୀଦସି
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ତୁମ ଧାରାଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ତେଜରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଉଛି; ଚାପି ନିଆଯାଇଥିବା ସୋମର ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି। ଯେତେବେଳେ ଗାଈ ଦୁଧ ସହିତ ତୁମେ ପାତ୍ରରେ ମିଶିଯାଉଛ, ସେତେବେଳେ ଭଲଭାବେ ଚାପି ନିଆଯାଇଥିବା ସୋମ, ତୁମେ ମଦ ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ବସିଯାଉଛ।
ପଵସ୍ଵ ସୋମ କ୍ରତୁଵିନ୍ ନ ଉକ୍ଥ୍ଯୋ ଽଵ୍ଯୋ ଵାରେ ପରି ଧାଵ ମଧୁ ପ୍ରିଯମ୍ । ଜହି ଵିଶ୍ଵାନ୍ ରକ୍ଷସ ଇନ୍ଦୋ ଅତ୍ରିଣୋ ବୃହଦ୍ ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ଅନ୍ଧକାର ନଥିବା ଛାନିରେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ମଧୁରତା ସହ ଚାରିପଟେ ବହିଯାଉ। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ରକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ପ୍ରହାର କର। ଆମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହିତ ସଭାରେ କଥାହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉ।
ପ୍ର ତୁ ଦ୍ରଵ ପରି କୋଶଂ ନି ଷୀଦ ନୃଭିଃ ପୁନାନୋ ଅଭି ଵାଜମର୍ଷ । ଅଶ୍ଵଂ ନ ତ୍ଵା ଵାଜିନଂ ମର୍ଜଯନ୍ତୋଽଚ୍ଛା ବର୍ହୀ ରଶନାଭିର୍ନଯନ୍ତି
ଦୌଡ଼ିଯାଏ, ପାତ୍ରକୁ ଘେରି ବସ, ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ; ଏକ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଥିବା, ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ରଶି ଦେଇ ନେଇଯାନ୍ତି।
ସ୍ଵାଯୁଧଃ ପଵତେ ଦେଵ ଇନ୍ଦୁରଶସ୍ତିହା ଵୃଜନଂ ରକ୍ଷମାଣଃ । ପିତା ଦେଵାନାଂ ଜନିତା ସୁଦକ୍ଷୋ ଵିଷ୍ଟମ୍ଭୋ ଦିଵୋ ଧରୁଣଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ
ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଦେବତା ଇନ୍ଦୁ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଛି, ଅନିଷ୍ଟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ; ଦେବମାନଙ୍କର ପିତା, ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, କୁଶଳ, ଦିବର ଭିତ୍ତି, ପୃଥିବୀର ଆଧାର।
ଋଷିର୍ଵିପ୍ରଃ ପୁରଏତା ଜନାନାମୃଭୁର୍ଧୀର ଉଶନା କାଵ୍ଯେନ । ସ ଚିଦ୍ଵିଵେଦ ନିହିତଂ ଯଦାସାମପୀଚ୍ଯଂ ଗୁହ୍ଯଂ ନାମ ଗୋନାମ୍
ଏକ ଋଷି, ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ, ଲୋକମାନଙ୍କର ଅଗ୍ରଗାମୀ, କୁଶଳ, ଚିନ୍ତାଶୀଳ, କବିତାରେ ପ୍ରେରିତ; ସେ ଏକା ଜଣାଇଲେ ଲୁଚିଥିବା ଗାମାନଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ନାମ।
ଏଷ ସ୍ଯ ତେ ମଧୁମାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମୋ ଵୃଷା ଵୃଷ୍ଣେ ପରି ପଵିତ୍ରେ ଅକ୍ଷାଃ । ସହସ୍ରସାଃ ଶତସା ଭୂରିଦାଵା ଶଶ୍ଵତ୍ତମଂ ବର୍ହିରା ଵାଜ୍ଯସ୍ଥାତ୍
ଏହି, ତୁମର ମଧୁର ସୋମ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ ପବିତ୍ରରେ ପ୍ରବାହିତ; ହଜାର, ଶତ, ବହୁ ଦେଇ, ସେ ସବୁଠୁ ଦୀର୍ଘ ସ୍ଥାନ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ କରିଛି।
ଏତେ ସୋମା ଅଭି ଗଵ୍ଯା ସହସ୍ରା ମହେ ଵାଜାଯାମୃତାଯ ଶ୍ରଵାଂସି । ପଵିତ୍ରେଭିଃ ପଵମାନା ଅସୃଗ୍ରଞ୍ଛ୍ରଵସ୍ଯଵୋ ନ ପୃତନାଜୋ ଅତ୍ଯାଃ
ଏହି ସୋମମାନେ, ଗା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ଅମୃତତ୍ୱ, ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ; ପବିତ୍ରରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ପ୍ରବାହିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥଯୋଧା ପରି ମହିମାଶାଳୀ।
ପରି ହି ଷ୍ମା ପୁରୁହୂତୋ ଜନାନାଂ ଵିଶ୍ଵାସରଦ୍ଭୋଜନା ପୂଯମାନଃ । ଅଥା ଭର ଶ୍ଯେନଭୃତ ପ୍ରଯାଂସି ରଯିଂ ତୁଞ୍ଜାନୋ ଅଭି ଵାଜମର୍ଷ
ତୁମ ପାଇଁ, ବହୁବାର ଡାକାଯାଇଥିବା, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଧ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଜିତି; ଏବେ ଶେନ ପରି ନେଇ ଆଣ, ଅର୍ପଣ, ଧନ ବଢ଼ାଉଥିବା, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ।
ଏଷ ସୁଵାନଃ ପରି ସୋମଃ ପଵିତ୍ରେ ସର୍ଗୋ ନ ସୃଷ୍ଟୋ ଅଦଧାଵଦର୍ଵା । ତିଗ୍ମେ ଶିଶାନୋ ମହିଷୋ ନ ଶୃଙ୍ଗେ ଗା ଗଵ୍ଯନ୍ନଭି ଶୂରୋ ନ ସତ୍ଵା
ଏହି ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ପବିତ୍ରରେ ପ୍ରବାହିତ, ଏକ ଖୋଲା ଧାରା ପରି, ଅବାଧିତ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ, ମହିଷ ପରି ଶଙ୍ଗ ଥିବା, ଗା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ଶୂର ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଏଷା ଯଯୌ ପରମାଦନ୍ତରଦ୍ରେଃ କୂଚିତ୍ସତୀରୂର୍ଵେ ଗା ଵିଵେଦ । ଦିଵୋ ନ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସ୍ତନଯନ୍ତ୍ଯଭ୍ରୈଃ ସୋମସ୍ଯ ତେ ପଵତ ଇନ୍ଦ୍ର ଧାରା
ସେ ସବୁଠୁ ଦୂର ଉଚ୍ଚ ଶିଳାରୁ ଯାଇଛି, ବିସ୍ତୃତ ପାସ୍ତର ଜଣି, ଗା ଖୋଜିଛି; ଆକାଶରୁ ବିଜୁଳି ପରି ମେଘ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଜନ କରୁଛି, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସୋମ ଧାରା ଶୁଧ୍ଧ।
ଉତ ସ୍ମ ରାଶିଂ ପରି ଯାସି ଗୋନାମିନ୍ଦ୍ରେଣ ସୋମ ସରଥଂ ପୁନାନଃ । ପୂର୍ଵୀରିଷୋ ବୃହତୀର୍ଜୀରଦାନୋ ଶିକ୍ଷା ଶଚୀଵସ୍ତଵ ତା ଉପଷ୍ଟୁତ୍
ତୁମେ, ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଗାମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡକୁ ଘେରି ଯାଉଛ; ପ୍ରାଚୀନ, ବଡ଼, ବହୁ ଦାନ ଦେଇ, ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁନ୍ତୁ।
ଅଯଂ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁଭ୍ଯଂ ସୁନ୍ଵେ ତୁଭ୍ଯଂ ପଵତେ ତ୍ଵମସ୍ଯ ପାହି । ତ୍ଵଂ ହ ଯଂ ଚକୃଷେ ତ୍ଵଂ ଵଵୃଷ ଇନ୍ଦୁଂ ମଦାଯ ଯୁଜ୍ଯାଯ ସୋମମ୍
ଏହି ସୋମ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଚାପି ଦେଉଛି, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଅଛି; ତୁମେ ତାହା ପିବା, ତୁମେ ତାହା ତିଆରି କରିଛ, ତୁମେ ତାହାକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଛ, ମଦ ଓ ଯୋଗ୍ୟତା ପାଇଁ ସୋମ।
ସ ଈଂ ରଥୋ ନ ଭୁରିଷାଳଯୋଜି ମହଃ ପୁରୂଣି ସାତଯେ ଵସୂନି । ଆଦୀଂ ଵିଶ୍ଵା ନହୁଷ୍ଯାଣି ଜାତା ସ୍ଵର୍ଷାତା ଵନ ଊର୍ଧ୍ଵା ନଵନ୍ତ
ସେ, ଏକ ବଡ଼ ଶ୍ରୀମୟ ରଥ ପରି, ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ବହୁ ବଡ଼ ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ ଆଣିଛି; ସବୁ ନହୁଷର ସନ୍ତାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିତ, ଉପରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି।
ଵାଯୁର୍ନ ଯୋ ନିଯୁତ୍ଵାଁ ଇଷ୍ଟଯାମା ନାସତ୍ଯେଵ ହଵ ଆ ଶମ୍ଭଵିଷ୍ଠଃ । ଵିଶ୍ଵଵାରୋ ଦ୍ରଵିଣୋଦା ଇଵ ତ୍ମନ୍ପୂଷେଵ ଧୀଜଵନୋଽସି ସୋମ
ବାୟୁ ତାଙ୍କର ଦଳ ସହିତ, ଯଜ୍ଞରେ ଆକାଂକ୍ଷିତ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନ ପରି ଡାକରେ, ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ; ସମସ୍ତ ଦାନକାରୀ ପରି, ପୁଷାନ ପରି ଚିନ୍ତାରେ ଦ୍ରୁତ, ସେହିପରି ତୁମେ, ସୋମ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନ ଯୋ ମହା କର୍ମାଣି ଚକ୍ରିର୍ହନ୍ତା ଵୃତ୍ରାଣାମସି ସୋମ ପୂର୍ଭିତ୍ । ପୈଦ୍ଵୋ ନ ହି ତ୍ଵମହିନାମ୍ନାଂ ହନ୍ତା ଵିଶ୍ଵସ୍ଯାସି ସୋମ ଦସ୍ଯୋଃ
ସୋମ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ଯେଉଁଥିରେ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛନ୍ତି, ବିପଦକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି; ସୋମ, ତୁମେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ତୁମେ ସପ୍ତାହାରୀ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥାଉ; ସୋମ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ହରାଇଥାଉ।
ଅଗ୍ନିର୍ନ ଯୋ ଵନ ଆ ସୃଜ୍ଯମାନୋ ଵୃଥା ପାଜାଂସି କୃଣୁତେ ନଦୀଷୁ । ଜନୋ ନ ଯୁଧ୍ଵା ମହତ ଉପବ୍ଦିରିଯର୍ତି ସୋମଃ ପଵମାନ ଊର୍ମିମ୍
ସୋମ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି ପରି, ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଛାଡ଼ାଯାଇ, ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥାଉ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଦ୍ଧା ପରି, ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ଉଠାଇଥାଉ।
ଏତେ ସୋମା ଅତି ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯା ଦିଵ୍ଯା ନ କୋଶାସୋ ଅଭ୍ରଵର୍ଷାଃ । ଵୃଥା ସମୁଦ୍ରଂ ସିନ୍ଧଵୋ ନ ନୀଚୀଃ ସୁତାସୋ ଅଭି କଲଶାଁ ଅସୃଗ୍ରନ୍
ଏହି ସୋମମାନେ ବିସ୍ତୃତ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଆକାଶର ଘୃଣା ଭରା ଭାଣ୍ଡ ପରି ବର୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଥିବା ପରି, ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମମାନେ କଳଶରେ ବହିଯାଉଛନ୍ତି।
ଶୁଷ୍ମୀ ଶର୍ଧୋ ନ ମାରୁତଂ ପଵସ୍ଵାନଭିଶସ୍ତା ଦିଵ୍ଯା ଯଥା ଵିଟ୍ । ଆପୋ ନ ମକ୍ଷୂ ସୁମତିର୍ଭଵା ନଃ ସହସ୍ରାପ୍ସାଃ ପୃତନାଷାଣ୍ନ ଯଜ୍ଞଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦଳ ପରି, ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ମାରୁତମାନଙ୍କ ପରି ଦୂତିଆଉଛ। ଆକାଶ ପରି ଅପରାଜିତ। ଜଳ ପରି ତୁମେ ଶୀଘ୍ର; ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ହେଉ, ହଜାର ଧାରା ଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ, ଯଜ୍ଞ।
ରାଜ୍ଞୋ ନୁ ତେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି ବୃହଦ୍ଗଭୀରଂ ତଵ ସୋମ ଧାମ । ଶୁଚିଷ୍ଟ୍ଵମସି ପ୍ରିଯୋ ନ ମିତ୍ରୋ ଦକ୍ଷାଯ୍ଯୋ ଅର୍ଯମେଵାସି ସୋମ
ରାଜା ବରୁଣଙ୍କ ନିୟମ ତୁମର; ସୋମ, ତୁମର ଆଶ୍ରୟ ବଡ଼ ଏବଂ ଗଭୀର। ତୁମେ ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର, ମିତ୍ର ପରି ପ୍ରିୟ, ଦକ୍ଷତା ଥିବା, ଏବଂ ସୋମ, ତୁମେ ଆର୍ୟମାନ ପରି।
ପ୍ରୋ ସ୍ଯ ଵହ୍ନିଃ ପଥ୍ଯାଭିରସ୍ଯାନ୍ଦିଵୋ ନ ଵୃଷ୍ଟିଃ ପଵମାନୋ ଅକ୍ଷାଃ । ସହସ୍ରଧାରୋ ଅସଦନ୍ନ୍ଯସ୍ମେ ମାତୁରୁପସ୍ଥେ ଵନ ଆ ଚ ସୋମଃ
ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ପଥରେ ଆଗେ ଯାଉଛନ୍ତି; ଆକାଶର ବର୍ଷା ପରି, ପବିତ୍ର ସୋମ ବହିଯାଉଛନ୍ତି। ହଜାର ଧାରା ନେଇ, ସୋମ ଆମ ପାଇଁ ମାତାର ଆଖିରେ, କାଠରେ ବସିଛନ୍ତି।
ରାଜା ସିନ୍ଧୂନାମଵସିଷ୍ଟ ଵାସ ଋତସ୍ଯ ନାଵମାରୁହଦ୍ରଜିଷ୍ଠାମ୍ । ଅପ୍ସୁ ଦ୍ରପ୍ସୋ ଵାଵୃଧେ ଶ୍ଯେନଜୂତୋ ଦୁହ ଈଂ ପିତା ଦୁହ ଈଂ ପିତୁର୍ଜାମ୍
ନଦୀମାନଙ୍କ ରାଜା, ତୁମେ ସବୁଠୁ ଭଲ ଆଶ୍ରୟ ଚୟନ କରିଛ। ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ନୈତିକତାର ନାଉ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛ। ଜଳରେ, ତିଆ ପରି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ଗୃଧ୍ର ସହିତ ଯୋଗ ହୋଇଛି; ପିତା ଏହାକୁ ଦୁହେ, ପିତାର ସନ୍ତାନ ଦୁହେ।
ସିଂହଂ ନସନ୍ତ ମଧ୍ଵୋ ଅଯାସଂ ହରିମରୁଷଂ ଦିଵୋ ଅସ୍ଯ ପତିମ୍ । ଶୂରୋ ଯୁତ୍ସୁ ପ୍ରଥମଃ ପୃଚ୍ଛତେ ଗା ଅସ୍ଯ ଚକ୍ଷସା ପରି ପାତ୍ଯୁକ୍ଷା
ସେମାନେ ସିଂହ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପିତ୍ତଳ ରଙ୍ଗର, ଆକାଶର ମାଲିକକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଥମ, ନାୟକ ଗାଉଁ ଖୋଜିଥାଉ; ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ, ବଳିଆ ବୃଷ ଗାମାନେକୁ ଚାରିପାଖରେ ରକ୍ଷା କରେ।
* ମଧୁପୃଷ୍ଠଂ ଘୋରମଯାସମଶ୍ଵଂ ରଥେ ଯୁଞ୍ଜନ୍ତ୍ଯୁରୁଚକ୍ର ଋଷ୍ଵମ୍ । ସ୍ଵସାର ଈଂ ଜାମଯୋ ମର୍ଜଯନ୍ତି ସନାଭଯୋ ଵାଜିନମୂର୍ଜଯନ୍ତି
ମଧୁ ଭରା, ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚକା ଡ଼ାଉଥିବା ରଥରେ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ବଡ଼ ଚକା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଦେହ ଥିବା। ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରନ୍ତି; ଏକ ଗର୍ଭର ଲୋକମାନେ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଉ।
ଚତସ୍ର ଈଂ ଘୃତଦୁହଃ ସଚନ୍ତେ ସମାନେ ଅନ୍ତର୍ଧରୁଣେ ନିଷତ୍ତାଃ । ତା ଈମର୍ଷନ୍ତି ନମସା ପୁନାନାସ୍ତା ଈଂ ଵିଶ୍ଵତଃ ପରି ଷନ୍ତି ପୂର୍ଵୀଃ
ଚାରି ଘୃତ ଦୁହୁଥିବା ମାନେ ଏହାକୁ ସାଥି ଦେଇଛନ୍ତି, ଏକାଠି ଏକ ଅନ୍ତର ଘରରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି; ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ପୁରୁଣା ଲୋକମାନେ ଘେରି ରଖନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଟମ୍ଭୋ ଦିଵୋ ଧରୁଣଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵିଶ୍ଵା ଉତ କ୍ଷିତଯୋ ହସ୍ତେ ଅସ୍ଯ । ଅସତ୍ତ ଉତ୍ସୋ ଗୃଣତେ ନିଯୁତ୍ଵାନ୍ମଧ୍ଵୋ ଅଂଶୁଃ ପଵତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଯ
ଆକାଶର ଭାର, ପୃଥିବୀର ଆଧାର, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କର ହାତରେ। ଉତ୍ସ ବସିଛି, ଗାୟକମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ମଧୁର ତିଆ ବହିଯାଉଛି, ସୋମ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ।
ଵନ୍ଵନ୍ନଵାତୋ ଅଭି ଦେଵଵୀତିମିନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ଵୃତ୍ରହା ପଵସ୍ଵ । ଶଗ୍ଧି ମହଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାଯଃ ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ
ଜିତିବା, ନୂତନ ପବନ ପରି, ଦେବ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ, ସୋମ, ପବିତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ବିପଦ ନାଶକ। ଆମକୁ ବଡ଼, ଚମକୁଥିବା ମହିମାର ଧନ ଦେଉ; ଆମେ ଶୂରତାର ମାଲିକ ହେବା।