ହଵିର୍ହଵିଷ୍ମୋ ମହି ସଦ୍ମ ଦୈଵ୍ଯଂ ନଭୋ ଵସାନଃ ପରି ଯାସ୍ଯଧ୍ଵରମ୍ । ରାଜା ପଵିତ୍ରରଥୋ ଵାଜମାରୁହଃ ସହସ୍ରଭୃଷ୍ଟିର୍ଜଯସି ଶ୍ରଵୋ ବୃହତ୍
ଅନେକ ହବି ଥିବା ଉପହାର ଦେବତାଙ୍କର ମହା ଘରକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରେ, ଆକାଶ ଧରି ତୁମେ ଯଜ୍ଞରେ ଚଳ; ରାଜା, ଚାନା ରଥରେ ଶକ୍ତି ଉପରେ ବସି, ହଜାର ଧାରା ସହିତ ବଡ଼ କୀର୍ତି ଜିତିଛ।
ପଵସ୍ଵ ଦେଵମାଦନୋ ଵିଚର୍ଷଣିରପ୍ସା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଵାଯଵେ । କୃଧୀ ନୋ ଅଦ୍ଯ ଵରିଵଃ ସ୍ଵସ୍ତିମଦୁରୁକ୍ଷିତୌ ଗୃଣୀହି ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ପବିତ୍ର ହୁଅ, ଦେବମାନେ ପ୍ରିୟ ସୋମ, ଜଳରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଭାରୁଣ, ବାୟୁ ପାଇଁ; ଆମକୁ ଆଜି ବିଶାଳ ସୁରକ୍ଷା ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ, ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେବତା ଜନକୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
ଆ ଯସ୍ତସ୍ଥୌ ଭୁଵନାନ୍ଯମର୍ତ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵାନି ସୋମଃ ପରି ତାନ୍ଯର୍ଷତି । କୃଣ୍ଵନ୍ସଂଚୃତଂ ଵିଚୃତମଭିଷ୍ଟଯ ଇନ୍ଦୁଃ ସିଷକ୍ତ୍ଯୁଷସଂ ନ ସୂର୍ଯଃ
ଯିଏ ଜଗତରେ ଅମର ଭାବେ ଦଢ଼ିଛି, ସୋମ ସମସ୍ତ ଏହି ଜଗତକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରେ; ଏକଠା ଓ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଦେଇ, ଇଚ୍ଛା ଖୋଜେ, ଇନ୍ଦୁ ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକେ।
ଆ ଯୋ ଗୋଭିଃ ସୃଜ୍ଯତ ଓଷଧୀଷ୍ଵା ଦେଵାନାଂ ସୁମ୍ନ ଇଷଯନ୍ନୁପାଵସୁଃ । ଆ ଵିଦ୍ଯୁତା ପଵତେ ଧାରଯା ସୁତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମୋ ମାଦଯନ୍ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ଯିଏ ଗାଁ ଓ ଔଷଧିରେ ଚାପିଯାଇଛି, ଦେବମାନେ ପ୍ରସନ୍ନତା ଚାହିଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିକଟକୁ ଆସେ; ସୋମ, ବିଦ୍ୟୁତ ସହିତ ଚାପିଯାଇ ଧାରାରେ ବହିଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା ଜନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ।
ଏଷ ସ୍ଯ ସୋମଃ ପଵତେ ସହସ୍ରଜିଦ୍ଧିନ୍ଵାନୋ ଵାଚମିଷିରାମୁଷର୍ବୁଧମ୍ । ଇନ୍ଦୁଃ ସମୁଦ୍ରମୁଦିଯର୍ତି ଵାଯୁଭିରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହାର୍ଦି କଲଶେଷୁ ସୀଦତି
ଏହି ସୋମ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ହଜାର ଜିତି, ପ୍ରେରିତ ବାଣୀକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ନିର୍ବିକଳ୍ପକୁ ଜାଗାଇ; ଇନ୍ଦୁ ବାୟୁ ସହିତ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଠି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟରେ କଳଶରେ ବସିଛି।
ଅଭି ତ୍ଯଂ ଗାଵଃ ପଯସା ପଯୋଵୃଧଂ ସୋମଂ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ମତିଭିଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦମ୍ । ଧନଂଜଯଃ ପଵତେ କୃତ୍ଵ୍ଯୋ ରସୋ ଵିପ୍ରଃ କଵିଃ କାଵ୍ଯେନା ସ୍ଵର୍ଚନାଃ
ଅନେକ ଦୁଧ ଭରା ଗାଁ ଏହି ସୋମ, ଦୁଧର ପୋଷକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜଣା, ମନରେ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି; ଜିତିବା ରସ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ବିଦ୍ୱାନ, କବି, କବିତାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଚମକେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ସୁଷୁତଃ ପରି ସ୍ରଵାପାମୀଵା ଭଵତୁ ରକ୍ଷସା ସହ । ମା ତେ ରସସ୍ଯ ମତ୍ସତ ଦ୍ଵଯାଵିନୋ ଦ୍ରଵିଣସ୍ଵନ୍ତ ଇହ ସନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଭଲଭାବେ ଚାପିଯାଇଥିବା ସୋମ, ପରିଭ୍ରମଣ କର, ଅପମାନ ଦୂର କର, ରାକ୍ଷସମାନେ ପରାଜିତ କର; ଦ୍ୱିମୁଖୀମାନେ ତୁମର ରସ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁନି, ଉଦାର ଇନ୍ଦୁମାନେ ଏଠାରେ ରହନ୍ତୁ।
ଅସ୍ମାନ୍ସମର୍ଯେ ପଵମାନ ଚୋଦଯ ଦକ୍ଷୋ ଦେଵାନାମସି ହି ପ୍ରିଯୋ ମଦଃ । ଜହି ଶତ୍ରୂଁରଭ୍ଯା ଭନ୍ଦନାଯତଃ ପିବେନ୍ଦ୍ର ସୋମମଵ ନୋ ମୃଧୋ ଜହି
ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା, ଦେବମାନେ ପ୍ରିୟ ମଦ ତୁମେ; ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର କର, ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କର, ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଶତ୍ରୁ ନଷ୍ଟ କର।
ଅଦବ୍ଧ ଇନ୍ଦୋ ପଵସେ ମଦିନ୍ତମ ଆତ୍ମେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଵସି ଧାସିରୁତ୍ତମଃ । ଅଭି ସ୍ଵରନ୍ତି ବହଵୋ ମନୀଷିଣୋ ରାଜାନମସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ନିଂସତେ
ଅକ୍ଷତ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛ, ସବୁଠୁ ମଦମୟ; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ପ୍ରେରଣା ହେଉଛ; ଅନେକ ବୁଦ୍ଧିମାନେ ତୁମକୁ ଗାଉଛନ୍ତି, ରାଜା ଭାବେ ତୁମେ ଜଗତର ହୃଦୟରେ ବସିଛ।
ସହସ୍ରଣୀଥଃ ଶତଧାରୋ ଅଦ୍ଭୁତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୁଃ ପଵତେ କାମ୍ଯଂ ମଧୁ । ଜଯନ୍କ୍ଷେତ୍ରମଭ୍ଯର୍ଷା ଜଯନ୍ନପ ଉରୁଂ ନୋ ଗାତୁଂ କୃଣୁ ସୋମ ମୀଢ୍ଵଃ
ହଜାର ଝରଣା ଓ ଶତଧାରା ସହିତ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସୋମ ଚାହିଁଥିବା ମଧୁ ଭଳି ପବିତ୍ର ହେଉଛି। ବିଜୟ ହେଇ ଶେତ୍ରକୁ ଯାଉଛି, ବିଜୟ ହେଇ ଜଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଛି—ହେ ଦାନବୀ ସୋମ, ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଦାନ୍ଡ ଦିଅ।
କନିକ୍ରଦତ୍କଲଶେ ଗୋଭିରଜ୍ଯସେ ଵ୍ଯଵ୍ଯଯଂ ସମଯା ଵାରମର୍ଷସି । ମର୍ମୃଜ୍ଯମାନୋ ଅତ୍ଯୋ ନ ସାନସିରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମ ଜଠରେ ସମକ୍ଷରଃ
ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ସୋମ, ଦୁଧ ଦେଇ କଳଶରେ ଚାପି ହେଉଛି; ତୁମେ ଛାଣି ମାନେ ଅଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଦୂର କରୁଛ; ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ, ଯାତ୍ରାରୁ ମୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗଭାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛ।
ସ୍ଵାଦୁଃ ପଵସ୍ଵ ଦିଵ୍ଯାଯ ଜନ୍ମନେ ସ୍ଵାଦୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁହଵୀତୁନାମ୍ନେ । ସ୍ଵାଦୁର୍ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଵାଯଵେ ବୃହସ୍ପତଯେ ମଧୁମାଁ ଅଦାଭ୍ଯଃ
ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ସ୍ୱାଦୁ ଭାବରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଦାନ କରୁଥିବା ନାମ ପାଇଁ ସ୍ୱାଦୁ ହେଉ; ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ବାୟୁ ଓ ବୃହସ୍ପତି ପାଇଁ ସ୍ୱାଦୁ ଭାବରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ—ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ମଧୁ ଭରା ସୋମ।
ଅତ୍ଯଂ ମୃଜନ୍ତି କଲଶେ ଦଶ କ୍ଷିପଃ ପ୍ର ଵିପ୍ରାଣାଂ ମତଯୋ ଵାଚ ଈରତେ । ପଵମାନା ଅଭ୍ଯର୍ଷନ୍ତି ସୁଷ୍ଟୁତିମେନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଶନ୍ତି ମଦିରାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଳି କଳଶରେ ସୋମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି; ବିଦ୍ୱାନମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଶବ୍ଦ ଦେଇ ପ୍ରେରଣା କରେ; ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମମାନେ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଆସନ୍ତି—ମଦ ଭରା ସୋମମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ପଵମାନୋ ଅଭ୍ଯର୍ଷା ସୁଵୀର୍ଯମୁର୍ଵୀଂ ଗଵ୍ଯୂତିଂ ମହି ଶର୍ମ ସପ୍ରଥଃ । ମାକିର୍ନୋ ଅସ୍ଯ ପରିଷୂତିରୀଶତେନ୍ଦୋ ଜଯେମ ତ୍ଵଯା ଧନଂଧନମ୍
ପବିତ୍ର ହେଇ, ତୁମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ବିସ୍ତୃତ ଗୋଧନ ଭରା ଜାଗା, ବଡ଼ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଆଗେଇଯାଉଛ; ତାଙ୍କର ଆବରଣ ଆମକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ନାହିଁ—ହେ ସୋମ, ତୁମ ସହିତ ଆମେ ଧନ ଉପରେ ଧନ ଜିତିପାରିବା।
ଅଧି ଦ୍ଯାମସ୍ଥାଦ୍ଵୃଷଭୋ ଵିଚକ୍ଷଣୋଽରୂରୁଚଦ୍ଵି ଦିଵୋ ରୋଚନା କଵିଃ । ରାଜା ପଵିତ୍ରମତ୍ଯେତି ରୋରୁଵଦ୍ଦିଵଃ ପୀଯୂଷଂ ଦୁହତେ ନୃଚକ୍ଷସଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବଳଦ ଆକାଶକୁ ଉପରେ ଉଠିଛି; ଋଷି ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଚମକିଉଠିଛି; ରାଜା ଗର୍ଜନ କରି, ଛାଣି ମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରେ—ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅମୃତ ଦୁହନ୍ତି।
ଦିଵୋ ନାକେ ମଧୁଜିହ୍ଵା ଅସଶ୍ଚତୋ ଵେନା ଦୁହନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ଗିରିଷ୍ଠାମ୍ । ଅପ୍ସୁ ଦ୍ରପ୍ସଂ ଵାଵୃଧାନଂ ସମୁଦ୍ର ଆ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ମଧୁମନ୍ତଂ ପଵିତ୍ର ଆ
ଆକାଶର ଗୃହରେ, ମଧୁ ଭରା ଜିହ୍ବା ସହିତ, ଚମକୁଥିବା ଦେବମାନେ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ବଳଦକୁ ଦୁହନ୍ତି; ଜଳରେ, ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା ତିଆଁ, ସାଗରରେ, ନଦୀର ତରଙ୍ଗରୁ, ମଧୁ ଭରା ଛାଣି ମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ନାକେ ସୁପର୍ଣମୁପପପ୍ତିଵାଂସଂ ଗିରୋ ଵେନାନାମକୃପନ୍ତ ପୂର୍ଵୀଃ । ଶିଶୁଂ ରିହନ୍ତି ମତଯଃ ପନିପ୍ନତଂ ହିରଣ୍ଯଯଂ ଶକୁନଂ କ୍ଷାମଣି ସ୍ଥାମ୍
ଆକାଶରେ, ପ୍ରାଚୀନ ଗୀତମାନେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଗୃଧ୍ରକୁ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି; ଚିନ୍ତାମାନେ ସୁନା ଚିଡ଼ିଆ, ଶିଶୁ, ଚମକୁଥିବା ଏକା ଭୂମିରେ ଉଭା ଥିବାକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଅଧି ନାକେ ଅସ୍ଥାଦ୍ଵିଶ୍ଵା ରୂପା ପ୍ରତିଚକ୍ଷାଣୋ ଅସ୍ଯ । ଭାନୁଃ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା ଵ୍ଯଦ୍ଯୌତ୍ପ୍ରାରୂରୁଚଦ୍ରୋଦସୀ ମାତରା ଶୁଚିଃ
ଉପରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଆକାଶରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଇଛି, ସମସ୍ତ ରୂପ ଦେଖିପାରିଛି; ତାଙ୍କର ଆଲୋକ, ଶୁଦ୍ଧ ଚମକ ସହିତ, ଚମକିଉଠିଛି, ଶୁଦ୍ଧ ଏକା ଭୂମି ଓ ଆକାଶ—ଦୁଇ ମାତାକୁ ଉଜାଗର କରିଛି।
ପ୍ର ତ ଆଶଵଃ ପଵମାନ ଧୀଜଵୋ ମଦା ଅର୍ଷନ୍ତି ରଘୁଜା ଇଵ ତ୍ମନା । ଦିଵ୍ଯାଃ ସୁପର୍ଣା ମଧୁମନ୍ତ ଇନ୍ଦଵୋ ମଦିନ୍ତମାସଃ ପରି କୋଶମାସତେ
ତୁମର ତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ରବାହ, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତେଜ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଆଗେଇଯାଉଛି; ଦିବ୍ୟ, ମଧୁ ଭରା, ସବୁଠୁ ମଦ ଭରା ସୋମମାନେ କଳଶକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ତେ ମଦାସୋ ମଦିରାସ ଆଶଵୋଽସୃକ୍ଷତ ରଥ୍ଯାସୋ ଯଥା ପୃଥକ୍ । ଧେନୁର୍ନ ଵତ୍ସଂ ପଯସାଭି ଵଜ୍ରିଣମିନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦଵୋ ମଧୁମନ୍ତ ଊର୍ମଯଃ
ତୁମର ମଦ ଭରା, ମଦିରା ଭରା, ଦ୍ରୁତ ପ୍ରବାହମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଦାନ୍ଡରେ ଗଡ଼ିଯାଉଛି, ରଥ ଭଳି; ଗାଁ ଏକ ଦୁଧ ଦେଇ ଶିଶୁକୁ ଯେପରି, ମଧୁ ଭରା ସୋମ ତରଙ୍ଗମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ପାଇଁ ଦୁଧ ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ଅତ୍ଯୋ ନ ହିଯାନୋ ଅଭି ଵାଜମର୍ଷ ସ୍ଵର୍ଵିତ୍କୋଶଂ ଦିଵୋ ଅଦ୍ରିମାତରମ୍ । ଵୃଷା ପଵିତ୍ରେ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯଯେ ସୋମଃ ପୁନାନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଯ ଧାଯସେ
ଉତ୍ସାହିତ ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ତୁମେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଦୃତ ଭାବରେ ଆଗେଇଯାଉଛ; ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା କଳଶ, ପାଥର, ଦିବ୍ୟ ମାତାକୁ ଉପସ୍ଥିତ କରୁଛ; ବଳଦ ସୋମ, ଅବିନଶୀ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ପବିତ୍ର ହେଇ, ଶକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଯାଉଛି।
ପ୍ର ତ ଆଶ୍ଵିନୀଃ ପଵମାନ ଧୀଜୁଵୋ ଦିଵ୍ଯା ଅସୃଗ୍ରନ୍ପଯସା ଧରୀମଣି । ପ୍ରାନ୍ତରୃଷଯ ସ୍ଥାଵିରୀରସୃକ୍ଷତ ଯେ ତ୍ଵା ମୃଜନ୍ତ୍ଯୃଷିଷାଣ ଵେଧସଃ
ତୁମର ଦ୍ରୁତ, ଦିବ୍ୟ ପ୍ରବାହ, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଦୁଧ ସହିତ କଳଶରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ, ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ତୁମକୁ ପ୍ରେରଣା କରିଛନ୍ତି, ହେ ବିଦ୍ୱାନ।
ଵିଶ୍ଵା ଧାମାନି ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷ ଋଭ୍ଵସଃ ପ୍ରଭୋସ୍ତେ ସତଃ ପରି ଯନ୍ତି କେତଵଃ । ଵ୍ଯାନଶିଃ ପଵସେ ସୋମ ଧର୍ମଭିଃ ପତିର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜସି
ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତ ଦେଖିପାରିବା, ହେ ଋଭୁମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକାର ରଶ୍ମିମାନେ ତୁମକୁ ଘେରି ଯାଉଛି; ସୋମ, ତୁମେ ନୀତି ସହିତ ପବିତ୍ର ହେଉଛ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ରାଜା ହେଉଛ।
ଉଭଯତଃ ପଵମାନସ୍ଯ ରଶ୍ମଯୋ ଧ୍ରୁଵସ୍ଯ ସତଃ ପରି ଯନ୍ତି କେତଵଃ । ଯଦୀ ପଵିତ୍ରେ ଅଧି ମୃଜ୍ଯତେ ହରିଃ ସତ୍ତା ନି ଯୋନା କଲଶେଷୁ ସୀଦତି
ଦୁଇ ପାଖରେ, ପବିତ୍ର ଏକାର ରଶ୍ମିମାନେ ଘେରି ଯାଉଛି; ହରି ଛାଣି ମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ କଳଶମାନେ ବସିଯାଉଛି।
ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁଃ ପଵତେ ସ୍ଵଧ୍ଵରଃ ସୋମୋ ଦେଵାନାମୁପ ଯାତି ନିଷ୍କୃତମ୍ । ସହସ୍ରଧାରଃ ପରି କୋଶମର୍ଷତି ଵୃଷା ପଵିତ୍ରମତ୍ଯେତି ରୋରୁଵତ୍
ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ, ପବିତ୍ର, ନୀତିମୟ ସୋମ, ଦେବମାନଙ୍କ ଆସନ ପାଇଁ ଆଗେଇଯାଉଛି; ହଜାର ଝରଣା ସହିତ, ସେ କଳଶକୁ ଘେରି ଯାଉଛି, ବଳଦ ଗର୍ଜନ କରି, ଛାଣି ମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ରାଜା ସମୁଦ୍ରଂ ନଦ୍ଯୋ ଵି ଗାହତେଽପାମୂର୍ମିଂ ସଚତେ ସିନ୍ଧୁଷୁ ଶ୍ରିତଃ । ଅଧ୍ଯସ୍ଥାତ୍ସାନୁ ପଵମାନୋ ଅଵ୍ଯଯଂ ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯା ଧରୁଣୋ ମହୋ ଦିଵଃ
ରାଜା ସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ନଦୀମାନେ ଅଲଗା ହେଉଛନ୍ତି; ସେ ଜଳର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଏକତା କରେ, ସିନ୍ଧୁମାନେ ଅବସ୍ଥିତ; ପବିତ୍ର ସୋମ ଅବିନଶୀ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ, ପୃଥିବୀର ନାଭିରେ, ବଡ଼ ଆକାଶର ଆଧାରରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଇଛି।
ଦିଵୋ ନ ସାନୁ ସ୍ତନଯନ୍ନଚିକ୍ରଦଦ୍ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ଯସ୍ଯ ପୃଥିଵୀ ଚ ଧର୍ମଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ପଵତେ ଵିଵେଵିଦତ୍ସୋମଃ ପୁନାନଃ କଲଶେଷୁ ସୀଦତି
ଆକାଶର ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଭଳି, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ଯାହାର ନୀତି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ପବିତ୍ର ସୋମ କଳଶମାନେ ବସିଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଖୋଜୁଛି।
ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ପଵତେ ମଧୁ ପ୍ରିଯଂ ପିତା ଦେଵାନାଂ ଜନିତା ଵିଭୂଵସୁଃ । ଦଧାତି ରତ୍ନଂ ସ୍ଵଧଯୋରପୀଚ୍ଯଂ ମଦିନ୍ତମୋ ମତ୍ସର ଇନ୍ଦ୍ରିଯୋ ରସଃ
ଯଜ୍ଞର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତା, ମଧୁର ଓ ପ୍ରିୟ, ଦେବମାନଙ୍କର ପିତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, ସବୁକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା; ସେ ଦେଇଥାଏ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ନିଜ ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସବୁଠୁ ମଦମୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିର ରସ।
ଅଭିକ୍ରନ୍ଦନ୍କଲଶଂ ଵାଜ୍ଯର୍ଷତି ପତିର୍ଦିଵଃ ଶତଧାରୋ ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ହରିର୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ସଦନେଷୁ ସୀଦତି ମର୍ମୃଜାନୋଽଵିଭିଃ ସିନ୍ଧୁଭିର୍ଵୃଷା
ଗଞ୍ଜା ଶବ୍ଦରେ, ସେ ପାତ୍ରକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ, ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଦିବର ନାଥ, ଶତଧାରା ଓ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ; ପିତଳ ରଙ୍ଗର ଦେବତା ମିତ୍ରଙ୍କ ଘରରେ ବସିଥାଏ, ନଦୀମାନେ ଶୁଧ୍ଧ କରିଥିବା, ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷ।
ଅଗ୍ରେ ସିନ୍ଧୂନାଂ ପଵମାନୋ ଅର୍ଷତ୍ଯଗ୍ରେ ଵାଚୋ ଅଗ୍ରିଯୋ ଗୋଷୁ ଗଚ୍ଛତି । ଅଗ୍ରେ ଵାଜସ୍ଯ ଭଜତେ ମହାଧନଂ ସ୍ଵାଯୁଧଃ ସୋତୃଭିଃ ପୂଯତେ ଵୃଷା
ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଆଗରେ, ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଯାଏ; କଥାରେ ସବୁଠୁ ଆଗରେ, ଗାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାଏ; ଶକ୍ତିରେ ସବୁଠୁ ଆଗରେ, ବଡ଼ ଧନ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱରେ ଶୁଧ୍ଧ, ବୃଷ।