ଉଭେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵେ ଅର୍ଯମା ଦେଵୋ ଅଦିତିର୍ଵିଧାତା । ଭଗୋ ନୃଶଂସ ଉର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ପଵମାନଂ ଜୁଷନ୍ତ
ଉଭୟ ଦିବା ଏବଂ ପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତ ଭାଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଆର୍ୟମା, ଦେବତା, ଅଦିତି, ବିଧାତା, ଭାଗ, ନୃଶଂସ, ବିଶାଳ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ—ପବିତ୍ର ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ।
ଅସାଵି ସୋମୋ ଅରୁଷୋ ଵୃଷା ହରୀ ରାଜେଵ ଦସ୍ମୋ ଅଭି ଗା ଅଚିକ୍ରଦତ୍ । ପୁନାନୋ ଵାରଂ ପର୍ଯେତ୍ଯଵ୍ଯଯଂ ଶ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିଂ ଘୃତଵନ୍ତମାସଦମ୍
ତାବା ରଙ୍ଗିନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ ଦୁଇଟି ପିତଳା ଘୋଡା ସହିତ ରାଜାଙ୍କ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି ବହିଛି; ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ଅବିନାଶୀ ଚାନା ଉପରେ ପରିଭ୍ରମଣ କରେ, ଗୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଡ଼ରେ ଅଜାନା ଶ୍ୟେନ ପରି ପହଞ୍ଚିଛି।
କଵିର୍ଵେଧସ୍ଯା ପର୍ଯେଷି ମାହିନମତ୍ଯୋ ନ ମୃଷ୍ଟୋ ଅଭି ଵାଜମର୍ଷସି । ଅପସେଧନ୍ଦୁରିତା ସୋମ ମୃଳଯ ଘୃତଂ ଵସାନଃ ପରି ଯାସି ନିର୍ଣିଜମ୍
ହେ ପ୍ରେରିତ, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ମହାନତା ଖୋଜୁଛ; ଭଲଭାବରେ ଶୋଭିତ ଘୋଡା ପରି ତୁମେ ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ ଦୌଡ଼ୁଛ; ସୋମ, ଅମାନ୍ୟ ଦୂର କର, ଆମକୁ କ୍ଷମା ଦିଅ, ଗୃତ ଧରି ତୁମେ ଚାନା ଉପରେ ପରିଭ୍ରମଣ କରୁଛ।
ପର୍ଜନ୍ଯଃ ପିତା ମହିଷସ୍ଯ ପର୍ଣିନୋ ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯା ଗିରିଷୁ କ୍ଷଯଂ ଦଧେ । ସ୍ଵସାର ଆପୋ ଅଭି ଗା ଉତାସରନ୍ସଂ ଗ୍ରାଵଭିର୍ନସତେ ଵୀତେ ଅଧ୍ଵରେ
ପର୍ଜନ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଶଙ୍କା ଓ ପତ୍ରଧାରୀ ବୃଷଭର ପିତା; ପୃଥିବୀର ନାଭିରେ ସେ ପାହାଡ଼ରେ ନିଜ ନିବାସ ରଖିଛନ୍ତି; ଜଳ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀମାନେ, ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି, ପୂଜାରେ ପାଥର ସହିତ ବସିଛନ୍ତି।
ଜାଯେଵ ପତ୍ଯାଵଧି ଶେଵ ମଂହସେ ପଜ୍ରାଯା ଗର୍ଭ ଶୃଣୁହି ବ୍ରଵୀମି ତେ । ଅନ୍ତର୍ଵାଣୀଷୁ ପ୍ର ଚରା ସୁ ଜୀଵସେଽନିନ୍ଦ୍ଯୋ ଵୃଜନେ ସୋମ ଜାଗୃହି
ଜନନୀ ପତି ସହିତ ଯେପରି ଦୟାଳୁ ହୁଅ, ଆମ ମହାନତା ପାଇଁ; ଶକ୍ତିର ଗର୍ଭ, ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି; ଭଲ ଜୀବନ ପାଇଁ ପାତ୍ର ଭିତରେ ଚଳ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ସୋମ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗିଉ।
ଯଥା ପୂର୍ଵେଭ୍ଯଃ ଶତସା ଅମୃଧ୍ରଃ ସହସ୍ରସାଃ ପର୍ଯଯା ଵାଜମିନ୍ଦୋ । ଏଵା ପଵସ୍ଵ ସୁଵିତାଯ ନଵ୍ଯସେ ତଵ ଵ୍ରତମନ୍ଵାପଃ ସଚନ୍ତେ
ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଶତ ଓ ହଜାର ଉପଲବ୍ଧି ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ଆଣିଥିଲ, ଏହିପରି ଏବେ ନୂତନ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅ; ଜଳ ତୁମ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ପଵିତ୍ରଂ ତେ ଵିତତଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ପ୍ରଭୁର୍ଗାତ୍ରାଣି ପର୍ଯେଷି ଵିଶ୍ଵତଃ । ଅତପ୍ତତନୂର୍ନ ତଦାମୋ ଅଶ୍ନୁତେ ଶୃତାସ ଇଦ୍ଵହନ୍ତସ୍ତତ୍ସମାଶତ
ତୁମର ଚାନା ବିସ୍ତାରିତ, ହେ ପ୍ରାର୍ଥନାର ନାଥ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆକୃତିକୁ ଆବୃତ କରୁଛ; ଯେଉଁ ଦେହ ଜଳିନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ କେହି କ୍ଷତି କରିପାରେନି; ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଚାନାରେ ଚାନ୍ଦିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଏକଠା କରିଛନ୍ତି।
ତପୋଷ୍ପଵିତ୍ରଂ ଵିତତଂ ଦିଵସ୍ପଦେ ଶୋଚନ୍ତୋ ଅସ୍ଯ ତନ୍ତଵୋ ଵ୍ଯସ୍ଥିରନ୍ । ଅଵନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ପଵୀତାରମାଶଵୋ ଦିଵସ୍ପୃଷ୍ଠମଧି ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଚେତସା
ତାପର ଚାନା ଦିବର ଆସନରେ ବିସ୍ତାରିତ; ଏହାର ଚମକୁଥିବା ତାଣି ଚାଲିଛି; ତୁରନ୍ତ ମାନେ ଶୁଦ୍ଧକାରୀକୁ ମନରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦିବର ସ୍ପର୍ଶରେ ଉଭୟ ରହିଛନ୍ତି।
ଅରୂରୁଚଦୁଷସଃ ପୃଶ୍ନିରଗ୍ରିଯ ଉକ୍ଷା ବିଭର୍ତି ଭୁଵନାନି ଵାଜଯୁଃ । ମାଯାଵିନୋ ମମିରେ ଅସ୍ଯ ମାଯଯା ନୃଚକ୍ଷସଃ ପିତରୋ ଗର୍ଭମା ଦଧୁଃ
ପ୍ରଭା ଦେଇ ପ୍ରଭାତରେ ଚିତ୍ର ବୃଷଭ ଦିଗବାସିନି; ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରି, ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ; ମାୟାବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାୟାରେ ମାପିଛନ୍ତି, ମାନବ ଦୃଷ୍ଟିର ପିତାମାନେ ଗର୍ଭ ରଖିଛନ୍ତି।
ଗନ୍ଧର୍ଵ ଇତ୍ଥା ପଦମସ୍ଯ ରକ୍ଷତି ପାତି ଦେଵାନାଂ ଜନିମାନ୍ଯଦ୍ଭୁତଃ । ଗୃଭ୍ଣାତି ରିପୁଂ ନିଧଯା ନିଧାପତିଃ ସୁକୃତ୍ତମା ମଧୁନୋ ଭକ୍ଷମାଶତ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଏପରି ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଜନ୍ମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତି; ଧନର ନାଥ ଶତ୍ରୁକୁ ଧରିବା, ସେ ମଧୁର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅଂଶ ଉପଭୋଗ କରିଛନ୍ତି।
ହଵିର୍ହଵିଷ୍ମୋ ମହି ସଦ୍ମ ଦୈଵ୍ଯଂ ନଭୋ ଵସାନଃ ପରି ଯାସ୍ଯଧ୍ଵରମ୍ । ରାଜା ପଵିତ୍ରରଥୋ ଵାଜମାରୁହଃ ସହସ୍ରଭୃଷ୍ଟିର୍ଜଯସି ଶ୍ରଵୋ ବୃହତ୍
ଅନେକ ହବି ଥିବା ଉପହାର ଦେବତାଙ୍କର ମହା ଘରକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରେ, ଆକାଶ ଧରି ତୁମେ ଯଜ୍ଞରେ ଚଳ; ରାଜା, ଚାନା ରଥରେ ଶକ୍ତି ଉପରେ ବସି, ହଜାର ଧାରା ସହିତ ବଡ଼ କୀର୍ତି ଜିତିଛ।
ପଵସ୍ଵ ଦେଵମାଦନୋ ଵିଚର୍ଷଣିରପ୍ସା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଵାଯଵେ । କୃଧୀ ନୋ ଅଦ୍ଯ ଵରିଵଃ ସ୍ଵସ୍ତିମଦୁରୁକ୍ଷିତୌ ଗୃଣୀହି ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ପବିତ୍ର ହୁଅ, ଦେବମାନେ ପ୍ରିୟ ସୋମ, ଜଳରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଭାରୁଣ, ବାୟୁ ପାଇଁ; ଆମକୁ ଆଜି ବିଶାଳ ସୁରକ୍ଷା ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ, ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେବତା ଜନକୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
ଆ ଯସ୍ତସ୍ଥୌ ଭୁଵନାନ୍ଯମର୍ତ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵାନି ସୋମଃ ପରି ତାନ୍ଯର୍ଷତି । କୃଣ୍ଵନ୍ସଂଚୃତଂ ଵିଚୃତମଭିଷ୍ଟଯ ଇନ୍ଦୁଃ ସିଷକ୍ତ୍ଯୁଷସଂ ନ ସୂର୍ଯଃ
ଯିଏ ଜଗତରେ ଅମର ଭାବେ ଦଢ଼ିଛି, ସୋମ ସମସ୍ତ ଏହି ଜଗତକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରେ; ଏକଠା ଓ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଦେଇ, ଇଚ୍ଛା ଖୋଜେ, ଇନ୍ଦୁ ପ୍ରଭାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକେ।
ଆ ଯୋ ଗୋଭିଃ ସୃଜ୍ଯତ ଓଷଧୀଷ୍ଵା ଦେଵାନାଂ ସୁମ୍ନ ଇଷଯନ୍ନୁପାଵସୁଃ । ଆ ଵିଦ୍ଯୁତା ପଵତେ ଧାରଯା ସୁତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମୋ ମାଦଯନ୍ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ଯିଏ ଗାଁ ଓ ଔଷଧିରେ ଚାପିଯାଇଛି, ଦେବମାନେ ପ୍ରସନ୍ନତା ଚାହିଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିକଟକୁ ଆସେ; ସୋମ, ବିଦ୍ୟୁତ ସହିତ ଚାପିଯାଇ ଧାରାରେ ବହିଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା ଜନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ।
ଏଷ ସ୍ଯ ସୋମଃ ପଵତେ ସହସ୍ରଜିଦ୍ଧିନ୍ଵାନୋ ଵାଚମିଷିରାମୁଷର୍ବୁଧମ୍ । ଇନ୍ଦୁଃ ସମୁଦ୍ରମୁଦିଯର୍ତି ଵାଯୁଭିରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହାର୍ଦି କଲଶେଷୁ ସୀଦତି
ଏହି ସୋମ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ହଜାର ଜିତି, ପ୍ରେରିତ ବାଣୀକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ନିର୍ବିକଳ୍ପକୁ ଜାଗାଇ; ଇନ୍ଦୁ ବାୟୁ ସହିତ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଠି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟରେ କଳଶରେ ବସିଛି।
ଅଭି ତ୍ଯଂ ଗାଵଃ ପଯସା ପଯୋଵୃଧଂ ସୋମଂ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ମତିଭିଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦମ୍ । ଧନଂଜଯଃ ପଵତେ କୃତ୍ଵ୍ଯୋ ରସୋ ଵିପ୍ରଃ କଵିଃ କାଵ୍ଯେନା ସ୍ଵର୍ଚନାଃ
ଅନେକ ଦୁଧ ଭରା ଗାଁ ଏହି ସୋମ, ଦୁଧର ପୋଷକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜଣା, ମନରେ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି; ଜିତିବା ରସ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ବିଦ୍ୱାନ, କବି, କବିତାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଚମକେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ସୁଷୁତଃ ପରି ସ୍ରଵାପାମୀଵା ଭଵତୁ ରକ୍ଷସା ସହ । ମା ତେ ରସସ୍ଯ ମତ୍ସତ ଦ୍ଵଯାଵିନୋ ଦ୍ରଵିଣସ୍ଵନ୍ତ ଇହ ସନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଭଲଭାବେ ଚାପିଯାଇଥିବା ସୋମ, ପରିଭ୍ରମଣ କର, ଅପମାନ ଦୂର କର, ରାକ୍ଷସମାନେ ପରାଜିତ କର; ଦ୍ୱିମୁଖୀମାନେ ତୁମର ରସ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁନି, ଉଦାର ଇନ୍ଦୁମାନେ ଏଠାରେ ରହନ୍ତୁ।
ଅସ୍ମାନ୍ସମର୍ଯେ ପଵମାନ ଚୋଦଯ ଦକ୍ଷୋ ଦେଵାନାମସି ହି ପ୍ରିଯୋ ମଦଃ । ଜହି ଶତ୍ରୂଁରଭ୍ଯା ଭନ୍ଦନାଯତଃ ପିବେନ୍ଦ୍ର ସୋମମଵ ନୋ ମୃଧୋ ଜହି
ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା, ଦେବମାନେ ପ୍ରିୟ ମଦ ତୁମେ; ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର କର, ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କର, ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଶତ୍ରୁ ନଷ୍ଟ କର।
ଅଦବ୍ଧ ଇନ୍ଦୋ ପଵସେ ମଦିନ୍ତମ ଆତ୍ମେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଵସି ଧାସିରୁତ୍ତମଃ । ଅଭି ସ୍ଵରନ୍ତି ବହଵୋ ମନୀଷିଣୋ ରାଜାନମସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ନିଂସତେ
ଅକ୍ଷତ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛ, ସବୁଠୁ ମଦମୟ; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ପ୍ରେରଣା ହେଉଛ; ଅନେକ ବୁଦ୍ଧିମାନେ ତୁମକୁ ଗାଉଛନ୍ତି, ରାଜା ଭାବେ ତୁମେ ଜଗତର ହୃଦୟରେ ବସିଛ।
ସହସ୍ରଣୀଥଃ ଶତଧାରୋ ଅଦ୍ଭୁତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୁଃ ପଵତେ କାମ୍ଯଂ ମଧୁ । ଜଯନ୍କ୍ଷେତ୍ରମଭ୍ଯର୍ଷା ଜଯନ୍ନପ ଉରୁଂ ନୋ ଗାତୁଂ କୃଣୁ ସୋମ ମୀଢ୍ଵଃ
ହଜାର ଝରଣା ଓ ଶତଧାରା ସହିତ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସୋମ ଚାହିଁଥିବା ମଧୁ ଭଳି ପବିତ୍ର ହେଉଛି। ବିଜୟ ହେଇ ଶେତ୍ରକୁ ଯାଉଛି, ବିଜୟ ହେଇ ଜଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଛି—ହେ ଦାନବୀ ସୋମ, ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଦାନ୍ଡ ଦିଅ।
କନିକ୍ରଦତ୍କଲଶେ ଗୋଭିରଜ୍ଯସେ ଵ୍ଯଵ୍ଯଯଂ ସମଯା ଵାରମର୍ଷସି । ମର୍ମୃଜ୍ଯମାନୋ ଅତ୍ଯୋ ନ ସାନସିରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମ ଜଠରେ ସମକ୍ଷରଃ
ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ସୋମ, ଦୁଧ ଦେଇ କଳଶରେ ଚାପି ହେଉଛି; ତୁମେ ଛାଣି ମାନେ ଅଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଦୂର କରୁଛ; ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ, ଯାତ୍ରାରୁ ମୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗଭାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛ।
ସ୍ଵାଦୁଃ ପଵସ୍ଵ ଦିଵ୍ଯାଯ ଜନ୍ମନେ ସ୍ଵାଦୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁହଵୀତୁନାମ୍ନେ । ସ୍ଵାଦୁର୍ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଵାଯଵେ ବୃହସ୍ପତଯେ ମଧୁମାଁ ଅଦାଭ୍ଯଃ
ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ସ୍ୱାଦୁ ଭାବରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଦାନ କରୁଥିବା ନାମ ପାଇଁ ସ୍ୱାଦୁ ହେଉ; ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ବାୟୁ ଓ ବୃହସ୍ପତି ପାଇଁ ସ୍ୱାଦୁ ଭାବରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ—ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ମଧୁ ଭରା ସୋମ।
ଅତ୍ଯଂ ମୃଜନ୍ତି କଲଶେ ଦଶ କ୍ଷିପଃ ପ୍ର ଵିପ୍ରାଣାଂ ମତଯୋ ଵାଚ ଈରତେ । ପଵମାନା ଅଭ୍ଯର୍ଷନ୍ତି ସୁଷ୍ଟୁତିମେନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଶନ୍ତି ମଦିରାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଳି କଳଶରେ ସୋମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି; ବିଦ୍ୱାନମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଶବ୍ଦ ଦେଇ ପ୍ରେରଣା କରେ; ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମମାନେ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଆସନ୍ତି—ମଦ ଭରା ସୋମମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ପଵମାନୋ ଅଭ୍ଯର୍ଷା ସୁଵୀର୍ଯମୁର୍ଵୀଂ ଗଵ୍ଯୂତିଂ ମହି ଶର୍ମ ସପ୍ରଥଃ । ମାକିର୍ନୋ ଅସ୍ଯ ପରିଷୂତିରୀଶତେନ୍ଦୋ ଜଯେମ ତ୍ଵଯା ଧନଂଧନମ୍
ପବିତ୍ର ହେଇ, ତୁମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ବିସ୍ତୃତ ଗୋଧନ ଭରା ଜାଗା, ବଡ଼ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଆଗେଇଯାଉଛ; ତାଙ୍କର ଆବରଣ ଆମକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ନାହିଁ—ହେ ସୋମ, ତୁମ ସହିତ ଆମେ ଧନ ଉପରେ ଧନ ଜିତିପାରିବା।
ଅଧି ଦ୍ଯାମସ୍ଥାଦ୍ଵୃଷଭୋ ଵିଚକ୍ଷଣୋଽରୂରୁଚଦ୍ଵି ଦିଵୋ ରୋଚନା କଵିଃ । ରାଜା ପଵିତ୍ରମତ୍ଯେତି ରୋରୁଵଦ୍ଦିଵଃ ପୀଯୂଷଂ ଦୁହତେ ନୃଚକ୍ଷସଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବଳଦ ଆକାଶକୁ ଉପରେ ଉଠିଛି; ଋଷି ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଚମକିଉଠିଛି; ରାଜା ଗର୍ଜନ କରି, ଛାଣି ମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରେ—ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅମୃତ ଦୁହନ୍ତି।
ଦିଵୋ ନାକେ ମଧୁଜିହ୍ଵା ଅସଶ୍ଚତୋ ଵେନା ଦୁହନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ଗିରିଷ୍ଠାମ୍ । ଅପ୍ସୁ ଦ୍ରପ୍ସଂ ଵାଵୃଧାନଂ ସମୁଦ୍ର ଆ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ମଧୁମନ୍ତଂ ପଵିତ୍ର ଆ
ଆକାଶର ଗୃହରେ, ମଧୁ ଭରା ଜିହ୍ବା ସହିତ, ଚମକୁଥିବା ଦେବମାନେ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ବଳଦକୁ ଦୁହନ୍ତି; ଜଳରେ, ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା ତିଆଁ, ସାଗରରେ, ନଦୀର ତରଙ୍ଗରୁ, ମଧୁ ଭରା ଛାଣି ମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ନାକେ ସୁପର୍ଣମୁପପପ୍ତିଵାଂସଂ ଗିରୋ ଵେନାନାମକୃପନ୍ତ ପୂର୍ଵୀଃ । ଶିଶୁଂ ରିହନ୍ତି ମତଯଃ ପନିପ୍ନତଂ ହିରଣ୍ଯଯଂ ଶକୁନଂ କ୍ଷାମଣି ସ୍ଥାମ୍
ଆକାଶରେ, ପ୍ରାଚୀନ ଗୀତମାନେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଗୃଧ୍ରକୁ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି; ଚିନ୍ତାମାନେ ସୁନା ଚିଡ଼ିଆ, ଶିଶୁ, ଚମକୁଥିବା ଏକା ଭୂମିରେ ଉଭା ଥିବାକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଅଧି ନାକେ ଅସ୍ଥାଦ୍ଵିଶ୍ଵା ରୂପା ପ୍ରତିଚକ୍ଷାଣୋ ଅସ୍ଯ । ଭାନୁଃ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା ଵ୍ଯଦ୍ଯୌତ୍ପ୍ରାରୂରୁଚଦ୍ରୋଦସୀ ମାତରା ଶୁଚିଃ
ଉପରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଆକାଶରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଇଛି, ସମସ୍ତ ରୂପ ଦେଖିପାରିଛି; ତାଙ୍କର ଆଲୋକ, ଶୁଦ୍ଧ ଚମକ ସହିତ, ଚମକିଉଠିଛି, ଶୁଦ୍ଧ ଏକା ଭୂମି ଓ ଆକାଶ—ଦୁଇ ମାତାକୁ ଉଜାଗର କରିଛି।
ପ୍ର ତ ଆଶଵଃ ପଵମାନ ଧୀଜଵୋ ମଦା ଅର୍ଷନ୍ତି ରଘୁଜା ଇଵ ତ୍ମନା । ଦିଵ୍ଯାଃ ସୁପର୍ଣା ମଧୁମନ୍ତ ଇନ୍ଦଵୋ ମଦିନ୍ତମାସଃ ପରି କୋଶମାସତେ
ତୁମର ତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ରବାହ, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତେଜ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଆଗେଇଯାଉଛି; ଦିବ୍ୟ, ମଧୁ ଭରା, ସବୁଠୁ ମଦ ଭରା ସୋମମାନେ କଳଶକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ତେ ମଦାସୋ ମଦିରାସ ଆଶଵୋଽସୃକ୍ଷତ ରଥ୍ଯାସୋ ଯଥା ପୃଥକ୍ । ଧେନୁର୍ନ ଵତ୍ସଂ ପଯସାଭି ଵଜ୍ରିଣମିନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦଵୋ ମଧୁମନ୍ତ ଊର୍ମଯଃ
ତୁମର ମଦ ଭରା, ମଦିରା ଭରା, ଦ୍ରୁତ ପ୍ରବାହମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଦାନ୍ଡରେ ଗଡ଼ିଯାଉଛି, ରଥ ଭଳି; ଗାଁ ଏକ ଦୁଧ ଦେଇ ଶିଶୁକୁ ଯେପରି, ମଧୁ ଭରା ସୋମ ତରଙ୍ଗମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ପାଇଁ ଦୁଧ ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।