ଆତ୍ମନ୍ଵନ୍ନଭୋ ଦୁହ୍ଯତେ ଘୃତଂ ପଯ ଋତସ୍ଯ ନାଭିରମୃତଂ ଵି ଜାଯତେ । ସମୀଚୀନାଃ ସୁଦାନଵଃ ପ୍ରୀଣନ୍ତି ତଂ ନରୋ ହିତମଵ ମେହନ୍ତି ପେରଵଃ
ଆକାଶରୁ ଦୁଧ ଓ ଘିଅ ଦୋହାଯାଉଛି; ସତ୍ୟର ନାଭିରେ ଅମୃତ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଏକତାରେ ଦାନଶୀଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି; ମିତ୍ରମନ୍ଦଳୀ ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅରାଵୀଦଂଶୁଃ ସଚମାନ ଊର୍ମିଣା ଦେଵାଵ୍ଯଂ ମନୁଷେ ପିନ୍ଵତି ତ୍ଵଚମ୍ । ଦଧାତି ଗର୍ଭମଦିତେରୁପସ୍ଥ ଆ ଯେନ ତୋକଂ ଚ ତନଯଂ ଚ ଧାମହେ
ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ତାରା ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଏକତା ହୁଏ; ଦେବତା ମଣିଷ ପାଇଁ ଚର୍ମକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ସେ ଅଦିତିର ଗର୍ଭରେ ଗର୍ଭ ରଖନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସନ୍ତାନ ଓ ବଂଶ ଲାଭ କରୁ।
ସହସ୍ରଧାରେଽଵ ତା ଅସଶ୍ଚତସ୍ତୃତୀଯେ ସନ୍ତୁ ରଜସି ପ୍ରଜାଵତୀଃ । ଚତସ୍ରୋ ନାଭୋ ନିହିତା ଅଵୋ ଦିଵୋ ହଵିର୍ଭରନ୍ତ୍ଯମୃତଂ ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ
ସହସ୍ର ଧାରାରେ, ସେମାନେ ସମେତେ ଚଳନ୍ତି; ତୃତୀୟ ଲୋକରେ ସେମାନେ ସଫଳ ହେଉନ୍ତୁ। ଚାରିଟି ନାଭି ଆକାଶରେ ରଖାଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ହବି ଓ ଅମୃତ ଘିଅ ବହିଯାଉଛି।
ଶ୍ଵେତଂ ରୂପଂ କୃଣୁତେ ଯତ୍ସିଷାସତି ସୋମୋ ମୀଢ୍ଵାଁ ଅସୁରୋ ଵେଦ ଭୂମନଃ । ଧିଯା ଶମୀ ସଚତେ ସେମଭି ପ୍ରଵଦ୍ଦିଵସ୍କଵନ୍ଧମଵ ଦର୍ଷଦୁଦ୍ରିଣମ୍
ସେ ଯେତେବେଳେ ଚାହେଁ, ଧଳା ରୂପ ତିଆରି କରନ୍ତି; ସୋମ, ଦାନଶୀଳ ଅସୁର, ପୃଥିବୀକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଚିନ୍ତାରେ ଶାଖା ସହିତ ଏକତା କରନ୍ତି, ସମନ୍ୱୟରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସେ ଦିବସର ବନ୍ଧନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି।
ଅଧ ଶ୍ଵେତଂ କଲଶଂ ଗୋଭିରକ୍ତଂ କାର୍ଷ୍ମନ୍ନା ଵାଜ୍ଯକ୍ରମୀତ୍ସସଵାନ୍ । ଆ ହିନ୍ଵିରେ ମନସା ଦେଵଯନ୍ତଃ କକ୍ଷୀଵତେ ଶତହିମାଯ ଗୋନାମ୍
ତାପରେ ଧଳା କଳଶ, ଗାଁ ଚିହ୍ନିତ, ଚାପିଯାଉଛି; ତୀବ୍ର ଓ ବିଜୟୀ ଚଳିଛି। ଭକ୍ତମାନେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, କକ୍ଷୀବାନ ପାଇଁ, ଶତଗୁଣ ଗୋଧନ ପାଇଁ।
ଅଦ୍ଭିଃ ସୋମ ପପୃଚାନସ୍ଯ ତେ ରସୋଽଵ୍ଯୋ ଵାରଂ ଵି ପଵମାନ ଧାଵତି । ସ ମୃଜ୍ଯମାନଃ କଵିଭିର୍ମଦିନ୍ତମ ସ୍ଵଦସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵମାନ ପୀତଯେ
ପାନୀୟ ଜଳରେ ମିଶି, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମର ରସ ଅବିରତ ଭାବେ ଛାଣି ଭିତରେ ବହୁଛି। କବିମାନେ ଯେଉଁଠି ଏହାକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେଠି ଏହା ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହେଉଛି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଏହାକୁ ମଧୁର କର, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ।
ଅଭି ପ୍ରିଯାଣି ପଵତେ ଚନୋହିତୋ ନାମାନି ଯହ୍ଵୋ ଅଧି ଯେଷୁ ଵର୍ଧତେ । ଆ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ବୃହତୋ ବୃହନ୍ନଧି ରଥଂ ଵିଷ୍ଵଞ୍ଚମରୁହଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ସେ, ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ନିପୁଣ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଯେଉଁ ନାମରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି। ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ରଥକୁ, ସେ ସବୁଦିଗରେ ଦେଖି, ଆରୋହଣ କରନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ଜିହ୍ଵା ପଵତେ ମଧୁ ପ୍ରିଯଂ ଵକ୍ତା ପତିର୍ଧିଯୋ ଅସ୍ଯା ଅଦାଭ୍ଯଃ । ଦଧାତି ପୁତ୍ରଃ ପିତ୍ରୋରପୀଚ୍ଯଂ ନାମ ତୃତୀଯମଧି ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ସତ୍ୟର ଜିହ୍ବା ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ମଧୁର ପ୍ରିୟ କଥା, ଅଦମ୍ୟ ଧାରଣାର ନାଥ। ପୁଅ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ନାମକୁ ଦିବାକର ତୃତୀୟ ଆଲୋକରେ ରଖେ।
ଅଵ ଦ୍ଯୁତାନଃ କଲଶାଁ ଅଚିକ୍ରଦନ୍ନୃଭିର୍ଯେମାନଃ କୋଶ ଆ ହିରଣ୍ଯଯେ । ଅଭୀମୃତସ୍ଯ ଦୋହନା ଅନୂଷତାଧି ତ୍ରିପୃଷ୍ଠ ଉଷସୋ ଵି ରାଜତି
ତଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଳଶମାନେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ସୁନାର କୋଷରେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି। ଅମୃତର ଦୁଧ ଦେଇବା ମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ତିନି ପିଠି ଉଷାରେ ସେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତୋ ମତିଭିଶ୍ଚନୋହିତଃ ପ୍ରରୋଚଯନ୍ରୋଦସୀ ମାତରା ଶୁଚିଃ । ରୋମାଣ୍ଯଵ୍ଯା ସମଯା ଵି ଧାଵତି ମଧୋର୍ଧାରା ପିନ୍ଵମାନା ଦିଵେଦିଵେ
ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଚାପି, ଚିନ୍ତାରେ ପବିତ୍ର, ସେ ନିପୁଣ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଭୂମି ଓ ଆକାଶ, ଦୁଇ ମାଆକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଝରିଥିବା କେଶ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଦୌଡ଼େ, ମଧୁର ଧାରା ପ୍ରତିଦିନ ବଢ଼ିଯାଏ।
ପରି ସୋମ ପ୍ର ଧନ୍ଵା ସ୍ଵସ୍ତଯେ ନୃଭିଃ ପୁନାନୋ ଅଭି ଵାସଯାଶିରମ୍ । ଯେ ତେ ମଦା ଆହନସୋ ଵିହାଯସସ୍ତେଭିରିନ୍ଦ୍ରଂ ଚୋଦଯ ଦାତଵେ ମଘମ୍
ହେ ସୋମ, ମଣିଷମାନେ ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଭଲ ହେବା ପାଇଁ ଭାଣ୍ଡକୁ ଘେରି ବହ। ତୁମର ସୁଗନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଢାକ। ତୁମ ଯେଉଁ ଶୀଘ୍ର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧନ ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।
ଧର୍ତା ଦିଵଃ ପଵତେ କୃତ୍ଵ୍ଯୋ ରସୋ ଦକ୍ଷୋ ଦେଵାନାମନୁମାଦ୍ଯୋ ନୃଭିଃ । ହରିଃ ସୃଜାନୋ ଅତ୍ଯୋ ନ ସତ୍ଵଭିର୍ଵୃଥା ପାଜାଂସି କୃଣୁତେ ନଦୀଷ୍ଵା
ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, କୌଶଳୀ ରସ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନେ ଯାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ହଳଦିଆ ସେ, ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଘୋଡ଼ା ପରି ଶକ୍ତିରେ, ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବ୍ୟର୍ଥ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶୂରୋ ନ ଧତ୍ତ ଆଯୁଧା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ ସ୍ଵଃ ସିଷାସନ୍ରଥିରୋ ଗଵିଷ୍ଟିଷୁ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମମୀରଯନ୍ନପସ୍ଯୁଭିରିନ୍ଦୁର୍ହିନ୍ଵାନୋ ଅଜ୍ଯତେ ମନୀଷିଭିଃ
ବୀର ପରି ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରେ, କୀର୍ତ୍ତି ପାଇବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥଚାଳକ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରଚାର କରି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚଳାନ୍ତି; ଚିନ୍ତାଶୀଳ ଦ୍ୱାରା ଚାପିଥିବା ଇନ୍ଦୁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମ ପଵମାନ ଊର୍ମିଣା ତଵିଷ୍ଯମାଣୋ ଜଠରେଷ୍ଵା ଵିଶ । ପ୍ର ଣଃ ପିନ୍ଵ ଵିଦ୍ଯୁଦଭ୍ରେଵ ରୋଦସୀ ଧିଯା ନ ଵାଜାଁ ଉପ ମାସି ଶଶ୍ଵତଃ
ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମର ତରଙ୍ଗରେ ଶକ୍ତି ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ଆମ ପାଇଁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ମେଘରେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଆର୍ଦ୍ର କର; ଚିନ୍ତାରେ ସଦା ଆମକୁ ଧନ ଆଣ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ରାଜା ପଵତେ ସ୍ଵର୍ଦୃଶ ଋତସ୍ଯ ଧୀତିମୃଷିଷାଳଵୀଵଶତ୍ । ଯଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯାସିରେଣ ମୃଜ୍ଯତେ ପିତା ମତୀନାମସମଷ୍ଟକାଵ୍ଯଃ
ସମସ୍ତଙ୍କର ରାଜା, ଆଲୋକ ଦେଖି, ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ଋଷିଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସତ୍ୟର ପ୍ରେରଣା ବାଛିଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଯିଏ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏ, ସେ ଚିନ୍ତାମାନଙ୍କର ପିତା, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜ୍ଞାନୀ।
ଵୃଷେଵ ଯୂଥା ପରି କୋଶମର୍ଷସ୍ଯପାମୁପସ୍ଥେ ଵୃଷଭଃ କନିକ୍ରଦତ୍ । ସ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵସେ ମତ୍ସରିନ୍ତମୋ ଯଥା ଜେଷାମ ସମିଥେ ତ୍ଵୋତଯଃ
ବଳିଅଁ ମଧ୍ୟରେ ବଳିଅଁ ପରି, ତୁମେ ଭାଣ୍ଡକୁ ଘେରି ଗର୍ଜନ କର, ଜଳର ଆଞ୍ଚଳରେ ବଳିଅଁ ହେଉଛ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ପବିତ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ଜିତିପାରିବା।
ଏଷ ପ୍ର କୋଶେ ମଧୁମାଁ ଅଚିକ୍ରଦଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋ ଵପୁଷୋ ଵପୁଷ୍ଟରଃ । ଅଭୀମୃତସ୍ଯ ସୁଦୁଘା ଘୃତଶ୍ଚୁତୋ ଵାଶ୍ରା ଅର୍ଷନ୍ତି ପଯସେଵ ଧେନଵଃ
ଏଠି ଭାଣ୍ଡରେ, ମଧୁର ସୋମ ଗର୍ଜନ କରୁଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଅମୃତର ଭଲ ଦୁଧ ଦେଇବା, ଘୃତ ଝରିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଦୁଧ ପାଇଁ ଗାଈ ପରି ଦୌଡ଼ିଆସନ୍ତି।
ସ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ ପଵତେ ଯଂ ଦିଵସ୍ପରି ଶ୍ଯେନୋ ମଥାଯଦିଷିତସ୍ତିରୋ ରଜଃ । ସ ମଧ୍ଵ ଆ ଯୁଵତେ ଵେଵିଜାନ ଇତ୍କୃଶାନୋରସ୍ତୁର୍ମନସାହ ବିଭ୍ଯୁଷା
ସେ ପୁରୁଣା, ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଶ୍ୟେନ ଆକାଶରୁ ଆଣିଥିଲେ, ମଥନକାରୀ ଚଳାଇଥିଲେ, ଆକାଶ ଅଟିକି। ସେ ମଧୁ ସହ ଯୁବକ ଭାବେ ଆସନ୍ତି, ମନରେ କମ୍ପିତ, କ୍ଷୀଣ, ଉତ୍ସୁକ ଦ୍ୱାରା ଚାପିଥିବା।
ତେ ନଃ ପୂର୍ଵାସ ଉପରାସ ଇନ୍ଦଵୋ ମହେ ଵାଜାଯ ଧନ୍ଵନ୍ତୁ ଗୋମତେ । ଈକ୍ଷେଣ୍ଯାସୋ ଅହ୍ଯୋ ନ ଚାରଵୋ ବ୍ରହ୍ମବ୍ରହ୍ମ ଯେ ଜୁଜୁଷୁର୍ହଵିର୍ହଵିଃ
ସେହି ପୁରୁଣା ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଇନ୍ଦୁମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଗୋଧାନ ପାଇଁ ବହୁନ୍ତୁ। ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଘୋଡ଼ା ପରି ତୀବ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ହବି ପରେ ହବି ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ନୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵନଵଦ୍ଵନୁଷ୍ଯତ ଇନ୍ଦୁଃ ସତ୍ରାଚା ମନସା ପୁରୁଷ୍ଟୁତଃ । ଇନସ୍ଯ ଯଃ ସଦନେ ଗର୍ଭମାଦଧେ ଗଵାମୁରୁବ୍ଜମଭ୍ଯର୍ଷତି ଵ୍ରଜମ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଇନ୍ଦୁ, ସଦା ଜିତିବା, ଆମ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ବହୁ ମନେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଯିଏ ସତ୍ତାର ଗୃହରେ ଗର୍ଭ ରଖିଥିଲେ, ସେ ଗାଈଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ଗୋଶାଳାକୁ ପ୍ରବାହିତ କରନ୍ତି।
ଚକ୍ରିର୍ଦିଵଃ ପଵତେ କୃତ୍ଵ୍ଯୋ ରସୋ ମହାଁ ଅଦବ୍ଧୋ ଵରୁଣୋ ହୁରୁଗ୍ଯତେ । ଅସାଵି ମିତ୍ରୋ ଵୃଜନେଷୁ ଯଜ୍ଞିଯୋଽତ୍ଯୋ ନ ଯୂଥେ ଵୃଷଯୁଃ କନିକ୍ରଦତ୍
ଆକାଶ ପାଇଁ କୌଶଳୀ ରସ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ବଡ଼, ଅଦମ୍ୟ, ବରୁଣ ଡାକାଯାଉଛନ୍ତି। ମିତ୍ର ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ, ବଳିଅଁ ମଧ୍ୟରେ ବଳିଅଁ ପରି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି।
ପ୍ର ରାଜା ଵାଚଂ ଜନଯନ୍ନସିଷ୍ଯଦଦପୋ ଵସାନୋ ଅଭି ଗା ଇଯକ୍ଷତି । ଗୃଭ୍ଣାତି ରିପ୍ରମଵିରସ୍ଯ ତାନ୍ଵା ଶୁଦ୍ଧୋ ଦେଵାନାମୁପ ଯାତି ନିଷ୍କୃତମ୍
ରାଜା, ବାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଉଠିଛନ୍ତି, ଜଳ ଧାରଣ କରି, ଗାଈମାନେ ପାଖକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ସେ ଶତ୍ରୁକୁ ଧରନ୍ତି, ଶତ୍ରୁତାର ବନ୍ଧନକୁ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ଏକତ୍ରିତ, ସେଠିକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପରି ଷିଚ୍ଯସେ ନୃଭିର୍ନୃଚକ୍ଷା ଊର୍ମିଃ କଵିରଜ୍ଯସେ ଵନେ । ପୂର୍ଵୀର୍ହି ତେ ସ୍ରୁତଯଃ ସନ୍ତି ଯାତଵେ ସହସ୍ରମଶ୍ଵା ହରଯଶ୍ଚମୂଷଦଃ
ହେ ସୋମ, ମଣିଷମାନେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଢାଳନ୍ତି, ତରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଛ, କବି, ତୁମେ କାଠରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛ। ତୁମର ଅନେକ ଧାରା ଯିବାକୁ ଅଛି, ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ତୁମର ହରି ଦଳକୁ ଆଣନ୍ତି।
ସମୁଦ୍ରିଯା ଅପ୍ସରସୋ ମନୀଷିଣମାସୀନା ଅନ୍ତରଭି ସୋମମକ୍ଷରନ୍ । ତା ଈଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ହର୍ମ୍ଯସ୍ଯ ସକ୍ଷଣିଂ ଯାଚନ୍ତେ ସୁମ୍ନଂ ପଵମାନମକ୍ଷିତମ୍
ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ବସିଥିବା ଦିବ୍ୟା ଅପ୍ସରାମାନେ, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ସୋମକୁ ମଧ୍ୟରେ ମୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସୋମକୁ ଘରର ଥାମ୍ବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଗେଇ ଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ପବିତ୍ର ଅବିନଶୀ ଦୟା ଆଶା କରିଛନ୍ତି।
ଗୋଜିନ୍ନଃ ସୋମୋ ରଥଜିଦ୍ଧିରଣ୍ଯଜିତ୍ସ୍ଵର୍ଜିଦବ୍ଜିତ୍ପଵତେ ସହସ୍ରଜିତ୍ । ଯଂ ଦେଵାସଶ୍ଚକ୍ରିରେ ପୀତଯେ ମଦଂ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଠଂ ଦ୍ରପ୍ସମରୁଣଂ ମଯୋଭୁଵମ୍
ଗୋ, ରଥ, ସୁନା, ଆଲୋକ, ଜଳ ଏବଂ ହଜାର ଜିତିଥିବା ସୋମ ପବିତ୍ର ହେଉଛି। ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାନ ପାଇଁ ରସ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଅତି ରସିକ ଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଭାବେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ଏତାନି ସୋମ ପଵମାନୋ ଅସ୍ମଯୁଃ ସତ୍ଯାନି କୃଣ୍ଵନ୍ଦ୍ରଵିଣାନ୍ଯର୍ଷସି । ଜହି ଶତ୍ରୁମନ୍ତିକେ ଦୂରକେ ଚ ଯ ଉର୍ଵୀଂ ଗଵ୍ଯୂତିମଭଯଂ ଚ ନସ୍କୃଧି
ଏହି ସତ୍ୟ ଧନ ଆମକୁ ଦେଉଛ, ପବିତ୍ର ସୋମ, ଆମକୁ ଧନ ଦେଉଛ। ଶତ୍ରୁ ନିକଟରେ କିମ୍ବା ଦୂରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦଳନ କର। ଆମକୁ ବିଶାଳ ଗୋଚର ଦିଅ ଏବଂ ନିର୍ଭୟତା ଦିଅ।
ଅଚୋଦସୋ ନୋ ଧନ୍ଵନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦଵଃ ପ୍ର ସୁଵାନାସୋ ବୃହଦ୍ଦିଵେଷୁ ହରଯଃ । ଵି ଚ ନଶନ୍ନ ଇଷୋ ଅରାତଯୋଽର୍ଯୋ ନଶନ୍ତ ସନିଷନ୍ତ ନୋ ଧିଯଃ
ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ରସବିନ୍ଦୁମାନେ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉନ୍ତୁ, ଚମକୁଥିବା ଗୁଡିକ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶ ପାଇଁ ଚାପି ଯାଉଛନ୍ତି। ଆମ ପାଇଁ ପୋଷଣର ଧାରା ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭାଗିଯାଉନ୍ତୁ, ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ଆମ ଭାବନା ପୂରଣ ହେଉ।
ପ୍ର ଣୋ ଧନ୍ଵନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦଵୋ ମଦଚ୍ଯୁତୋ ଧନା ଵା ଯେଭିରର୍ଵତୋ ଜୁନୀମସି । ତିରୋ ମର୍ତସ୍ଯ କସ୍ଯ ଚିତ୍ପରିହ୍ଵୃତିଂ ଵଯଂ ଧନାନି ଵିଶ୍ଵଧା ଭରେମହି
ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା ରସବିନ୍ଦୁମାନେ ଆମକୁ ଧନ ଦେଉନ୍ତୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୀବ୍ର ଘୋଡାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବା। କୌଣସି ମାନବର ଗୁପ୍ତତାକୁ ଆମେ ଅତିକ୍ରମ କରିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନ ଆମେ ଆଣିପାରିବା।
ଉତ ସ୍ଵସ୍ଯା ଅରାତ୍ଯା ଅରିର୍ହି ଷ ଉତାନ୍ଯସ୍ଯା ଅରାତ୍ଯା ଵୃକୋ ହି ଷଃ । ଧନ୍ଵନ୍ନ ତୃଷ୍ଣା ସମରୀତ ତାଁ ଅଭି ସୋମ ଜହି ପଵମାନ ଦୁରାଧ୍ଯଃ
ସେ ନିଜ ଶତ୍ରୁତାର ଶତ୍ରୁ, ଅନ୍ୟର ଶତ୍ରୁତାର ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ, କାରଣ ସେ ଏକ ନେମି। ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ତୁମେ ତୃଷ୍ଣାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଉନାହିଁ; ପବିତ୍ର ସୋମ, ଦୁର୍ଜୟ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କର।
ଦିଵି ତେ ନାଭା ପରମୋ ଯ ଆଦଦେ ପୃଥିଵ୍ଯାସ୍ତେ ରୁରୁହୁଃ ସାନଵି କ୍ଷିପଃ । ଅଦ୍ରଯସ୍ତ୍ଵା ବପ୍ସତି ଗୋରଧି ତ୍ଵଚ୍ଯପ୍ସୁ ତ୍ଵା ହସ୍ତୈର୍ଦୁଦୁହୁର୍ମନୀଷିଣଃ
ଆକାଶରେ ତୁମର ନାଭି, ତୁମେ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ନେଇଛ। ପୃଥିବୀର ଢାଳରେ ତୁମର ଅଙ୍କୁର ବଢିଛି। ପଥରମାନେ ଗୋର ଚମରା ଉପରେ ତୁମକୁ ଚାପିଛନ୍ତି; ଜଳରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ତୁମକୁ ଦୁହିଛନ୍ତି।