ପଵିତ୍ରଵନ୍ତଃ ପରି ଵାଚମାସତେ ପିତୈଷାଂ ପ୍ରତ୍ନୋ ଅଭି ରକ୍ଷତି ଵ୍ରତମ୍ । ମହଃ ସମୁଦ୍ରଂ ଵରୁଣସ୍ତିରୋ ଦଧେ ଧୀରା ଇଚ୍ଛେକୁର୍ଧରୁଣେଷ୍ଵାରଭମ୍
ପବିତ୍ର ଥିବାମାନେ ବାକ୍ୟକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି; ପିତାମାନଙ୍କ ପୁରୁଣା ଜଣେ ତାଙ୍କର ବ୍ରତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ବରୁଣ ମହା ସମୁଦ୍ରକୁ ଦୂରେ ରଖିଛନ୍ତି; ପ୍ରଜ୍ଞାବାନମାନେ ଆଦିରେ ମୂଳକୁ ଖୋଜିଥିଲେ।
ସହସ୍ରଧାରେଽଵ ତେ ସମସ୍ଵରନ୍ଦିଵୋ ନାକେ ମଧୁଜିହ୍ଵା ଅସଶ୍ଚତଃ । ଅସ୍ଯ ସ୍ପଶୋ ନ ନି ମିଷନ୍ତି ଭୂର୍ଣଯଃ ପଦେପଦେ ପାଶିନଃ ସନ୍ତି ସେତଵଃ
ସହସ୍ର ଧାରାରେ, ସେମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ଧ୍ୱନି କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଜିଭ ମଧୁର, ସମେତେ ଚଳନ୍ତି। ତାଙ୍କର କିରଣ ବିରତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଦା କ୍ରିୟାଶୀଳ; ପ୍ରତି ପଦକୁ ବାନ୍ଧନାକାରୀମାନେ ସୀମା ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।
* ପିତୁର୍ମାତୁରଧ୍ଯା ଯେ ସମସ୍ଵରନ୍ନୃଚା ଶୋଚନ୍ତଃ ସଂଦହନ୍ତୋ ଅଵ୍ରତାନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଵିଷ୍ଟାମପ ଧମନ୍ତି ମାଯଯା ତ୍ଵଚମସିକ୍ନୀଂ ଭୂମନୋ ଦିଵସ୍ପରି
ଯେମାନେ ପିତା ଓ ମାତା ଉପରେ ଧ୍ୱନି କରନ୍ତି, ଋଚାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ନୀତିହୀନଙ୍କୁ ଦହନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଚର୍ମକୁ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶରୁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ନାନ୍ମାନାଦଧ୍ଯା ଯେ ସମସ୍ଵରଞ୍ଛ୍ଲୋକଯନ୍ତ୍ରାସୋ ରଭସସ୍ଯ ମନ୍ତଵଃ । ଅପାନକ୍ଷାସୋ ବଧିରା ଅହାସତ ଋତସ୍ଯ ପନ୍ଥାଂ ନ ତରନ୍ତି ଦୁଷ୍କୃତଃ
ପୁରୁଣା ମାପରୁ ଯେମାନେ ଧ୍ୱନି କରନ୍ତି, ସ୍ତୁତିର ଯନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଉତ୍ସାହୀର ଚିନ୍ତା। ବୋଧହୀନ ଓ ଗୁଙ୍ଗା ମଣିଷ କହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଦୁଷ୍କର୍ମୀମାନେ ସତ୍ୟର ପଥକୁ ଅଟିକରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସହସ୍ରଧାରେ ଵିତତେ ପଵିତ୍ର ଆ ଵାଚଂ ପୁନନ୍ତି କଵଯୋ ମନୀଷିଣଃ । ରୁଦ୍ରାସ ଏଷାମିଷିରାସୋ ଅଦ୍ରୁହ ସ୍ପଶଃ ସ୍ଵଞ୍ଚଃ ସୁଦୃଶୋ ନୃଚକ୍ଷସଃ
ସହସ୍ର ଧାରାରେ, ପବିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତାରିତ, କବିମାନେ ବାକ୍ୟକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ମନେ। ଏମାନେ ରୁଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅକ୍ଷତ, କିରଣମୟ, ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ମଣିଷମାନେ ଭଲ ଦେଖିପାରନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ଗୋପା ନ ଦଭାଯ ସୁକ୍ରତୁସ୍ତ୍ରୀ ଷ ପଵିତ୍ରା ହୃଦ୍ଯନ୍ତରା ଦଧେ । ଵିଦ୍ଵାନ୍ସ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାଭି ପଶ୍ଯତ୍ଯଵାଜୁଷ୍ଟାନ୍ଵିଧ୍ଯତି କର୍ତେ ଅଵ୍ରତାନ୍
ସତ୍ୟର ରକ୍ଷକ, ଅକ୍ଷତ, ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ତିନିଟି ପବିତ୍ରତା ରଖିଛନ୍ତି। ଜଣେ ଜଣେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜାଣନ୍ତି; ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ କରନ୍ତି, ନୀତିହୀନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ତନ୍ତୁର୍ଵିତତଃ ପଵିତ୍ର ଆ ଜିହ୍ଵାଯା ଅଗ୍ରେ ଵରୁଣସ୍ଯ ମାଯଯା । ଧୀରାଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ସମିନକ୍ଷନ୍ତ ଆଶତାତ୍ରା କର୍ତମଵ ପଦାତ୍ଯପ୍ରଭୁଃ
ସତ୍ୟର ସୂତା ପବିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତାରିତ; ଜିଭର ଆଗରେ, ବରୁଣଙ୍କ ମାୟାରେ। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନମାନେ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି, ଆଶା କରିଛନ୍ତି; ସେଠାରେ କର୍ତ୍ତା ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ଅଦମ୍ୟ।
ଶିଶୁର୍ନ ଜାତୋଽଵ ଚକ୍ରଦଦ୍ଵନେ ସ୍ଵର୍ଯଦ୍ଵାଜ୍ଯରୁଷଃ ସିଷାସତି । ଦିଵୋ ରେତସା ସଚତେ ପଯୋଵୃଧା ତମୀମହେ ସୁମତୀ ଶର୍ମ ସପ୍ରଥଃ
ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଜଙ୍ଗଲ ପାଇଁ ଚକ୍ର ତିଆରି କଲା; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବିଜୟୀ ହେବାକୁ ଚାହେଁ। ସେ ଦିଗନ୍ତର ମଣ୍ଡରେ ମିଶି, ଦୁଧରେ ପୋଷିତ; ଆମେ ତାଙ୍କର କୃପା, ବିସ୍ତୃତ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଚାହୁଁ।
ଦିଵୋ ଯ ସ୍କମ୍ଭୋ ଧରୁଣଃ ସ୍ଵାତତ ଆପୂର୍ଣୋ ଅଂଶୁଃ ପର୍ଯେତି ଵିଶ୍ଵତଃ । ସେମେ ମହୀ ରୋଦସୀ ଯକ୍ଷଦାଵୃତା ସମୀଚୀନେ ଦାଧାର ସମିଷଃ କଵିଃ
ଆକାଶର ଖୁଟି, ଆଧାର, ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି; ପୂର୍ଣ୍ଣ ତାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚଳିଛି। ମହା କବି ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଏକାତ୍ମ କରିଛନ୍ତି, ଏହାକୁ ଏକତାରେ ଧରିଛନ୍ତି।
ମହି ପ୍ସରଃ ସୁକୃତଂ ସୋମ୍ଯଂ ମଧୂର୍ଵୀ ଗଵ୍ଯୂତିରଦିତେରୃତଂ ଯତେ । ଈଶେ ଯୋ ଵୃଷ୍ଟେରିତ ଉସ୍ରିଯୋ ଵୃଷାପାଂ ନେତା ଯ ଇତଊତିରୃଗ୍ମିଯଃ
ବଡ଼ ପ୍ରବାହ, ସୁନିପୁଣ ଭାବେ ତିଆରି, ସୋମର ମଧୁ; ଗାଁର ଚରାଗାହ, ଅଦିତିର ସତ୍ୟ, ଅନ୍ୱେଷଣ କରାଯାଉଛି। ସେ ବର୍ଷାର ଅଧିପତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବଳିଷ୍ଠମାନେର ନେତା, ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା।
ଆତ୍ମନ୍ଵନ୍ନଭୋ ଦୁହ୍ଯତେ ଘୃତଂ ପଯ ଋତସ୍ଯ ନାଭିରମୃତଂ ଵି ଜାଯତେ । ସମୀଚୀନାଃ ସୁଦାନଵଃ ପ୍ରୀଣନ୍ତି ତଂ ନରୋ ହିତମଵ ମେହନ୍ତି ପେରଵଃ
ଆକାଶରୁ ଦୁଧ ଓ ଘିଅ ଦୋହାଯାଉଛି; ସତ୍ୟର ନାଭିରେ ଅମୃତ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଏକତାରେ ଦାନଶୀଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି; ମିତ୍ରମନ୍ଦଳୀ ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅରାଵୀଦଂଶୁଃ ସଚମାନ ଊର୍ମିଣା ଦେଵାଵ୍ଯଂ ମନୁଷେ ପିନ୍ଵତି ତ୍ଵଚମ୍ । ଦଧାତି ଗର୍ଭମଦିତେରୁପସ୍ଥ ଆ ଯେନ ତୋକଂ ଚ ତନଯଂ ଚ ଧାମହେ
ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ତାରା ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଏକତା ହୁଏ; ଦେବତା ମଣିଷ ପାଇଁ ଚର୍ମକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ସେ ଅଦିତିର ଗର୍ଭରେ ଗର୍ଭ ରଖନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସନ୍ତାନ ଓ ବଂଶ ଲାଭ କରୁ।
ସହସ୍ରଧାରେଽଵ ତା ଅସଶ୍ଚତସ୍ତୃତୀଯେ ସନ୍ତୁ ରଜସି ପ୍ରଜାଵତୀଃ । ଚତସ୍ରୋ ନାଭୋ ନିହିତା ଅଵୋ ଦିଵୋ ହଵିର୍ଭରନ୍ତ୍ଯମୃତଂ ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ
ସହସ୍ର ଧାରାରେ, ସେମାନେ ସମେତେ ଚଳନ୍ତି; ତୃତୀୟ ଲୋକରେ ସେମାନେ ସଫଳ ହେଉନ୍ତୁ। ଚାରିଟି ନାଭି ଆକାଶରେ ରଖାଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ହବି ଓ ଅମୃତ ଘିଅ ବହିଯାଉଛି।
ଶ୍ଵେତଂ ରୂପଂ କୃଣୁତେ ଯତ୍ସିଷାସତି ସୋମୋ ମୀଢ୍ଵାଁ ଅସୁରୋ ଵେଦ ଭୂମନଃ । ଧିଯା ଶମୀ ସଚତେ ସେମଭି ପ୍ରଵଦ୍ଦିଵସ୍କଵନ୍ଧମଵ ଦର୍ଷଦୁଦ୍ରିଣମ୍
ସେ ଯେତେବେଳେ ଚାହେଁ, ଧଳା ରୂପ ତିଆରି କରନ୍ତି; ସୋମ, ଦାନଶୀଳ ଅସୁର, ପୃଥିବୀକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଚିନ୍ତାରେ ଶାଖା ସହିତ ଏକତା କରନ୍ତି, ସମନ୍ୱୟରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସେ ଦିବସର ବନ୍ଧନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି।
ଅଧ ଶ୍ଵେତଂ କଲଶଂ ଗୋଭିରକ୍ତଂ କାର୍ଷ୍ମନ୍ନା ଵାଜ୍ଯକ୍ରମୀତ୍ସସଵାନ୍ । ଆ ହିନ୍ଵିରେ ମନସା ଦେଵଯନ୍ତଃ କକ୍ଷୀଵତେ ଶତହିମାଯ ଗୋନାମ୍
ତାପରେ ଧଳା କଳଶ, ଗାଁ ଚିହ୍ନିତ, ଚାପିଯାଉଛି; ତୀବ୍ର ଓ ବିଜୟୀ ଚଳିଛି। ଭକ୍ତମାନେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, କକ୍ଷୀବାନ ପାଇଁ, ଶତଗୁଣ ଗୋଧନ ପାଇଁ।
ଅଦ୍ଭିଃ ସୋମ ପପୃଚାନସ୍ଯ ତେ ରସୋଽଵ୍ଯୋ ଵାରଂ ଵି ପଵମାନ ଧାଵତି । ସ ମୃଜ୍ଯମାନଃ କଵିଭିର୍ମଦିନ୍ତମ ସ୍ଵଦସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵମାନ ପୀତଯେ
ପାନୀୟ ଜଳରେ ମିଶି, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମର ରସ ଅବିରତ ଭାବେ ଛାଣି ଭିତରେ ବହୁଛି। କବିମାନେ ଯେଉଁଠି ଏହାକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେଠି ଏହା ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହେଉଛି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଏହାକୁ ମଧୁର କର, ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ।
ଅଭି ପ୍ରିଯାଣି ପଵତେ ଚନୋହିତୋ ନାମାନି ଯହ୍ଵୋ ଅଧି ଯେଷୁ ଵର୍ଧତେ । ଆ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ବୃହତୋ ବୃହନ୍ନଧି ରଥଂ ଵିଷ୍ଵଞ୍ଚମରୁହଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ସେ, ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ନିପୁଣ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଯେଉଁ ନାମରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି। ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ରଥକୁ, ସେ ସବୁଦିଗରେ ଦେଖି, ଆରୋହଣ କରନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ଜିହ୍ଵା ପଵତେ ମଧୁ ପ୍ରିଯଂ ଵକ୍ତା ପତିର୍ଧିଯୋ ଅସ୍ଯା ଅଦାଭ୍ଯଃ । ଦଧାତି ପୁତ୍ରଃ ପିତ୍ରୋରପୀଚ୍ଯଂ ନାମ ତୃତୀଯମଧି ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ସତ୍ୟର ଜିହ୍ବା ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ମଧୁର ପ୍ରିୟ କଥା, ଅଦମ୍ୟ ଧାରଣାର ନାଥ। ପୁଅ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ନାମକୁ ଦିବାକର ତୃତୀୟ ଆଲୋକରେ ରଖେ।
ଅଵ ଦ୍ଯୁତାନଃ କଲଶାଁ ଅଚିକ୍ରଦନ୍ନୃଭିର୍ଯେମାନଃ କୋଶ ଆ ହିରଣ୍ଯଯେ । ଅଭୀମୃତସ୍ଯ ଦୋହନା ଅନୂଷତାଧି ତ୍ରିପୃଷ୍ଠ ଉଷସୋ ଵି ରାଜତି
ତଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଳଶମାନେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ସୁନାର କୋଷରେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି। ଅମୃତର ଦୁଧ ଦେଇବା ମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ତିନି ପିଠି ଉଷାରେ ସେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତୋ ମତିଭିଶ୍ଚନୋହିତଃ ପ୍ରରୋଚଯନ୍ରୋଦସୀ ମାତରା ଶୁଚିଃ । ରୋମାଣ୍ଯଵ୍ଯା ସମଯା ଵି ଧାଵତି ମଧୋର୍ଧାରା ପିନ୍ଵମାନା ଦିଵେଦିଵେ
ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଚାପି, ଚିନ୍ତାରେ ପବିତ୍ର, ସେ ନିପୁଣ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଭୂମି ଓ ଆକାଶ, ଦୁଇ ମାଆକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଝରିଥିବା କେଶ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଦୌଡ଼େ, ମଧୁର ଧାରା ପ୍ରତିଦିନ ବଢ଼ିଯାଏ।
ପରି ସୋମ ପ୍ର ଧନ୍ଵା ସ୍ଵସ୍ତଯେ ନୃଭିଃ ପୁନାନୋ ଅଭି ଵାସଯାଶିରମ୍ । ଯେ ତେ ମଦା ଆହନସୋ ଵିହାଯସସ୍ତେଭିରିନ୍ଦ୍ରଂ ଚୋଦଯ ଦାତଵେ ମଘମ୍
ହେ ସୋମ, ମଣିଷମାନେ ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଭଲ ହେବା ପାଇଁ ଭାଣ୍ଡକୁ ଘେରି ବହ। ତୁମର ସୁଗନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଢାକ। ତୁମ ଯେଉଁ ଶୀଘ୍ର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧନ ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।
ଧର୍ତା ଦିଵଃ ପଵତେ କୃତ୍ଵ୍ଯୋ ରସୋ ଦକ୍ଷୋ ଦେଵାନାମନୁମାଦ୍ଯୋ ନୃଭିଃ । ହରିଃ ସୃଜାନୋ ଅତ୍ଯୋ ନ ସତ୍ଵଭିର୍ଵୃଥା ପାଜାଂସି କୃଣୁତେ ନଦୀଷ୍ଵା
ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, କୌଶଳୀ ରସ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନେ ଯାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ହଳଦିଆ ସେ, ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଘୋଡ଼ା ପରି ଶକ୍ତିରେ, ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବ୍ୟର୍ଥ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶୂରୋ ନ ଧତ୍ତ ଆଯୁଧା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ ସ୍ଵଃ ସିଷାସନ୍ରଥିରୋ ଗଵିଷ୍ଟିଷୁ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମମୀରଯନ୍ନପସ୍ଯୁଭିରିନ୍ଦୁର୍ହିନ୍ଵାନୋ ଅଜ୍ଯତେ ମନୀଷିଭିଃ
ବୀର ପରି ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରେ, କୀର୍ତ୍ତି ପାଇବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥଚାଳକ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରଚାର କରି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚଳାନ୍ତି; ଚିନ୍ତାଶୀଳ ଦ୍ୱାରା ଚାପିଥିବା ଇନ୍ଦୁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମ ପଵମାନ ଊର୍ମିଣା ତଵିଷ୍ଯମାଣୋ ଜଠରେଷ୍ଵା ଵିଶ । ପ୍ର ଣଃ ପିନ୍ଵ ଵିଦ୍ଯୁଦଭ୍ରେଵ ରୋଦସୀ ଧିଯା ନ ଵାଜାଁ ଉପ ମାସି ଶଶ୍ଵତଃ
ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମର ତରଙ୍ଗରେ ଶକ୍ତି ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ଆମ ପାଇଁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ମେଘରେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଆର୍ଦ୍ର କର; ଚିନ୍ତାରେ ସଦା ଆମକୁ ଧନ ଆଣ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ରାଜା ପଵତେ ସ୍ଵର୍ଦୃଶ ଋତସ୍ଯ ଧୀତିମୃଷିଷାଳଵୀଵଶତ୍ । ଯଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯାସିରେଣ ମୃଜ୍ଯତେ ପିତା ମତୀନାମସମଷ୍ଟକାଵ୍ଯଃ
ସମସ୍ତଙ୍କର ରାଜା, ଆଲୋକ ଦେଖି, ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ଋଷିଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସତ୍ୟର ପ୍ରେରଣା ବାଛିଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଯିଏ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏ, ସେ ଚିନ୍ତାମାନଙ୍କର ପିତା, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜ୍ଞାନୀ।
ଵୃଷେଵ ଯୂଥା ପରି କୋଶମର୍ଷସ୍ଯପାମୁପସ୍ଥେ ଵୃଷଭଃ କନିକ୍ରଦତ୍ । ସ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵସେ ମତ୍ସରିନ୍ତମୋ ଯଥା ଜେଷାମ ସମିଥେ ତ୍ଵୋତଯଃ
ବଳିଅଁ ମଧ୍ୟରେ ବଳିଅଁ ପରି, ତୁମେ ଭାଣ୍ଡକୁ ଘେରି ଗର୍ଜନ କର, ଜଳର ଆଞ୍ଚଳରେ ବଳିଅଁ ହେଉଛ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ପବିତ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ଜିତିପାରିବା।
ଏଷ ପ୍ର କୋଶେ ମଧୁମାଁ ଅଚିକ୍ରଦଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋ ଵପୁଷୋ ଵପୁଷ୍ଟରଃ । ଅଭୀମୃତସ୍ଯ ସୁଦୁଘା ଘୃତଶ୍ଚୁତୋ ଵାଶ୍ରା ଅର୍ଷନ୍ତି ପଯସେଵ ଧେନଵଃ
ଏଠି ଭାଣ୍ଡରେ, ମଧୁର ସୋମ ଗର୍ଜନ କରୁଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଅମୃତର ଭଲ ଦୁଧ ଦେଇବା, ଘୃତ ଝରିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଦୁଧ ପାଇଁ ଗାଈ ପରି ଦୌଡ଼ିଆସନ୍ତି।
ସ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ ପଵତେ ଯଂ ଦିଵସ୍ପରି ଶ୍ଯେନୋ ମଥାଯଦିଷିତସ୍ତିରୋ ରଜଃ । ସ ମଧ୍ଵ ଆ ଯୁଵତେ ଵେଵିଜାନ ଇତ୍କୃଶାନୋରସ୍ତୁର୍ମନସାହ ବିଭ୍ଯୁଷା
ସେ ପୁରୁଣା, ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଶ୍ୟେନ ଆକାଶରୁ ଆଣିଥିଲେ, ମଥନକାରୀ ଚଳାଇଥିଲେ, ଆକାଶ ଅଟିକି। ସେ ମଧୁ ସହ ଯୁବକ ଭାବେ ଆସନ୍ତି, ମନରେ କମ୍ପିତ, କ୍ଷୀଣ, ଉତ୍ସୁକ ଦ୍ୱାରା ଚାପିଥିବା।
ତେ ନଃ ପୂର୍ଵାସ ଉପରାସ ଇନ୍ଦଵୋ ମହେ ଵାଜାଯ ଧନ୍ଵନ୍ତୁ ଗୋମତେ । ଈକ୍ଷେଣ୍ଯାସୋ ଅହ୍ଯୋ ନ ଚାରଵୋ ବ୍ରହ୍ମବ୍ରହ୍ମ ଯେ ଜୁଜୁଷୁର୍ହଵିର୍ହଵିଃ
ସେହି ପୁରୁଣା ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଇନ୍ଦୁମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଗୋଧାନ ପାଇଁ ବହୁନ୍ତୁ। ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଘୋଡ଼ା ପରି ତୀବ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ହବି ପରେ ହବି ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ନୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵନଵଦ୍ଵନୁଷ୍ଯତ ଇନ୍ଦୁଃ ସତ୍ରାଚା ମନସା ପୁରୁଷ୍ଟୁତଃ । ଇନସ୍ଯ ଯଃ ସଦନେ ଗର୍ଭମାଦଧେ ଗଵାମୁରୁବ୍ଜମଭ୍ଯର୍ଷତି ଵ୍ରଜମ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଇନ୍ଦୁ, ସଦା ଜିତିବା, ଆମ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ବହୁ ମନେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଯିଏ ସତ୍ତାର ଗୃହରେ ଗର୍ଭ ରଖିଥିଲେ, ସେ ଗାଈଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ଗୋଶାଳାକୁ ପ୍ରବାହିତ କରନ୍ତି।