ତ୍ରିରସ୍ମୈ ସପ୍ତ ଧେନଵୋ ଦୁଦୁହ୍ରେ ସତ୍ଯାମାଶିରଂ ପୂର୍ଵ୍ଯେ ଵ୍ଯୋମନି । ଚତ୍ଵାର୍ଯନ୍ଯା ଭୁଵନାନି ନିର୍ଣିଜେ ଚାରୂଣି ଚକ୍ରେ ଯଦୃତୈରଵର୍ଧତ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଥର ସାତଟି ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଇଛି, ପୁରୁଣା ଆକାଶରେ ସତ୍ୟ ପୋଷଣ ମିଳିଛି। ଚାରିଟି ଅନ୍ୟ ଲୋକ ସେ ପବିତ୍ର କରିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସୁନ୍ଦର କରି, ନୀତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି।
ସ ଭିକ୍ଷମାଣୋ ଅମୃତସ୍ଯ ଚାରୁଣ ଉଭେ ଦ୍ଯାଵା କାଵ୍ଯେନା ଵି ଶଶ୍ରଥେ । ତେଜିଷ୍ଠା ଅପୋ ମଂହନା ପରି ଵ୍ଯତ ଯଦୀ ଦେଵସ୍ଯ ଶ୍ରଵସା ସଦୋ ଵିଦୁଃ
ସେ ମଧୁର ଅମୃତ ଚାହିଁ, ଦୁଇଟି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଜ୍ଞାନରେ ବିସ୍ତାରିତ କରିଛି। ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଳ, ମହତ୍ତ୍ୱରେ ପ୍ରସାରିତ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦେବଙ୍କ ମହିମାରେ ଆସନ ଜାଣିଥିଲେ।
ତେ ଅସ୍ଯ ସନ୍ତୁ କେତଵୋଽମୃତ୍ଯଵୋଽଦାଭ୍ଯାସୋ ଜନୁଷୀ ଉଭେ ଅନୁ । ଯେଭିର୍ନୃମ୍ଣା ଚ ଦେଵ୍ଯା ଚ ପୁନତ ଆଦିଦ୍ରାଜାନଂ ମନନା ଅଗୃଭ୍ଣତ
ଏହିଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ହେଉ, ଅମର ଓ ଅଜୟ, ଦୁଇ ଜନ୍ମକୁ ଅନୁସରି। ଏହା ସହିତ, ଶକ୍ତି ଓ ଦେବୀ ଶକ୍ତି ପବିତ୍ର କରନ୍ତି; ତାପରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ରାଜାକୁ ମନରେ ଧରିଥିଲେ।
ସ ମୃଜ୍ଯମାନୋ ଦଶଭିଃ ସୁକର୍ମଭିଃ ପ୍ର ମଧ୍ଯମାସୁ ମାତୃଷୁ ପ୍ରମେ ସଚା । ଵ୍ରତାନି ପାନୋ ଅମୃତସ୍ଯ ଚାରୁଣ ଉଭେ ନୃଚକ୍ଷା ଅନୁ ପଶ୍ଯତେ ଵିଶୌ
ଦଶଜଣ କୁଶଳ କର୍ମୀ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସେ, ମାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗ ଦେଉଛି। ମଧୁର ଅମୃତ ପାଇଁ ପାନ କରି, ସେ ଦୁଇ ଜନ୍ଗତକୁ ମଣିଷ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖେ।
ସ ମର୍ମୃଜାନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଯ ଧାଯସ ଓଭେ ଅନ୍ତା ରୋଦସୀ ହର୍ଷତେ ହିତଃ । ଵୃଷା ଶୁଷ୍ମେଣ ବାଧତେ ଵି ଦୁର୍ମତୀରାଦେଦିଶାନଃ ଶର୍ଯହେଵ ଶୁରୁଧଃ
ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସେ ଦୁଇ ଆକାଶର ଶେଷରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଭଲ ଭାବରେ ବସିଥାଏ। ବଳିଯୁକ୍ତ ବୃଷ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂର କରେ, ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଭଳି ସଚେତନ ରହେ।
ସ ମାତରା ନ ଦଦୃଶାନ ଉସ୍ରିଯୋ ନାନଦଦେତି ମରୁତାମିଵ ସ୍ଵନଃ । ଜାନନ୍ନୃତଂ ପ୍ରଥମଂ ଯତ୍ସ୍ଵର୍ଣରଂ ପ୍ରଶସ୍ତଯେ କମଵୃଣୀତ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଉଠିବା ଉସ୍ରି ଛୁଆ ଭଳି, ମାଆମାନେ ଦେଖିନଥିବା, ଗର୍ଜନ କରେ, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ମରୁତମାନେ ଭଳି। ପ୍ରଥମ ସତ୍ୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାଣି, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ବାଛନ୍ତି।
ରୁଵତି ଭୀମୋ ଵୃଷଭସ୍ତଵିଷ୍ଯଯା ଶୃଙ୍ଗେ ଶିଶାନୋ ହରିଣୀ ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ଆ ଯୋନିଂ ସୋମଃ ସୁକୃତଂ ନି ଷୀଦତି ଗଵ୍ଯଯୀ ତ୍ଵଗ୍ଭଵତି ନିର୍ଣିଗଵ୍ଯଯୀ
ଭୟଙ୍କର ବୃଷ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ଜନ କରେ, ଶିଙ୍ଗକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରେ, ହଳଦିଆ ଓ ଚତୁର ଅଟୁଟ ରହେ। ସୋମ ଭଲ ତିଆରି ଗର୍ଭରେ ବସିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଗାଈର ଭଳି ହୁଏ, ଗାଈ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଶୁଚିଃ ପୁନାନସ୍ତନ୍ଵମରେପସମଵ୍ଯେ ହରିର୍ନ୍ଯଧାଵିଷ୍ଟ ସାନଵି । ଜୁଷ୍ଟୋ ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଵାଯଵେ ତ୍ରିଧାତୁ ମଧୁ କ୍ରିଯତେ ସୁକର୍ମଭିଃ
ପବିତ୍ର ଓ ଦୋଷରହିତ ଦେହ ନେଇ, ହଳଦିଆ ସୋମ ଶିଖରରେ ବସିଛି। ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ବାୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ତିନି ପ୍ରକାର ମଧୁ କୁଶଳ କର୍ମରେ ତିଆରି ହୁଏ।
ପଵସ୍ଵ ସୋମ ଦେଵଵୀତଯେ ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହାର୍ଦି ସୋମଧାନମା ଵିଶ । ପୁରା ନୋ ବାଧାଦ୍ଦୁରିତାତି ପାରଯ କ୍ଷେତ୍ରଵିଦ୍ଧି ଦିଶ ଆହା ଵିପୃଚ୍ଛତେ
ହେ ସୋମ, ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ, ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟ ପାଇଁ, ସୋମପାନୀକୁ ପବିତ୍ର କର। ପୂର୍ବ ଦୁଃଖରୁ ଆମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରା, ବାଧା ଦୂର କର, ଆମକୁ କ୍ଷେତ୍ର ଦେଖା, ପ୍ରଶ୍ନକାରୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେ।
ହିତୋ ନ ସପ୍ତିରଭି ଵାଜମର୍ଷେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେନ୍ଦୋ ଜଠରମା ପଵସ୍ଵ । ନାଵା ନ ସିନ୍ଧୁମତି ପର୍ଷି ଵିଦ୍ଵାଞ୍ଛୂରୋ ନ ଯୁଧ୍ଯନ୍ନଵ ନୋ ନିଦ ସ୍ପଃ
ଯେପରି ଯୁତ ଘୋଡ଼ା ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜଠରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର। ଯେପରି ନୌକା ନଦୀକୁ ଅଟକାଇ ସମୁଦ୍ର ଅପାର କରେ, ସେପରି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼; ଯେପରି ବୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା କରେ, ସେପରି ଆମକୁ ଅରକ୍ଷିତ ଛାଡ଼ି ଯିଅନାହିଁ।
ଆ ଦକ୍ଷିଣା ସୃଜ୍ଯତେ ଶୁଷ୍ମ୍ଯାସଦଂ ଵେତି ଦ୍ରୁହୋ ରକ୍ଷସଃ ପାତି ଜାଗୃଵିଃ । ହରିରୋପଶଂ କୃଣୁତେ ନଭସ୍ପଯ ଉପସ୍ତିରେ ଚମ୍ଵୋର୍ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଣିଜେ
ସେ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଗକୁ ଛାଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସଚେତନ, ଶତ୍ରୁ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି। ସେ ହଳଦିଆ ରସୀ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଆକାଶକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଓ ଯଜ୍ଞର ପବିତ୍ର କୁଶ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ପ୍ରେସିଂ ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ତିଆରି କରନ୍ତି।
ପ୍ର କୃଷ୍ଟିହେଵ ଶୂଷ ଏତି ରୋରୁଵଦସୁର୍ଯଂ ଵର୍ଣଂ ନି ରିଣୀତେ ଅସ୍ଯ ତମ୍ । ଜହାତି ଵଵ୍ରିଂ ପିତୁରେତି ନିଷ୍କୃତମୁପପ୍ରୁତଂ କୃଣୁତେ ନିର୍ଣିଜଂ ତନା
ସେ ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀର ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ଗର୍ଜନ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କର ଆବରଣ ଛାଡ଼ି, ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାନ୍ତି, ଓ ନିଜ ଦେହରେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।
ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ ପଵତେ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋର୍ଵୃଷାଯତେ ନଭସା ଵେପତେ ମତୀ । ସ ମୋଦତେ ନସତେ ସାଧତେ ଗିରା ନେନିକ୍ତେ ଅପ୍ସୁ ଯଜତେ ପରୀମଣି
ପାଥରରେ ଚାପି ତାଙ୍କୁ ହାତରେ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି, ମନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନିରେ ଆକାଶରେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ବସିଥାନ୍ତି, ମନ୍ତ୍ରରେ ଉନ୍ନତି କରନ୍ତି; ଜଳରେ ଶୋଭିତ, ବିସ୍ତୃତିରେ ପୂଜିତ।
ପରି ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ସହସଃ ପର୍ଵତାଵୃଧଂ ମଧ୍ଵଃ ସିଞ୍ଚନ୍ତି ହର୍ମ୍ଯସ୍ଯ ସକ୍ଷଣିମ୍ । ଆ ଯସ୍ମିନ୍ଗାଵଃ ସୁହୁତାଦ ଊଧନି ମୂର୍ଧଞ୍ଛ୍ରୀଣନ୍ତ୍ଯଗ୍ରିଯଂ ଵରୀମଭିଃ
ତେଜସ୍ୱୀ, ପର୍ବତରେ ପୋଷିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଘରର ମୁଖ୍ୟ ଖୁଟିରେ ମଧୁ ଢାଳାଯାଏ। ଯେଉଁଠି ଗାଈମାନେ, ଭଲ ଭାବେ ଡାକାଯାଇ, ତାଙ୍କର ଉଧରେ, ସେଠି ଆଗ୍ରଗାମୀ ମୁଣ୍ଡକୁ ତାଙ୍କର ଚାଲିରେ ଛୁଅନ୍ତି।
ସମୀ ରଥଂ ନ ଭୁରିଜୋରହେଷତ ଦଶ ସ୍ଵସାରୋ ଅଦିତେରୁପସ୍ଥ ଆ । ଜିଗାଦୁପ ଜ୍ରଯତି ଗୋରପୀଚ୍ଯଂ ପଦଂ ଯଦସ୍ଯ ମତୁଥା ଅଜୀଜନନ୍
ଦଶ ଭଉଣୀ ଏକାଠି ରଥ ପରି ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଅଦିତିଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ। ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ଗାଈର ଲୁଚା ଚାଲି ଖୋଜନ୍ତି, ଯେଉଁ ପଥ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦକ୍ଷତାରେ ତିଆରି ହୋଇଛି।
ଶ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିଂ ସଦନଂ ଧିଯା କୃତଂ ହିରଣ୍ଯଯମାସଦଂ ଦେଵ ଏଷତି । ଏ ରିଣନ୍ତି ବର୍ହିଷି ପ୍ରିଯଂ ଗିରାଶ୍ଵୋ ନ ଦେଵାଁ ଅପ୍ଯେତି ଯଜ୍ଞିଯଃ
ଗରୁଡ଼ ପରି ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ, ଚିନ୍ତାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନ, ସୁନାର ଆସନ ଖୋଜନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଦେବତା ବସନ୍ତି। ସେଠି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟକୁ ତ୍ରଣାରେ ଖୋଜନ୍ତି; ଘୋଡ଼ା ପରି ପୂଜ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାନ୍ତି।
ପରା ଵ୍ଯକ୍ତୋ ଅରୁଷୋ ଦିଵଃ କଵିର୍ଵୃଷା ତ୍ରିପୃଷ୍ଠୋ ଅନଵିଷ୍ଟ ଗା ଅଭି । ସହସ୍ରଣୀତିର୍ଯତିଃ ପରାଯତୀ ରେଭୋ ନ ପୂର୍ଵୀରୁଷସୋ ଵି ରାଜତି
ତେଜସ୍ୱୀ, ରକ୍ତିମ, ଆକାଶର ଦୃଷ୍ଟା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତିନି ପୃଷ୍ଠ ଥିବା, ଗାଈମାନେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ହଜାର ଧାରା ହୋଇ, ଦୂରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଗଞ୍ଜନ କରନ୍ତି; ପୁରୁଣା ପ୍ରଭାତ ପରି ବିଶାଳ ଭାବେ ଚମକନ୍ତି।
ତ୍ଵେଷଂ ରୂପଂ କୃଣୁତେ ଵର୍ଣୋ ଅସ୍ଯ ସ ଯତ୍ରାଶଯତ୍ସମୃତା ସେଧତି ସ୍ରିଧଃ । ଅପ୍ସା ଯାତି ସ୍ଵଧଯା ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନଂ ସଂ ସୁଷ୍ଟୁତୀ ନସତେ ସଂ ଗୋଅଗ୍ରଯା
ସେ ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ ତେଜସ୍ୱୀ; ଯେଉଁଠି ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ସେଠି ବାଧା ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜଳକୁ, ଦେବତାମାନେ ପାଖକୁ ଯାନ୍ତି; ସ୍ତୁତି ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଆଗ୍ରଗାମୀ ଗାଈମାନେ ସହ।
ଉକ୍ଷେଵ ଯୂଥା ପରିଯନ୍ନରାଵୀଦଧି ତ୍ଵିଷୀରଧିତ ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ଦିଵ୍ଯଃ ସୁପର୍ଣୋଽଵ ଚକ୍ଷତ କ୍ଷାଂ ସୋମଃ ପରି କ୍ରତୁନା ପଶ୍ଯତେ ଜାଃ
ବଳିଅଂଶ ପରି ତାଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡକୁ ଘେରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଚାଲନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପଥରେ ତେଜ ହୋଇ। ଦେବତା ଗରୁଡ଼ ପୃଥିବୀକୁ ତଳେ ଦେଖନ୍ତି; ସୋମ, ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ହରିଂ ମୃଜନ୍ତ୍ଯରୁଷୋ ନ ଯୁଜ୍ଯତେ ସଂ ଧେନୁଭିଃ କଲଶେ ସୋମୋ ଅଜ୍ଯତେ । ଉଦ୍ଵାଚମୀରଯତି ହିନ୍ଵତେ ମତୀ ପୁରୁଷ୍ଟୁତସ୍ଯ କତି ଚିତ୍ପରିପ୍ରିଯଃ
ହଳଦିଆକୁ ଧୋଇ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ରକ୍ତିମ ଘୋଡ଼ା ପରି ଯୁତ କରାଯାଏ; ସୋମ ଗାଈମାନେ ସହ କଳଶରେ ମିଶାଯାଏ। ସେ ବାକ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ମନ୍ତ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ କରାଯାଏ; ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ମଧ୍ୟରୁ କେତେ ଏଠିକି ପ୍ରିୟ?
ସାକଂ ଵଦନ୍ତି ବହଵୋ ମନୀଷିଣ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମଂ ଜଠରେ ଯଦାଦୁହୁଃ । ଯଦୀ ମୃଜନ୍ତି ସୁଗଭସ୍ତଯୋ ନରଃ ସନୀଳାଭିର୍ଦଶଭିଃ କାମ୍ଯଂ ମଧୁ
ଏକାଠି ଅନେକ ଜ୍ଞାନୀ କଥାହୁଅନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜଠରକୁ ଢାଳନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଷମାନେ ଦଶ ହାତରେ ସହଜରେ ମଧୁ ଧୋଇ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି।
ଅରମମାଣୋ ଅତ୍ଯେତି ଗା ଅଭି ସୂର୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯଂ ଦୁହିତୁସ୍ତିରୋ ରଵମ୍ । ଅନ୍ଵସ୍ମୈ ଜୋଷମଭରଦ୍ଵିନଂଗୃସଃ ସଂ ଦ୍ଵଯୀଭିଃ ସ୍ଵସୃଭିଃ କ୍ଷେତି ଜାମିଭିଃ
କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ହୋଇ ସେ ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟକନ୍ୟାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଧ୍ୱନିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଗାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ କୃପା ଦେଉଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ; ସେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଭଉଣୀ ଓ ପରିବାର ସହିତ ଏକାଠି ବସନ୍ତି।
ନୃଧୂତୋ ଅଦ୍ରିଷୁତୋ ବର୍ହିଷି ପ୍ରିଯଃ ପତିର୍ଗଵାଂ ପ୍ରଦିଵ ଇନ୍ଦୁରୃତ୍ଵିଯଃ । ପୁରଂଧିଵାନ୍ମନୁଷୋ ଯଜ୍ଞସାଧନଃ ଶୁଚିର୍ଧିଯା ପଵତେ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ପାଥରରେ ଚାପି, ପବିତ୍ର କୁଶରେ ପ୍ରିୟ, ଗାଈମାନେର ମାଲିକ, ଦିବ୍ୟ ତୁଣ୍ଡ, ସୋମ ଶୁଦ୍ଧ ଚିନ୍ତାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରନ୍ତି।
ନୃବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚୋଦିତୋ ଧାରଯା ସୁତୋଽନୁଷ୍ଵଧଂ ପଵତେ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ । ଆପ୍ରାଃ କ୍ରତୂନ୍ସମଜୈରଧ୍ଵରେ ମତୀର୍ଵେର୍ନ ଦ୍ରୁଷଚ୍ଚମ୍ଵୋରାସଦଦ୍ଧରିଃ
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ହାତରେ ଉତ୍ତେଜିତ, ଛାଣିରେ ଚାପି, ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ କ୍ରମକ୍ରମେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଶକ୍ତି, ଚିନ୍ତାକୁ ଯଜ୍ଞରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି; ହଳଦିଆ କୁଶରେ ବସି ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି।
ଅଂଶୁଂ ଦୁହନ୍ତି ସ୍ତନଯନ୍ତମକ୍ଷିତଂ କଵିଂ କଵଯୋଽପସୋ ମନୀଷିଣଃ । ସମୀ ଗାଵୋ ମତଯୋ ଯନ୍ତି ସଂଯତ ଋତସ୍ଯ ଯୋନା ସଦନେ ପୁନର୍ଭୁଵଃ
ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅକ୍ଷୟ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ତୁଣ୍ଡକୁ, ଋଷିକୁ, ନିଜ କୌଶଳରେ ଦୋହନ୍ତି। ଏକାଠି ଗାଈମାନେ, ଚିନ୍ତାମାନେ, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସତ୍ୟର ଗର୍ଭ, ଆଶ୍ରୟକୁ ପୁଣି ଫେରନ୍ତି।
ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯା ଧରୁଣୋ ମହୋ ଦିଵୋଽପାମୂର୍ମୌ ସିନ୍ଧୁଷ୍ଵନ୍ତରୁକ୍ଷିତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋ ଵୃଷଭୋ ଵିଭୂଵସୁଃ ସୋମୋ ହୃଦେ ପଵତେ ଚାରୁ ମତ୍ସରଃ
ପୃଥିବୀର ନାଭିରେ, ବଡ଼ ଆକାଶର ଆଧାରରେ, ଜଳ ଓ ସମୁଦ୍ରରେ, ସେ ବିସ୍ତାରିତ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର, ବଳିଅଂଶ, ବିଶ୍ୱ ଆଲୋକ, ସୋମ, ହୃଦୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।
ସ ତୂ ପଵସ୍ଵ ପରି ପାର୍ଥିଵଂ ରଜ ସ୍ତୋତ୍ରେ ଶିକ୍ଷନ୍ନାଧୂନ୍ଵତେ ଚ ସୁକ୍ରତୋ । ମା ନୋ ନିର୍ଭାଗ୍ଵସୁନଃ ସାଦନସ୍ପୃଶୋ ରଯିଂ ପିଶଙ୍ଗଂ ବହୁଲଂ ଵସୀମହି
ଏହିପରି ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଅଂଶକୁ ବ୍ୟାପି, ସ୍ତୁତି ଚାହିଁ, ଦକ୍ଷ ଥିବା ତୁମକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିବା ପାଇଁ। ଯେଉଁମାନେ ଅଂଶ ନାହାନ୍ତି, ଆସନକୁ ଛୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ଧନରୁ ବଞ୍ଚିତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଆମେ ବହୁଳ, ହଳଦିଆ ଧନ ଲାଭ କରିବା।
ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦୋ ଶତଦାତ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ସହସ୍ରଦାତୁ ପଶୁମଦ୍ଧିରଣ୍ଯଵତ୍ । ଉପ ମାସ୍ଵ ବୃହତୀ ରେଵତୀରିଷୋଽଧି ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯ ପଵମାନ ନୋ ଗହି
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଖକୁ ଶତାଧିକ ଘୋଡ଼ା, ସହସ୍ର ପଶୁ, ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ନେଇ ଆସ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆମ ଉପରେ ଅନେକ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ନେଇ ଆସ। ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ଆମର ସ୍ତୁତିରେ ବସ।
ସ୍ରକ୍ଵେ ଦ୍ରପ୍ସସ୍ଯ ଧମତଃ ସମସ୍ଵରନ୍ନୃତସ୍ଯ ଯୋନା ସମରନ୍ତ ନାଭଯଃ । ତ୍ରୀନ୍ସ ମୂର୍ଧ୍ନୋ ଅସୁରଶ୍ଚକ୍ର ଆରଭେ ସତ୍ଯସ୍ଯ ନାଵଃ ସୁକୃତମପୀପରନ୍
ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ତାରା ଦବାଯାଉଥିବାବେଳେ, ତାହାର ମଧ୍ୟରୁ ଧ୍ୱନି ହୁଏ, ସତ୍ୟର ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଆଦିରେ ଅସୁର ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ ତିଆରି କଲେ; ସତ୍ୟର ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସୁନିପୁଣ ଭାବେ ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
ସମ୍ଯକ୍ସମ୍ଯଞ୍ଚୋ ମହିଷା ଅହେଷତ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମାଵଧି ଵେନା ଅଵୀଵିପନ୍ । ମଧୋର୍ଧାରାଭିର୍ଜନଯନ୍ତୋ ଅର୍କମିତ୍ପ୍ରିଯାମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତନ୍ଵମଵୀଵୃଧନ୍
ଠିକ୍ ଭାବେ ଚଳିଥିବା ବଳବାନମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ; ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଦୂରଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ଋଷି ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ। ମଧୁର ଧାରା ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରୂପକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।