ପ୍ର ଦେଵମଚ୍ଛା ମଧୁମନ୍ତ ଇନ୍ଦଵୋଽସିଷ୍ଯଦନ୍ତ ଗାଵ ଆ ନ ଧେନଵଃ । ବର୍ହିଷଦୋ ଵଚନାଵନ୍ତ ଊଧଭିଃ ପରିସ୍ରୁତମୁସ୍ରିଯା ନିର୍ଣିଜଂ ଧିରେ
ମଧୁର ବିନ୍ଦୁମାନେ ଗାଈଁମାନେ ପିଲା ପାଖକୁ ଯିବା ପରି ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ବହିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ବର୍ହିରେ ବସି, କଥା ଓ ପାତ୍ର ସହିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ଅମଳ ଅର୍ପଣକୁ ରଖିଛନ୍ତି।
ସ ରୋରୁଵଦଭି ପୂର୍ଵା ଅଚିକ୍ରଦଦୁପାରୁହଃ ଶ୍ରଥଯନ୍ସ୍ଵାଦତେ ହରିଃ । ତିରଃ ପଵିତ୍ରଂ ପରିଯନ୍ନୁରୁ ଜ୍ରଯୋ ନି ଶର୍ଯାଣି ଦଧତେ ଦେଵ ଆ ଵରମ୍
ସେ ଗର୍ଜନ କରି, ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଇ, ହରି ଆନନ୍ଦରେ ଉପରକୁ ଯାଇ, ମଧୁରତାକୁ ଢିଲା କରେ; ପବିତ୍ର ଛାନି ଦ୍ୱାରା ଯାଇ, ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ସହିତ ଘୂରି, ଦେବତା ସ୍ରେଷ୍ଠ ପଥକୁ ଚାହିଁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି।
ଵି ଯୋ ମମେ ଯମ୍ଯା ସଂଯତୀ ମଦଃ ସାକଂଵୃଧା ପଯସା ପିନ୍ଵଦକ୍ଷିତା । ମହୀ ଅପାରେ ରଜସୀ ଵିଵେଵିଦଦଭିଵ୍ରଜନ୍ନକ୍ଷିତଂ ପାଜ ଆ ଦଦେ
ଯିଏ ଦୁଇ ଯମକୁ ମାପେ, ମିଶ୍ର ମଦକୁ ଦୁଧ ସହିତ ଫୁଲାଏ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ; ସେ ବିଶାଳ ଏବଂ ସୀମାହୀନ ଦୁଇ ଆକାଶକୁ ବିଭେଦନ କରିଛି, ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଦେଇଛି।
ସ ମାତରା ଵିଚରନ୍ଵାଜଯନ୍ନପଃ ପ୍ର ମେଧିରଃ ସ୍ଵଧଯା ପିନ୍ଵତେ ପଦମ୍ । ଅଂଶୁର୍ଯଵେନ ପିପିଶେ ଯତୋ ନୃଭିଃ ସଂ ଜାମିଭିର୍ନସତେ ରକ୍ଷତେ ଶିରଃ
ସେ ମାଆମାନେ ସହିତ ଚଳି, ଧନ ଜିତି, ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ପଥକୁ ଫୁଲାଏ; ଯେଉଁ ବିନ୍ଦୁ ଯବ ସହିତ ଶୋଭିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ବସି, ମୁଣ୍ଡକୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ସଂ ଦକ୍ଷେଣ ମନସା ଜାଯତେ କଵିରୃତସ୍ଯ ଗର୍ଭୋ ନିହିତୋ ଯମା ପରଃ । ଯୂନା ହ ସନ୍ତା ପ୍ରଥମଂ ଵି ଜଜ୍ଞତୁର୍ଗୁହା ହିତଂ ଜନିମ ନେମମୁଦ୍ଯତମ୍
ଦକ୍ଷତା ଓ ମନସିକତାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କବି, ଋତର ଗର୍ଭ, ଯମମାନେ ରଖିଥିବା; ଯଦ୍ୟପି ଯୁବା, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଗୁପ୍ତ ରହି, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇନାହିଁ।
ମନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରୂପଂ ଵିଵିଦୁର୍ମନୀଷିଣଃ ଶ୍ଯେନୋ ଯଦନ୍ଧୋ ଅଭରତ୍ପରାଵତଃ । ତଂ ମର୍ଜଯନ୍ତ ସୁଵୃଧଂ ନଦୀଷ୍ଵାଁ ଉଶନ୍ତମଂଶୁଂ ପରିଯନ୍ତମୃଗ୍ମିଯମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନେ ମଧୁର ରୂପକୁ ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୟେନ ପ୍ରାନ୍ତରୁ ବିନ୍ଦୁ ଆଣିଥିଲେ; ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନଦୀମାନେ ଭିତରେ ସଦା ବଢ଼ୁଥିବା, ଅତି ଆଗ୍ରହୀ ବିନ୍ଦୁକୁ ପରିସ୍କାର କରନ୍ତି, ଯାହା ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ତ୍ଵାଂ ମୃଜନ୍ତି ଦଶ ଯୋଷଣଃ ସୁତଂ ସୋମ ଋଷିଭିର୍ମତିଭିର୍ଧୀତିଭିର୍ହିତମ୍ । ଅଵ୍ଯୋ ଵାରେଭିରୁତ ଦେଵହୂତିଭିର୍ନୃଭିର୍ଯତୋ ଵାଜମା ଦର୍ଷି ସାତଯେ
ତୁମକୁ, ସୋମ, ଦଶଟି ଜଣେ ଝିଅମାନେ ପରିସ୍କାର କରନ୍ତି, ଋଷିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ତୁମକୁ ସଜାଇଛନ୍ତି; ପାଣି, ଆବରଣ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ସହିତ, ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଧନ ଦେଖନ୍ତି, ସେଠାରେ ତୁମେ ସଫଳତା ପାଇଁ ଦେଖାଯାଉଛ।
ପରିପ୍ରଯନ୍ତଂ ଵଯ୍ଯଂ ସୁଷଂସଦଂ ସୋମଂ ମନୀଷା ଅଭ୍ଯନୂଷତ ସ୍ତୁଭଃ । ଯୋ ଧାରଯା ମଧୁମାଁ ଊର୍ମିଣା ଦିଵ ଇଯର୍ତି ଵାଚଂ ରଯିଷାଳମର୍ତ୍ଯଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନେ ସୋମଙ୍କୁ, ଭଲ ସଙ୍ଗୀ, ସୁସ୍ତୁତି ପ୍ରାପ୍ତ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରୁଛନ୍ତି, ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି; ଯିଏ ମଧୁର ତରଙ୍ଗ ଓ ପ୍ରବାହ ଦ୍ୱାରା ନିଜ କଥାକୁ ଉଚ୍ଚ କରେ, ଅମର, ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ।
ଅଯଂ ଦିଵ ଇଯର୍ତି ଵିଶ୍ଵମା ରଜଃ ସୋମଃ ପୁନାନଃ କଲଶେଷୁ ସୀଦତି । ଅଦ୍ଭିର୍ଗୋଭିର୍ମୃଜ୍ଯତେ ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ ପୁନାନ ଇନ୍ଦୁର୍ଵରିଵୋ ଵିଦତ୍ପ୍ରିଯମ୍
ଏହି ସୋମ ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ନିଜ କଥା ଉଠାଏ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ପାତ୍ରମାନେ ଭିତରେ ବସିଛି; ପାଣି, ଗାଈଁ ଓ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଧୋଇ, ପିଷି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଏହି ବିନ୍ଦୁ, ସୋମ, ପ୍ରିୟ ପଥକୁ ଖୋଜିଥାଏ।
ଏଵା ନଃ ସୋମ ପରିଷିଚ୍ଯମାନୋ ଵଯୋ ଦଧଚ୍ଚିତ୍ରତମଂ ପଵସ୍ଵ । ଅଦ୍ଵେଷେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ହୁଵେମ ଦେଵା ଧତ୍ତ ରଯିମସ୍ମେ ସୁଵୀରମ୍
ଏଭଳି, ସୋମ, ତୁମେ ପରିସିଚିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଆମକୁ ସବୁଠାରୁ ଚମତ୍କାରିକ ଶକ୍ତି ଦିଅ; ଆମେ ଅଖଣ୍ଡ ଦିନ ଓ ରାତିକୁ ଡାକିବାକୁ ଚାହୁଁ, ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମକୁ ଧନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବନ୍ତ ସନ୍ତାନ ଦିଅ।
ଇଷୁର୍ନ ଧନ୍ଵନ୍ପ୍ରତି ଧୀଯତେ ମତିର୍ଵତ୍ସୋ ନ ମାତୁରୁପ ସର୍ଜ୍ଯୂଧନି । ଉରୁଧାରେଵ ଦୁହେ ଅଗ୍ର ଆଯତ୍ଯସ୍ଯ ଵ୍ରତେଷ୍ଵପି ସୋମ ଇଷ୍ଯତେ
ଯେପରି ଧନୁକୁ ତୀର ଲଗାଯାଏ, ସେପରି ଚିନ୍ତା ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ହୁଏ; ଯେପରି ଗୋଶାଳାରେ ବଛା ମାଆ ପାଖକୁ ଯାଏ, ସେପରି ସୋମ ନିୟମରେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରାଯାଏ, ଯେପରି ବହୁ ଦୁଧ ଥିବା ଗାଈଁ ପ୍ରଥମ ଧାରା ଦିଏ।
ଉପୋ ମତିଃ ପୃଚ୍ଯତେ ସିଚ୍ଯତେ ମଧୁ ମନ୍ଦ୍ରାଜନୀ ଚୋଦତେ ଅନ୍ତରାସନି । ପଵମାନଃ ସଂତନିଃ ପ୍ରଘ୍ନତାମିଵ ମଧୁମାନ୍ଦ୍ରପ୍ସଃ ପରି ଵାରମର୍ଷତି
ମନ ଆସି ଯାଏ, ମଧୁର ଓ ମନୋହର ଭାବରେ ଢେଉଁ ହୋଇ ପିଇଯାଏ, ପାତ୍ର ଭିତରେ ଉତ୍ସାହ ଜଗାଏ। ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଝରିଝରି ବହୁଥିବା ସୋମ, ମିଷ୍ଟି ଓ ଗାଢ଼ ତୁପ୍ତିର ଝରଣା ଭଳି, ଛାଣା ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ଅଵ୍ଯେ ଵଧୂଯୁଃ ପଵତେ ପରି ତ୍ଵଚି ଶ୍ରଥ୍ନୀତେ ନପ୍ତୀରଦିତେରୃତଂ ଯତେ । ହରିରକ୍ରାନ୍ଯଜତଃ ସଂଯତୋ ମଦୋ ନୃମ୍ଣା ଶିଶାନୋ ମହିଷୋ ନ ଶୋଭତେ
ବରକୁମାର ପାଟି ଚାରିପାଖରେ ବହୁଥାଏ, ତାଳ ଖୋଲିଦିଏ, ଅଦିତିର ସନ୍ତାନ ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର, ଯଜ୍ଞରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ମହିଷ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଉକ୍ଷା ମିମାତି ପ୍ରତି ଯନ୍ତି ଧେନଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ଦେଵୀରୁପ ଯନ୍ତି ନିଷ୍କୃତମ୍ । ଅତ୍ଯକ୍ରମୀଦର୍ଜୁନଂ ଵାରମଵ୍ଯଯମତ୍କଂ ନ ନିକ୍ତଂ ପରି ସୋମୋ ଅଵ୍ଯତ
ବଳିଯୁକ୍ତ ବୃଷ ଗର୍ଜନ କରେ, ଗାଈମାନେ ଆସିଯାନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସୋମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଛାଣାକୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଟକି ଯାଇଛି, ଧୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଭଳି ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ଅମୃକ୍ତେନ ରୁଶତା ଵାସସା ହରିରମର୍ତ୍ଯୋ ନିର୍ଣିଜାନଃ ପରି ଵ୍ଯତ । ଦିଵସ୍ପୃଷ୍ଠଂ ବର୍ହଣା ନିର୍ଣିଜେ କୃତୋପସ୍ତରଣଂ ଚମ୍ଵୋର୍ନଭସ୍ମଯମ୍
ଅମୃତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହଳଦିଆ ଅମର ସୋମ ପବିତ୍ର ହୋଇ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ। ସେ ଦିଗନ୍ତର ଉଚ୍ଚତାକୁ ଛୁଇଁଛି, ତାଙ୍କର ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ମେଘର ଆବରଣ ଆକାଶରେ ବୁନାଯାଇଛି।
ସୂର୍ଯସ୍ଯେଵ ରଶ୍ମଯୋ ଦ୍ରାଵଯିତ୍ନଵୋ ମତ୍ସରାସଃ ପ୍ରସୁପଃ ସାକମୀରତେ । ତନ୍ତୁଂ ତତଂ ପରି ସର୍ଗାସ ଆଶଵୋ ନେନ୍ଦ୍ରାଦୃତେ ପଵତେ ଧାମ କିଂ ଚନ
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଭଳି ତୀବ୍ର ଓ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସେମାନେ ସହିତେ ଚଳିଥାନ୍ତି। ତାନା ହୋଇଥିବା ସୂତା ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ, ଝରଣାମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ବହୁଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ ବିନା କିଛି ପବିତ୍ର ହୁଏନି।
ସିନ୍ଧୋରିଵ ପ୍ରଵଣେ ନିମ୍ନ ଆଶଵୋ ଵୃଷଚ୍ଯୁତା ମଦାସୋ ଗାତୁମାଶତ । ଶଂ ନୋ ନିଵେଶେ ଦ୍ଵିପଦେ ଚତୁଷ୍ପଦେଽସ୍ମେ ଵାଜାଃ ସୋମ ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ କୃଷ୍ଟଯଃ
ନଦୀର ଧାରା ତଳକୁ ଯିଏଁ ଦୌଡ଼େ, ସେହିପରି ଶକ୍ତିରେ ଚଳିଥିବା ଝରଣାମାନେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ସୋମ, ଆମ ଘରରେ ଦୁଇପାଏଁ ଓ ଚାରିପାଏଁ ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅ, ଧନ ଓ ଲୋକମାନେ ଆମ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ଆ ନଃ ପଵସ୍ଵ ଵସୁମଦ୍ଧିରଣ୍ଯଵଦଶ୍ଵାଵଦ୍ଗୋମଦ୍ଯଵମତ୍ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଯୂଯଂ ହି ସୋମ ପିତରୋ ମମ ସ୍ଥନ ଦିଵୋ ମୂର୍ଧାନଃ ପ୍ରସ୍ଥିତା ଵଯସ୍କୃତଃ
ହେ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ସୋନା, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଯବ ଓ ବଳ ସହିତ ଧନ ପବିତ୍ର କର। କାରଣ ତୁମେ, ସୋମ, ଆମ ପିତାମାନେ, ଦିଗନ୍ତର ଶିର ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ, ଜୀବନ ଦାତା।
ଏତେ ସୋମାଃ ପଵମାନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ରଥା ଇଵ ପ୍ର ଯଯୁଃ ସାତିମଚ୍ଛ । ସୁତାଃ ପଵିତ୍ରମତି ଯନ୍ତ୍ଯଵ୍ଯଂ ହିତ୍ଵୀ ଵଵ୍ରିଂ ହରିତୋ ଵୃଷ୍ଟିମଚ୍ଛ
ଏହି ପବିତ୍ର ସୋମମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ରଥ ଭଳି ବିଜୟ ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଚାପି ହୋଇ, ଛାଣା ମାଧ୍ୟମରେ ଅବିରୋଧରେ ବହୁଛନ୍ତି, ଘେରା ଛାଡ଼ି, ହଳଦିଆମାନେ ବର୍ଷାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରାଯ ବୃହତେ ପଵସ୍ଵ ସୁମୃଳୀକୋ ଅନଵଦ୍ଯୋ ରିଶାଦାଃ । ଭରା ଚନ୍ଦ୍ରାଣି ଗୃଣତେ ଵସୂନି ଦେଵୈର୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ପ୍ରାଵତଂ ନଃ
ହେ ସୋମ, ବଡ଼ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଶାନ୍ତ, ଦୋଷହୀନ, ଦାନଶୀଳ ଭାବରେ ବହ। ଗାୟକ ପାଇଁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଧନ ଆଣ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦିନ ଓ ମାଟି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ତ୍ରିରସ୍ମୈ ସପ୍ତ ଧେନଵୋ ଦୁଦୁହ୍ରେ ସତ୍ଯାମାଶିରଂ ପୂର୍ଵ୍ଯେ ଵ୍ଯୋମନି । ଚତ୍ଵାର୍ଯନ୍ଯା ଭୁଵନାନି ନିର୍ଣିଜେ ଚାରୂଣି ଚକ୍ରେ ଯଦୃତୈରଵର୍ଧତ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଥର ସାତଟି ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଇଛି, ପୁରୁଣା ଆକାଶରେ ସତ୍ୟ ପୋଷଣ ମିଳିଛି। ଚାରିଟି ଅନ୍ୟ ଲୋକ ସେ ପବିତ୍ର କରିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସୁନ୍ଦର କରି, ନୀତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି।
ସ ଭିକ୍ଷମାଣୋ ଅମୃତସ୍ଯ ଚାରୁଣ ଉଭେ ଦ୍ଯାଵା କାଵ୍ଯେନା ଵି ଶଶ୍ରଥେ । ତେଜିଷ୍ଠା ଅପୋ ମଂହନା ପରି ଵ୍ଯତ ଯଦୀ ଦେଵସ୍ଯ ଶ୍ରଵସା ସଦୋ ଵିଦୁଃ
ସେ ମଧୁର ଅମୃତ ଚାହିଁ, ଦୁଇଟି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଜ୍ଞାନରେ ବିସ୍ତାରିତ କରିଛି। ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଳ, ମହତ୍ତ୍ୱରେ ପ୍ରସାରିତ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦେବଙ୍କ ମହିମାରେ ଆସନ ଜାଣିଥିଲେ।
ତେ ଅସ୍ଯ ସନ୍ତୁ କେତଵୋଽମୃତ୍ଯଵୋଽଦାଭ୍ଯାସୋ ଜନୁଷୀ ଉଭେ ଅନୁ । ଯେଭିର୍ନୃମ୍ଣା ଚ ଦେଵ୍ଯା ଚ ପୁନତ ଆଦିଦ୍ରାଜାନଂ ମନନା ଅଗୃଭ୍ଣତ
ଏହିଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ହେଉ, ଅମର ଓ ଅଜୟ, ଦୁଇ ଜନ୍ମକୁ ଅନୁସରି। ଏହା ସହିତ, ଶକ୍ତି ଓ ଦେବୀ ଶକ୍ତି ପବିତ୍ର କରନ୍ତି; ତାପରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ରାଜାକୁ ମନରେ ଧରିଥିଲେ।
ସ ମୃଜ୍ଯମାନୋ ଦଶଭିଃ ସୁକର୍ମଭିଃ ପ୍ର ମଧ୍ଯମାସୁ ମାତୃଷୁ ପ୍ରମେ ସଚା । ଵ୍ରତାନି ପାନୋ ଅମୃତସ୍ଯ ଚାରୁଣ ଉଭେ ନୃଚକ୍ଷା ଅନୁ ପଶ୍ଯତେ ଵିଶୌ
ଦଶଜଣ କୁଶଳ କର୍ମୀ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସେ, ମାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗ ଦେଉଛି। ମଧୁର ଅମୃତ ପାଇଁ ପାନ କରି, ସେ ଦୁଇ ଜନ୍ଗତକୁ ମଣିଷ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖେ।
ସ ମର୍ମୃଜାନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଯ ଧାଯସ ଓଭେ ଅନ୍ତା ରୋଦସୀ ହର୍ଷତେ ହିତଃ । ଵୃଷା ଶୁଷ୍ମେଣ ବାଧତେ ଵି ଦୁର୍ମତୀରାଦେଦିଶାନଃ ଶର୍ଯହେଵ ଶୁରୁଧଃ
ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସେ ଦୁଇ ଆକାଶର ଶେଷରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଭଲ ଭାବରେ ବସିଥାଏ। ବଳିଯୁକ୍ତ ବୃଷ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂର କରେ, ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଭଳି ସଚେତନ ରହେ।
ସ ମାତରା ନ ଦଦୃଶାନ ଉସ୍ରିଯୋ ନାନଦଦେତି ମରୁତାମିଵ ସ୍ଵନଃ । ଜାନନ୍ନୃତଂ ପ୍ରଥମଂ ଯତ୍ସ୍ଵର୍ଣରଂ ପ୍ରଶସ୍ତଯେ କମଵୃଣୀତ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଉଠିବା ଉସ୍ରି ଛୁଆ ଭଳି, ମାଆମାନେ ଦେଖିନଥିବା, ଗର୍ଜନ କରେ, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ମରୁତମାନେ ଭଳି। ପ୍ରଥମ ସତ୍ୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାଣି, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ବାଛନ୍ତି।
ରୁଵତି ଭୀମୋ ଵୃଷଭସ୍ତଵିଷ୍ଯଯା ଶୃଙ୍ଗେ ଶିଶାନୋ ହରିଣୀ ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ଆ ଯୋନିଂ ସୋମଃ ସୁକୃତଂ ନି ଷୀଦତି ଗଵ୍ଯଯୀ ତ୍ଵଗ୍ଭଵତି ନିର୍ଣିଗଵ୍ଯଯୀ
ଭୟଙ୍କର ବୃଷ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ଜନ କରେ, ଶିଙ୍ଗକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରେ, ହଳଦିଆ ଓ ଚତୁର ଅଟୁଟ ରହେ। ସୋମ ଭଲ ତିଆରି ଗର୍ଭରେ ବସିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଗାଈର ଭଳି ହୁଏ, ଗାଈ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଶୁଚିଃ ପୁନାନସ୍ତନ୍ଵମରେପସମଵ୍ଯେ ହରିର୍ନ୍ଯଧାଵିଷ୍ଟ ସାନଵି । ଜୁଷ୍ଟୋ ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଵାଯଵେ ତ୍ରିଧାତୁ ମଧୁ କ୍ରିଯତେ ସୁକର୍ମଭିଃ
ପବିତ୍ର ଓ ଦୋଷରହିତ ଦେହ ନେଇ, ହଳଦିଆ ସୋମ ଶିଖରରେ ବସିଛି। ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ବାୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ତିନି ପ୍ରକାର ମଧୁ କୁଶଳ କର୍ମରେ ତିଆରି ହୁଏ।
ପଵସ୍ଵ ସୋମ ଦେଵଵୀତଯେ ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହାର୍ଦି ସୋମଧାନମା ଵିଶ । ପୁରା ନୋ ବାଧାଦ୍ଦୁରିତାତି ପାରଯ କ୍ଷେତ୍ରଵିଦ୍ଧି ଦିଶ ଆହା ଵିପୃଚ୍ଛତେ
ହେ ସୋମ, ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ, ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟ ପାଇଁ, ସୋମପାନୀକୁ ପବିତ୍ର କର। ପୂର୍ବ ଦୁଃଖରୁ ଆମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରା, ବାଧା ଦୂର କର, ଆମକୁ କ୍ଷେତ୍ର ଦେଖା, ପ୍ରଶ୍ନକାରୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେ।
ହିତୋ ନ ସପ୍ତିରଭି ଵାଜମର୍ଷେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେନ୍ଦୋ ଜଠରମା ପଵସ୍ଵ । ନାଵା ନ ସିନ୍ଧୁମତି ପର୍ଷି ଵିଦ୍ଵାଞ୍ଛୂରୋ ନ ଯୁଧ୍ଯନ୍ନଵ ନୋ ନିଦ ସ୍ପଃ
ଯେପରି ଯୁତ ଘୋଡ଼ା ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜଠରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର। ଯେପରି ନୌକା ନଦୀକୁ ଅଟକାଇ ସମୁଦ୍ର ଅପାର କରେ, ସେପରି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼; ଯେପରି ବୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା କରେ, ସେପରି ଆମକୁ ଅରକ୍ଷିତ ଛାଡ଼ି ଯିଅନାହିଁ।