ଵାଚୋ ଜନ୍ତୁଃ କଵୀନାଂ ପଵସ୍ଵ ସୋମ ଧାରଯା । ଦେଵେଷୁ ରତ୍ନଧା ଅସି
ହେ ସୋମ, କବିମାନଙ୍କ ବାଣୀର ସନ୍ତାନ, ଶକ୍ତି ସହିତ ବହ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଧନର ଧାରକ।
ଆ କଲଶେଷୁ ଧାଵତି ଶ୍ଯେନୋ ଵର୍ମ ଵି ଗାହତେ । ଅଭି ଦ୍ରୋଣା କନିକ୍ରଦତ୍
ସେ କଳଶମାନକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି; ଶ୍ୟେନ ପରି ତାର ଆବରଣ ପ୍ରସାରିତ କରେ; ସେ ଡୋଣାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରେ।
ପରି ପ୍ର ସୋମ ତେ ରସୋଽସର୍ଜି କଲଶେ ସୁତଃ । ଶ୍ଯେନୋ ନ ତକ୍ତୋ ଅର୍ଷତି
ହେ ସୋମ, ତୁମ ରସ କଳଶରେ ଚାପି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ତୀବ୍ର ଶ୍ୟେନ ପରି, ଏହା ବାହାରିଯାଉଛି।
ପଵସ୍ଵ ସୋମ ମନ୍ଦଯନ୍ନିନ୍ଦ୍ରାଯ ମଧୁମତ୍ତମଃ
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ବହ।
ଅସୃଗ୍ରନ୍ଦେଵଵୀତଯେ ଵାଜଯନ୍ତୋ ରଥା ଇଵ
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ, ରଥମାନେ ପରି ଦୌଡ଼ି ଆସୁଛନ୍ତି।
ତେ ସୁତାସୋ ମଦିନ୍ତମାଃ ଶୁକ୍ରା ଵାଯୁମସୃକ୍ଷତ
ସେ ଚାପିଥିବା ରସମାନେ, ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଦକର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବନ ସହିତ ବହିଯାଇଛି।
ଗ୍ରାଵ୍ଣା ତୁନ୍ନୋ ଅଭିଷ୍ଟୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ଗଚ୍ଛସି । ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଘସି, ସ୍ତୁତି ପାଇ, ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ରକୁ ଯାଉଛ; ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ତୁମେ ବୀରତା ଆଣିଦେଉଛ।
ଏଷ ତୁନ୍ନୋ ଅଭିଷ୍ଟୁତଃ ପଵିତ୍ରମତି ଗାହତେ । ରକ୍ଷୋହା ଵାରମଵ୍ଯଯମ୍
ଏହି ଘସାଯାଇଥିବା ଏବଂ ସ୍ତୁତିତ ଥିବା ଏକ, ପବିତ୍ରକୁ ଆସୁଛି; ଦେୟତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ସେ ଅଚୁକ୍କ ରକ୍ଷାକାରୀ।
ଯଦନ୍ତି ଯଚ୍ଚ ଦୂରକେ ଭଯଂ ଵିନ୍ଦତି ମାମିହ । ପଵମାନ ଵି ତଜ୍ଜହି
ଯେଉଁଠିକିଛି ନିକଟକୁ ଆସେ କିମ୍ବା ଦୂରେ ଅଛି, ଯେଉଁ ଭୟ ଉପଜେ, ଏଠାରେ ମୋତେ ଛୁଇଁନ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ହେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ସେଠାରୁ ରକ୍ଷା କର।
ପଵମାନଃ ସୋ ଅଦ୍ଯ ନଃ ପଵିତ୍ରେଣ ଵିଚର୍ଷଣିଃ । ଯଃ ପୋତା ସ ପୁନାତୁ ନଃ
ହେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ଆଜି ତୁମ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର; ଯିଏ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରେ, ସେ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁନ୍ତୁ।
ଯତ୍ତେ ପଵିତ୍ରମର୍ଚିଷ୍ଯଗ୍ନେ ଵିତତମନ୍ତରା । ବ୍ରହ୍ମ ତେନ ପୁନୀହି ନଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପବିତ୍ରତା ଭିତରେ ବିସ୍ତୃତ; ସେଇ ପବିତ୍ର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର।
ଯତ୍ତେ ପଵିତ୍ରମର୍ଚିଵଦଗ୍ନେ ତେନ ପୁନୀହି ନଃ । ବ୍ରହ୍ମସଵୈଃ ପୁନୀହି ନଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର; ପବିତ୍ର ବେଦମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର।
ଉଭାଭ୍ଯାଂ ଦେଵ ସଵିତଃ ପଵିତ୍ରେଣ ସଵେନ ଚ । ମାଂ ପୁନୀହି ଵିଶ୍ଵତଃ
ହେ ଦେବ ସବିତା, ଦୁଇଟି, ଅର୍ଥାତ୍ ପବିତ୍ରତା ଓ ଯଜ୍ଞ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୋତେ ଶୁଦ୍ଧ କର।
ତ୍ରିଭିଷ୍ଟ୍ଵଂ ଦେଵ ସଵିତର୍ଵର୍ଷିଷ୍ଠୈଃ ସୋମ ଧାମଭିଃ । ଅଗ୍ନେ ଦକ୍ଷୈଃ ପୁନୀହି ନଃ
ତିନିଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦେବତା ସବିତା, ଏବଂ ସୋମଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମକୁ ତୁମ ଦକ୍ଷତାରେ ପବିତ୍ର କର।
ପୁନନ୍ତୁ ମାଂ ଦେଵଜନାଃ ପୁନନ୍ତୁ ଵସଵୋ ଧିଯା । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ପୁନୀତ ମା ଜାତଵେଦଃ ପୁନୀହି ମା
ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ, ବସୁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ, ଜାତବେଦା, ତୁମେ ମୋତେ ପବିତ୍ର କର।
ପ୍ର ପ୍ଯାଯସ୍ଵ ପ୍ର ସ୍ଯନ୍ଦସ୍ଵ ସୋମ ଵିଶ୍ଵେଭିରଂଶୁଭିଃ । ଦେଵେଭ୍ଯ ଉତ୍ତମଂ ହଵିଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଧାରା ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଭଲଭାବରେ ବହ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅର୍ପଣ ଦିଅ।
ଉପ ପ୍ରିଯଂ ପନିପ୍ନତଂ ଯୁଵାନମାହୁତୀଵୃଧମ୍ । ଅଗନ୍ମ ବିଭ୍ରତୋ ନମଃ
ଆମେ ପ୍ରିୟ, ଯୁବକ ଏବଂ ଅର୍ପଣ ବଢ଼ାଇଥିବା ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନମସ୍କାର ସହିତ ଆସିଛୁ।
ଅଲାଯ୍ଯସ୍ଯ ପରଶୁର୍ନନାଶ ତମା ପଵସ୍ଵ ଦେଵ ସୋମ । ଆଖୁଂ ଚିଦେଵ ଦେଵ ସୋମ
ହେ ଦେବ ସୋମ, ଅପରିପକ୍ୱଙ୍କର କୁହାଡ଼ିକୁ ନଶ୍ଟ କରି ଆଗେ ବଢ଼, ହେ ଦେବ ସୋମ, ଏଠାରେ ଏକ ଉନ୍ମାଦୀ ମୂଷାକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ କର।
ଯଃ ପାଵମାନୀରଧ୍ଯେତ୍ଯୃଷିଭିଃ ସମ୍ଭୃତଂ ରସମ୍ । ସର୍ଵଂ ସ ପୂତମଶ୍ନାତି ସ୍ଵଦିତଂ ମାତରିଶ୍ଵନା
ଯିଏ ପାବମାନୀ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼େ, ଋଷିମାନେ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିବା ରସକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ମଧୁର ଜିନିଷ ମାତରିଶ୍ୱାନଙ୍କ ସହିତ ଭୋଗ କରେ।
ପାଵମାନୀର୍ଯୋ ଅଧ୍ଯେତ୍ଯୃଷିଭିଃ ସମ୍ଭୃତଂ ରସମ୍ । ତସ୍ମୈ ସରସ୍ଵତୀ ଦୁହେ କ୍ଷୀରଂ ସର୍ପିର୍ମଧୂଦକମ୍
ଯିଏ ପାବମାନୀ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼େ, ଋଷିମାନେ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିବା ରସକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେଠିପାଇଁ ସରସ୍ୱତୀ ଦୁଧ, ଘିଅ ଓ ମଧୁ ମିଶିତ ପାଣି ଦିଅନ୍ତି।
ପ୍ର ଦେଵମଚ୍ଛା ମଧୁମନ୍ତ ଇନ୍ଦଵୋଽସିଷ୍ଯଦନ୍ତ ଗାଵ ଆ ନ ଧେନଵଃ । ବର୍ହିଷଦୋ ଵଚନାଵନ୍ତ ଊଧଭିଃ ପରିସ୍ରୁତମୁସ୍ରିଯା ନିର୍ଣିଜଂ ଧିରେ
ମଧୁର ବିନ୍ଦୁମାନେ ଗାଈଁମାନେ ପିଲା ପାଖକୁ ଯିବା ପରି ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ବହିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ବର୍ହିରେ ବସି, କଥା ଓ ପାତ୍ର ସହିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ଅମଳ ଅର୍ପଣକୁ ରଖିଛନ୍ତି।
ସ ରୋରୁଵଦଭି ପୂର୍ଵା ଅଚିକ୍ରଦଦୁପାରୁହଃ ଶ୍ରଥଯନ୍ସ୍ଵାଦତେ ହରିଃ । ତିରଃ ପଵିତ୍ରଂ ପରିଯନ୍ନୁରୁ ଜ୍ରଯୋ ନି ଶର୍ଯାଣି ଦଧତେ ଦେଵ ଆ ଵରମ୍
ସେ ଗର୍ଜନ କରି, ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଇ, ହରି ଆନନ୍ଦରେ ଉପରକୁ ଯାଇ, ମଧୁରତାକୁ ଢିଲା କରେ; ପବିତ୍ର ଛାନି ଦ୍ୱାରା ଯାଇ, ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ସହିତ ଘୂରି, ଦେବତା ସ୍ରେଷ୍ଠ ପଥକୁ ଚାହିଁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି।
ଵି ଯୋ ମମେ ଯମ୍ଯା ସଂଯତୀ ମଦଃ ସାକଂଵୃଧା ପଯସା ପିନ୍ଵଦକ୍ଷିତା । ମହୀ ଅପାରେ ରଜସୀ ଵିଵେଵିଦଦଭିଵ୍ରଜନ୍ନକ୍ଷିତଂ ପାଜ ଆ ଦଦେ
ଯିଏ ଦୁଇ ଯମକୁ ମାପେ, ମିଶ୍ର ମଦକୁ ଦୁଧ ସହିତ ଫୁଲାଏ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ; ସେ ବିଶାଳ ଏବଂ ସୀମାହୀନ ଦୁଇ ଆକାଶକୁ ବିଭେଦନ କରିଛି, ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଦେଇଛି।
ସ ମାତରା ଵିଚରନ୍ଵାଜଯନ୍ନପଃ ପ୍ର ମେଧିରଃ ସ୍ଵଧଯା ପିନ୍ଵତେ ପଦମ୍ । ଅଂଶୁର୍ଯଵେନ ପିପିଶେ ଯତୋ ନୃଭିଃ ସଂ ଜାମିଭିର୍ନସତେ ରକ୍ଷତେ ଶିରଃ
ସେ ମାଆମାନେ ସହିତ ଚଳି, ଧନ ଜିତି, ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ପଥକୁ ଫୁଲାଏ; ଯେଉଁ ବିନ୍ଦୁ ଯବ ସହିତ ଶୋଭିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ବସି, ମୁଣ୍ଡକୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ସଂ ଦକ୍ଷେଣ ମନସା ଜାଯତେ କଵିରୃତସ୍ଯ ଗର୍ଭୋ ନିହିତୋ ଯମା ପରଃ । ଯୂନା ହ ସନ୍ତା ପ୍ରଥମଂ ଵି ଜଜ୍ଞତୁର୍ଗୁହା ହିତଂ ଜନିମ ନେମମୁଦ୍ଯତମ୍
ଦକ୍ଷତା ଓ ମନସିକତାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କବି, ଋତର ଗର୍ଭ, ଯମମାନେ ରଖିଥିବା; ଯଦ୍ୟପି ଯୁବା, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଗୁପ୍ତ ରହି, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇନାହିଁ।
ମନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରୂପଂ ଵିଵିଦୁର୍ମନୀଷିଣଃ ଶ୍ଯେନୋ ଯଦନ୍ଧୋ ଅଭରତ୍ପରାଵତଃ । ତଂ ମର୍ଜଯନ୍ତ ସୁଵୃଧଂ ନଦୀଷ୍ଵାଁ ଉଶନ୍ତମଂଶୁଂ ପରିଯନ୍ତମୃଗ୍ମିଯମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନେ ମଧୁର ରୂପକୁ ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୟେନ ପ୍ରାନ୍ତରୁ ବିନ୍ଦୁ ଆଣିଥିଲେ; ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନଦୀମାନେ ଭିତରେ ସଦା ବଢ଼ୁଥିବା, ଅତି ଆଗ୍ରହୀ ବିନ୍ଦୁକୁ ପରିସ୍କାର କରନ୍ତି, ଯାହା ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ତ୍ଵାଂ ମୃଜନ୍ତି ଦଶ ଯୋଷଣଃ ସୁତଂ ସୋମ ଋଷିଭିର୍ମତିଭିର୍ଧୀତିଭିର୍ହିତମ୍ । ଅଵ୍ଯୋ ଵାରେଭିରୁତ ଦେଵହୂତିଭିର୍ନୃଭିର୍ଯତୋ ଵାଜମା ଦର୍ଷି ସାତଯେ
ତୁମକୁ, ସୋମ, ଦଶଟି ଜଣେ ଝିଅମାନେ ପରିସ୍କାର କରନ୍ତି, ଋଷିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ତୁମକୁ ସଜାଇଛନ୍ତି; ପାଣି, ଆବରଣ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ସହିତ, ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଧନ ଦେଖନ୍ତି, ସେଠାରେ ତୁମେ ସଫଳତା ପାଇଁ ଦେଖାଯାଉଛ।
ପରିପ୍ରଯନ୍ତଂ ଵଯ୍ଯଂ ସୁଷଂସଦଂ ସୋମଂ ମନୀଷା ଅଭ୍ଯନୂଷତ ସ୍ତୁଭଃ । ଯୋ ଧାରଯା ମଧୁମାଁ ଊର୍ମିଣା ଦିଵ ଇଯର୍ତି ଵାଚଂ ରଯିଷାଳମର୍ତ୍ଯଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନେ ସୋମଙ୍କୁ, ଭଲ ସଙ୍ଗୀ, ସୁସ୍ତୁତି ପ୍ରାପ୍ତ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରୁଛନ୍ତି, ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି; ଯିଏ ମଧୁର ତରଙ୍ଗ ଓ ପ୍ରବାହ ଦ୍ୱାରା ନିଜ କଥାକୁ ଉଚ୍ଚ କରେ, ଅମର, ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ।
ଅଯଂ ଦିଵ ଇଯର୍ତି ଵିଶ୍ଵମା ରଜଃ ସୋମଃ ପୁନାନଃ କଲଶେଷୁ ସୀଦତି । ଅଦ୍ଭିର୍ଗୋଭିର୍ମୃଜ୍ଯତେ ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ ପୁନାନ ଇନ୍ଦୁର୍ଵରିଵୋ ଵିଦତ୍ପ୍ରିଯମ୍
ଏହି ସୋମ ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ନିଜ କଥା ଉଠାଏ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ପାତ୍ରମାନେ ଭିତରେ ବସିଛି; ପାଣି, ଗାଈଁ ଓ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଧୋଇ, ପିଷି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଏହି ବିନ୍ଦୁ, ସୋମ, ପ୍ରିୟ ପଥକୁ ଖୋଜିଥାଏ।
ଏଵା ନଃ ସୋମ ପରିଷିଚ୍ଯମାନୋ ଵଯୋ ଦଧଚ୍ଚିତ୍ରତମଂ ପଵସ୍ଵ । ଅଦ୍ଵେଷେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ହୁଵେମ ଦେଵା ଧତ୍ତ ରଯିମସ୍ମେ ସୁଵୀରମ୍
ଏଭଳି, ସୋମ, ତୁମେ ପରିସିଚିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଆମକୁ ସବୁଠାରୁ ଚମତ୍କାରିକ ଶକ୍ତି ଦିଅ; ଆମେ ଅଖଣ୍ଡ ଦିନ ଓ ରାତିକୁ ଡାକିବାକୁ ଚାହୁଁ, ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମକୁ ଧନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବନ୍ତ ସନ୍ତାନ ଦିଅ।