ସ ମର୍ମୃଜାନ ଆଯୁଭିଃ ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ପ୍ରଯସେ ହିତଃ । ଇନ୍ଦୁରତ୍ଯୋ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଯିଏ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ବୁଝିପାରୁଥିବା ଜଣେ ପ୍ରଭାମୟ ତିଳ।
ପଵମାନ ଋତଂ ବୃହଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିରଜୀଜନତ୍ । କୃଷ୍ଣା ତମାଂସି ଜଙ୍ଘନତ୍
ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବଡ଼ ସତ୍ୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; କଳା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି।
ପଵମାନସ୍ଯ ଜଙ୍ଘ୍ନତୋ ହରେଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ଅସୃକ୍ଷତ । ଜୀରା ଅଜିରଶୋଚିଷଃ
ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିବାବେଳେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣଗୁଡ଼ିକ ଝରିଯାଉଛି, ବୟସ୍କ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସଦା ତରୁଣ।
ପଵମାନୋ ରଥୀତମଃ ଶୁଭ୍ରେଭିଃ ଶୁଭ୍ରଶସ୍ତମଃ । ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁଦ୍ଗଣଃ
ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଚାଳକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମୟ, ହରିଚନ୍ଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି।
ପଵମାନୋ ଵ୍ଯଶ୍ନଵଦ୍ରଶ୍ମିଭିର୍ଵାଜସାତମଃ । ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି, ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା, ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଷ୍ଟୁତିକୁ ବୀରତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପ୍ର ସୁଵାନ ଇନ୍ଦୁରକ୍ଷାଃ ପଵିତ୍ରମତ୍ଯଵ୍ଯଯମ୍ । ପୁନାନ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରମା
ପିସା ହୋଇଥିବା ସୋମ, ଇନ୍ଦୁ, ଅକ୍ଷୟ ପବିତ୍ରତାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ପବିତ୍ର ହେଇ, ଇନ୍ଦୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଏଷ ସୋମୋ ଅଧି ତ୍ଵଚି ଗଵାଂ କ୍ରୀଳତ୍ଯଦ୍ରିଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମଦାଯ ଜୋହୁଵତ୍
ଏହି ସୋମ, ଗାଈଙ୍କ ଚର୍ମ ଉପରେ, ପାଥର ସହ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ତେ ଦ୍ଯୁମ୍ନଵତ୍ପଯଃ ପଵମାନାଭୃତଂ ଦିଵଃ । ତେନ ନୋ ମୃଳ ଜୀଵସେ
ତୁମର ତେଜସ୍ବୀ ଓ ପ୍ରଚୁର ଦୁଧ, ହେ ପବିତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଭାବରେ ଆଣାଯାଇଛି—ସେହି ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ଜୀବନରେ କୃପା କର।
ତ୍ଵଂ ସୋମାସି ଧାରଯୁର୍ମନ୍ଦ୍ର ଓଜିଷ୍ଠୋ ଅଧ୍ଵରେ । ପଵସ୍ଵ ମଂହଯଦ୍ରଯିଃ
ତୁମେ ସୋମ, ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯଜ୍ଞରେ; ପବିତ୍ର ହେଉ, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଧନ ଆଣ।
ତ୍ଵଂ ସୁତୋ ନୃମାଦନୋ ଦଧନ୍ଵାନ୍ମତ୍ସରିନ୍ତମଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୂରିରନ୍ଧସା
ତୁମେ ପିସା ହୋଇ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ମଦ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀ ସୋମ।
ତ୍ଵଂ ସୁଷ୍ଵାଣୋ ଅଦ୍ରିଭିରଭ୍ଯର୍ଷ କନିକ୍ରଦତ୍ । ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମମୁତ୍ତମମ୍
ତୁମେ ଭଲଭାବେ ପିସା ହୋଇ, ପାଥର ସହ ଗଞ୍ଜି, ଧ୍ୱନି କରି, ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି ଆଣୁଛ।
ଇନ୍ଦୁର୍ହିନ୍ଵାନୋ ଅର୍ଷତି ତିରୋ ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯଯା । ହରିର୍ଵାଜମଚିକ୍ରଦତ୍
ଇନ୍ଦୁ, ବହିଯାଉଛି, ଅକ୍ଷୟ ପବିତ୍ରତା ଅତିକ୍ରମ କରି; ହରି ଶକ୍ତିକୁ ଡାକିଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦୋ ଵ୍ଯଵ୍ଯମର୍ଷସି ଵି ଶ୍ରଵାଂସି ଵି ସୌଭଗା । ଵି ଵାଜାନ୍ସୋମ ଗୋମତଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ରସର, କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଉଛ, ଭାଗ୍ୟ ବଢ଼ାଉଛ, ଗାଈ ସହିତ ଧନ ବଢ଼ାଉଛ।
ଆ ନ ଇନ୍ଦୋ ଶତଗ୍ଵିନଂ ରଯିଂ ଗୋମନ୍ତମଶ୍ଵିନମ୍ । ଭରା ସୋମ ସହସ୍ରିଣମ୍
ହେ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ଶତାଧିକ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଧନ ଆଣ, ହଜାର ଧନ ଦିଅ।
ପଵମାନାସ ଇନ୍ଦଵସ୍ତିରଃ ପଵିତ୍ରମାଶଵଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯାମେଭିରାଶତ
ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦୁମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପବିତ୍ରତା ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ଏହି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଯାଆନ୍ତି।
କକୁହଃ ସୋମ୍ଯୋ ରସ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ । ଆଯୁଃ ପଵତ ଆଯଵେ
ସୋମର ମଧୁର ରସ, ପୁରୁଣା ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବହେଉଛି; ଯିଏ ଏହାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେଉଛି।
ହିନ୍ଵନ୍ତି ସୂରମୁସ୍ରଯଃ ପଵମାନଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍ । ଅଭି ଗିରା ସମସ୍ଵରନ୍
ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ, ମଧୁର ସୋମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅଵିତା ନୋ ଅଜାଶ୍ଵଃ ପୂଷା ଯାମନିଯାମନି । ଆ ଭକ୍ଷତ୍କନ୍ଯାସୁ ନଃ
ଅଯୋଜିତ ଘୋଡ଼ା ଥିବା ପୁଷା ଆମ ଯାତ୍ରାକୁ ନେତୃତ୍ୱ କରୁନ୍ତୁ; ସେ ଆମକୁ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖାଇବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଯଂ ସୋମଃ କପର୍ଦିନେ ଘୃତଂ ନ ପଵତେ ମଧୁ । ଆ ଭକ୍ଷତ୍କନ୍ଯାସୁ ନଃ
ଏହି ସୋମ, ଜଟାଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ, ଘିଅ ପରି ମଧୁର ଭାବରେ ବହୁଛି; ସେ ଆମକୁ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖାଇବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଯଂ ତ ଆଘୃଣେ ସୁତୋ ଘୃତଂ ନ ପଵତେ ଶୁଚି । ଆ ଭକ୍ଷତ୍କନ୍ଯାସୁ ନଃ
ଏହି ଚାପିଥିବା ସୋମ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିବା ତୁମ ପାଇଁ, ଘିଅ ପରି ପବିତ୍ର ଭାବରେ ବହୁଛି; ସେ ଆମକୁ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖାଇବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଵାଚୋ ଜନ୍ତୁଃ କଵୀନାଂ ପଵସ୍ଵ ସୋମ ଧାରଯା । ଦେଵେଷୁ ରତ୍ନଧା ଅସି
ହେ ସୋମ, କବିମାନଙ୍କ ବାଣୀର ସନ୍ତାନ, ଶକ୍ତି ସହିତ ବହ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଧନର ଧାରକ।
ଆ କଲଶେଷୁ ଧାଵତି ଶ୍ଯେନୋ ଵର୍ମ ଵି ଗାହତେ । ଅଭି ଦ୍ରୋଣା କନିକ୍ରଦତ୍
ସେ କଳଶମାନକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି; ଶ୍ୟେନ ପରି ତାର ଆବରଣ ପ୍ରସାରିତ କରେ; ସେ ଡୋଣାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରେ।
ପରି ପ୍ର ସୋମ ତେ ରସୋଽସର୍ଜି କଲଶେ ସୁତଃ । ଶ୍ଯେନୋ ନ ତକ୍ତୋ ଅର୍ଷତି
ହେ ସୋମ, ତୁମ ରସ କଳଶରେ ଚାପି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ତୀବ୍ର ଶ୍ୟେନ ପରି, ଏହା ବାହାରିଯାଉଛି।
ପଵସ୍ଵ ସୋମ ମନ୍ଦଯନ୍ନିନ୍ଦ୍ରାଯ ମଧୁମତ୍ତମଃ
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ବହ।
ଅସୃଗ୍ରନ୍ଦେଵଵୀତଯେ ଵାଜଯନ୍ତୋ ରଥା ଇଵ
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ, ରଥମାନେ ପରି ଦୌଡ଼ି ଆସୁଛନ୍ତି।
ତେ ସୁତାସୋ ମଦିନ୍ତମାଃ ଶୁକ୍ରା ଵାଯୁମସୃକ୍ଷତ
ସେ ଚାପିଥିବା ରସମାନେ, ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଦକର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବନ ସହିତ ବହିଯାଇଛି।
ଗ୍ରାଵ୍ଣା ତୁନ୍ନୋ ଅଭିଷ୍ଟୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ଗଚ୍ଛସି । ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଘସି, ସ୍ତୁତି ପାଇ, ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ରକୁ ଯାଉଛ; ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ତୁମେ ବୀରତା ଆଣିଦେଉଛ।
ଏଷ ତୁନ୍ନୋ ଅଭିଷ୍ଟୁତଃ ପଵିତ୍ରମତି ଗାହତେ । ରକ୍ଷୋହା ଵାରମଵ୍ଯଯମ୍
ଏହି ଘସାଯାଇଥିବା ଏବଂ ସ୍ତୁତିତ ଥିବା ଏକ, ପବିତ୍ରକୁ ଆସୁଛି; ଦେୟତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ସେ ଅଚୁକ୍କ ରକ୍ଷାକାରୀ।
ଯଦନ୍ତି ଯଚ୍ଚ ଦୂରକେ ଭଯଂ ଵିନ୍ଦତି ମାମିହ । ପଵମାନ ଵି ତଜ୍ଜହି
ଯେଉଁଠିକିଛି ନିକଟକୁ ଆସେ କିମ୍ବା ଦୂରେ ଅଛି, ଯେଉଁ ଭୟ ଉପଜେ, ଏଠାରେ ମୋତେ ଛୁଇଁନ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ହେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ସେଠାରୁ ରକ୍ଷା କର।
ପଵମାନଃ ସୋ ଅଦ୍ଯ ନଃ ପଵିତ୍ରେଣ ଵିଚର୍ଷଣିଃ । ଯଃ ପୋତା ସ ପୁନାତୁ ନଃ
ହେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ଆଜି ତୁମ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର; ଯିଏ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରେ, ସେ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁନ୍ତୁ।