ପରି ଧାମାନି ଯାନି ତେ ତ୍ଵଂ ସୋମାସି ଵିଶ୍ଵତଃ । ପଵମାନ ଋତୁଭିଃ କଵେ
ସୋମ, ତୁମର ସମସ୍ତ ନିବାସକୁ ଘେରି ତୁମେ ସବୁଠାରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛ, ହେ ପବିତ୍ର କବି, ଋତୁମାନଙ୍କ ସହିତ।
ପଵସ୍ଵ ଜନଯନ୍ନିଷୋଽଭି ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା । ସଖା ସଖିଭ୍ଯ ଊତଯେ
ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ନୂତନ ଧାରା ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଆଣ; ବନ୍ଧୁଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ସହାୟତା ଦିଅ।
ତଵ ଶୁକ୍ରାସୋ ଅର୍ଚଯୋ ଦିଵସ୍ପୃଷ୍ଠେ ଵି ତନ୍ଵତେ । ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ଧାମଭିଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣମାନେ ଆକାଶର ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ; ତୁମର ନିବାସ ସହିତ ତୁମେ ପବିତ୍ର ଛାନିକୁ ଭରିଦେଉଛ।
ତଵେମେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ ପ୍ରଶିଷଂ ସୋମ ସିସ୍ରତେ । ତୁଭ୍ଯଂ ଧାଵନ୍ତି ଧେନଵଃ
ହେ ସୋମ, ଏହି ସାତଟି ନଦୀ ତୁମ ପାଇଁ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ଗାଈମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ପ୍ର ସୋମ ଯାହି ଧାରଯା ସୁତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରଃ । ଦଧାନୋ ଅକ୍ଷିତି ଶ୍ରଵଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମର ଧାରା ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଚାପି ତିଆରି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଅକ୍ଷୟ କୀର୍ତ୍ତି ବହନ କର।
ସମୁ ତ୍ଵା ଧୀଭିରସ୍ଵରନ୍ହିନ୍ଵତୀଃ ସପ୍ତ ଜାମଯଃ । ଵିପ୍ରମାଜା ଵିଵସ୍ଵତଃ
ସମସ୍ତ ଅନୁପ୍ରେରିତ ବିଚାରମାନେ ତୁମକୁ ଗାଇଛନ୍ତି; ସାତଟି ଭଉଣୀ, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ, ତୁମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି।
ମୃଜନ୍ତି ତ୍ଵା ସମଗ୍ରୁଵୋଽଵ୍ଯେ ଜୀରାଵଧି ଷ୍ଵଣି । ରେଭୋ ଯଦଜ୍ଯସେ ଵନେ
ଦକ୍ଷ କାରିଗରମାନେ ତୁମକୁ ପାତ୍ରରେ ପରିଷ୍କାର କରନ୍ତି, ପୁରୁଣା ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ କାଠରେ ଗର୍ଜନ କର।
ପଵମାନସ୍ଯ ତେ କଵେ ଵାଜିନ୍ ତ୍ସର୍ଗା ଅସୃକ୍ଷତ । ଅର୍ଵନ୍ତୋ ନ ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ
ହେ କବି, ପବିତ୍ର ସୋମଙ୍କ ତୀବ୍ର ପ୍ରବାହ ତୁମ ପାଇଁ ବହିଯାଉଛି, କୀର୍ତ୍ତି ଲାଗି ଆଗ୍ରହୀ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ପରି।
ଅଚ୍ଛା କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମସୃଗ୍ରଂ ଵାରେ ଅଵ୍ଯଯେ । ଅଵାଵଶନ୍ତ ଧୀତଯଃ
ମଧୁ ଝରୁଥିବା ପାତ୍ରକୁ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଜଳରେ, ପ୍ରେରିତ ବିଚାରମାନେ ଦୃତ ଗତିରେ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଅଚ୍ଛା ସମୁଦ୍ରମିନ୍ଦଵୋଽସ୍ତଂ ଗାଵୋ ନ ଧେନଵଃ । ଅଗ୍ମନ୍ନୃତସ୍ଯ ଯୋନିମା
ସମୁଦ୍ରକୁ, ତିଆରି ଫୋଟାମାନେ ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କ ଗୋଠକୁ ଯିବା ପରି ଯାଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସତ୍ୟର ଗର୍ଭକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଣ ଇନ୍ଦୋ ମହେ ରଣ ଆପୋ ଅର୍ଷନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ । ଯଦ୍ଗୋଭିର୍ଵାସଯିଷ୍ଯସେ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଇଁ ଜଳ, ନଦୀମାନେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଗାଈମାନେ ସହିତ ଆପଣକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିବ।
ଅସ୍ଯ ତେ ସଖ୍ଯେ ଵଯମିଯକ୍ଷନ୍ତସ୍ତ୍ଵୋତଯଃ । ଇନ୍ଦୋ ସଖିତ୍ଵମୁଶ୍ମସି
ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ଆତୁର, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଆମେ ତୁମ ସହାୟତା ଚାହୁଁଛୁ; ଆମେ ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛୁ।
ଆ ପଵସ୍ଵ ଗଵିଷ୍ଟଯେ ମହେ ସୋମ ନୃଚକ୍ଷସେ । ଏନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଜଠରେ ଵିଶ
ଗାଈ ଜିତିବା ପାଇଁ, ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ହେ ସୋମ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦରକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ମହାଁ ଅସି ସୋମ ଜ୍ଯେଷ୍ଠ ଉଗ୍ରାଣାମିନ୍ଦ ଓଜିଷ୍ଠଃ । ଯୁଧ୍ଵା ସଞ୍ଛଶ୍ଵଜ୍ଜିଗେଥ
ତୁମେ ମହାନ, ହେ ସୋମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବାକୁ ତୁମେ ବିଜୟକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କର।
ଯ ଉଗ୍ରେଭ୍ଯଶ୍ଚିଦୋଜୀଯାଞ୍ଛୂରେଭ୍ଯଶ୍ଚିଚ୍ଛୂରତରଃ । ଭୂରିଦାଭ୍ଯଶ୍ଚିନ୍ମଂହୀଯାନ୍
ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୂରମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସୂର, ଏବଂ ଅତ୍ୟଧିକ ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଉଦାର।
ତ୍ଵଂ ସୋମ ସୂର ଏଷସ୍ତୋକସ୍ଯ ସାତା ତନୂନାମ୍ । ଵୃଣୀମହେ ସଖ୍ଯାଯ ଵୃଣୀମହେ ଯୁଜ୍ଯାଯ
ତୁମେ, ହେ ସୋମ, ବୀର, ସନ୍ତାନ ଓ ଦେହର ରକ୍ଷକ; ଆମେ ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ବାଛୁଛୁ, ଏବଂ ଏକତା ପାଇଁ ବାଛୁଛୁ।
ଅଗ୍ନ ଆଯୂଂଷି ପଵସ ଆ ସୁଵୋର୍ଜମିଷଂ ଚ ନଃ । ଆରେ ବାଧସ୍ଵ ଦୁଚ୍ଛୁନାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଜୀବନକୁ ପବିତ୍ର କର, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ; ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେ।
ଅଗ୍ନିର୍ଋଷିଃ ପଵମାନଃ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯଃ ପୁରୋହିତଃ । ତମୀମହେ ମହାଗଯମ୍
ଅଗ୍ନି, ଋଷି, ପଞ୍ଚଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା, ପୂରୋହିତ—ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ଯିଏ ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସିତ।
ଅଗ୍ନେ ପଵସ୍ଵ ସ୍ଵପା ଅସ୍ମେ ଵର୍ଚଃ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଦଧଦ୍ରଯିଂ ମଯି ପୋଷମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନରେ ପବିତ୍ର ହେଉ; ମୋତେ ତେଜ ଓ ବୀରତା ଦିଅ, ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ।
ପଵମାନୋ ଅତି ସ୍ରିଧୋଽଭ୍ଯର୍ଷତି ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍ । ସୂରୋ ନ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତଃ
ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଜଣେ ବିର, ସମସ୍ତ ବାଧା ଅତିକ୍ରମ କରି, ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସାକୁ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁଥିବା ବୀର ପରି।
ସ ମର୍ମୃଜାନ ଆଯୁଭିଃ ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ପ୍ରଯସେ ହିତଃ । ଇନ୍ଦୁରତ୍ଯୋ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଯିଏ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ବୁଝିପାରୁଥିବା ଜଣେ ପ୍ରଭାମୟ ତିଳ।
ପଵମାନ ଋତଂ ବୃହଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିରଜୀଜନତ୍ । କୃଷ୍ଣା ତମାଂସି ଜଙ୍ଘନତ୍
ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବଡ଼ ସତ୍ୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; କଳା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି।
ପଵମାନସ୍ଯ ଜଙ୍ଘ୍ନତୋ ହରେଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ଅସୃକ୍ଷତ । ଜୀରା ଅଜିରଶୋଚିଷଃ
ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିବାବେଳେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣଗୁଡ଼ିକ ଝରିଯାଉଛି, ବୟସ୍କ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସଦା ତରୁଣ।
ପଵମାନୋ ରଥୀତମଃ ଶୁଭ୍ରେଭିଃ ଶୁଭ୍ରଶସ୍ତମଃ । ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁଦ୍ଗଣଃ
ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଚାଳକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମୟ, ହରିଚନ୍ଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି।
ପଵମାନୋ ଵ୍ଯଶ୍ନଵଦ୍ରଶ୍ମିଭିର୍ଵାଜସାତମଃ । ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି, ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା, ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଷ୍ଟୁତିକୁ ବୀରତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପ୍ର ସୁଵାନ ଇନ୍ଦୁରକ୍ଷାଃ ପଵିତ୍ରମତ୍ଯଵ୍ଯଯମ୍ । ପୁନାନ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରମା
ପିସା ହୋଇଥିବା ସୋମ, ଇନ୍ଦୁ, ଅକ୍ଷୟ ପବିତ୍ରତାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ପବିତ୍ର ହେଇ, ଇନ୍ଦୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଏଷ ସୋମୋ ଅଧି ତ୍ଵଚି ଗଵାଂ କ୍ରୀଳତ୍ଯଦ୍ରିଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମଦାଯ ଜୋହୁଵତ୍
ଏହି ସୋମ, ଗାଈଙ୍କ ଚର୍ମ ଉପରେ, ପାଥର ସହ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ତେ ଦ୍ଯୁମ୍ନଵତ୍ପଯଃ ପଵମାନାଭୃତଂ ଦିଵଃ । ତେନ ନୋ ମୃଳ ଜୀଵସେ
ତୁମର ତେଜସ୍ବୀ ଓ ପ୍ରଚୁର ଦୁଧ, ହେ ପବିତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଭାବରେ ଆଣାଯାଇଛି—ସେହି ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ଜୀବନରେ କୃପା କର।
ତ୍ଵଂ ସୋମାସି ଧାରଯୁର୍ମନ୍ଦ୍ର ଓଜିଷ୍ଠୋ ଅଧ୍ଵରେ । ପଵସ୍ଵ ମଂହଯଦ୍ରଯିଃ
ତୁମେ ସୋମ, ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯଜ୍ଞରେ; ପବିତ୍ର ହେଉ, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଧନ ଆଣ।
ତ୍ଵଂ ସୁତୋ ନୃମାଦନୋ ଦଧନ୍ଵାନ୍ମତ୍ସରିନ୍ତମଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୂରିରନ୍ଧସା
ତୁମେ ପିସା ହୋଇ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ମଦ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀ ସୋମ।