ସଂଜାନାନା ଉପ ସୀଦନ୍ନଭିଜ୍ଞୁ ପତ୍ନୀଵନ୍ତୋ ନମସ୍ଯଂ ନମସ୍ଯନ୍ । ରିରିକ୍ଵାଂସସ୍ତନ୍ଵଃ କୃଣ୍ଵତ ସ୍ଵାଃ ସଖା ସଖ୍ଯୁର୍ନିମିଷି ରକ୍ଷମାଣାଃ
ସେମାନେ ଚିହ୍ନି, ନିଜ ଜଣେ ଜଣେ ସହ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ବସିଲେ, ପୂଜ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ; ବଢ଼ିବାକୁ ଚାହିଁ, ନିଜ ଦେହକୁ ନିଜ କଲେ; ବନ୍ଧୁ ଭଳି, ବନ୍ଧୁକୁ ରକ୍ଷା କରି, ଅନ୍ତର ଦେଖି ରହିଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ଯଦ୍ଗୁହ୍ଯାନି ତ୍ଵେ ଇତ୍ପଦାଵିଦନ୍ନିହିତା ଯଜ୍ଞିଯାସଃ । ତେଭୀ ରକ୍ଷନ୍ତେ ଅମୃତଂ ସଜୋଷାଃ ପଶୂଞ୍ଚ ସ୍ଥାତୄଞ୍ଚରଥଂ ଚ ପାହି
ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନେ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ତିନି ଥର ସାତଟି ଗୁପ୍ତ ପଦ ଖୋଜିଲେ, ସେମାନେ ଏହା ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଅମୃତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଗୋମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦଢ଼ି ଓ ଚଳିଛନ୍ତି, ଏବଂ ରଥକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଵିଦ୍ଵାଁ ଅଗ୍ନେ ଵଯୁନାନି କ୍ଷିତୀନାଂ ଵ୍ଯାନୁଷକ୍ଛୁରୁଧୋ ଜୀଵସେ ଧାଃ । ଅନ୍ତର୍ଵିଦ୍ଵାଁ ଅଧ୍ଵନୋ ଦେଵଯାନାନତନ୍ଦ୍ରୋ ଦୂତୋ ଅଭଵୋ ହଵିର୍ଵାଟ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ପଥ ଜାଣିଛ; ଜୀବନ ପାଇଁ ଅଂଶ ବଣ୍ଟନ କର; ମାର୍ଗ ଜାଣି, ଅକ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ତୁମେ ଦୂତ ଏବଂ ହବି ଧାରଣ କରିଥିଲ।
ସ୍ଵାଧ୍ଯୋ ଦିଵ ଆ ସପ୍ତ ଯହ୍ଵୀ ରାଯୋ ଦୁରୋ ଵ୍ଯୃତଜ୍ଞା ଅଜାନନ୍ । ଵିଦଦ୍ଗଵ୍ଯଂ ସରମା ଦୃଳ୍ହମୂର୍ଵଂ ଯେନା ନୁ କଂ ମାନୁଷୀ ଭୋଜତେ ଵିଟ୍
ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସାତଟି ବଡ଼ ନଦୀ ଆକାଶରୁ ଧନର ପଥ ଜାଣି ଆସିଛନ୍ତି; ସରମା ଭଲଭାବେ ରକ୍ଷିତ ଗୋମାନେ ଖୋଜିପାଇଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏବେ ମାନବ ବସିବାଳେ ନିଜ ଅଂଶ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଆ ଯେ ଵିଶ୍ଵା ସ୍ଵପତ୍ଯାନି ତସ୍ଥୁଃ କୃଣ୍ଵାନାସୋ ଅମୃତତ୍ଵାଯ ଗାତୁମ୍ । ମହ୍ନା ମହଦ୍ଭିଃ ପୃଥିଵୀ ଵି ତସ୍ଥେ ମାତା ପୁତ୍ରୈରଦିତିର୍ଧାଯସେ ଵେଃ
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ଶାସନ ନିର୍ମାଣ କଲେ, ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ପଥ ତିଆରି କଲେ, ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ବଡ଼ମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା; ମାଆ ଅଦିତି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅଧି ଶ୍ରିଯଂ ନି ଦଧୁଶ୍ଚାରୁମସ୍ମିନ୍ଦିଵୋ ଯଦକ୍ଷୀ ଅମୃତା ଅକୃଣ୍ଵନ୍ । ଅଧ କ୍ଷରନ୍ତି ସିନ୍ଧଵୋ ନ ସୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ର ନୀଚୀରଗ୍ନେ ଅରୁଷୀରଜାନନ୍
ଯେତେବେଳେ ଅମୃତମାନେ ଆକାଶରେ ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ତିଆରି କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆମ ଉପରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୀକୁ ରଖିଲେ; ତାପରେ ମୁକ୍ତ ନଦୀମାନେ ବହୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଲାଲ ମାନେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତଳକୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ରଯିର୍ନ ଯଃ ପିତୃଵିତ୍ତୋ ଵଯୋଧାଃ ସୁପ୍ରଣୀତିଶ୍ଚିକିତୁଷୋ ନ ଶାସୁଃ । ସ୍ଯୋନଶୀରତିଥିର୍ନ ପ୍ରୀଣାନୋ ହୋତେଵ ସଦ୍ମ ଵିଧତୋ ଵି ତାରୀତ୍
ଯିଏ ବଢ଼ିବା ଶକ୍ତି ଦେଉଛି, ପିତାଙ୍କର ଧନର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭଳି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗଦର୍ଶକ, ମିଳୁଥିବା ଅତିଥି ଭଳି ଦୟାଳୁ, ପୂଜାରୀ ଭଳି ଗୃହସ୍ଥଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଅଗ୍ରସର କରେ।
ଦେଵୋ ନ ଯଃ ସଵିତା ସତ୍ଯମନ୍ମା କ୍ରତ୍ଵା ନିପାତି ଵୃଜନାନି ଵିଶ୍ଵା । ପୁରୁପ୍ରଶସ୍ତୋ ଅମତିର୍ନ ସତ୍ଯ ଆତ୍ମେଵ ଶେଵୋ ଦିଧିଷାଯ୍ଯୋ ଭୂତ୍
ଯିଏ ଦେବତା ସବିତାଙ୍କ ଭଳି, ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତା ଓ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି; ଅନେକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼, ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମା ଭଳି, ଆକାଂକ୍ଷା ଯୋଗ୍ୟ।
ଦେଵୋ ନ ଯଃ ପୃଥିଵୀଂ ଵିଶ୍ଵଧାଯା ଉପକ୍ଷେତି ହିତମିତ୍ରୋ ନ ରାଜା । ପୁରଃସଦଃ ଶର୍ମସଦୋ ନ ଵୀରା ଅନଵଦ୍ଯା ପତିଜୁଷ୍ଟେଵ ନାରୀ
ସେ ଦେବତା ପରି ସମସ୍ତ ରୂପରେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ରାଜା ଓ ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସେ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ବସିଥିବା ବୀରମାନେ ପରି ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଦୋଷହୀନା ଓ ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟ ହୋଇଥିବା ନାରୀ ପରି ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତଂ ତ୍ଵା ନରୋ ଦମ ଆ ନିତ୍ଯମିଦ୍ଧମଗ୍ନେ ସଚନ୍ତ କ୍ଷିତିଷୁ ଧ୍ରୁଵାସୁ । ଅଧି ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ନି ଦଧୁର୍ଭୂର୍ଯସ୍ମିନ୍ଭଵା ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଧରୁଣୋ ରଯୀଣାମ୍
ଏ ଅଗ୍ନି, ଲୋକେ ସଦା ତୁମକୁ ନିଜ ଘରେ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଗୃହରେ ତୁମେ ସଦା ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଛ; ସମସ୍ତ ମହିମା ତୁମ ଉପରେ ରଖାଯାଇଛି—ତୁମେ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦର ଆଧାର ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ହେଉ।
ଵି ପୃକ୍ଷୋ ଅଗ୍ନେ ମଘଵାନୋ ଅଶ୍ଯୁର୍ଵି ସୂରଯୋ ଦଦତୋ ଵିଶ୍ଵମାଯୁଃ । ସନେମ ଵାଜଂ ସମିଥେଷ୍ଵର୍ଯୋ ଭାଗଂ ଦେଵେଷୁ ଶ୍ରଵସେ ଦଧାନାଃ
ଏ ଅଗ୍ନି, ଦାନଶୀଳମାନେ ନିଜ ଦାନ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି; ପ୍ରଜ୍ଞାବାନମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବନ ବଣ୍ଟନ କରିଛନ୍ତି; ଆମେ ସଭାରେ ବଳ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ଅଂଶ ଦେଇ, ଖ୍ୟାତି ଲାଗି।
ଋତସ୍ଯ ହି ଧେନଵୋ ଵାଵଶାନାଃ ସ୍ମଦୂଧ୍ନୀଃ ପୀପଯନ୍ତ ଦ୍ଯୁଭକ୍ତାଃ । ପରାଵତଃ ସୁମତିଂ ଭିକ୍ଷମାଣା ଵି ସିନ୍ଧଵଃ ସମଯା ସସ୍ରୁରଦ୍ରିମ୍
ସତ୍ୟର ଗାଁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆମକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ଦିନକୁ ସାଂଝା କରି ଆଉ ଦୂରରୁ ଭଲ ଇଚ୍ଛା ଚାହିଁ, ନଦୀମାନେ ପରି ଏକଠି ହୋଇ, ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ଯାଆନ୍ତି।
ତ୍ଵେ ଅଗ୍ନେ ସୁମତିଂ ଭିକ୍ଷମାଣା ଦିଵି ଶ୍ରଵୋ ଦଧିରେ ଯଜ୍ଞିଯାସଃ । ନକ୍ତା ଚ ଚକ୍ରୁରୁଷସା ଵିରୂପେ କୃଷ୍ଣଂ ଚ ଵର୍ଣମରୁଣଂ ଚ ସଂ ଧୁଃ
ତୁମର କୃପା ଆଶା କରି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାମାନେ ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତିକୁ ଆକାଶରେ ରଖିଛନ୍ତି; ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତ, ଦୁଇ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ, କଳା ଓ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗକୁ ଏକସାଥି ମିଶାଇଛନ୍ତି।
ଯାନ୍ରାଯେ ମର୍ତାନ୍ସୁଷୂଦୋ ଅଗ୍ନେ ତେ ସ୍ଯାମ ମଘଵାନୋ ଵଯଂ ଚ । ଛାଯେଵ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ସିସକ୍ଷ୍ଯାପପ୍ରିଵାନ୍ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍
ଯେ ମାନବମାନେ ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଖୁସିରେ ଧନୀ କର, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ; ଛାୟା ପରି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କର, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କର।
ଅର୍ଵଦ୍ଭିରଗ୍ନେ ଅର୍ଵତୋ ନୃଭିର୍ନୄନ୍ଵୀରୈର୍ଵୀରାନ୍ଵନୁଯାମା ତ୍ଵୋତାଃ । ଈଶାନାସଃ ପିତୃଵିତ୍ତସ୍ଯ ରାଯୋ ଵି ସୂରଯଃ ଶତହିମା ନୋ ଅଶ୍ଯୁଃ
ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଘୋଡ଼ାକୁ, ମଣିଷ ସହିତ ମଣିଷକୁ, ବୀର ସହିତ ବୀରକୁ ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁ; ପୂର୍ବଜଙ୍କର ଧନର ଅଧିକାରୀ ହୋଇ, ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଧନ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନମାନେ ଶତଗୁଣ ଲାଭ କରନ୍ତୁ।
ଏତା ତେ ଅଗ୍ନ ଉଚଥାନି ଵେଧୋ ଜୁଷ୍ଟାନି ସନ୍ତୁ ମନସେ ହୃଦେ ଚ । ଶକେମ ରାଯଃ ସୁଧୁରୋ ଯମଂ ତେଽଧି ଶ୍ରଵୋ ଦେଵଭକ୍ତଂ ଦଧାନାଃ
ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ, ଏ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ମନ ଓ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁ; ଦେବତାମାନଙ୍କର କୃପାରେ, ଆମେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଖ୍ୟାତି ଧାରଣ କରି, ସ୍ଥାୟୀ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିପାରିବା।
ଉପପ୍ରଯନ୍ତୋ ଅଧ୍ଵରଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଵୋଚେମାଗ୍ନଯେ । ଆରେ ଅସ୍ମେ ଚ ଶୃଣ୍ଵତେ
ଯଜ୍ଞକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିବାବେଳେ, ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯିଏ ଦୂରରୁ ଶୁଣନ୍ତି ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ।
ଯଃ ସ୍ନୀହିତୀଷୁ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ ସଂଜଗ୍ମାନାସୁ କୃଷ୍ଟିଷୁ । ଅରକ୍ଷଦ୍ଦାଶୁଷେ ଗଯମ୍
ଯିଏ ସଙ୍ଗୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଣା, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।
ଉତ ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ଜନ୍ତଵ ଉଦଗ୍ନିର୍ଵୃତ୍ରହାଜନି । ଧନଂଜଯୋ ରଣେରଣେ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ କହନ୍ତୁ: ଅଗ୍ନି, ବିପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନ ଜିତିଥିବା, ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ଦୂତୋ ଅସି କ୍ଷଯେ ଵେଷି ହଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ । ଦସ୍ମତ୍କୃଣୋଷ୍ଯଧ୍ଵରମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ତୁମେ ଦୂତ ହେବା, ସେଠାରେ ଉନ୍ମତ୍ତିର ପାଇଁ ହବ୍ୟ ଆଣିଦିଅ; ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର।
ତମିତ୍ସୁହଵ୍ଯମଙ୍ଗିରଃ ସୁଦେଵଂ ସହସୋ ଯହୋ । ଜନା ଆହୁଃ ସୁବର୍ହିଷମ୍
ଯିଏ ସହଜରେ ଆହ୍ୱାନ ହୁଅନ୍ତି, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସେଉଁଠି ଭଲ ଦେବତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଆସନ ଥିବା ବୋଲି ଲୋକେ କହନ୍ତି।
ଆ ଚ ଵହାସି ତାଁ ଇହ ଦେଵାଁ ଉପ ପ୍ରଶସ୍ତଯେ । ହଵ୍ଯା ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଵୀତଯେ
ତୁମେ ସେହି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣ, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ହବ୍ୟ ଆଣ।
ନ ଯୋରୁପବ୍ଦିରଶ୍ଵ୍ଯଃ ଶୃଣ୍ଵେ ରଥସ୍ଯ କଚ୍ଚନ । ଯଦଗ୍ନେ ଯାସି ଦୂତ୍ଯମ୍
ଘୋଡ଼ା ବା ରଥର କୌଣସି ବାଧା ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୂତ ହୋଇ ଯାଉଛ।
ତ୍ଵୋତୋ ଵାଜ୍ଯହ୍ରଯୋଽଭି ପୂର୍ଵସ୍ମାଦପରଃ । ପ୍ର ଦାଶ୍ଵାଁ ଅଗ୍ନେ ଅସ୍ଥାତ୍
ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ଘୋଡ଼ା, ଦୃତ ଚଳିଥିବା, ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ଯଜ୍ଞକାରୀ, ଅଗ୍ନି, ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ।
ଉତ ଦ୍ଯୁମତ୍ସୁଵୀର୍ଯଂ ବୃହଦଗ୍ନେ ଵିଵାସସି । ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦେଵ ଦାଶୁଷେ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ଯଜ୍ଞକାରୀ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବଡ଼ ବୀରତା ଦେଉଛ।
ଜୁଷସ୍ଵ ସପ୍ରଥସ୍ତମଂ ଵଚୋ ଦେଵପ୍ସରସ୍ତମମ୍ । ହଵ୍ଯା ଜୁହ୍ଵାନ ଆସନି
ଦେବତା, ଜଳରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ସ୍ତୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ଆସନରେ ବସ।
ଅଥା ତେ ଅଙ୍ଗିରସ୍ତମାଗ୍ନେ ଵେଧସ୍ତମ ପ୍ରିଯମ୍ । ଵୋଚେମ ବ୍ରହ୍ମ ସାନସି
ଏହିପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଓ ଦକ୍ଷ, ଆମେ ତୁମକୁ ଆମର ପ୍ରିୟ ଷ୍ଟୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, କାରଣ ତୁମେ ଆମର ଶକ୍ତି।
କସ୍ତେ ଜାମିର୍ଜନାନାମଗ୍ନେ କୋ ଦାଶ୍ଵଧ୍ଵରଃ । କୋ ହ କସ୍ମିନ୍ନସି ଶ୍ରିତଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ତୁମର ନିକଟତମ ସଙ୍ଗୀ, ହେ ଅଗ୍ନି? ଯଜ୍ଞରେ କିଏ ସବୁଠାରୁ ଦାନଶୀଳ? ଏବଂ କିଏ ଅଛି, ଯାହାର ଭିତରେ ତୁମେ ବାସ କରୁଛ?
ତ୍ଵଂ ଜାମିର୍ଜନାନାମଗ୍ନେ ମିତ୍ରୋ ଅସି ପ୍ରିଯଃ । ସଖା ସଖିଭ୍ଯ ଈଡ୍ଯଃ
ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନିକଟତମ ସଙ୍ଗୀ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ; ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ସାଥୀ।
ଯଜା ନୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଯଜା ଦେଵାଁ ଋତଂ ବୃହତ୍ । ଅଗ୍ନେ ଯକ୍ଷି ସ୍ଵଂ ଦମମ୍
ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କର, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ଓ ସତ୍ୟ ନୀତିକୁ ଯଜ୍ଞ କର; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଘରେ ତୁମର ଉପାୟରେ ଯଜ୍ଞ କର।