ପଵମାନ ନି ତୋଶସେ ରଯିଂ ସୋମ ଶ୍ରଵାଯ୍ଯମ୍ । ପ୍ରିଯଃ ସମୁଦ୍ରମା ଵିଶ
ପ୍ରବାହିତ ସୋମ, ତୁମେ ଧନ ଓ କୀର୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ; ପ୍ରିୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ଅପଘ୍ନନ୍ପଵସେ ମୃଧଃ କ୍ରତୁଵିତ୍ସୋମ ମତ୍ସରଃ । ନୁଦସ୍ଵାଦେଵଯୁଂ ଜନମ୍
ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉତ୍ସାହୀ ସୋମ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂର କର; ଦିବ୍ୟତା ନଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଅପସାରଣ କର।
ପଵମାନା ଅସୃକ୍ଷତ ସୋମାଃ ଶୁକ୍ରାସ ଇନ୍ଦଵଃ । ଅଭି ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା
ପ୍ରବାହିତ ଶୁଭ୍ର ସୋମର ଫୁଟି ଆସିଥିବା ଥିବା ଫୁଟି ଆସିଛି, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆବୃତ କରିଛି।
ପଵମାନାସ ଆଶଵଃ ଶୁଭ୍ରା ଅସୃଗ୍ରମିନ୍ଦଵଃ । ଘ୍ନନ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷଃ
ପ୍ରବାହିତ ଶୀଘ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଫୁଟି ଆସିଛି, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିଛି।
ପଵମାନା ଦିଵସ୍ପର୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାଦସୃକ୍ଷତ । ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧି ସାନଵି
ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା ସୋମ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ପୃଥିବୀର ଶିଖରକୁ ଆସିଛି।
ପୁନାନଃ ସୋମ ଧାରଯେନ୍ଦୋ ଵିଶ୍ଵା ଅପ ସ୍ରିଧଃ । ଜହି ରକ୍ଷାଂସି ସୁକ୍ରତୋ
ଶୁଧ୍ଧ କରୁଥିବା ସୋମ, ଇନ୍ଦୁ, ସମସ୍ତ ବିଫଳତାକୁ ଅଟକାଇ ରଖ; ଶୁଭ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କର।
ଅପଘ୍ନନ୍ସୋମ ରକ୍ଷସୋଽଭ୍ଯର୍ଷ କନିକ୍ରଦତ୍ । ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମମୁତ୍ତମମ୍
ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଦୂର କରି, ଗର୍ଜନ କର; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶକ୍ତିକୁ ଆଣ।
ଅସ୍ମେ ଵସୂନି ଧାରଯ ସୋମ ଦିଵ୍ଯାନି ପାର୍ଥିଵା । ଇନ୍ଦୋ ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା
ସୋମ, ଆମକୁ ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀର ଧନ ଦିଅ; ଇନ୍ଦୁ, ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଦିଅ।
ଵୃଷା ସୋମ ଦ୍ଯୁମାଁ ଅସି ଵୃଷା ଦେଵ ଵୃଷଵ୍ରତଃ । ଵୃଷା ଧର୍ମାଣି ଦଧିଷେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ, ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍; ଦେବତା, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନୀତିକୁ ଧାରଣ କର।
ଵୃଷ୍ଣସ୍ତେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଶଵୋ ଵୃଷା ଵନଂ ଵୃଷା ମଦଃ । ସତ୍ଯଂ ଵୃଷନ୍ଵୃଷେଦସି
ତୁମର ଶକ୍ତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ଆନନ୍ଦ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ଉତ୍ସାହ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଅଶ୍ଵୋ ନ ଚକ୍ରଦୋ ଵୃଷା ସଂ ଗା ଇନ୍ଦୋ ସମର୍ଵତଃ । ଵି ନୋ ରାଯେ ଦୁରୋ ଵୃଧି
ଘୋଡାର ଗର୍ଜନ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦୁ, ଗାମାନେକୁ ଏକତ୍ର କର; ଦୂରରୁ ଆମର ଧନ ବଢାଇ ଦିଅ।
ଅସୃକ୍ଷତ ପ୍ର ଵାଜିନୋ ଗଵ୍ଯା ସୋମାସୋ ଅଶ୍ଵଯା । ଶୁକ୍ରାସୋ ଵୀରଯାଶଵଃ
ତ୍ୱରିତ, ଗା ଓ ଘୋଡା ଜିତିଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବୀର ଓ ଉତ୍ସାହୀ ସୋମମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଇଛନ୍ତି।
ଶୁମ୍ଭମାନା ଋତାଯୁଭିର୍ମୃଜ୍ଯମାନା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ପଵନ୍ତେ ଵାରେ ଅଵ୍ଯଯେ
ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ନ୍ୟାୟରେ ଜୀବନ କରୁଥିବା, ହାତ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଥିବା, ସେମାନେ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ତେ ଵିଶ୍ଵା ଦାଶୁଷେ ଵସୁ ସୋମା ଦିଵ୍ଯାନି ପାର୍ଥିଵା । ପଵନ୍ତାମାନ୍ତରିକ୍ଷ୍ଯା
ଏହି ସୋମମାନେ, ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀର, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ମଧ୍ୟାକାଶର ଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ।
ପଵମାନସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵଵିତ୍ପ୍ର ତେ ସର୍ଗା ଅସୃକ୍ଷତ । ସୂର୍ଯସ୍ଯେଵ ନ ରଶ୍ମଯଃ
ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ପ୍ରବାହିତ ସୋମର ଧାରା ଫୁଟି ଆସିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି।
କେତୁଂ କୃଣ୍ଵନ୍ଦିଵସ୍ପରି ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଭ୍ଯର୍ଷସି । ସମୁଦ୍ରଃ ସୋମ ପିନ୍ଵସେ
ତୁମେ ଆକାଶ ଉପରେ ଝଣ୍ଡା ତିଆରି କରି, ସମସ୍ତ ରୂପ ମାଧ୍ୟମରେ ଚଳିଯାଉଛ, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ପରି ବଢ଼ିଯାଉଛ।
ହିନ୍ଵାନୋ ଵାଚମିଷ୍ଯସି ପଵମାନ ଵିଧର୍ମଣି । ଅକ୍ରାନ୍ଦେଵୋ ନ ସୂର୍ଯଃ
ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ତୁମେ ଝରି ଯାଉଥିବା ବେଳେ ବାକ୍ୟକୁ ଖୋଜ, ତୁମର ଗତିରେ; ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଡାକ ଦେଉଛ।
ଇନ୍ଦୁଃ ପଵିଷ୍ଟ ଚେତନଃ ପ୍ରିଯଃ କଵୀନାଂ ମତୀ । ସୃଜଦଶ୍ଵଂ ରଥୀରିଵ
ଫିଲ୍ଟର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଏହି ତୁଣ୍ଡ, ଜାଗୃତ ଓ ମୁନିମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରିୟ ଭାବନାରେ ରଖନ୍ତି, ରଥି ଘୋଡ଼ାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଇଥିବା ପରି ଏହି ତୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ କରେ।
ଊର୍ମିର୍ଯସ୍ତେ ପଵିତ୍ର ଆ ଦେଵାଵୀଃ ପର୍ଯକ୍ଷରତ୍ । ସୀଦନ୍ନୃତସ୍ଯ ଯୋନିମା
ତୁମର ତରଙ୍ଗ, ହେ ପବିତ୍ର, ଫିଲ୍ଟରକୁ ଘେରି ଦେଉଛି, ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ; ଏହା ସତ୍ୟର ଗର୍ଭରେ ବସିଯାଏ।
ସ ନୋ ଅର୍ଷ ପଵିତ୍ର ଆ ମଦୋ ଯୋ ଦେଵଵୀତମଃ । ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରାଯ ପୀତଯେ
ଯେ ଆନନ୍ଦ ଦେବତାମାନେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି, ସେହି ମଦ ଆମ ପାଇଁ ଫିଲ୍ଟର ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ।
ଇଷେ ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା ମୃଜ୍ଯମାନୋ ମନୀଷିଭିଃ । ଇନ୍ଦୋ ରୁଚାଭି ଗା ଇହି
ଶକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମ ଧାରାରେ ପବିତ୍ର ହେଉ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି; ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଗାଈଁମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ।
ପୁନାନୋ ଵରିଵସ୍କୃଧ୍ଯୂର୍ଜଂ ଜନାଯ ଗିର୍ଵଣଃ । ହରେ ସୃଜାନ ଆଶିରମ୍
ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ଗାୟକ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପାଦନ କରି ଏକ ମାର୍ଗ ତିଆରି କରେ; ହରିମାନେ ସହିତ ତିନି ତୁରନ୍ତ ଚାଲୁଥିବାକୁ ମୁକ୍ତ କରେ।
ପୁନାନୋ ଦେଵଵୀତଯ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯାହି ନିଷ୍କୃତମ୍ । ଦ୍ଯୁତାନୋ ଵାଜିଭିର୍ଯତଃ
ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥିବା, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଅ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ଚଳିଥିବାମାନେ ସହିତ।
ପ୍ର ହିନ୍ଵାନାସ ଇନ୍ଦଵୋଽଚ୍ଛା ସମୁଦ୍ରମାଶଵଃ । ଧିଯା ଜୂତା ଅସୃକ୍ଷତ
ପ୍ରେରିତ ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦୁମାନେ ତୁରନ୍ତ ସମୁଦ୍ର ପାଖକୁ ଧାଉଛନ୍ତି; ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ବହିଯାଉଛନ୍ତି।
ମର୍ମୃଜାନାସ ଆଯଵୋ ଵୃଥା ସମୁଦ୍ରମିନ୍ଦଵଃ । ଅଗ୍ମନ୍ନୃତସ୍ଯ ଯୋନିମା
ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଧାରାମାନେ, ଇନ୍ଦୁମାନେ, ସମୁଦ୍ର ପାଖକୁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସତ୍ୟର ଗର୍ଭକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ପରି ଣୋ ଯାହ୍ଯସ୍ମଯୁର୍ଵିଶ୍ଵା ଵସୂନ୍ଯୋଜସା । ପାହି ନଃ ଶର୍ମ ଵୀରଵତ୍
ହେ ପ୍ରବଳ, ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ସହିତ ଆମକୁ ଘେରି ଆସ; ବୀର ସମ୍ପନ୍ନ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ମିମାତି ଵହ୍ନିରେତଶଃ ପଦଂ ଯୁଜାନ ଋକ୍ଵଭିଃ । ପ୍ର ଯତ୍ସମୁଦ୍ର ଆହିତଃ
ଅଗ୍ନି ତାହାର ବୀଜକୁ ମାପି, ଗାୟକମାନେ ସହିତ ପଦକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରେ, ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଲେ।
ଆ ଯଦ୍ଯୋନିଂ ହିରଣ୍ଯଯମାଶୁରୃତସ୍ଯ ସୀଦତି । ଜହାତ୍ଯପ୍ରଚେତସଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁରନ୍ତ ଏହି ସତ୍ୟର ସୁନାର ଗର୍ଭରେ ବସେ, ସେ ଅବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ।
ଅଭି ଵେନା ଅନୂଷତେଯକ୍ଷନ୍ତି ପ୍ରଚେତସଃ । ମଜ୍ଜନ୍ତ୍ଯଵିଚେତସଃ
ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜଣାଯିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଆଶା କରନ୍ତି; ସଚେତନମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଅଜ୍ଞାନମାନେ ତଳକୁ ବୁଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ମରୁତ୍ଵତେ ପଵସ୍ଵ ମଧୁମତ୍ତମଃ । ଋତସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମରୁତମାନେ ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ହୋଇ ପବିତ୍ର ହେଉ; ସତ୍ୟର ଗର୍ଭରେ ବସିଛ।