ଅଭି ଗଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ ନୃମ୍ଣା ପୁନାନୋ ଅର୍ଷସି । ସନଦ୍ଵାଜଃ ପରି ସ୍ରଵ
ଗୋ-ଲାଭ ପାଇଁ, ତୁମେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ସହିତ ଦୂତ ହେଉଛ; ପୁରସ୍କୃତି ଧାରି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଉତ ନୋ ଗୋମତୀରିଷୋ ଵିଶ୍ଵା ଅର୍ଷ ପରିଷ୍ଟୁଭଃ । ଗୃଣାନୋ ଜମଦଗ୍ନିନା
ଆମ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଧନଦାୟକ ଧାରା ଏଉଁ, ସମସ୍ତ, ମାପିତ ଗୀତରେ, ଜମଦଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ।
ପଵସ୍ଵ ଵାଚୋ ଅଗ୍ରିଯଃ ସୋମ ଚିତ୍ରାଭିରୂତିଭିଃ । ଅଭି ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା
ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସୋମ, କଥାରେ ସବୁଠୁ ଆଗୁଆ, ଚମତ୍କାର ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ; ସମସ୍ତ ପ୍ରେରଣାକୁ ଆବରଣ କର।
ତ୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରିଯା ଅପୋଽଗ୍ରିଯୋ ଵାଚ ଈରଯନ୍ । ପଵସ୍ଵ ଵିଶ୍ଵମେଜଯ
ତୁମେ, ସବୁଠୁ ଆଗୁଆ, ସମୁଦ୍ରର ଜଳକୁ କଥାରେ ଚଳାଇଥିବା; ସମସ୍ତକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ତୁଭ୍ଯେମା ଭୁଵନା କଵେ ମହିମ୍ନେ ସୋମ ତସ୍ଥିରେ । ତୁଭ୍ଯମର୍ଷନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ
ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ଜଗତମାନେ, ସୋମ, ତୁମର ମହାତ୍ମାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଛି; ତୁମ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ପ୍ର ତେ ଦିଵୋ ନ ଵୃଷ୍ଟଯୋ ଧାରା ଯନ୍ତ୍ଯସଶ୍ଚତଃ । ଅଭି ଶୁକ୍ରାମୁପସ୍ତିରମ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ପରି, ଧାରାମାନେ ଅବିରତ ଆସିଥିବା, ଚମକୁଥିବା ଶ୍ରୀ ବିସ୍ତାର କରୁଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୁଂ ପୁନୀତନୋଗ୍ରଂ ଦକ୍ଷାଯ ସାଧନମ୍ । ଈଶାନଂ ଵୀତିରାଧସମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତରଳକୁ ଶୁଧ୍ଧ କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ନାୟକ, ଧନ ଦେଇଥିବା।
ପଵମାନ ଋତଃ କଵିଃ ସୋମଃ ପଵିତ୍ରମାସଦତ୍ । ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟ ସୋମ, ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ପହଞ୍ଚିଛି; ସ୍ତୁତିକୁ ବୀରତା ଦେଇଛି।
ଆ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରିଣଂ ରଯିଂ ସୋମ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଅସ୍ମେ ଶ୍ରଵାଂସି ଧାରଯ
ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସୋମ, ହଜାର ଧନ, ବୀରତା; ଆମକୁ ଯଶ ଦିଅ।
ଇଷମୂର୍ଜଂ ଚ ପିନ୍ଵସ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରିନ୍ତମଃ । ଚମୂଷ୍ଵା ନି ଷୀଦସି
ତୁମେ ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭରିଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ; ତୁମେ ପାତ୍ରରେ ବସିଯାଉଛ।
ସୁତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ ସୋମଃ କଲଶେ ଅକ୍ଷରତ୍ । ମଧୁମାଁ ଅସ୍ତୁ ଵାଯଵେ
ପିଟାଯାଇଥିବା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ କଳଶରେ ବହିଯାଉଛ; ଏହା ବାୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ହେଉ।
ଏତେ ଅସୃଗ୍ରମାଶଵୋଽତି ହ୍ଵରାଂସି ବଭ୍ରଵଃ । ସୋମା ଋତସ୍ଯ ଧାରଯା
ଏହି ପିତା ଓ ପ୍ରବଳ ସୋମଗୁଡିକ ଅବରୋଧକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନ୍ୟାୟର ଧାରାରେ ବହିଯାଉଛ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵର୍ଧନ୍ତୋ ଅପ୍ତୁରଃ କୃଣ୍ଵନ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵମାର୍ଯମ୍ । ଅପଘ୍ନନ୍ତୋ ଅରାଵ୍ଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା ଜଳଗୁଡିକ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉତ୍ତମ କରୁଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରୁଛନ୍ତି।
ସୁତା ଅନୁ ସ୍ଵମା ରଜୋଽଭ୍ଯର୍ଷନ୍ତି ବଭ୍ରଵଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତ ଇନ୍ଦଵଃ
ପିଟା ଓ ପିତାବର୍ଣ୍ଣ ସୋମଗୁଡିକ ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ସୋମ ଫୁଟାଗୁଡିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯାଉଛି।
ଅଯା ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା ଯଯା ସୂର୍ଯମରୋଚଯଃ । ହିନ୍ଵାନୋ ମାନୁଷୀରପଃ
ସେଇ ଧାରାରେ ବହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲ, ମାନବ ଜଳଗୁଡିକୁ ଦୂର କରି।
ଅଯୁକ୍ତ ସୂର ଏତଶଂ ପଵମାନୋ ମନାଵଧି । ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ଯାତଵେ
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଜଣେ ବିଚାରରେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଯୋଗ କରିଛନ୍ତି, ମଧ୍ୟାକାଶ ମାନେ ଯାଇବା ପାଇଁ।
ଉତ ତ୍ଯା ହରିତୋ ଦଶ ସୂରୋ ଅଯୁକ୍ତ ଯାତଵେ । ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ର ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍
ଏହି ଦଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯୋଗ କରାଯାଇଛି; ସେମାନେ କହନ୍ତି, 'ଫୁଟା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ'।
ପରୀତୋ ଵାଯଵେ ସୁତଂ ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରମ୍ । ଅଵ୍ଯୋ ଵାରେଷୁ ସିଞ୍ଚତ
ପିଟା ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସୋମକୁ ବାୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ଗୀତକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଦେଉ; ଉନା ଚାକରେ ଏହାକୁ ଛିଟାଉ।
ପଵମାନ ଵିଦା ରଯିମସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୋମ ଦୁଷ୍ଟରମ୍ । ଯୋ ଦୂଣାଶୋ ଵନୁଷ୍ଯତା
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ସୋମ, ଆମକୁ ଦୁର୍ଜୟ ଧନ ଦିଅ, ଯାହା ଦରିଦ୍ରମାନେ ଚାହିଁଥାନ୍ତି।
ଅଭ୍ଯର୍ଷ ସହସ୍ରିଣଂ ରଯିଂ ଗୋମନ୍ତମଶ୍ଵିନମ୍ । ଅଭି ଵାଜମୁତ ଶ୍ରଵଃ
ସହସ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଁ ଭରିଥିବା ଧନ ଆମ ପାଖକୁ ବହିଯାଉ; ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତି ଆଣ।
ସୋମୋ ଦେଵୋ ନ ସୂର୍ଯୋଽଦ୍ରିଭିଃ ପଵତେ ସୁତଃ । ଦଧାନଃ କଲଶେ ରସମ୍
ଦେବତା ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ପଥର ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯାଇ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ଏହାର ରସ କଳଶରେ ରଖୁଛି।
ଏତେ ଧାମାନ୍ଯାର୍ଯା ଶୁକ୍ରା ଋତସ୍ଯ ଧାରଯା । ଵାଜଂ ଗୋମନ୍ତମକ୍ଷରନ୍
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଉତ୍ତମ ଶକ୍ତିଗୁଡିକ ନ୍ୟାୟର ଧାରାରେ ଅବିରତ ଭାବେ ବହିଯାଉଛି, ଗାଁ ଭରିଥିବା ଶକ୍ତି ସହ।
ସୁତା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ ସୋମାସୋ ଦଧ୍ଯାଶିରଃ । ପଵିତ୍ରମତ୍ଯକ୍ଷରନ୍
ପିଟା ସୋମଗୁଡିକ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ, ଦହି ମୁଣ୍ଡ ସହିତ ପବିତ୍ର ଚାକରେ ବହିଯାଉଛି।
ପ୍ର ସୋମ ମଧୁମତ୍ତମୋ ରାଯେ ଅର୍ଷ ପଵିତ୍ର ଆ । ମଦୋ ଯୋ ଦେଵଵୀତମଃ
ହେ ସୋମ, ସବୁଠୁ ମଧୁର, ଧନ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଚାକରେ ବହ, ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଦେବମାନଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ।
ତମୀ ମୃଜନ୍ତ୍ଯାଯଵୋ ହରିଂ ନଦୀଷୁ ଵାଜିନମ୍ । ଇନ୍ଦୁମିନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରମ୍
ପିତାବର୍ଣ୍ଣ ଜଳଗୁଡିକ ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଛନ୍ତି, ହରି, ଜଳରେ ତୀବ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଫୁଟା।
ଆ ପଵସ୍ଵ ହିରଣ୍ଯଵଦଶ୍ଵାଵତ୍ସୋମ ଵୀରଵତ୍ । ଵାଜଂ ଗୋମନ୍ତମା ଭର
ହେ ସୋମ, ସୁନା ଭରିଥିବା, ଘୋଡ଼ା, ଗାଁ ଓ ବୀର ସହିତ ଆଗକୁ ବହ; ଗାଁ ଭରିଥିବା ଶକ୍ତି ଆଣ।
ପରି ଵାଜେ ନ ଵାଜଯୁମଵ୍ଯୋ ଵାରେଷୁ ସିଞ୍ଚତ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମଧୁମତ୍ତମମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦେଉ, ପୁରସ୍କୃତ ଭାଗ ପରି, ଉନା ଚାକରେ ଏହାକୁ ଛିଟାଉ।
କଵିଂ ମୃଜନ୍ତି ମର୍ଜ୍ଯଂ ଧୀଭିର୍ଵିପ୍ରା ଅଵସ୍ଯଵଃ । ଵୃଷା କନିକ୍ରଦର୍ଷତି
ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ କବି ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗର୍ଜନ କରି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଵୃଷଣଂ ଧୀଭିରପ୍ତୁରଂ ସୋମମୃତସ୍ଯ ଧାରଯା । ମତୀ ଵିପ୍ରାଃ ସମସ୍ଵରନ୍
ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଚୁର ସୋମକୁ ଅମୃତର ଧାରାରେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।
ପଵସ୍ଵ ଦେଵାଯୁଷଗିନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛତୁ ତେ ମଦଃ । ଵାଯୁମା ରୋହ ଧର୍ମଣା
ଦିବ୍ୟ ଜୀବନ ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସୋମ; ତୁମର ଆନନ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚୁ; ନିଜ ନୀତିରେ ବାୟୁଙ୍କୁ ଉପରେ ଯାଉ।