ଏଷ ସ୍ଯ ପରି ଷିଚ୍ଯତେ ମର୍ମୃଜ୍ଯମାନ ଆଯୁଭିଃ । ଉରୁଗାଯଃ କଵିକ୍ରତୁଃ
ସେ ଝରାଯାଉଛି, ଚାପିଥିବା ଝରାରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ବିସ୍ତୃତ ପଦ ଦେଇ, ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ।
ସହସ୍ରୋତିଃ ଶତାମଘୋ ଵିମାନୋ ରଜସଃ କଵିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵତେ ମଦଃ
ହଜାର ଧାରା, ଶତଗୁଣ ଦାନରେ, ଗୁଣୀ ଓ ଦୂତ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ମାଧ୍ୟମରେ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥିବା, ଅନୁପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ଗିରା ଜାତ ଇହ ସ୍ତୁତ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ଧୀଯତେ । ଵିର୍ଯୋନା ଵସତାଵିଵ
ସ୍ତୁତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏଠାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଏହି ତରଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛି, ଶକ୍ତିର ଗୃହରେ ବୀର ପରି।
ପଵମାନଃ ସୁତୋ ନୃଭିଃ ସୋମୋ ଵାଜମିଵାସରତ୍ । ଚମୂଷୁ ଶକ୍ମନାସଦମ୍
ମଣିଷମାନେ ଶୁଧ୍ଧ କରିଥିବା, ପିଟିଥିବା ସୋମ, ପୁରସ୍କୃତ ଉପହାର ପରି ଶୀଘ୍ର ଚଳିଛି, ଦଳରେ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆସି ବସିଛି।
ତଂ ତ୍ରିପୃଷ୍ଠେ ତ୍ରିଵନ୍ଧୁରେ ରଥେ ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ଯାତଵେ । ଋଷୀଣାଂ ସପ୍ତ ଧୀତିଭିଃ
ତିନି ପିଠି, ତିନି ଯୁକ୍ତ ରଥରେ, ତାଙ୍କୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଋଷିମାନଙ୍କ ସାତି ଚିନ୍ତା ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି।
ତଂ ସୋତାରୋ ଧନସ୍ପୃତମାଶୁଂ ଵାଜାଯ ଯାତଵେ । ହରିଂ ହିନୋତ ଵାଜିନମ୍
ପାନକର୍ତ୍ତାମାନେ ତାଙ୍କୁ, ଶୀଘ୍ର ଓ ଧନ ଚାହିଁଥିବା, ପୁରସ୍କୃତି ପାଇଁ ଆଗେ ଆଗେ ଚଳିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି; ହରି ଗୋଡ଼ିକୁ ଦବାନ୍ତୁ, ପୁରସ୍କୃତି ଜିତିଥିବା।
ଆଵିଶନ୍କଲଶଂ ସୁତୋ ଵିଶ୍ଵା ଅର୍ଷନ୍ନଭି ଶ୍ରିଯଃ । ଶୂରୋ ନ ଗୋଷୁ ତିଷ୍ଠତି
ପିଟିଥିବା ତରଳ କଳଶରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ବୀର ପରି ଗୋମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଉଭା ରହେ।
ଆ ତ ଇନ୍ଦୋ ମଦାଯ କଂ ପଯୋ ଦୁହନ୍ତ୍ଯାଯଵଃ । ଦେଵା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମଧୁ
ହେ ତରଳ, ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଧାରାମାନେ ତାଙ୍କର ଏସେନ୍ସ ଦୁହନ୍ତି; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ମିଠାସ।
ଆ ନଃ ସୋମଂ ପଵିତ୍ର ଆ ସୃଜତା ମଧୁମତ୍ତମମ୍ । ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦେଵଶ୍ରୁତ୍ତମମ୍
ସୋମ, ସବୁଠୁ ମିଠା, ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ ପାଖକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ପ୍ରଶଂସିତ।
ଏତେ ସୋମା ଅସୃକ୍ଷତ ଗୃଣାନାଃ ଶ୍ରଵସେ ମହେ । ମଦିନ୍ତମସ୍ଯ ଧାରଯା
ଏହି ସୋମମାନେ ମହା ଯଶ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ, ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଧାରା ସହିତ।
ଅଭି ଗଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ ନୃମ୍ଣା ପୁନାନୋ ଅର୍ଷସି । ସନଦ୍ଵାଜଃ ପରି ସ୍ରଵ
ଗୋ-ଲାଭ ପାଇଁ, ତୁମେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ସହିତ ଦୂତ ହେଉଛ; ପୁରସ୍କୃତି ଧାରି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଉତ ନୋ ଗୋମତୀରିଷୋ ଵିଶ୍ଵା ଅର୍ଷ ପରିଷ୍ଟୁଭଃ । ଗୃଣାନୋ ଜମଦଗ୍ନିନା
ଆମ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଧନଦାୟକ ଧାରା ଏଉଁ, ସମସ୍ତ, ମାପିତ ଗୀତରେ, ଜମଦଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ।
ପଵସ୍ଵ ଵାଚୋ ଅଗ୍ରିଯଃ ସୋମ ଚିତ୍ରାଭିରୂତିଭିଃ । ଅଭି ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା
ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସୋମ, କଥାରେ ସବୁଠୁ ଆଗୁଆ, ଚମତ୍କାର ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ; ସମସ୍ତ ପ୍ରେରଣାକୁ ଆବରଣ କର।
ତ୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରିଯା ଅପୋଽଗ୍ରିଯୋ ଵାଚ ଈରଯନ୍ । ପଵସ୍ଵ ଵିଶ୍ଵମେଜଯ
ତୁମେ, ସବୁଠୁ ଆଗୁଆ, ସମୁଦ୍ରର ଜଳକୁ କଥାରେ ଚଳାଇଥିବା; ସମସ୍ତକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ତୁଭ୍ଯେମା ଭୁଵନା କଵେ ମହିମ୍ନେ ସୋମ ତସ୍ଥିରେ । ତୁଭ୍ଯମର୍ଷନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ
ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ଜଗତମାନେ, ସୋମ, ତୁମର ମହାତ୍ମାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଛି; ତୁମ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ପ୍ର ତେ ଦିଵୋ ନ ଵୃଷ୍ଟଯୋ ଧାରା ଯନ୍ତ୍ଯସଶ୍ଚତଃ । ଅଭି ଶୁକ୍ରାମୁପସ୍ତିରମ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ପରି, ଧାରାମାନେ ଅବିରତ ଆସିଥିବା, ଚମକୁଥିବା ଶ୍ରୀ ବିସ୍ତାର କରୁଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୁଂ ପୁନୀତନୋଗ୍ରଂ ଦକ୍ଷାଯ ସାଧନମ୍ । ଈଶାନଂ ଵୀତିରାଧସମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତରଳକୁ ଶୁଧ୍ଧ କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ନାୟକ, ଧନ ଦେଇଥିବା।
ପଵମାନ ଋତଃ କଵିଃ ସୋମଃ ପଵିତ୍ରମାସଦତ୍ । ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟ ସୋମ, ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ପହଞ୍ଚିଛି; ସ୍ତୁତିକୁ ବୀରତା ଦେଇଛି।
ଆ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରିଣଂ ରଯିଂ ସୋମ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଅସ୍ମେ ଶ୍ରଵାଂସି ଧାରଯ
ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସୋମ, ହଜାର ଧନ, ବୀରତା; ଆମକୁ ଯଶ ଦିଅ।
ଇଷମୂର୍ଜଂ ଚ ପିନ୍ଵସ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରିନ୍ତମଃ । ଚମୂଷ୍ଵା ନି ଷୀଦସି
ତୁମେ ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭରିଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ; ତୁମେ ପାତ୍ରରେ ବସିଯାଉଛ।
ସୁତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ ସୋମଃ କଲଶେ ଅକ୍ଷରତ୍ । ମଧୁମାଁ ଅସ୍ତୁ ଵାଯଵେ
ପିଟାଯାଇଥିବା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ କଳଶରେ ବହିଯାଉଛ; ଏହା ବାୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ହେଉ।
ଏତେ ଅସୃଗ୍ରମାଶଵୋଽତି ହ୍ଵରାଂସି ବଭ୍ରଵଃ । ସୋମା ଋତସ୍ଯ ଧାରଯା
ଏହି ପିତା ଓ ପ୍ରବଳ ସୋମଗୁଡିକ ଅବରୋଧକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନ୍ୟାୟର ଧାରାରେ ବହିଯାଉଛ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵର୍ଧନ୍ତୋ ଅପ୍ତୁରଃ କୃଣ୍ଵନ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵମାର୍ଯମ୍ । ଅପଘ୍ନନ୍ତୋ ଅରାଵ୍ଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା ଜଳଗୁଡିକ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉତ୍ତମ କରୁଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରୁଛନ୍ତି।
ସୁତା ଅନୁ ସ୍ଵମା ରଜୋଽଭ୍ଯର୍ଷନ୍ତି ବଭ୍ରଵଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତ ଇନ୍ଦଵଃ
ପିଟା ଓ ପିତାବର୍ଣ୍ଣ ସୋମଗୁଡିକ ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ସୋମ ଫୁଟାଗୁଡିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯାଉଛି।
ଅଯା ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା ଯଯା ସୂର୍ଯମରୋଚଯଃ । ହିନ୍ଵାନୋ ମାନୁଷୀରପଃ
ସେଇ ଧାରାରେ ବହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲ, ମାନବ ଜଳଗୁଡିକୁ ଦୂର କରି।
ଅଯୁକ୍ତ ସୂର ଏତଶଂ ପଵମାନୋ ମନାଵଧି । ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ଯାତଵେ
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଜଣେ ବିଚାରରେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଯୋଗ କରିଛନ୍ତି, ମଧ୍ୟାକାଶ ମାନେ ଯାଇବା ପାଇଁ।
ଉତ ତ୍ଯା ହରିତୋ ଦଶ ସୂରୋ ଅଯୁକ୍ତ ଯାତଵେ । ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ର ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍
ଏହି ଦଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯୋଗ କରାଯାଇଛି; ସେମାନେ କହନ୍ତି, 'ଫୁଟା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ'।
ପରୀତୋ ଵାଯଵେ ସୁତଂ ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରମ୍ । ଅଵ୍ଯୋ ଵାରେଷୁ ସିଞ୍ଚତ
ପିଟା ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସୋମକୁ ବାୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ଗୀତକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଦେଉ; ଉନା ଚାକରେ ଏହାକୁ ଛିଟାଉ।
ପଵମାନ ଵିଦା ରଯିମସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୋମ ଦୁଷ୍ଟରମ୍ । ଯୋ ଦୂଣାଶୋ ଵନୁଷ୍ଯତା
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ସୋମ, ଆମକୁ ଦୁର୍ଜୟ ଧନ ଦିଅ, ଯାହା ଦରିଦ୍ରମାନେ ଚାହିଁଥାନ୍ତି।
ଅଭ୍ଯର୍ଷ ସହସ୍ରିଣଂ ରଯିଂ ଗୋମନ୍ତମଶ୍ଵିନମ୍ । ଅଭି ଵାଜମୁତ ଶ୍ରଵଃ
ସହସ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଁ ଭରିଥିବା ଧନ ଆମ ପାଖକୁ ବହିଯାଉ; ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତି ଆଣ।