ଅସ୍ଯ ପ୍ରତ୍ନାମନୁ ଦ୍ଯୁତଂ ଶୁକ୍ରଂ ଦୁଦୁହ୍ରେ ଅହ୍ରଯଃ । ପଯଃ ସହସ୍ରସାମୃଷିମ୍
ଏହାର ପୁରୁଣା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱରୂପକୁ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଦୁହିଛନ୍ତି—ସେହି ଜ୍ଵଳନ୍ତି ସୋମ, ହଜାର ଧାରାର ଦୃଷ୍ଟା।
ଅଯଂ ସୂର୍ଯ ଇଵୋପଦୃଗଯଂ ସରାଂସି ଧାଵତି । ସପ୍ତ ପ୍ରଵତ ଆ ଦିଵମ୍
ସେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖେ, ସେ ସମସ୍ତ ନଦୀ ଭିତରେ ଦୌଡ଼େ, ସାତଟି ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଏ।
ଅଯଂ ଵିଶ୍ଵାନି ତିଷ୍ଠତି ପୁନାନୋ ଭୁଵନୋପରି । ସୋମୋ ଦେଵୋ ନ ସୂର୍ଯଃ
ସେ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପରେ ଦଢ଼ିଅଛନ୍ତି—ସୋମ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପରି ଣୋ ଦେଵଵୀତଯେ ଵାଜାଁ ଅର୍ଷସି ଗୋମତଃ । ପୁନାନ ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରଯୁଃ
ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଆମ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛ, ଗୋଧନ ସହିତ ଧନ ଆଣି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ହେଉ।
ଯଵଂଯଵଂ ନୋ ଅନ୍ଧସା ପୁଷ୍ଟମ୍ପୁଷ୍ଟଂ ପରି ସ୍ରଵ । ସୋମ ଵିଶ୍ଵା ଚ ସୌଭଗା
ହେ ସୋମ, ପୁନିପୁନି ତୁମର ରସରେ ଆମ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଇନ୍ଦୋ ଯଥା ତଵ ସ୍ତଵୋ ଯଥା ତେ ଜାତମନ୍ଧସଃ । ନି ବର୍ହିଷି ପ୍ରିଯେ ସଦଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଯେପରି ତୁମର ସ୍ତୁତି ହେଉଛି, ଯେପରି ତୁମର ଚାପିଥିବା ରସ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି, ଏହି ପ୍ରିୟ କୁଶାସନରେ ବସ।
ଉତ ନୋ ଗୋଵିଦଶ୍ଵଵିତ୍ପଵସ୍ଵ ସୋମାନ୍ଧସା । ମକ୍ଷୂତମେଭିରହଭିଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମର ରସରେ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଗୋ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦିଅ, ଏହି ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ସହିତ ସବୁଠୁ ତୀବ୍ର ହେଉ।
ଯୋ ଜିନାତି ନ ଜୀଯତେ ହନ୍ତି ଶତ୍ରୁମଭୀତ୍ଯ । ସ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରଜିତ୍
ଯିଏ ଜିତିଥାଏ ଏବଂ କେବେ ହାରେ ନାହିଁ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁକୁ ଭୟ ଛାଡ଼ି ହରାଏ—ସେହିପରି ହେ ସୋମ, ହଜାର ଜୟ ନେଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ପରି ସୋମ ଋତଂ ବୃହଦାଶୁଃ ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି । ଵିଘ୍ନନ୍ରକ୍ଷାଂସି ଦେଵଯୁଃ
ବଡ଼ ଓ ତୀବ୍ର ସୋମ ପବିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍କଳୁଷ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ସତ୍ୟ ଅନୁସାରେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୂରେଇଯାଉଛନ୍ତି, ଦେବତା ସ୍ୱଭାବର।
ଯତ୍ସୋମୋ ଵାଜମର୍ଷତି ଶତଂ ଧାରା ଅପସ୍ଯୁଵଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯମାଵିଶନ୍
ଯେତେବେଳେ ସୋମ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଶତଧାରା ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଅଭି ତ୍ଵା ଯୋଷଣୋ ଦଶ ଜାରଂ ନ କନ୍ଯାନୂଷତ । ମୃଜ୍ଯସେ ସୋମ ସାତଯେ
ଦଶଟି କନ୍ୟା, ବଧୂ ପରି, ତୁମକୁ ବର ପରି ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି; ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ ସ୍ଵାଦୁରିନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ । ନୄନ୍ସ୍ତୋତୄନ୍ପାହ୍ଯଂହସଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଗାୟକ ଏବଂ ମଣିଷମାନେ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା ପାଉନ୍ତୁ।
ପ୍ର ତେ ଧାରା ଅସଶ୍ଚତୋ ଦିଵୋ ନ ଯନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ । ଅଚ୍ଛା ଵାଜଂ ସହସ୍ରିଣମ୍
ତୁମର ଧାରାମାନେ ଆକାଶର ବର୍ଷା ପରି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି, ଘୋଡ଼ା ଓ ଗୋଧନର ଧନ ପାଇଁ।
ଅଭି ପ୍ରିଯାଣି କାଵ୍ଯା ଵିଶ୍ଵା ଚକ୍ଷାଣୋ ଅର୍ଷତି । ହରିସ୍ତୁଞ୍ଜାନ ଆଯୁଧା
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ଗୀତ ଦେଖି, ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ହଳଦିଆ ସୋମ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଛନ୍ତି।
ସ ମର୍ମୃଜାନ ଆଯୁଭିରିଭୋ ରାଜେଵ ସୁଵ୍ରତଃ । ଶ୍ଯେନୋ ନ ଵଂସୁ ଷୀଦତି
ସେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ରାଜା ହାତୀ ପରି ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ବସିଥାଏ, ଶ୍ୟେନ ପରି ଖୁଟି ଉପରେ ବସିଯାଏ।
ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵା ଦିଵୋ ଵସୂତୋ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧି । ପୁନାନ ଇନ୍ଦଵା ଭର
ସେ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଧନ ଆଣିଦେଉ, ହେ ସୋମ।
ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି ଧାରା ସୁତସ୍ଯାନ୍ଧସଃ । ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି
ସେ, ଉତ୍ସାହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଚାପିଥିବା ରସର ଧାରା ପରି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି; ସେ, ଉତ୍ସାହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି।
ଉସ୍ରା ଵେଦେତି ମଂତ୍ରେଣ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ତତଃ ପରମ୍॥ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯା ସଂଵିଭଜ୍ଯ ନରାଧିପ॥ସ୍କନ୍ଦପୁ. [https://sa.wikisource.org/s/fr9 ୬.୨୬୮.୩୦]॥ଉସ୍ରା ଵେଦ ଵସୂନାଂ ମର୍ତସ୍ଯ ଦେଵ୍ଯଵସଃ । ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି
ଉଷା ମନ୍ତ୍ରର ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ଜାଣେ, ଏହା ପରେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଧନ ବଣ୍ଟନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଉଷା, ମାନବମାନଙ୍କର ଧନ, ଧନର ଦେବୀ, ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିଯାଉଛି।
ଧ୍ଵସ୍ରଯୋଃ ପୁରୁଷନ୍ତ୍ଯୋରା ସହସ୍ରାଣି ଦଦ୍ମହେ । ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି
ଏହି ଦୁଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀଠାରୁ ଆମେ ହଜାର ଧନ ଦେଉଛୁ। ଉଷା ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିଯାଉଛି।
ଆ ଯଯୋସ୍ତ୍ରିଂଶତଂ ତନା ସହସ୍ରାଣି ଚ ଦଦ୍ମହେ । ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି
ସେହି ଦୁଇଠାରୁ ଆମେ ତିରିଶି ଶନ୍ତାନ ଓ ହଜାର ଧନ ଦେଉଛୁ। ଉଷା ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିଯାଉଛି।
ପଵସ୍ଵ ଗୋଜିଦଶ୍ଵଜିଦ୍ଵିଶ୍ଵଜିତ୍ସୋମ ରଣ୍ଯଜିତ୍ । ପ୍ରଜାଵଦ୍ରତ୍ନମା ଭର
ପବିତ୍ର ସୋମ, ଗାଈ ଜିତିବା, ଘୋଡ଼ା ଜିତିବା, ସବୁକିଛି ଜିତିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବା, ଆମ ପାଇଁ ସନ୍ତାନସମୃଦ୍ଧ ଧନ ଆଣ।
ପଵସ୍ଵାଦ୍ଭ୍ଯୋ ଅଦାଭ୍ଯଃ ପଵସ୍ଵୌଷଧୀଭ୍ଯଃ । ପଵସ୍ଵ ଧିଷଣାଭ୍ଯଃ
ଅପରାଜିତମାନେ ପାଇଁ, ଔଷଧିମାନେ ପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉ।
ତ୍ଵଂ ସୋମ ପଵମାନୋ ଵିଶ୍ଵାନି ଦୁରିତା ତର । କଵିଃ ସୀଦ ନି ବର୍ହିଷି
ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅପମାଦ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର; ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସ।
ପଵମାନ ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ଜାଯମାନୋଽଭଵୋ ମହାନ୍ । ଇନ୍ଦୋ ଵିଶ୍ଵାଁ ଅଭୀଦସି
ପବିତ୍ର ହେଇ, ଆଲୋକ ଦେଇ, ଜନ୍ମ ନେଇ ତୁମେ ବଡ଼ ହେଲ; ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆସିପହଞ୍ଚ।
ପ୍ର ଗାଯତ୍ରେଣ ଗାଯତ ପଵମାନଂ ଵିଚର୍ଷଣିମ୍ । ଇନ୍ଦୁଂ ସହସ୍ରଚକ୍ଷସମ୍
ଗାୟତ୍ରୀ ଛନ୍ଦରେ ଗାଓ, ପବିତ୍ର ବୁଦ୍ଧିମାନ ଇନ୍ଦୁ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଉସ୍ତାକୁ।
ତଂ ତ୍ଵା ସହସ୍ରଚକ୍ଷସମଥୋ ସହସ୍ରଭର୍ଣସମ୍ । ଅତି ଵାରମପାଵିଷୁଃ
ତୁମେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଓ ହଜାର ଶକ୍ତି ଥିବା, ସେମାନେ ବାଧା ଉପରେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି।
ଅତି ଵାରାନ୍ପଵମାନୋ ଅସିଷ୍ଯଦତ୍କଲଶାଁ ଅଭି ଧାଵତି । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହାର୍ଦ୍ଯାଵିଶନ୍
ପବିତ୍ର ହେଇ, ତୁମେ ବାଧା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଛ; ତୁମେ ପାତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମ ରାଧସେ ଶଂ ପଵସ୍ଵ ଵିଚର୍ଷଣେ । ପ୍ରଜାଵଦ୍ରେତ ଆ ଭର
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୃପା ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉ; ଆମ ପାଇଁ ସନ୍ତାନସମୃଦ୍ଧ ଧନ ଆଣ।
ଅଯା ଵୀତୀ ପରି ସ୍ରଵ ଯସ୍ତ ଇନ୍ଦୋ ମଦେଷ୍ଵା । ଅଵାହନ୍ନଵତୀର୍ନଵ
ଏହି ଛାନି ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ମଦରେ ଆନନ୍ଦିତ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ନଉଟି ନଦୀକୁ ଆଣିଛ।
ପୁରଃ ସଦ୍ଯ ଇତ୍ଥାଧିଯେ ଦିଵୋଦାସାଯ ଶମ୍ବରମ୍ । ଅଧ ତ୍ଯଂ ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁମ୍
ଏହିପରି ତୁରନ୍ତ, ଦିବୋଦାସ ପାଇଁ ତୁମେ ଶମ୍ବରକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲ; ପରେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁକୁ।