ଅଭ୍ଯର୍ଷ ଵିଚକ୍ଷଣ ପଵିତ୍ରଂ ଧାରଯା ସୁତଃ । ଅଭି ଵାଜମୁତ ଶ୍ରଵଃ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ଚାପାଯିବା ସୋମ, ଆଗକୁ ବଢ଼; ଆମକୁ ବଳ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ।
ପରି ଦ୍ଯୁକ୍ଷଃ ସନଦ୍ରଯିର୍ଭରଦ୍ଵାଜଂ ନୋ ଅନ୍ଧସା । ସୁଵାନୋ ଅର୍ଷ ପଵିତ୍ର ଆ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ତ୍ୱରିତ ବହୁଥିବା, ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମ ରସ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ଘେରି ରଖୁ; ପବିତ୍ର ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ବହ।
ତଵ ପ୍ରତ୍ନେଭିରଧ୍ଵଭିରଵ୍ଯୋ ଵାରେ ପରି ପ୍ରିଯଃ । ସହସ୍ରଧାରୋ ଯାତ୍ତନା
ତୁମ ପୁରୁଣା ପଥ ଓ ଅଭିଚ୍ଛିନ୍ନ ଆବରଣ ସହିତ, ପ୍ରିୟ ହେଉଥିବା, ହଜାର ଧାରାରେ ବହ।
ଚରୁର୍ନ ଯସ୍ତମୀଙ୍ଖଯେନ୍ଦୋ ନ ଦାନମୀଙ୍ଖଯ । ଵଧୈର୍ଵଧସ୍ନଵୀଙ୍ଖଯ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଦୟାଳୁ ବନ୍ଧୁ ଭଳି ଦୟାଳୁ ହୁଅ; ଦାତା ଭଳି ଦୟାଳୁ ହୁଅ; ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ମଧ୍ୟ ଦୟାଳୁ ହୁଅ।
ନି ଶୁଷ୍ମମିନ୍ଦଵେଷାଂ ପୁରୁହୂତ ଜନାନାମ୍ । ଯୋ ଅସ୍ମାଁ ଆଦିଦେଶତି
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦୁ, ଯେମାନେ ଆମ ବିରୋଧରେ ଉଠିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ନିମ୍ନ କର।
ଶତଂ ନ ଇନ୍ଦ ଊତିଭିଃ ସହସ୍ରଂ ଵା ଶୁଚୀନାମ୍ । ପଵସ୍ଵ ମଂହଯଦ୍ରଯିଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଶତ ଉପକାର କିମ୍ବା ହଜାର ପବିତ୍ର ସହିତ, ବହିଯାଅ, ବହୁ ସମ୍ପଦ ଆଣ।
ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମାସୋ ଅସ୍ଥୂ ରକ୍ଷୋ ଭିନ୍ଦନ୍ତୋ ଅଦ୍ରିଵଃ । ନୁଦସ୍ଵ ଯାଃ ପରିସ୍ପୃଧଃ
ତୁମ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଉଠିଛନ୍ତି, ରାକ୍ଷସକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପାଯାଇଥିବା; ଯେମାନେ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୂରେ କର।
ଅଯା ନିଜଘ୍ନିରୋଜସା ରଥସଂଗେ ଧନେ ହିତେ । ସ୍ତଵା ଅବିଭ୍ଯୁଷା ହୃଦା
ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ରଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ଓ ଧନ ଲାଗି ଯୁଦ୍ଧରେ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଛ; ଭୟହୀନ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଶଂସା କର।
ଅସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି ନାଧୃଷେ ପଵମାନସ୍ଯ ଦୂଢ୍ଯା । ରୁଜ ଯସ୍ତ୍ଵା ପୃତନ୍ଯତି
ଏହି ପବିତ୍ର ବହୁଥିବାର ନିୟମକୁ କେହି ଭଙ୍ଗ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଯିଏ ତୁମ ସହିତ ବିରୋଧ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ।
ତଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ମଦଚ୍ଯୁତଂ ହରିଂ ନଦୀଷୁ ଵାଜିନମ୍ । ଇନ୍ଦୁମିନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରମ୍
ସେହି ମଦ ଦେଇଥିବା, ହଳଦିଆ ଓ ତୀବ୍ର ଗତିର ସୋମକୁ ନଦୀମାନେ ଆଗକୁ ଆଗକୁ ଚଳାନ୍ତି, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହ ଦେଉଥିବା ପାନୀୟ।
ଅସ୍ଯ ପ୍ରତ୍ନାମନୁ ଦ୍ଯୁତଂ ଶୁକ୍ରଂ ଦୁଦୁହ୍ରେ ଅହ୍ରଯଃ । ପଯଃ ସହସ୍ରସାମୃଷିମ୍
ଏହାର ପୁରୁଣା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱରୂପକୁ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଦୁହିଛନ୍ତି—ସେହି ଜ୍ଵଳନ୍ତି ସୋମ, ହଜାର ଧାରାର ଦୃଷ୍ଟା।
ଅଯଂ ସୂର୍ଯ ଇଵୋପଦୃଗଯଂ ସରାଂସି ଧାଵତି । ସପ୍ତ ପ୍ରଵତ ଆ ଦିଵମ୍
ସେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖେ, ସେ ସମସ୍ତ ନଦୀ ଭିତରେ ଦୌଡ଼େ, ସାତଟି ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଏ।
ଅଯଂ ଵିଶ୍ଵାନି ତିଷ୍ଠତି ପୁନାନୋ ଭୁଵନୋପରି । ସୋମୋ ଦେଵୋ ନ ସୂର୍ଯଃ
ସେ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପରେ ଦଢ଼ିଅଛନ୍ତି—ସୋମ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପରି ଣୋ ଦେଵଵୀତଯେ ଵାଜାଁ ଅର୍ଷସି ଗୋମତଃ । ପୁନାନ ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରଯୁଃ
ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଆମ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛ, ଗୋଧନ ସହିତ ଧନ ଆଣି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ହେଉ।
ଯଵଂଯଵଂ ନୋ ଅନ୍ଧସା ପୁଷ୍ଟମ୍ପୁଷ୍ଟଂ ପରି ସ୍ରଵ । ସୋମ ଵିଶ୍ଵା ଚ ସୌଭଗା
ହେ ସୋମ, ପୁନିପୁନି ତୁମର ରସରେ ଆମ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଇନ୍ଦୋ ଯଥା ତଵ ସ୍ତଵୋ ଯଥା ତେ ଜାତମନ୍ଧସଃ । ନି ବର୍ହିଷି ପ୍ରିଯେ ସଦଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଯେପରି ତୁମର ସ୍ତୁତି ହେଉଛି, ଯେପରି ତୁମର ଚାପିଥିବା ରସ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି, ଏହି ପ୍ରିୟ କୁଶାସନରେ ବସ।
ଉତ ନୋ ଗୋଵିଦଶ୍ଵଵିତ୍ପଵସ୍ଵ ସୋମାନ୍ଧସା । ମକ୍ଷୂତମେଭିରହଭିଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମର ରସରେ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଗୋ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦିଅ, ଏହି ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ସହିତ ସବୁଠୁ ତୀବ୍ର ହେଉ।
ଯୋ ଜିନାତି ନ ଜୀଯତେ ହନ୍ତି ଶତ୍ରୁମଭୀତ୍ଯ । ସ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରଜିତ୍
ଯିଏ ଜିତିଥାଏ ଏବଂ କେବେ ହାରେ ନାହିଁ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁକୁ ଭୟ ଛାଡ଼ି ହରାଏ—ସେହିପରି ହେ ସୋମ, ହଜାର ଜୟ ନେଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ପରି ସୋମ ଋତଂ ବୃହଦାଶୁଃ ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି । ଵିଘ୍ନନ୍ରକ୍ଷାଂସି ଦେଵଯୁଃ
ବଡ଼ ଓ ତୀବ୍ର ସୋମ ପବିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍କଳୁଷ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ସତ୍ୟ ଅନୁସାରେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୂରେଇଯାଉଛନ୍ତି, ଦେବତା ସ୍ୱଭାବର।
ଯତ୍ସୋମୋ ଵାଜମର୍ଷତି ଶତଂ ଧାରା ଅପସ୍ଯୁଵଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯମାଵିଶନ୍
ଯେତେବେଳେ ସୋମ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଶତଧାରା ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଅଭି ତ୍ଵା ଯୋଷଣୋ ଦଶ ଜାରଂ ନ କନ୍ଯାନୂଷତ । ମୃଜ୍ଯସେ ସୋମ ସାତଯେ
ଦଶଟି କନ୍ୟା, ବଧୂ ପରି, ତୁମକୁ ବର ପରି ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି; ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ ସ୍ଵାଦୁରିନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ । ନୄନ୍ସ୍ତୋତୄନ୍ପାହ୍ଯଂହସଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଗାୟକ ଏବଂ ମଣିଷମାନେ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା ପାଉନ୍ତୁ।
ପ୍ର ତେ ଧାରା ଅସଶ୍ଚତୋ ଦିଵୋ ନ ଯନ୍ତି ଵୃଷ୍ଟଯଃ । ଅଚ୍ଛା ଵାଜଂ ସହସ୍ରିଣମ୍
ତୁମର ଧାରାମାନେ ଆକାଶର ବର୍ଷା ପରି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି, ଘୋଡ଼ା ଓ ଗୋଧନର ଧନ ପାଇଁ।
ଅଭି ପ୍ରିଯାଣି କାଵ୍ଯା ଵିଶ୍ଵା ଚକ୍ଷାଣୋ ଅର୍ଷତି । ହରିସ୍ତୁଞ୍ଜାନ ଆଯୁଧା
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ଗୀତ ଦେଖି, ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ହଳଦିଆ ସୋମ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଛନ୍ତି।
ସ ମର୍ମୃଜାନ ଆଯୁଭିରିଭୋ ରାଜେଵ ସୁଵ୍ରତଃ । ଶ୍ଯେନୋ ନ ଵଂସୁ ଷୀଦତି
ସେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ରାଜା ହାତୀ ପରି ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ବସିଥାଏ, ଶ୍ୟେନ ପରି ଖୁଟି ଉପରେ ବସିଯାଏ।
ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵା ଦିଵୋ ଵସୂତୋ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧି । ପୁନାନ ଇନ୍ଦଵା ଭର
ସେ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଧନ ଆଣିଦେଉ, ହେ ସୋମ।
ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି ଧାରା ସୁତସ୍ଯାନ୍ଧସଃ । ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି
ସେ, ଉତ୍ସାହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଚାପିଥିବା ରସର ଧାରା ପରି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି; ସେ, ଉତ୍ସାହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି।
ଉସ୍ରା ଵେଦେତି ମଂତ୍ରେଣ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ତତଃ ପରମ୍॥ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯା ସଂଵିଭଜ୍ଯ ନରାଧିପ॥ସ୍କନ୍ଦପୁ. [https://sa.wikisource.org/s/fr9 ୬.୨୬୮.୩୦]॥ଉସ୍ରା ଵେଦ ଵସୂନାଂ ମର୍ତସ୍ଯ ଦେଵ୍ଯଵସଃ । ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି
ଉଷା ମନ୍ତ୍ରର ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ଜାଣେ, ଏହା ପରେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଧନ ବଣ୍ଟନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଉଷା, ମାନବମାନଙ୍କର ଧନ, ଧନର ଦେବୀ, ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିଯାଉଛି।
ଧ୍ଵସ୍ରଯୋଃ ପୁରୁଷନ୍ତ୍ଯୋରା ସହସ୍ରାଣି ଦଦ୍ମହେ । ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି
ଏହି ଦୁଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀଠାରୁ ଆମେ ହଜାର ଧନ ଦେଉଛୁ। ଉଷା ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିଯାଉଛି।
ଆ ଯଯୋସ୍ତ୍ରିଂଶତଂ ତନା ସହସ୍ରାଣି ଚ ଦଦ୍ମହେ । ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି
ସେହି ଦୁଇଠାରୁ ଆମେ ତିରିଶି ଶନ୍ତାନ ଓ ହଜାର ଧନ ଦେଉଛୁ। ଉଷା ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିଯାଉଛି।