ପଵମାନୋ ଅସିଷ୍ଯଦଦ୍ରକ୍ଷାଂସ୍ଯପଜଙ୍ଘନତ୍ । ପ୍ରତ୍ନଵଦ୍ରୋଚଯନ୍ରୁଚଃ
ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସେ, କ୍ଷତିକାରୀମାନେ ନାଶ କରିଛନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦମନ କରିଛନ୍ତି; ପୁରୁଣା ଆଲୋକ ଚମକୁଛି।
ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମାସ ଈରତେ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମେରିଵ ସ୍ଵନଃ । ଵାଣସ୍ଯ ଚୋଦଯା ପଵିମ୍
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଉପରକୁ ଉଠିଯାଉଛନ୍ତି, ନଦୀର ତରଙ୍ଗର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି; ଗୀତରେ ପ୍ରେରିତ କର, ପେଷଣ ପାଥରକୁ।
ପ୍ରସଵେ ତ ଉଦୀରତେ ତିସ୍ରୋ ଵାଚୋ ମଖସ୍ଯୁଵଃ । ଯଦଵ୍ଯ ଏଷି ସାନଵି
ତୁମେ ବହୁଥିବାବେଳେ, ତିନିଟି କଥା ବଳିଦାନ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଅବିରୋଧରେ ନଳୀ ଦ୍ୱାରା ଯାଉଛ।
ଅଵ୍ଯୋ ଵାରେ ପରି ପ୍ରିଯଂ ହରିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଦ୍ରିଭିଃ । ପଵମାନଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍
ଅଭିଚ୍ଛିନ୍ନ ଆବରଣ ମାଧ୍ୟମରେ, ସେମାନେ ପ୍ରିୟ ହରିକୁ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚଳାଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ମଧୁରତା ଝରାଉଛନ୍ତି।
ଆ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ପଵିତ୍ରଂ ଧାରଯା କଵେ । ଅର୍କସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପବିତ୍ର ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ବହିଯାଅ; ତୁମେ ଗୀତର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ।
ସ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ଗୋଭିରଞ୍ଜାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ । ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରାଯ ପୀତଯେ
ଏଭଳି ବହ, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଗାଈ ଓ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ; ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯୋ ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଂ ସୋମଂ ପଵିତ୍ର ଆ ସୃଜ । ପୁନୀହୀନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ହେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମକୁ ପବିତ୍ର ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ଢାଳ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କର।
ଦିଵଃ ପୀଯୂଷମୁତ୍ତମଂ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ । ସୁନୋତା ମଧୁମତ୍ତମମ୍
ଆକାଶରୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ପୋଷକ ସୋମକୁ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଚାପ; ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ହେଉ।
ତଵ ତ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ ଅନ୍ଧସୋ ଦେଵା ମଧୋର୍ଵ୍ଯଶ୍ନତେ । ପଵମାନସ୍ଯ ମରୁତଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ମଦକର ରସର ମଧୁରତାକୁ ଦେବତାମାନେ, ମାରୁତମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହି ସୋମ ଵର୍ଧଯନ୍ସୁତୋ ମଦାଯ ଭୂର୍ଣଯେ । ଵୃଷନ୍ସ୍ତୋତାରମୂତଯେ
ହେ ସୋମ, ଚାପାଯିବାବେଳେ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ; ହେ ବଳବାନ, ଉପାସକଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।
ଅଭ୍ଯର୍ଷ ଵିଚକ୍ଷଣ ପଵିତ୍ରଂ ଧାରଯା ସୁତଃ । ଅଭି ଵାଜମୁତ ଶ୍ରଵଃ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ଚାପାଯିବା ସୋମ, ଆଗକୁ ବଢ଼; ଆମକୁ ବଳ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ।
ପରି ଦ୍ଯୁକ୍ଷଃ ସନଦ୍ରଯିର୍ଭରଦ୍ଵାଜଂ ନୋ ଅନ୍ଧସା । ସୁଵାନୋ ଅର୍ଷ ପଵିତ୍ର ଆ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ତ୍ୱରିତ ବହୁଥିବା, ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମ ରସ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ଘେରି ରଖୁ; ପବିତ୍ର ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ବହ।
ତଵ ପ୍ରତ୍ନେଭିରଧ୍ଵଭିରଵ୍ଯୋ ଵାରେ ପରି ପ୍ରିଯଃ । ସହସ୍ରଧାରୋ ଯାତ୍ତନା
ତୁମ ପୁରୁଣା ପଥ ଓ ଅଭିଚ୍ଛିନ୍ନ ଆବରଣ ସହିତ, ପ୍ରିୟ ହେଉଥିବା, ହଜାର ଧାରାରେ ବହ।
ଚରୁର୍ନ ଯସ୍ତମୀଙ୍ଖଯେନ୍ଦୋ ନ ଦାନମୀଙ୍ଖଯ । ଵଧୈର୍ଵଧସ୍ନଵୀଙ୍ଖଯ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଦୟାଳୁ ବନ୍ଧୁ ଭଳି ଦୟାଳୁ ହୁଅ; ଦାତା ଭଳି ଦୟାଳୁ ହୁଅ; ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ମଧ୍ୟ ଦୟାଳୁ ହୁଅ।
ନି ଶୁଷ୍ମମିନ୍ଦଵେଷାଂ ପୁରୁହୂତ ଜନାନାମ୍ । ଯୋ ଅସ୍ମାଁ ଆଦିଦେଶତି
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦୁ, ଯେମାନେ ଆମ ବିରୋଧରେ ଉଠିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ନିମ୍ନ କର।
ଶତଂ ନ ଇନ୍ଦ ଊତିଭିଃ ସହସ୍ରଂ ଵା ଶୁଚୀନାମ୍ । ପଵସ୍ଵ ମଂହଯଦ୍ରଯିଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଶତ ଉପକାର କିମ୍ବା ହଜାର ପବିତ୍ର ସହିତ, ବହିଯାଅ, ବହୁ ସମ୍ପଦ ଆଣ।
ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମାସୋ ଅସ୍ଥୂ ରକ୍ଷୋ ଭିନ୍ଦନ୍ତୋ ଅଦ୍ରିଵଃ । ନୁଦସ୍ଵ ଯାଃ ପରିସ୍ପୃଧଃ
ତୁମ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଉଠିଛନ୍ତି, ରାକ୍ଷସକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପାଯାଇଥିବା; ଯେମାନେ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୂରେ କର।
ଅଯା ନିଜଘ୍ନିରୋଜସା ରଥସଂଗେ ଧନେ ହିତେ । ସ୍ତଵା ଅବିଭ୍ଯୁଷା ହୃଦା
ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ରଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ଓ ଧନ ଲାଗି ଯୁଦ୍ଧରେ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଛ; ଭୟହୀନ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଶଂସା କର।
ଅସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି ନାଧୃଷେ ପଵମାନସ୍ଯ ଦୂଢ୍ଯା । ରୁଜ ଯସ୍ତ୍ଵା ପୃତନ୍ଯତି
ଏହି ପବିତ୍ର ବହୁଥିବାର ନିୟମକୁ କେହି ଭଙ୍ଗ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଯିଏ ତୁମ ସହିତ ବିରୋଧ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ।
ତଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ମଦଚ୍ଯୁତଂ ହରିଂ ନଦୀଷୁ ଵାଜିନମ୍ । ଇନ୍ଦୁମିନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରମ୍
ସେହି ମଦ ଦେଇଥିବା, ହଳଦିଆ ଓ ତୀବ୍ର ଗତିର ସୋମକୁ ନଦୀମାନେ ଆଗକୁ ଆଗକୁ ଚଳାନ୍ତି, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହ ଦେଉଥିବା ପାନୀୟ।
ଅସ୍ଯ ପ୍ରତ୍ନାମନୁ ଦ୍ଯୁତଂ ଶୁକ୍ରଂ ଦୁଦୁହ୍ରେ ଅହ୍ରଯଃ । ପଯଃ ସହସ୍ରସାମୃଷିମ୍
ଏହାର ପୁରୁଣା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱରୂପକୁ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଦୁହିଛନ୍ତି—ସେହି ଜ୍ଵଳନ୍ତି ସୋମ, ହଜାର ଧାରାର ଦୃଷ୍ଟା।
ଅଯଂ ସୂର୍ଯ ଇଵୋପଦୃଗଯଂ ସରାଂସି ଧାଵତି । ସପ୍ତ ପ୍ରଵତ ଆ ଦିଵମ୍
ସେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖେ, ସେ ସମସ୍ତ ନଦୀ ଭିତରେ ଦୌଡ଼େ, ସାତଟି ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଏ।
ଅଯଂ ଵିଶ୍ଵାନି ତିଷ୍ଠତି ପୁନାନୋ ଭୁଵନୋପରି । ସୋମୋ ଦେଵୋ ନ ସୂର୍ଯଃ
ସେ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପରେ ଦଢ଼ିଅଛନ୍ତି—ସୋମ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପରି ଣୋ ଦେଵଵୀତଯେ ଵାଜାଁ ଅର୍ଷସି ଗୋମତଃ । ପୁନାନ ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରଯୁଃ
ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଆମ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛ, ଗୋଧନ ସହିତ ଧନ ଆଣି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ହେଉ।
ଯଵଂଯଵଂ ନୋ ଅନ୍ଧସା ପୁଷ୍ଟମ୍ପୁଷ୍ଟଂ ପରି ସ୍ରଵ । ସୋମ ଵିଶ୍ଵା ଚ ସୌଭଗା
ହେ ସୋମ, ପୁନିପୁନି ତୁମର ରସରେ ଆମ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଇନ୍ଦୋ ଯଥା ତଵ ସ୍ତଵୋ ଯଥା ତେ ଜାତମନ୍ଧସଃ । ନି ବର୍ହିଷି ପ୍ରିଯେ ସଦଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଯେପରି ତୁମର ସ୍ତୁତି ହେଉଛି, ଯେପରି ତୁମର ଚାପିଥିବା ରସ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି, ଏହି ପ୍ରିୟ କୁଶାସନରେ ବସ।
ଉତ ନୋ ଗୋଵିଦଶ୍ଵଵିତ୍ପଵସ୍ଵ ସୋମାନ୍ଧସା । ମକ୍ଷୂତମେଭିରହଭିଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମର ରସରେ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଗୋ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦିଅ, ଏହି ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ସହିତ ସବୁଠୁ ତୀବ୍ର ହେଉ।
ଯୋ ଜିନାତି ନ ଜୀଯତେ ହନ୍ତି ଶତ୍ରୁମଭୀତ୍ଯ । ସ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରଜିତ୍
ଯିଏ ଜିତିଥାଏ ଏବଂ କେବେ ହାରେ ନାହିଁ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁକୁ ଭୟ ଛାଡ଼ି ହରାଏ—ସେହିପରି ହେ ସୋମ, ହଜାର ଜୟ ନେଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ପରି ସୋମ ଋତଂ ବୃହଦାଶୁଃ ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି । ଵିଘ୍ନନ୍ରକ୍ଷାଂସି ଦେଵଯୁଃ
ବଡ଼ ଓ ତୀବ୍ର ସୋମ ପବିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍କଳୁଷ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ସତ୍ୟ ଅନୁସାରେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୂରେଇଯାଉଛନ୍ତି, ଦେବତା ସ୍ୱଭାବର।
ଯତ୍ସୋମୋ ଵାଜମର୍ଷତି ଶତଂ ଧାରା ଅପସ୍ଯୁଵଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯମାଵିଶନ୍
ଯେତେବେଳେ ସୋମ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଶତଧାରା ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।