ଅସୃଗ୍ରନ୍ଦେଵଵୀତଯେଽତ୍ଯାସଃ କୃତ୍ଵ୍ଯା ଇଵ । କ୍ଷରନ୍ତଃ ପର୍ଵତାଵୃଧଃ
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ହେବାକୁ, ପରିପକ୍ୱ କାର୍ଯ୍ୟର ଭଳି, ପାହାଡ଼ ଭଳି ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଝରିଛନ୍ତି।
ପରିଷ୍କୃତାସ ଇନ୍ଦଵୋ ଯୋଷେଵ ପିତ୍ର୍ଯାଵତୀ । ଵାଯୁଂ ସୋମା ଅସୃକ୍ଷତ
ଶୁଦ୍ଧ ସୋମ ଝରା, ଜଣେ ଜନନୀ ନିଜ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ସହ ଯେପରି, ସେମାନେ ବାୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ।
ଏତେ ସୋମାସ ଇନ୍ଦଵଃ ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତଶ୍ଚମୂ ସୁତାଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵର୍ଧନ୍ତି କର୍ମଭିଃ
ଏହି ସୋମ ରସ, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଚୁର, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ।
ଆ ଧାଵତା ସୁହସ୍ତ୍ଯଃ ଶୁକ୍ରା ଗୃଭ୍ଣୀତ ମନ୍ଥିନା । ଗୋଭିଃ ଶ୍ରୀଣୀତ ମତ୍ସରମ୍
ଭଲ ହାତ ଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ, ଆସ, ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ସ୍ପଷ୍ଟ ରସକୁ ଧର, ଗାଈମାନେ ସହିତ ରସକୁ ଚିପିବା।
ସ ପଵସ୍ଵ ଧନꣳଜଯ ପ୍ରଯନ୍ତା ରାଧସୋ ମହଃ । ଅସ୍ମଭ୍ଯꣳ ସୋମ ଗାତୁଵିତ୍
ହେ ସୋମ, ଧନ ଦେଇଥିବା, ମହା ଦାନ ଦେଉଥିବା, ତୁମେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ଆମ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ନେଇଯିବା ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ହେଉ।
ଏତମ୍ ମୃଜନ୍ତି ମର୍ଜ୍ଯମ୍ ପଵମାନꣳ ଦଶ କ୍ଷିପଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରମ୍ ମଦମ୍
ଦଶଜଣ ପାନକରେଇଁ ଏହି ପବିତ୍ର ସୋମକୁ ସାଫ କରନ୍ତି, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହ ଦେଉଛି।
ଅଯା ସୋମଃ ସୁକୃତ୍ଯଯା ମହଶ୍ଚିଦଭ୍ଯଵର୍ଧତ । ମନ୍ଦାନ ଉଦ୍ଵୃଷାଯତେ
ଏହି ସୋମ ନିଜ ଭଲ କାମରେ ଅତିରିକ୍ତ ମହାନ ହୋଇଯାଇଛି; ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏହିଅଟି ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଯାଏ।
କୃତାନୀଦସ୍ଯ କର୍ତ୍ଵା ଚେତନ୍ତେ ଦସ୍ଯୁତର୍ହଣା । ଋଣା ଚ ଧୃଷ୍ଣୁଶ୍ଚଯତେ
ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ସେ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଛନ୍ତି; ଧୃଢ଼ ଏହିଅଟି ଋଣ ଶୋଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।
ଆତ୍ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୋ ରସୋ ଵଜ୍ରଃ ସହସ୍ରସା ଭୁଵତ୍ । ଉକ୍ଥଂ ଯଦସ୍ଯ ଜାଯତେ
ସୋମରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରସ, ବଜ୍ର, ହଜାର ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ସ୍ଵଯଂ କଵିର୍ଵିଧର୍ତରି ଵିପ୍ରାଯ ରତ୍ନମିଚ୍ଛତି । ଯଦୀ ମର୍ମୃଜ୍ଯତେ ଧିଯଃ
କବି ନିଜେ ବଣ୍ଟନ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଧନ ଚାହାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ସିଷାସତୂ ରଯୀଣାଂ ଵାଜେଷ୍ଵର୍ଵତାମିଵ । ଭରେଷୁ ଜିଗ୍ଯୁଷାମସି
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଧନ ଚାହାନ୍ତି, ଘୋଡ଼ ଥିବାମାନଙ୍କ ଭଳି, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ତଂ ତ୍ଵା ନୃମ୍ଣାନି ବିଭ୍ରତଂ ସଧସ୍ଥେଷୁ ମହୋ ଦିଵଃ । ଚାରୁଂ ସୁକୃତ୍ଯଯେମହେ
ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ପୁରୁଷତ୍ୱ ଧାରଣ କରି, ମହା ଆକାଶର ସଭାରେ, ଭଲ କାମରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା।
ସଂଵୃକ୍ତଧୃଷ୍ଣୁମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ମହାମହିଵ୍ରତଂ ମଦମ୍ । ଶତଂ ପୁରୋ ରୁରୁକ୍ଷଣିମ୍
ଏହି ଏକତ୍ରିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ, ମହାନ ନିଶ୍ଚୟ ଧାରଣ କରି, ଶତ ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି।
ଅତସ୍ତ୍ଵା ରଯିମଭି ରାଜାନଂ ସୁକ୍ରତୋ ଦିଵଃ । ସୁପର୍ଣୋ ଅଵ୍ଯଥିର୍ଭରତ୍
ତେଣୁ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ତୁମକୁ ଧନ, ରାଜା, ଭଲ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିବା, ଦିଗନ୍ତରୁ ଆଣିଦେଇଛି।
ଵିଶ୍ଵସ୍ମା ଇତ୍ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ ସାଧାରଣଂ ରଜସ୍ତୁରମ୍ । ଗୋପାମୃତସ୍ଯ ଵିର୍ଭରତ୍
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ପାଇଁ, ସେ ସାଧାରଣ ଓ ବିସ୍ତୃତ ରାଜ୍ୟ, ଅମୃତର ରକ୍ଷକ, ଶକ୍ତି ସହିତ ଆଣିଥାଏ।
ଅଧା ହିନ୍ଵାନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଜ୍ଯାଯୋ ମହିତ୍ଵମାନଶେ । ଅଭିଷ୍ଟିକୃଦ୍ଵିଚର୍ଷଣିଃ
ତାପରେ, ଶକ୍ତି ଝରାଇ, ସେ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଅର୍ଜନ କରେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଉପକାରୀ ହୁଏ।
ପଵସ୍ଵ ଵୃଷ୍ଟିମା ସୁ ନୋଽପାମୂର୍ମିଂ ଦିଵସ୍ପରି । ଅଯକ୍ଷ୍ମା ବୃହତୀରିଷଃ
ବର୍ଷାରେ ପ୍ରଚୁର ହେଇ, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ; ଆକାଶରୁ ଜଳର ତରଙ୍ଗ ଆଣିଦେଅ, ଅଧିକ ପୋଷଣ ଓ ରୋଗ ନଥିବା।
ତଯା ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା ଯଯା ଗାଵ ଇହାଗମନ୍ । ଜନ୍ଯାସ ଉପ ନୋ ଗୃହମ୍
ସେଇ ପ୍ରବାହ ସହ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଗାଈମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସନ୍ତାନମାନେ ଆମ ଘରକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଘୃତଂ ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା ଯଜ୍ଞେଷୁ ଦେଵଵୀତମଃ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵୃଷ୍ଟିମା ପଵ
ତୁମର ପ୍ରବାହରେ ଘୃତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ସହାୟ; ଆମ ପାଇଁ ବର୍ଷାରେ ପ୍ରଚୁର ହେଅ।
ସ ନ ଊର୍ଜେ ଵ୍ଯଵ୍ଯଯଂ ପଵିତ୍ରଂ ଧାଵ ଧାରଯା । ଦେଵାସଃ ଶୃଣଵନ୍ହି କମ୍
ତୁମର ପ୍ରବାହରେ, ଆମ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦେଇଥିବା ଅକ୍ଷୟ ପବିତ୍ରତାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର; ଦେବତାମାନେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ପଵମାନୋ ଅସିଷ୍ଯଦଦ୍ରକ୍ଷାଂସ୍ଯପଜଙ୍ଘନତ୍ । ପ୍ରତ୍ନଵଦ୍ରୋଚଯନ୍ରୁଚଃ
ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସେ, କ୍ଷତିକାରୀମାନେ ନାଶ କରିଛନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦମନ କରିଛନ୍ତି; ପୁରୁଣା ଆଲୋକ ଚମକୁଛି।
ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମାସ ଈରତେ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମେରିଵ ସ୍ଵନଃ । ଵାଣସ୍ଯ ଚୋଦଯା ପଵିମ୍
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଉପରକୁ ଉଠିଯାଉଛନ୍ତି, ନଦୀର ତରଙ୍ଗର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି; ଗୀତରେ ପ୍ରେରିତ କର, ପେଷଣ ପାଥରକୁ।
ପ୍ରସଵେ ତ ଉଦୀରତେ ତିସ୍ରୋ ଵାଚୋ ମଖସ୍ଯୁଵଃ । ଯଦଵ୍ଯ ଏଷି ସାନଵି
ତୁମେ ବହୁଥିବାବେଳେ, ତିନିଟି କଥା ବଳିଦାନ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଅବିରୋଧରେ ନଳୀ ଦ୍ୱାରା ଯାଉଛ।
ଅଵ୍ଯୋ ଵାରେ ପରି ପ୍ରିଯଂ ହରିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଦ୍ରିଭିଃ । ପଵମାନଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍
ଅଭିଚ୍ଛିନ୍ନ ଆବରଣ ମାଧ୍ୟମରେ, ସେମାନେ ପ୍ରିୟ ହରିକୁ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚଳାଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ମଧୁରତା ଝରାଉଛନ୍ତି।
ଆ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ପଵିତ୍ରଂ ଧାରଯା କଵେ । ଅର୍କସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପବିତ୍ର ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ବହିଯାଅ; ତୁମେ ଗୀତର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ।
ସ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ଗୋଭିରଞ୍ଜାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ । ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରାଯ ପୀତଯେ
ଏଭଳି ବହ, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଗାଈ ଓ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ; ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯୋ ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଂ ସୋମଂ ପଵିତ୍ର ଆ ସୃଜ । ପୁନୀହୀନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ହେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମକୁ ପବିତ୍ର ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ଢାଳ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କର।
ଦିଵଃ ପୀଯୂଷମୁତ୍ତମଂ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ । ସୁନୋତା ମଧୁମତ୍ତମମ୍
ଆକାଶରୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ପୋଷକ ସୋମକୁ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଚାପ; ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ହେଉ।
ତଵ ତ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ ଅନ୍ଧସୋ ଦେଵା ମଧୋର୍ଵ୍ଯଶ୍ନତେ । ପଵମାନସ୍ଯ ମରୁତଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ମଦକର ରସର ମଧୁରତାକୁ ଦେବତାମାନେ, ମାରୁତମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହି ସୋମ ଵର୍ଧଯନ୍ସୁତୋ ମଦାଯ ଭୂର୍ଣଯେ । ଵୃଷନ୍ସ୍ତୋତାରମୂତଯେ
ହେ ସୋମ, ଚାପାଯିବାବେଳେ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ; ହେ ବଳବାନ, ଉପାସକଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।