ତମମୃକ୍ଷନ୍ତ ଵାଜିନମୁପସ୍ଥେ ଅଦିତେରଧି । ଵିପ୍ରାସୋ ଅଣ୍ଵ୍ଯା ଧିଯା
ପ୍ରେରିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁକ୍ଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱକୁ ଅଦିତିଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି।
ତଂ ଗାଵୋ ଅଭ୍ଯନୂଷତ ସହସ୍ରଧାରମକ୍ଷିତମ୍ । ଇନ୍ଦୁଂ ଧର୍ତାରମା ଦିଵଃ
ଗାଁମାନେ ସେହି ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ହଜାର ଧାରା ଥିବା ଇନ୍ଦୁକୁ, ଯିଏ ଦିଗନ୍ତର ଧାରକ, ସେଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ତଂ ଵେଧାଂ ମେଧଯାହ୍ଯନ୍ପଵମାନମଧି ଦ୍ଯଵି । ଧର୍ଣସିଂ ଭୂରିଧାଯସମ୍
ସେହି ଜ୍ଞାନୀ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସ୍ତୁତିତ; ସେ ଧାରକ ଓ ବହୁ ଦାନ ଦେଇଥିବା।
ତମହ୍ଯନ୍ଭୁରିଜୋର୍ଧିଯା ସଂଵସାନଂ ଵିଵସ୍ଵତଃ । ପତିଂ ଵାଚୋ ଅଦାଭ୍ଯମ୍
ସେ, ଯିଏ ପୁନଃପୁନ ନବୀନ ହୁଅନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହଚର, ଅଦମ୍ୟ ବାଣୀର ନାୟକ, ତାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଛି।
ତଂ ସାନାଵଧି ଜାମଯୋ ହରିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଦ୍ରିଭିଃ । ହର୍ଯତଂ ଭୂରିଚକ୍ଷସମ୍
ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ଘରଣୀମାନେ ପଥର ଦ୍ୱାରା ସେହି ହରିକୁ ଚାପି ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଦୂରଦର୍ଶୀ।
ତଂ ତ୍ଵା ହିନ୍ଵନ୍ତି ଵେଧସଃ ପଵମାନ ଗିରାଵୃଧମ୍ । ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରମ୍
ହେ ପବମାନ, ବିଦ୍ୱାନମାନେ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ବଢ଼ାଇ ଚାପି ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।
ଏଷ କଵିରଭିଷ୍ଟୁତଃ ପଵିତ୍ରେ ଅଧି ତୋଶତେ । ପୁନାନୋ ଘ୍ନନ୍ନପ ସ୍ରିଧଃ
ଏହି କବି, ବହୁତ ପ୍ରଶଂସିତ, ପବିତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି; ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଏଷ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵାଯଵେ ସ୍ଵର୍ଜିତ୍ପରି ଷିଚ୍ଯତେ । ପଵିତ୍ରେ ଦକ୍ଷସାଧନଃ
ଏହି ଦକ୍ଷତା ସାଧକ, ପବିତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ; ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା।
ଏଷ ନୃଭିର୍ଵି ନୀଯତେ ଦିଵୋ ମୂର୍ଧା ଵୃଷା ସୁତଃ । ସୋମୋ ଵନେଷୁ ଵିଶ୍ଵଵିତ୍
ଏହି ସୋମ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯାଯି, ଦିଗନ୍ତର ଶିର ହୋଇ, ଅରଣ୍ୟରେ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା।
ଏଷ ଗଵ୍ଯୁରଚିକ୍ରଦତ୍ପଵମାନୋ ହିରଣ୍ଯଯୁଃ । ଇନ୍ଦୁଃ ସତ୍ରାଜିଦସ୍ତୃତଃ
ଏହି ଗାଁକୁ ଆଶା କରୁଥିବା, ହେ ପବମାନ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଇନ୍ଦୁ, ସଭାରେ ଜିତିଥିବା, ତ୍ୱରିତ।
ଏଷ ସୂର୍ଯେଣ ହାସତେ ପଵମାନୋ ଅଧି ଦ୍ଯଵି । ପଵିତ୍ରେ ମତ୍ସରୋ ମଦଃ
ଏହି ପବମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ପବିତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ ଆନନ୍ଦ ରହିଛି।
ଏଷ ଶୁଷ୍ମ୍ଯସିଷ୍ଯଦଦନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵୃଷା ହରିଃ । ପୁନାନ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରମା
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ହରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଚାପି ଦିଆଯାଉଛି; ଏହି ଇନ୍ଦୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ।
ଏଷ ଵାଜୀ ହିତୋ ନୃଭିର୍ଵିଶ୍ଵଵିନ୍ମନସସ୍ପତିଃ । ଅଵ୍ଯୋ ଵାରଂ ଵି ଧାଵତି
ଏହି ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଚାଳନା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ମନ ଜାଣିଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଅବରୋଧ ବିନା ଏକ ଘୋଡ଼ା ପରି ଦୌଡ଼ିଯାଏ।
ଏଷ ପଵିତ୍ରେ ଅକ୍ଷରତ୍ସୋମୋ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସୁତଃ । ଵିଶ୍ଵା ଧାମାନ୍ଯାଵିଶନ୍
ଏହି ସୋମ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚାପିଯାଇଛି, ପବିତ୍ରରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ସେ ସମସ୍ତ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ଏଷ ଦେଵଃ ଶୁଭାଯତେଽଧି ଯୋନାଵମର୍ତ୍ଯଃ । ଵୃତ୍ରହା ଦେଵଵୀତମଃ
ଏହି ଦେବତା ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଅମର ଥିବାବେଳେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ଉଜାଗର ହେଉଛନ୍ତି, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସହାୟ।
ଏଷ ଵୃଷା କନିକ୍ରଦଦ୍ଦଶଭିର୍ଜାମିଭିର୍ଯତଃ । ଅଭି ଦ୍ରୋଣାନି ଧାଵତି
ଏହି ପ୍ରବଳ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଦଶ ମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି।
ଏଷ ସୂର୍ଯମରୋଚଯତ୍ପଵମାନୋ ଵିଚର୍ଷଣିଃ । ଵିଶ୍ଵା ଧାମାନି ଵିଶ୍ଵଵିତ୍
ଏହି ପବମାନ, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜାଗର କରିଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
ଏଷ ଶୁଷ୍ମ୍ଯଦାଭ୍ଯଃ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅର୍ଷତି । ଦେଵାଵୀରଘଶଂସହା
ଏହି ସୋମ, ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଭ୍ରମ ନଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ଦୁଷ୍ଟ କଥାକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ଦେବତା ଓ ବୀରମାନେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ପ୍ରାସ୍ଯ ଧାରା ଅକ୍ଷରନ୍ଵୃଷ୍ଣଃ ସୁତସ୍ଯୌଜସା । ଦେଵାଁ ଅନୁ ପ୍ରଭୂଷତଃ
ଏହି ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଚାପିଯାଇଥିବା ସୋମର ଧାରା ଶକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ଦେବତାମାନେ ଏହି ପ୍ରବଳକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ସପ୍ତିଂ ମୃଜନ୍ତି ଵେଧସୋ ଗୃଣନ୍ତଃ କାରଵୋ ଗିରା । ଜ୍ଯୋତିର୍ଜଜ୍ଞାନମୁକ୍ଥ୍ଯମ୍
ପ୍ରେରିତମାନେ ପାନୀୟକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଗାୟକମାନେ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ଆଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ସୁଷହା ସୋମ ତାନି ତେ ପୁନାନାଯ ପ୍ରଭୂଵସୋ । ଵର୍ଧା ସମୁଦ୍ରମୁକ୍ଥ୍ଯମ୍
ହେ ସୋମ, ସହାୟତାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ସ୍ତୁତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୁଦ୍ରକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ।
ଵିଶ୍ଵା ଵସୂନି ସଂଜଯନ୍ପଵସ୍ଵ ସୋମ ଧାରଯା । ଇନୁ ଦ୍ଵେଷାଂସି ସଧ୍ର୍ଯକ୍
ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦକୁ ଏକତ୍ର କର, ହେ ସୋମ, ତୁମର ପ୍ରବାହରେ; ଦ୍ୱେଷକୁ ଏକାଠି ରଖ।
ରକ୍ଷା ସୁ ନୋ ଅରରୁଷଃ ସ୍ଵନାତ୍ସମସ୍ଯ କସ୍ଯ ଚିତ୍ । ନିଦୋ ଯତ୍ର ମୁମୁଚ୍ମହେ
ହେ ପିତାମ୍ବର, ଆମକୁ କୌଣସି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦର କ୍ଷତିରୁ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଦୋଷ ମୁକ୍ତ ହେଇଛୁ, ସେଠାରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଏନ୍ଦୋ ପାର୍ଥିଵଂ ରଯିଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା । ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମମା ଭର
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ପ୍ରବାହରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଧନକୁ ପବିତ୍ର କର; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି ଆଣ।
ପ୍ର ଧାରା ଅସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମିଣୋ ଵୃଥା ପଵିତ୍ରେ ଅକ୍ଷରନ୍ । ପୁନାନୋ ଵାଚମିଷ୍ଯତି
ଏହି ପ୍ରବଳର ଧାରା ପବିତ୍ରରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ସେ ଶବ୍ଦକୁ ଖୋଜେ।
ଇନ୍ଦୁର୍ହିଯାନଃ ସୋତୃଭିର୍ମୃଜ୍ଯମାନଃ କନିକ୍ରଦତ୍ । ଇଯର୍ତି ଵଗ୍ନୁମିନ୍ଦ୍ରିଯମ୍
ଇନ୍ଦୁ, ଚାପିବାମାନଙ୍କ ସହିତ ଅବତରିତ ହୋଇ, ପରିଷ୍କୃତ ହେଉଛି, ଗର୍ଜନ କରୁଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତିକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ।
ଆ ନଃ ଶୁଷ୍ମଂ ନୃଷାହ୍ଯଂ ଵୀରଵନ୍ତଂ ପୁରୁସ୍ପୃହମ୍ । ପଵସ୍ଵ ସୋମ ଧାରଯା
ଆମ ପାଇଁ, ହେ ସୋମ, ତୁମର ପ୍ରବାହରେ ନରଜୟୀ ଶକ୍ତି, ବହୁ ବୀର ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ପ୍ର ସୋମୋ ଅତି ଧାରଯା ପଵମାନୋ ଅସିଷ୍ଯଦତ୍ । ଅଭି ଦ୍ରୋଣାନ୍ଯାସଦମ୍
ସୋମ, ପବିତ୍ର ହେଇ, ତାଙ୍କର ପ୍ରବାହରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି; ସେ ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି।
ଅପ୍ସୁ ତ୍ଵା ମଧୁମତ୍ତମଂ ହରିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଦ୍ରିଭିଃ । ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରାଯ ପୀତଯେ
ତୁମକୁ, ସବୁଠୁ ମଧୁର ଏବଂ ସୁନଳା, ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଜଳରେ ଢାଳାଯାଉଛି, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ।
ସୁନୋତା ମଧୁମତ୍ତମଂ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ । ଚାରୁଂ ଶର୍ଧାଯ ମତ୍ସରମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ମଧୁର ସୋମକୁ ଚାପିବା; ସେ ଦଳ ପାଇଁ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଆକର୍ଷକ।