ସୋମା ଅସୃଗ୍ରମାଶଵୋ ମଧୋର୍ମଦସ୍ଯ ଧାରଯା । ଅଭି ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା
ସୋମମାନେ ମଧୁର ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ନେଇ ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆବୃତ କରି।
ଅନୁ ପ୍ରତ୍ନାସ ଆଯଵଃ ପଦଂ ନଵୀଯୋ ଅକ୍ରମୁଃ । ରୁଚେ ଜନନ୍ତ ସୂର୍ଯମ୍
ପୁରୁଣା ଧାରାମାନେ ଏକ ନୂତନ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି।
ଆ ପଵମାନ ନୋ ଭରାର୍ଯୋ ଅଦାଶୁଷୋ ଗଯମ୍ । କୃଧି ପ୍ରଜାଵତୀରିଷଃ
ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଆମକୁ ଦୟାଳୁ ଓ ନିର୍ଭୟ କରି ଜୀବନ ଦିଅ; ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ।
ଅଭି ସୋମାସ ଆଯଵଃ ପଵନ୍ତେ ମଦ୍ଯଂ ମଦମ୍ । ଅଭି କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍
ସୋମ ଧାରାମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ ଭରା ମଧୁରତା ସହିତ ବହୁଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପାତ୍ରକୁ ମଧୁର ରସରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ସୋମୋ ଅର୍ଷତି ଧର୍ଣସିର୍ଦଧାନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ରସମ୍ । ସୁଵୀରୋ ଅଭିଶସ୍ତିପାଃ
ସୋମ ବହୁଛି, ଶକ୍ତି ଓ ସାର ଧାରଣ କରୁଛି; ସେ ପ୍ରବଳ, ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପଵସେ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସଧମାଦ୍ଯଃ । ଇନ୍ଦୋ ଵାଜଂ ସିଷାସସି
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛ; ଉତ୍ସବର ସଙ୍ଗୀ ଭାବେ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ବିଜୟ ଚାହୁଁଛ।
ଅସ୍ଯ ପୀତ୍ଵା ମଦାନାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତି । ଜଘାନ ଜଘନଚ୍ଚ ନୁ
ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଇ, ଅଜୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବାରମ୍ବାର ଦଳନ କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ସୋମାସୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁଃ ପଵମାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ । ଶ୍ରୀଣାନା ଅପ୍ସୁ ମୃଞ୍ଜତ
ସୋମମାନେ ପଥରେ ବହିଯାଇଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦୁ ଧାରାମାନେ; ସେମାନେ ଜଳରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଅଭି ଗାଵୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁରାପୋ ନ ପ୍ରଵତା ଯତୀଃ । ପୁନାନା ଇନ୍ଦ୍ରମାଶତ
ଗାଁମାନେ ପଥରେ ବହୁଛନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ପରି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି; ପବିତ୍ରମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୋଜିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ପଵମାନ ଧନ୍ଵସି ସୋମେନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ । ନୃଭିର୍ଯତୋ ଵି ନୀଯସେ
ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ତୁମେ ପଥରେ ବହୁଛ; ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ସୋମ ନୃମାଦନଃ ପଵସ୍ଵ ଚର୍ଷଣୀସହେ । ସସ୍ନିର୍ଯୋ ଅନୁମାଦ୍ଯଃ
ହେ ସୋମ, ଲୋକମାନେକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ଜନସମୂଦାୟର ସମର୍ଥନ ପାଇଁ ବହ; ତୁମେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଥିବା, ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଇନ୍ଦୋ ଯଦଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ପରିଧାଵସି । ଅରମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧାମ୍ନେ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ପାଥରରେ ଚେପାଯିବାବେଳେ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଛାଣି ମଧ୍ୟରୁ ଦୌଡ଼; ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ପଵସ୍ଵ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମୋକ୍ଥେଭିରନୁମାଦ୍ଯଃ । ଶୁଚିଃ ପାଵକୋ ଅଦ୍ଭୁତଃ
ବିଜୟୀ ବୃତ୍ର ହନନ କରୁଥିବା, ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ବହ; ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ।
ଶୁଚିଃ ପାଵକ ଉଚ୍ଯତେ ସୋମଃ ସୁତସ୍ଯ ମଧ୍ଵଃ । ଦେଵାଵୀରଘଶଂସହା
ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୋମ ଚେପାଯିଥିବା ମଧୁର ରସ; ଦେବତାସ୍ୱରୂପ, ବୀର, ଅପବାଦ ନାଶକ।
ପଵସ୍ଵ ଦକ୍ଷସାଧନୋ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପୀତଯେ ହରେ । ମରୁଦ୍ଭ୍ଯୋ ଵାଯଵେ ମଦଃ
ହେ ହରି, ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦକ୍ଷତା ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ଏହି ମଦ ମାରୁତ ଓ ବାୟୁଙ୍କ ପାଇଁ।
ପଵମାନ ଧିଯା ହିତୋଽଭି ଯୋନିଂ କନିକ୍ରଦତ୍ । ଧର୍ମଣା ଵାଯୁମା ଵିଶ
ହେ ପବମାନ, ବୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଗର୍ଜନ କରି, ତୁମର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ନିଜ ନିୟମରେ ବାୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ସଂ ଦେଵୈଃ ଶୋଭତେ ଵୃଷା କଵିର୍ଯୋନାଵଧି ପ୍ରିଯଃ । ଵୃତ୍ରହା ଦେଵଵୀତମଃ
ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କବି ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରିୟ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ଭଳି, ବୃତ୍ର ନାଶକ ଓ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଣ୍ଯାଵିଶନ୍ପୁନାନୋ ଯାତି ହର୍ଯତଃ । ଯତ୍ରାମୃତାସ ଆସତେ
ସେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ରୂପକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ ଚଳି, ଯେଉଁଠାରେ ଅମୃତମୟ ଦେବତାମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଅରୁଷୋ ଜନଯନ୍ଗିରଃ ସୋମଃ ପଵତ ଆଯୁଷକ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛନ୍କଵିକ୍ରତୁଃ
ଲାଲଟି ରଙ୍ଗର ସୋମ, ଗୀତ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଆ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ପଵିତ୍ରଂ ଧାରଯା କଵେ । ଅର୍କସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍
ହେ କବି, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ତୁମେ ଗୀତର ଗର୍ଭରେ ବସିଛ।
ତମମୃକ୍ଷନ୍ତ ଵାଜିନମୁପସ୍ଥେ ଅଦିତେରଧି । ଵିପ୍ରାସୋ ଅଣ୍ଵ୍ଯା ଧିଯା
ପ୍ରେରିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁକ୍ଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱକୁ ଅଦିତିଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି।
ତଂ ଗାଵୋ ଅଭ୍ଯନୂଷତ ସହସ୍ରଧାରମକ୍ଷିତମ୍ । ଇନ୍ଦୁଂ ଧର୍ତାରମା ଦିଵଃ
ଗାଁମାନେ ସେହି ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ହଜାର ଧାରା ଥିବା ଇନ୍ଦୁକୁ, ଯିଏ ଦିଗନ୍ତର ଧାରକ, ସେଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ତଂ ଵେଧାଂ ମେଧଯାହ୍ଯନ୍ପଵମାନମଧି ଦ୍ଯଵି । ଧର୍ଣସିଂ ଭୂରିଧାଯସମ୍
ସେହି ଜ୍ଞାନୀ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସ୍ତୁତିତ; ସେ ଧାରକ ଓ ବହୁ ଦାନ ଦେଇଥିବା।
ତମହ୍ଯନ୍ଭୁରିଜୋର୍ଧିଯା ସଂଵସାନଂ ଵିଵସ୍ଵତଃ । ପତିଂ ଵାଚୋ ଅଦାଭ୍ଯମ୍
ସେ, ଯିଏ ପୁନଃପୁନ ନବୀନ ହୁଅନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହଚର, ଅଦମ୍ୟ ବାଣୀର ନାୟକ, ତାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଛି।
ତଂ ସାନାଵଧି ଜାମଯୋ ହରିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଦ୍ରିଭିଃ । ହର୍ଯତଂ ଭୂରିଚକ୍ଷସମ୍
ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ଘରଣୀମାନେ ପଥର ଦ୍ୱାରା ସେହି ହରିକୁ ଚାପି ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଦୂରଦର୍ଶୀ।
ତଂ ତ୍ଵା ହିନ୍ଵନ୍ତି ଵେଧସଃ ପଵମାନ ଗିରାଵୃଧମ୍ । ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରମ୍
ହେ ପବମାନ, ବିଦ୍ୱାନମାନେ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ବଢ଼ାଇ ଚାପି ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।
ଏଷ କଵିରଭିଷ୍ଟୁତଃ ପଵିତ୍ରେ ଅଧି ତୋଶତେ । ପୁନାନୋ ଘ୍ନନ୍ନପ ସ୍ରିଧଃ
ଏହି କବି, ବହୁତ ପ୍ରଶଂସିତ, ପବିତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି; ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଏଷ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵାଯଵେ ସ୍ଵର୍ଜିତ୍ପରି ଷିଚ୍ଯତେ । ପଵିତ୍ରେ ଦକ୍ଷସାଧନଃ
ଏହି ଦକ୍ଷତା ସାଧକ, ପବିତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ; ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା।
ଏଷ ନୃଭିର୍ଵି ନୀଯତେ ଦିଵୋ ମୂର୍ଧା ଵୃଷା ସୁତଃ । ସୋମୋ ଵନେଷୁ ଵିଶ୍ଵଵିତ୍
ଏହି ସୋମ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯାଯି, ଦିଗନ୍ତର ଶିର ହୋଇ, ଅରଣ୍ୟରେ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା।
ଏଷ ଗଵ୍ଯୁରଚିକ୍ରଦତ୍ପଵମାନୋ ହିରଣ୍ଯଯୁଃ । ଇନ୍ଦୁଃ ସତ୍ରାଜିଦସ୍ତୃତଃ
ଏହି ଗାଁକୁ ଆଶା କରୁଥିବା, ହେ ପବମାନ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଇନ୍ଦୁ, ସଭାରେ ଜିତିଥିବା, ତ୍ୱରିତ।