ଆସ୍ମିନ୍ପିଶଙ୍ଗମିନ୍ଦଵୋ ଦଧାତା ଵେନମାଦିଶେ । ଯୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯମରାଵା
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମରେ, ଧାରାମାନେ ଗାୟକ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ରଖନ୍ତି, ସେ ଅମରା ଆମର ସାହାଯ୍ୟକାରୀ।
ଋଭୁର୍ନ ରଥ୍ଯଂ ନଵଂ ଦଧାତା କେତମାଦିଶେ । ଶୁକ୍ରାଃ ପଵଧ୍ଵମର୍ଣସା
ଋଭୁମାନେ ନୂତନ ରଥ ଦେଉଥିବା ପରି, ସେମାନେ ଗାୟକ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ରଖନ୍ତି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦୋଷହୀନ ହୋଇ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ଏତ ଉ ତ୍ଯେ ଅଵୀଵଶନ୍କାଷ୍ଠାଂ ଵାଜିନୋ ଅକ୍ରତ । ସତଃ ପ୍ରାସାଵିଷୁର୍ମତିମ୍
ଏମିତି ସେମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସତ୍ତାବାନ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଛନ୍ତି।
ଏତେ ସୋମାସ ଆଶଵୋ ରଥା ଇଵ ପ୍ର ଵାଜିନଃ । ସର୍ଗାଃ ସୃଷ୍ଟା ଅହେଷତ
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମମାନେ, ରଥ ପରି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ମୁକ୍ତ ଧାରାମାନେ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଏତେ ଵାତା ଇଵୋରଵଃ ପର୍ଜନ୍ଯସ୍ଯେଵ ଵୃଷ୍ଟଯଃ । ଅଗ୍ନେରିଵ ଭ୍ରମା ଵୃଥା
ଏମାନେ ବାୟୁ ପରି ଗଞ୍ଜନ କରନ୍ତି, ପର୍ଜ୍ୟନ୍ୟର ବର୍ଷା ପରି, ଅଗ୍ନିର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ପରି ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥାନ୍ତି।
ଏତେ ପୂତା ଵିପଶ୍ଚିତଃ ସୋମାସୋ ଦଧ୍ଯାଶିରଃ । ଵିପା ଵ୍ଯାନଶୁର୍ଧିଯଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୋମମାନେ, ଦଧ୍ୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂରଦୂରନ୍ତୁ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି।
ଏତେ ମୃଷ୍ଟା ଅମର୍ତ୍ଯାଃ ସସୃଵାଂସୋ ନ ଶଶ୍ରମୁଃ । ଇଯକ୍ଷନ୍ତଃ ପଥୋ ରଜଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଅମର ମନେ, ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପରେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ ନାହିଁ; ଆଶା କରି, ସେମାନେ ଆକାଶର ବିଭିନ୍ନ ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଏତେ ପୃଷ୍ଠାନି ରୋଦସୋର୍ଵିପ୍ରଯନ୍ତୋ ଵ୍ଯାନଶୁଃ । ଉତେଦମୁତ୍ତମଂ ରଜଃ
ଏହିମାନେ, ଅଲଗା ହୋଇ, ଦୁଇ ଜଗତର ପୃଷ୍ଠ ଅଂଶକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି; ଏହିଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି।
ତନ୍ତୁଂ ତନ୍ଵାନମୁତ୍ତମମନୁ ପ୍ରଵତ ଆଶତ । ଉତେଦମୁତ୍ତମାଯ୍ଯମ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୂତାକୁ ବୁନି, ସେମାନେ ଆଗକୁ ଯିବା ଉପାୟ ଖୋଜିଛନ୍ତି; ଏହିଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାଧନା ଅଛି।
ତ୍ଵଂ ସୋମ ପଣିଭ୍ଯ ଆ ଵସୁ ଗଵ୍ଯାନି ଧାରଯଃ । ତତଂ ତନ୍ତୁମଚିକ୍ରଦଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ବଣିକମାନଙ୍କଠାରୁ ଧନ ଓ ଗାଁ ବାହାର କର; ତୁମେ ସୂତାକୁ ଟାଣି ତାହାକୁ ଧ୍ୱନିତ କରିଛ।
ସୋମା ଅସୃଗ୍ରମାଶଵୋ ମଧୋର୍ମଦସ୍ଯ ଧାରଯା । ଅଭି ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା
ସୋମମାନେ ମଧୁର ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ନେଇ ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆବୃତ କରି।
ଅନୁ ପ୍ରତ୍ନାସ ଆଯଵଃ ପଦଂ ନଵୀଯୋ ଅକ୍ରମୁଃ । ରୁଚେ ଜନନ୍ତ ସୂର୍ଯମ୍
ପୁରୁଣା ଧାରାମାନେ ଏକ ନୂତନ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି।
ଆ ପଵମାନ ନୋ ଭରାର୍ଯୋ ଅଦାଶୁଷୋ ଗଯମ୍ । କୃଧି ପ୍ରଜାଵତୀରିଷଃ
ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଆମକୁ ଦୟାଳୁ ଓ ନିର୍ଭୟ କରି ଜୀବନ ଦିଅ; ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ।
ଅଭି ସୋମାସ ଆଯଵଃ ପଵନ୍ତେ ମଦ୍ଯଂ ମଦମ୍ । ଅଭି କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍
ସୋମ ଧାରାମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ ଭରା ମଧୁରତା ସହିତ ବହୁଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପାତ୍ରକୁ ମଧୁର ରସରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ସୋମୋ ଅର୍ଷତି ଧର୍ଣସିର୍ଦଧାନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ରସମ୍ । ସୁଵୀରୋ ଅଭିଶସ୍ତିପାଃ
ସୋମ ବହୁଛି, ଶକ୍ତି ଓ ସାର ଧାରଣ କରୁଛି; ସେ ପ୍ରବଳ, ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପଵସେ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସଧମାଦ୍ଯଃ । ଇନ୍ଦୋ ଵାଜଂ ସିଷାସସି
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛ; ଉତ୍ସବର ସଙ୍ଗୀ ଭାବେ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ବିଜୟ ଚାହୁଁଛ।
ଅସ୍ଯ ପୀତ୍ଵା ମଦାନାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତି । ଜଘାନ ଜଘନଚ୍ଚ ନୁ
ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଇ, ଅଜୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବାରମ୍ବାର ଦଳନ କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ସୋମାସୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁଃ ପଵମାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ । ଶ୍ରୀଣାନା ଅପ୍ସୁ ମୃଞ୍ଜତ
ସୋମମାନେ ପଥରେ ବହିଯାଇଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦୁ ଧାରାମାନେ; ସେମାନେ ଜଳରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଅଭି ଗାଵୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁରାପୋ ନ ପ୍ରଵତା ଯତୀଃ । ପୁନାନା ଇନ୍ଦ୍ରମାଶତ
ଗାଁମାନେ ପଥରେ ବହୁଛନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ପରି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି; ପବିତ୍ରମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୋଜିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ପଵମାନ ଧନ୍ଵସି ସୋମେନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ । ନୃଭିର୍ଯତୋ ଵି ନୀଯସେ
ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ତୁମେ ପଥରେ ବହୁଛ; ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ସୋମ ନୃମାଦନଃ ପଵସ୍ଵ ଚର୍ଷଣୀସହେ । ସସ୍ନିର୍ଯୋ ଅନୁମାଦ୍ଯଃ
ହେ ସୋମ, ଲୋକମାନେକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ଜନସମୂଦାୟର ସମର୍ଥନ ପାଇଁ ବହ; ତୁମେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଥିବା, ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଇନ୍ଦୋ ଯଦଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ପରିଧାଵସି । ଅରମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧାମ୍ନେ
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ପାଥରରେ ଚେପାଯିବାବେଳେ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଛାଣି ମଧ୍ୟରୁ ଦୌଡ଼; ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ପଵସ୍ଵ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମୋକ୍ଥେଭିରନୁମାଦ୍ଯଃ । ଶୁଚିଃ ପାଵକୋ ଅଦ୍ଭୁତଃ
ବିଜୟୀ ବୃତ୍ର ହନନ କରୁଥିବା, ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ବହ; ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ।
ଶୁଚିଃ ପାଵକ ଉଚ୍ଯତେ ସୋମଃ ସୁତସ୍ଯ ମଧ୍ଵଃ । ଦେଵାଵୀରଘଶଂସହା
ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୋମ ଚେପାଯିଥିବା ମଧୁର ରସ; ଦେବତାସ୍ୱରୂପ, ବୀର, ଅପବାଦ ନାଶକ।
ପଵସ୍ଵ ଦକ୍ଷସାଧନୋ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପୀତଯେ ହରେ । ମରୁଦ୍ଭ୍ଯୋ ଵାଯଵେ ମଦଃ
ହେ ହରି, ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦକ୍ଷତା ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ଏହି ମଦ ମାରୁତ ଓ ବାୟୁଙ୍କ ପାଇଁ।
ପଵମାନ ଧିଯା ହିତୋଽଭି ଯୋନିଂ କନିକ୍ରଦତ୍ । ଧର୍ମଣା ଵାଯୁମା ଵିଶ
ହେ ପବମାନ, ବୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଗର୍ଜନ କରି, ତୁମର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ନିଜ ନିୟମରେ ବାୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ସଂ ଦେଵୈଃ ଶୋଭତେ ଵୃଷା କଵିର୍ଯୋନାଵଧି ପ୍ରିଯଃ । ଵୃତ୍ରହା ଦେଵଵୀତମଃ
ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କବି ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରିୟ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ଭଳି, ବୃତ୍ର ନାଶକ ଓ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଣ୍ଯାଵିଶନ୍ପୁନାନୋ ଯାତି ହର୍ଯତଃ । ଯତ୍ରାମୃତାସ ଆସତେ
ସେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ରୂପକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ ଚଳି, ଯେଉଁଠାରେ ଅମୃତମୟ ଦେବତାମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଅରୁଷୋ ଜନଯନ୍ଗିରଃ ସୋମଃ ପଵତ ଆଯୁଷକ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛନ୍କଵିକ୍ରତୁଃ
ଲାଲଟି ରଙ୍ଗର ସୋମ, ଗୀତ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଆ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ପଵିତ୍ରଂ ଧାରଯା କଵେ । ଅର୍କସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍
ହେ କବି, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ତୁମେ ଗୀତର ଗର୍ଭରେ ବସିଛ।