ସ ହି ଷ୍ମା ଜରିତୃଭ୍ଯ ଆ ଵାଜଂ ଗୋମନ୍ତମିନ୍ଵତି । ପଵମାନଃ ସହସ୍ରିଣମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର ସୋମ ଗାୟକମାନଙ୍କୁ ଗୋଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଓ ହଜାର ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପରି ଵିଶ୍ଵାନି ଚେତସା ମୃଶସେ ପଵସେ ମତୀ । ସ ନଃ ସୋମ ଶ୍ରଵୋ ଵିଦଃ
ତୁମେ ତୁମର ମନରେ ସମସ୍ତ କଥା ଅନୁସନ୍ଧାନ କର, ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସମୟରେ; ହେ ସୋମ, ଆମକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ।
ଅଭ୍ଯର୍ଷ ବୃହଦ୍ଯଶୋ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ଧ୍ରୁଵଂ ରଯିମ୍ । ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ବିଶାଳ ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦିଅ।
ତ୍ଵଂ ରାଜେଵ ସୁଵ୍ରତୋ ଗିରଃ ସୋମା ଵିଵେଶିଥ । ପୁନାନୋ ଵହ୍ନେ ଅଦ୍ଭୁତ
ହେ ସୋମ, ଭଲ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା ରାଜା ପରି ଗୀତରେ ପ୍ରବେଶ କର, ହେ ପବିତ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନି।
ସ ଵହ୍ନିରପ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରୋ ମୃଜ୍ଯମାନୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ସୀଦତି
ସେହି ଅଗ୍ନି, ଜଳରେ ଅପରାଜିତ, ହାତରେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସୋମ ପାତ୍ରରେ ବସିଯାଏ।
କ୍ରୀଳୁର୍ମଖୋ ନ ମଂହଯୁଃ ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ଗଚ୍ଛସି । ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ଖେଳୁଥିବା, ଉତ୍ସବର ମଜା ନେଉଥିବା ମାନେ ପରି, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚ, ଗୀତକୁ ବୀରତା ଦିଅ।
ଏତେ ଧାଵନ୍ତୀନ୍ଦଵଃ ସୋମା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଘୃଷ୍ଵଯଃ । ମତ୍ସରାସଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଏହି ତୀବ୍ର ଧାରା, ସୋମମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଲୋକ ଜାଣି, ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରଵୃଣ୍ଵନ୍ତୋ ଅଭିଯୁଜଃ ସୁଷ୍ଵଯେ ଵରିଵୋଵିଦଃ । ସ୍ଵଯଂ ସ୍ତୋତ୍ରେ ଵଯସ୍କୃତଃ
ନିଜେ ଚୟନ କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି, ବିଶ୍ରାମ ପଥ ଜାଣି, ସେମାନେ ଗୀତ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
ଵୃଥା କ୍ରୀଳନ୍ତ ଇନ୍ଦଵଃ ସଧସ୍ଥମଭ୍ଯେକମିତ୍ । ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ଵ୍ଯକ୍ଷରନ୍
ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ସୋମ ଧାରା ଖେଳୁଥାଏ, ସେମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ଆସନରେ ବସନ୍ତି; ନଦୀରୁ ତରଙ୍ଗ ବହିଯାଏ।
ଏତେ ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା ପଵମାନାସ ଆଶତ । ହିତା ନ ସପ୍ତଯୋ ରଥେ
ଏହି ପବିତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ବସ୍ତୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି, ଯେପରି ଭଲ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ରଥରେ ଦୌଡ଼େ।
ଆସ୍ମିନ୍ପିଶଙ୍ଗମିନ୍ଦଵୋ ଦଧାତା ଵେନମାଦିଶେ । ଯୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯମରାଵା
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମରେ, ଧାରାମାନେ ଗାୟକ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ରଖନ୍ତି, ସେ ଅମରା ଆମର ସାହାଯ୍ୟକାରୀ।
ଋଭୁର୍ନ ରଥ୍ଯଂ ନଵଂ ଦଧାତା କେତମାଦିଶେ । ଶୁକ୍ରାଃ ପଵଧ୍ଵମର୍ଣସା
ଋଭୁମାନେ ନୂତନ ରଥ ଦେଉଥିବା ପରି, ସେମାନେ ଗାୟକ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ରଖନ୍ତି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦୋଷହୀନ ହୋଇ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ଏତ ଉ ତ୍ଯେ ଅଵୀଵଶନ୍କାଷ୍ଠାଂ ଵାଜିନୋ ଅକ୍ରତ । ସତଃ ପ୍ରାସାଵିଷୁର୍ମତିମ୍
ଏମିତି ସେମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସତ୍ତାବାନ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଛନ୍ତି।
ଏତେ ସୋମାସ ଆଶଵୋ ରଥା ଇଵ ପ୍ର ଵାଜିନଃ । ସର୍ଗାଃ ସୃଷ୍ଟା ଅହେଷତ
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମମାନେ, ରଥ ପରି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ମୁକ୍ତ ଧାରାମାନେ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଏତେ ଵାତା ଇଵୋରଵଃ ପର୍ଜନ୍ଯସ୍ଯେଵ ଵୃଷ୍ଟଯଃ । ଅଗ୍ନେରିଵ ଭ୍ରମା ଵୃଥା
ଏମାନେ ବାୟୁ ପରି ଗଞ୍ଜନ କରନ୍ତି, ପର୍ଜ୍ୟନ୍ୟର ବର୍ଷା ପରି, ଅଗ୍ନିର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ପରି ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥାନ୍ତି।
ଏତେ ପୂତା ଵିପଶ୍ଚିତଃ ସୋମାସୋ ଦଧ୍ଯାଶିରଃ । ଵିପା ଵ୍ଯାନଶୁର୍ଧିଯଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୋମମାନେ, ଦଧ୍ୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂରଦୂରନ୍ତୁ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି।
ଏତେ ମୃଷ୍ଟା ଅମର୍ତ୍ଯାଃ ସସୃଵାଂସୋ ନ ଶଶ୍ରମୁଃ । ଇଯକ୍ଷନ୍ତଃ ପଥୋ ରଜଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଅମର ମନେ, ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପରେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ ନାହିଁ; ଆଶା କରି, ସେମାନେ ଆକାଶର ବିଭିନ୍ନ ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଏତେ ପୃଷ୍ଠାନି ରୋଦସୋର୍ଵିପ୍ରଯନ୍ତୋ ଵ୍ଯାନଶୁଃ । ଉତେଦମୁତ୍ତମଂ ରଜଃ
ଏହିମାନେ, ଅଲଗା ହୋଇ, ଦୁଇ ଜଗତର ପୃଷ୍ଠ ଅଂଶକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି; ଏହିଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି।
ତନ୍ତୁଂ ତନ୍ଵାନମୁତ୍ତମମନୁ ପ୍ରଵତ ଆଶତ । ଉତେଦମୁତ୍ତମାଯ୍ଯମ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୂତାକୁ ବୁନି, ସେମାନେ ଆଗକୁ ଯିବା ଉପାୟ ଖୋଜିଛନ୍ତି; ଏହିଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାଧନା ଅଛି।
ତ୍ଵଂ ସୋମ ପଣିଭ୍ଯ ଆ ଵସୁ ଗଵ୍ଯାନି ଧାରଯଃ । ତତଂ ତନ୍ତୁମଚିକ୍ରଦଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ବଣିକମାନଙ୍କଠାରୁ ଧନ ଓ ଗାଁ ବାହାର କର; ତୁମେ ସୂତାକୁ ଟାଣି ତାହାକୁ ଧ୍ୱନିତ କରିଛ।
ସୋମା ଅସୃଗ୍ରମାଶଵୋ ମଧୋର୍ମଦସ୍ଯ ଧାରଯା । ଅଭି ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା
ସୋମମାନେ ମଧୁର ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ନେଇ ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆବୃତ କରି।
ଅନୁ ପ୍ରତ୍ନାସ ଆଯଵଃ ପଦଂ ନଵୀଯୋ ଅକ୍ରମୁଃ । ରୁଚେ ଜନନ୍ତ ସୂର୍ଯମ୍
ପୁରୁଣା ଧାରାମାନେ ଏକ ନୂତନ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି।
ଆ ପଵମାନ ନୋ ଭରାର୍ଯୋ ଅଦାଶୁଷୋ ଗଯମ୍ । କୃଧି ପ୍ରଜାଵତୀରିଷଃ
ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଆମକୁ ଦୟାଳୁ ଓ ନିର୍ଭୟ କରି ଜୀବନ ଦିଅ; ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ।
ଅଭି ସୋମାସ ଆଯଵଃ ପଵନ୍ତେ ମଦ୍ଯଂ ମଦମ୍ । ଅଭି କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍
ସୋମ ଧାରାମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ ଭରା ମଧୁରତା ସହିତ ବହୁଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପାତ୍ରକୁ ମଧୁର ରସରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ସୋମୋ ଅର୍ଷତି ଧର୍ଣସିର୍ଦଧାନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ରସମ୍ । ସୁଵୀରୋ ଅଭିଶସ୍ତିପାଃ
ସୋମ ବହୁଛି, ଶକ୍ତି ଓ ସାର ଧାରଣ କରୁଛି; ସେ ପ୍ରବଳ, ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପଵସେ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସଧମାଦ୍ଯଃ । ଇନ୍ଦୋ ଵାଜଂ ସିଷାସସି
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛ; ଉତ୍ସବର ସଙ୍ଗୀ ଭାବେ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ବିଜୟ ଚାହୁଁଛ।
ଅସ୍ଯ ପୀତ୍ଵା ମଦାନାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତି । ଜଘାନ ଜଘନଚ୍ଚ ନୁ
ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଇ, ଅଜୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବାରମ୍ବାର ଦଳନ କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ସୋମାସୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁଃ ପଵମାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ । ଶ୍ରୀଣାନା ଅପ୍ସୁ ମୃଞ୍ଜତ
ସୋମମାନେ ପଥରେ ବହିଯାଇଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦୁ ଧାରାମାନେ; ସେମାନେ ଜଳରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଅଭି ଗାଵୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁରାପୋ ନ ପ୍ରଵତା ଯତୀଃ । ପୁନାନା ଇନ୍ଦ୍ରମାଶତ
ଗାଁମାନେ ପଥରେ ବହୁଛନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ପରି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି; ପବିତ୍ରମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୋଜିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ପଵମାନ ଧନ୍ଵସି ସୋମେନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ । ନୃଭିର୍ଯତୋ ଵି ନୀଯସେ
ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ତୁମେ ପଥରେ ବହୁଛ; ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।