ପରି ଯୋ ରୋଦସୀ ଉଭେ ସଦ୍ଯୋ ଵାଜେଭିରର୍ଷତି । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଯିଏ ଦୁଇ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ତୁରନ୍ତ ପୁରସ୍କାର ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ସ ଶୁଷ୍ମୀ କଲଶେଷ୍ଵା ପୁନାନୋ ଅଚିକ୍ରଦତ୍ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ, କଳଶମାନେ ଭିତରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରିଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଯତ୍ସୋମ ଚିତ୍ରମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଵସୁ । ତନ୍ନଃ ପୁନାନ ଆ ଭର
ହେ ସୋମ, ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ, ଦିବ୍ୟ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ଧନ, ସେହି ସବୁ ପବିତ୍ର କରି ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯୁଵଂ ହି ସ୍ଥଃ ସ୍ଵର୍ପତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମ ଗୋପତୀ । ଈଶାନା ପିପ୍ଯତଂ ଧିଯଃ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ହେଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଆଲୋକର ନାୟକ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ଅଧିପତି ଭାବେ ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ପୋଷଣ କର।
ଵୃଷା ପୁନାନ ଆଯୁଷୁ ସ୍ତନଯନ୍ନଧି ବର୍ହିଷି । ହରିଃ ସନ୍ଯୋନିମାସଦତ୍
ବଳିଷ୍ଠ ସୋମ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ଜୀବନରେ ଗର୍ଜନ କରି, କୁଶରେ ବସିଛି; ପିତାମ୍ବର ନିଜ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଅଵାଵଶନ୍ତ ଧୀତଯୋ ଵୃଷଭସ୍ଯାଧି ରେତସି । ସୂନୋର୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ମାତରଃ
ବୃଷଭର ବୀଜରେ ଚିନ୍ତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ବଛଡ଼ାର ମାଆମାନେ।
କୁଵିଦ୍ଵୃଷଣ୍ଯନ୍ତୀଭ୍ଯଃ ପୁନାନୋ ଗର୍ଭମାଦଧତ୍ । ଯାଃ ଶୁକ୍ରଂ ଦୁହତେ ପଯଃ
ସମ୍ଭବତଃ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ସୋମ, ଫଳବତୀମାନଙ୍କୁ ଗର୍ଭ ଦେଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ୍ର ଦୁଧ ଦୁହନ୍ତି।
ଉପ ଶିକ୍ଷାପତସ୍ଥୁଷୋ ଭିଯସମା ଧେହି ଶତ୍ରୁଷୁ । ପଵମାନ ଵିଦା ରଯିମ୍
ଅବିଚଳ ଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଆଗକୁ ଆସ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ଦିଅ; ହେ ପବିତ୍ର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ନି ଶତ୍ରୋଃ ସୋମ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ନି ଶୁଷ୍ମଂ ନି ଵଯସ୍ତିର । ଦୂରେ ଵା ସତୋ ଅନ୍ତି ଵା
ହେ ସୋମ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ଜୀବନଶକ୍ତିକୁ ତୁମେ ଦୂରେ ହେଉଛନ୍ତି କି ନିକଟରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ତଳେ ପକାଇଦିଅ।
ପ୍ର କଵିର୍ଦେଵଵୀତଯେଽଵ୍ଯୋ ଵାରେଭିରର୍ଷତି । ସାହ୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵା ଅଭି ସ୍ପୃଧଃ
ପ୍ରେରିତ କବି ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ଅବିରତ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରୁଛନ୍ତି।
ସ ହି ଷ୍ମା ଜରିତୃଭ୍ଯ ଆ ଵାଜଂ ଗୋମନ୍ତମିନ୍ଵତି । ପଵମାନଃ ସହସ୍ରିଣମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର ସୋମ ଗାୟକମାନଙ୍କୁ ଗୋଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଓ ହଜାର ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପରି ଵିଶ୍ଵାନି ଚେତସା ମୃଶସେ ପଵସେ ମତୀ । ସ ନଃ ସୋମ ଶ୍ରଵୋ ଵିଦଃ
ତୁମେ ତୁମର ମନରେ ସମସ୍ତ କଥା ଅନୁସନ୍ଧାନ କର, ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସମୟରେ; ହେ ସୋମ, ଆମକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ।
ଅଭ୍ଯର୍ଷ ବୃହଦ୍ଯଶୋ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ଧ୍ରୁଵଂ ରଯିମ୍ । ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ବିଶାଳ ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦିଅ।
ତ୍ଵଂ ରାଜେଵ ସୁଵ୍ରତୋ ଗିରଃ ସୋମା ଵିଵେଶିଥ । ପୁନାନୋ ଵହ୍ନେ ଅଦ୍ଭୁତ
ହେ ସୋମ, ଭଲ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା ରାଜା ପରି ଗୀତରେ ପ୍ରବେଶ କର, ହେ ପବିତ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନି।
ସ ଵହ୍ନିରପ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରୋ ମୃଜ୍ଯମାନୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ସୀଦତି
ସେହି ଅଗ୍ନି, ଜଳରେ ଅପରାଜିତ, ହାତରେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସୋମ ପାତ୍ରରେ ବସିଯାଏ।
କ୍ରୀଳୁର୍ମଖୋ ନ ମଂହଯୁଃ ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ଗଚ୍ଛସି । ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ଖେଳୁଥିବା, ଉତ୍ସବର ମଜା ନେଉଥିବା ମାନେ ପରି, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚ, ଗୀତକୁ ବୀରତା ଦିଅ।
ଏତେ ଧାଵନ୍ତୀନ୍ଦଵଃ ସୋମା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଘୃଷ୍ଵଯଃ । ମତ୍ସରାସଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଏହି ତୀବ୍ର ଧାରା, ସୋମମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଲୋକ ଜାଣି, ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରଵୃଣ୍ଵନ୍ତୋ ଅଭିଯୁଜଃ ସୁଷ୍ଵଯେ ଵରିଵୋଵିଦଃ । ସ୍ଵଯଂ ସ୍ତୋତ୍ରେ ଵଯସ୍କୃତଃ
ନିଜେ ଚୟନ କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି, ବିଶ୍ରାମ ପଥ ଜାଣି, ସେମାନେ ଗୀତ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
ଵୃଥା କ୍ରୀଳନ୍ତ ଇନ୍ଦଵଃ ସଧସ୍ଥମଭ୍ଯେକମିତ୍ । ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ଵ୍ଯକ୍ଷରନ୍
ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ସୋମ ଧାରା ଖେଳୁଥାଏ, ସେମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ଆସନରେ ବସନ୍ତି; ନଦୀରୁ ତରଙ୍ଗ ବହିଯାଏ।
ଏତେ ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା ପଵମାନାସ ଆଶତ । ହିତା ନ ସପ୍ତଯୋ ରଥେ
ଏହି ପବିତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ବସ୍ତୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି, ଯେପରି ଭଲ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ରଥରେ ଦୌଡ଼େ।
ଆସ୍ମିନ୍ପିଶଙ୍ଗମିନ୍ଦଵୋ ଦଧାତା ଵେନମାଦିଶେ । ଯୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯମରାଵା
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମରେ, ଧାରାମାନେ ଗାୟକ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ରଖନ୍ତି, ସେ ଅମରା ଆମର ସାହାଯ୍ୟକାରୀ।
ଋଭୁର୍ନ ରଥ୍ଯଂ ନଵଂ ଦଧାତା କେତମାଦିଶେ । ଶୁକ୍ରାଃ ପଵଧ୍ଵମର୍ଣସା
ଋଭୁମାନେ ନୂତନ ରଥ ଦେଉଥିବା ପରି, ସେମାନେ ଗାୟକ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ରଖନ୍ତି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦୋଷହୀନ ହୋଇ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ଏତ ଉ ତ୍ଯେ ଅଵୀଵଶନ୍କାଷ୍ଠାଂ ଵାଜିନୋ ଅକ୍ରତ । ସତଃ ପ୍ରାସାଵିଷୁର୍ମତିମ୍
ଏମିତି ସେମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସତ୍ତାବାନ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଛନ୍ତି।
ଏତେ ସୋମାସ ଆଶଵୋ ରଥା ଇଵ ପ୍ର ଵାଜିନଃ । ସର୍ଗାଃ ସୃଷ୍ଟା ଅହେଷତ
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମମାନେ, ରଥ ପରି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ମୁକ୍ତ ଧାରାମାନେ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଏତେ ଵାତା ଇଵୋରଵଃ ପର୍ଜନ୍ଯସ୍ଯେଵ ଵୃଷ୍ଟଯଃ । ଅଗ୍ନେରିଵ ଭ୍ରମା ଵୃଥା
ଏମାନେ ବାୟୁ ପରି ଗଞ୍ଜନ କରନ୍ତି, ପର୍ଜ୍ୟନ୍ୟର ବର୍ଷା ପରି, ଅଗ୍ନିର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ପରି ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥାନ୍ତି।
ଏତେ ପୂତା ଵିପଶ୍ଚିତଃ ସୋମାସୋ ଦଧ୍ଯାଶିରଃ । ଵିପା ଵ୍ଯାନଶୁର୍ଧିଯଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୋମମାନେ, ଦଧ୍ୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂରଦୂରନ୍ତୁ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି।
ଏତେ ମୃଷ୍ଟା ଅମର୍ତ୍ଯାଃ ସସୃଵାଂସୋ ନ ଶଶ୍ରମୁଃ । ଇଯକ୍ଷନ୍ତଃ ପଥୋ ରଜଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଅମର ମନେ, ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପରେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ ନାହିଁ; ଆଶା କରି, ସେମାନେ ଆକାଶର ବିଭିନ୍ନ ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଏତେ ପୃଷ୍ଠାନି ରୋଦସୋର୍ଵିପ୍ରଯନ୍ତୋ ଵ୍ଯାନଶୁଃ । ଉତେଦମୁତ୍ତମଂ ରଜଃ
ଏହିମାନେ, ଅଲଗା ହୋଇ, ଦୁଇ ଜଗତର ପୃଷ୍ଠ ଅଂଶକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି; ଏହିଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି।
ତନ୍ତୁଂ ତନ୍ଵାନମୁତ୍ତମମନୁ ପ୍ରଵତ ଆଶତ । ଉତେଦମୁତ୍ତମାଯ୍ଯମ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୂତାକୁ ବୁନି, ସେମାନେ ଆଗକୁ ଯିବା ଉପାୟ ଖୋଜିଛନ୍ତି; ଏହିଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାଧନା ଅଛି।
ତ୍ଵଂ ସୋମ ପଣିଭ୍ଯ ଆ ଵସୁ ଗଵ୍ଯାନି ଧାରଯଃ । ତତଂ ତନ୍ତୁମଚିକ୍ରଦଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ବଣିକମାନଙ୍କଠାରୁ ଧନ ଓ ଗାଁ ବାହାର କର; ତୁମେ ସୂତାକୁ ଟାଣି ତାହାକୁ ଧ୍ୱନିତ କରିଛ।