ଆ କଲଶେଷୁ ଧାଵତି ପଵିତ୍ରେ ପରି ଷିଚ୍ଯତେ । ଉକ୍ଥୈର୍ଯଜ୍ଞେଷୁ ଵର୍ଧତେ
ସେ କଳଶମାନଙ୍କୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଏ, ପବିତ୍ରରେ ଚାରିପାଖରେ ଢେଲାଯାଏ, ଯଜ୍ଞରେ ଗୀତରେ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଅତି ତ୍ରୀ ସୋମ ରୋଚନା ରୋହନ୍ନ ଭ୍ରାଜସେ ଦିଵମ୍ । ଇଷ୍ଣନ୍ସୂର୍ଯଂ ନ ଚୋଦଯଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ତିନିଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କର, ଉଦୟମାନ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ, ଆଶା କରି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚଳାଉଛ।
ଅଭି ଵିପ୍ରା ଅନୂଷତ ମୂର୍ଧନ୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କାରଵଃ । ଦଧାନାଶ୍ଚକ୍ଷସି ପ୍ରିଯମ୍
ଋଷିମାନେ, ଯଜ୍ଞର ଶିରାରେ ଥିବା କର୍ମକାରମାନେ, ତୁମ ଆଦରର ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ରଖି, ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି।
ତମୁ ତ୍ଵା ଵାଜିନଂ ନରୋ ଧୀଭିର୍ଵିପ୍ରା ଅଵସ୍ଯଵଃ । ମୃଜନ୍ତି ଦେଵତାତଯେ
ବଳବାନ ସୋମଙ୍କୁ, ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ସହାୟତା ଆଶା କରି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ମଧୋର୍ଧାରାମନୁ କ୍ଷର ତୀଵ୍ରଃ ସଧସ୍ଥମାସଦଃ । ଚାରୁରୃତାଯ ପୀତଯେ
ତୀବ୍ର ମଧୁର ଧାରା ବହୁ, ସେହି ଆସନରେ ବସ, ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଶୋଭାଦାୟକ ଓ ପାନ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ପରି ସୁଵାନୋ ଗିରିଷ୍ଠାଃ ପଵିତ୍ରେ ସୋମୋ ଅକ୍ଷାଃ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ପିଷିତ ସୋମ, ପବିତ୍ରରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଚାରିପାଖରେ ବହୁଛ, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ କଵିର୍ମଧୁ ପ୍ର ଜାତମନ୍ଧସଃ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ତୁମେ ଋଷି, ତୁମେ କବି, ମଧୁର, ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ରସରୁ ଜନ୍ମିତ; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ତଵ ଵିଶ୍ଵେ ସଜୋଷସୋ ଦେଵାସଃ ପୀତିମାଶତ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ତୁମର ପାନକୁ ଆଶା କରିଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଆ ଯୋ ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା ଵସୂନି ହସ୍ତଯୋର୍ଦଧେ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଧନ ନିଜ ହାତରେ ରଖିଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଯ ଇମେ ରୋଦସୀ ମହୀ ସଂ ମାତରେଵ ଦୋହତେ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଯିଏ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ମାଆ ପରି ଦୁଧ ଦେଉଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ପରି ଯୋ ରୋଦସୀ ଉଭେ ସଦ୍ଯୋ ଵାଜେଭିରର୍ଷତି । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଯିଏ ଦୁଇ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ତୁରନ୍ତ ପୁରସ୍କାର ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ସ ଶୁଷ୍ମୀ କଲଶେଷ୍ଵା ପୁନାନୋ ଅଚିକ୍ରଦତ୍ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ, କଳଶମାନେ ଭିତରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରିଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଯତ୍ସୋମ ଚିତ୍ରମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଵସୁ । ତନ୍ନଃ ପୁନାନ ଆ ଭର
ହେ ସୋମ, ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ, ଦିବ୍ୟ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ଧନ, ସେହି ସବୁ ପବିତ୍ର କରି ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯୁଵଂ ହି ସ୍ଥଃ ସ୍ଵର୍ପତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମ ଗୋପତୀ । ଈଶାନା ପିପ୍ଯତଂ ଧିଯଃ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ହେଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଆଲୋକର ନାୟକ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ଅଧିପତି ଭାବେ ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ପୋଷଣ କର।
ଵୃଷା ପୁନାନ ଆଯୁଷୁ ସ୍ତନଯନ୍ନଧି ବର୍ହିଷି । ହରିଃ ସନ୍ଯୋନିମାସଦତ୍
ବଳିଷ୍ଠ ସୋମ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ଜୀବନରେ ଗର୍ଜନ କରି, କୁଶରେ ବସିଛି; ପିତାମ୍ବର ନିଜ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଅଵାଵଶନ୍ତ ଧୀତଯୋ ଵୃଷଭସ୍ଯାଧି ରେତସି । ସୂନୋର୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ମାତରଃ
ବୃଷଭର ବୀଜରେ ଚିନ୍ତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ବଛଡ଼ାର ମାଆମାନେ।
କୁଵିଦ୍ଵୃଷଣ୍ଯନ୍ତୀଭ୍ଯଃ ପୁନାନୋ ଗର୍ଭମାଦଧତ୍ । ଯାଃ ଶୁକ୍ରଂ ଦୁହତେ ପଯଃ
ସମ୍ଭବତଃ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ସୋମ, ଫଳବତୀମାନଙ୍କୁ ଗର୍ଭ ଦେଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ୍ର ଦୁଧ ଦୁହନ୍ତି।
ଉପ ଶିକ୍ଷାପତସ୍ଥୁଷୋ ଭିଯସମା ଧେହି ଶତ୍ରୁଷୁ । ପଵମାନ ଵିଦା ରଯିମ୍
ଅବିଚଳ ଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଆଗକୁ ଆସ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ଦିଅ; ହେ ପବିତ୍ର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ନି ଶତ୍ରୋଃ ସୋମ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ନି ଶୁଷ୍ମଂ ନି ଵଯସ୍ତିର । ଦୂରେ ଵା ସତୋ ଅନ୍ତି ଵା
ହେ ସୋମ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ଜୀବନଶକ୍ତିକୁ ତୁମେ ଦୂରେ ହେଉଛନ୍ତି କି ନିକଟରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ତଳେ ପକାଇଦିଅ।
ପ୍ର କଵିର୍ଦେଵଵୀତଯେଽଵ୍ଯୋ ଵାରେଭିରର୍ଷତି । ସାହ୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵା ଅଭି ସ୍ପୃଧଃ
ପ୍ରେରିତ କବି ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ଅବିରତ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରୁଛନ୍ତି।
ସ ହି ଷ୍ମା ଜରିତୃଭ୍ଯ ଆ ଵାଜଂ ଗୋମନ୍ତମିନ୍ଵତି । ପଵମାନଃ ସହସ୍ରିଣମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର ସୋମ ଗାୟକମାନଙ୍କୁ ଗୋଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଓ ହଜାର ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପରି ଵିଶ୍ଵାନି ଚେତସା ମୃଶସେ ପଵସେ ମତୀ । ସ ନଃ ସୋମ ଶ୍ରଵୋ ଵିଦଃ
ତୁମେ ତୁମର ମନରେ ସମସ୍ତ କଥା ଅନୁସନ୍ଧାନ କର, ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସମୟରେ; ହେ ସୋମ, ଆମକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ।
ଅଭ୍ଯର୍ଷ ବୃହଦ୍ଯଶୋ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ଧ୍ରୁଵଂ ରଯିମ୍ । ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର
ବିଶାଳ ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦିଅ।
ତ୍ଵଂ ରାଜେଵ ସୁଵ୍ରତୋ ଗିରଃ ସୋମା ଵିଵେଶିଥ । ପୁନାନୋ ଵହ୍ନେ ଅଦ୍ଭୁତ
ହେ ସୋମ, ଭଲ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା ରାଜା ପରି ଗୀତରେ ପ୍ରବେଶ କର, ହେ ପବିତ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନି।
ସ ଵହ୍ନିରପ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରୋ ମୃଜ୍ଯମାନୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ସୀଦତି
ସେହି ଅଗ୍ନି, ଜଳରେ ଅପରାଜିତ, ହାତରେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସୋମ ପାତ୍ରରେ ବସିଯାଏ।
କ୍ରୀଳୁର୍ମଖୋ ନ ମଂହଯୁଃ ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ଗଚ୍ଛସି । ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ଖେଳୁଥିବା, ଉତ୍ସବର ମଜା ନେଉଥିବା ମାନେ ପରି, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚ, ଗୀତକୁ ବୀରତା ଦିଅ।
ଏତେ ଧାଵନ୍ତୀନ୍ଦଵଃ ସୋମା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଘୃଷ୍ଵଯଃ । ମତ୍ସରାସଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଏହି ତୀବ୍ର ଧାରା, ସୋମମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଲୋକ ଜାଣି, ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରଵୃଣ୍ଵନ୍ତୋ ଅଭିଯୁଜଃ ସୁଷ୍ଵଯେ ଵରିଵୋଵିଦଃ । ସ୍ଵଯଂ ସ୍ତୋତ୍ରେ ଵଯସ୍କୃତଃ
ନିଜେ ଚୟନ କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି, ବିଶ୍ରାମ ପଥ ଜାଣି, ସେମାନେ ଗୀତ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
ଵୃଥା କ୍ରୀଳନ୍ତ ଇନ୍ଦଵଃ ସଧସ୍ଥମଭ୍ଯେକମିତ୍ । ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ଵ୍ଯକ୍ଷରନ୍
ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ସୋମ ଧାରା ଖେଳୁଥାଏ, ସେମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ଆସନରେ ବସନ୍ତି; ନଦୀରୁ ତରଙ୍ଗ ବହିଯାଏ।
ଏତେ ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା ପଵମାନାସ ଆଶତ । ହିତା ନ ସପ୍ତଯୋ ରଥେ
ଏହି ପବିତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ବସ୍ତୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି, ଯେପରି ଭଲ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ରଥରେ ଦୌଡ଼େ।