କ୍ରତ୍ଵା ଦକ୍ଷସ୍ଯ ରଥ୍ଯମପୋ ଵସାନମନ୍ଧସା । ଗୋଷାମଣ୍ଵେଷୁ ସଶ୍ଚିମ
ଦକ୍ଷତା ଓ ବୁଦ୍ଧିର ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ, ଗାଁ ଖୋଜିବା ରାସ୍ତାରେ, ଆମେ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ପାନୀୟ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛୁ।
ଅନପ୍ତମପ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରଂ ସୋମଂ ପଵିତ୍ର ଆ ସୃଜ । ପୁନୀହୀନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ପାନୀୟ ମଧ୍ୟରେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଓ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ କଠିନ ସୋମକୁ ପବିତ୍ର କର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ କର।
ପ୍ର ପୁନାନସ୍ଯ ଚେତସା ସୋମଃ ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି । କ୍ରତ୍ଵା ସଧସ୍ଥମାସଦତ୍
ପବିତ୍ରତାର ମନ ସହ ସୋମ ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଛି, ନିଶ୍ଚୟ ସହ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ପ୍ର ତ୍ଵା ନମୋଭିରିନ୍ଦଵ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମା ଅସୃକ୍ଷତ । ମହେ ଭରାଯ କାରିଣଃ
ସମ୍ମାନ ସହ ସୋମର ଫୋଟା ତୁମ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବହିଛି, ବଡ଼ ବଳି ଦେବା ପାଇଁ।
ପୁନାନୋ ରୂପେ ଅଵ୍ଯଯେ ଵିଶ୍ଵା ଅର୍ଷନ୍ନଭି ଶ୍ରିଯଃ । ଶୂରୋ ନ ଗୋଷୁ ତିଷ୍ଠତି
ପବିତ୍ର ଅବିକଳ ରୂପରେ ସୋମ ସମସ୍ତ ରୂପ ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଛି; ବୀର ଭଳି ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହେ।
ଦିଵୋ ନ ସାନୁ ପିପ୍ଯୁଷୀ ଧାରା ସୁତସ୍ଯ ଵେଧସଃ । ଵୃଥା ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି
ଆକାଶର ପୋଷକ ପାହାଡ଼ ଭଳି, ଚାପିବା ସୋମର ଧାରା ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ବହୁଛି।
ତ୍ଵଂ ସୋମ ଵିପଶ୍ଚିତଂ ତନା ପୁନାନ ଆଯୁଷୁ । ଅଵ୍ଯୋ ଵାରଂ ଵି ଧାଵସି
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ, ନିଜ ଜୀବନରେ ପବିତ୍ର ହେଇ, ଆବରଣକୁ ଦୂର କର, ଜଳକୁ ବହିଯିବାକୁ ଦିଅ।
ପ୍ର ନିମ୍ନେନେଵ ସିନ୍ଧଵୋ ଘ୍ନନ୍ତୋ ଵୃତ୍ରାଣି ଭୂର୍ଣଯଃ । ସୋମା ଅସୃଗ୍ରମାଶଵଃ
ନଦୀମାନେ ଯେପରି ତଳକୁ ଯାଉଛନ୍ତି ଓ ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଛନ୍ତି, ସେପରି ଚକ୍କର ଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ସୋମ ଧାରା ବହିଛି।
ଅଭି ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵୋ ଵୃଷ୍ଟଯଃ ପୃଥିଵୀମିଵ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମାସୋ ଅକ୍ଷରନ୍
ଭଲଭଳି ଚାପିଥିବା ସୋମର ଫୋଟା, ବର୍ଷା ଭଳି ପୃଥିବୀ ଉପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି, ସୋମମାନେ ଗତି କରୁଛନ୍ତି।
ଅତ୍ଯୂର୍ମିର୍ମତ୍ସରୋ ମଦଃ ସୋମଃ ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି । ଵିଘ୍ନନ୍ରକ୍ଷାଂସି ଦେଵଯୁଃ
ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସର ମଦକ, ସୋମ ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଛି, ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଆ କଲଶେଷୁ ଧାଵତି ପଵିତ୍ରେ ପରି ଷିଚ୍ଯତେ । ଉକ୍ଥୈର୍ଯଜ୍ଞେଷୁ ଵର୍ଧତେ
ସେ କଳଶମାନଙ୍କୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଏ, ପବିତ୍ରରେ ଚାରିପାଖରେ ଢେଲାଯାଏ, ଯଜ୍ଞରେ ଗୀତରେ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଅତି ତ୍ରୀ ସୋମ ରୋଚନା ରୋହନ୍ନ ଭ୍ରାଜସେ ଦିଵମ୍ । ଇଷ୍ଣନ୍ସୂର୍ଯଂ ନ ଚୋଦଯଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ତିନିଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କର, ଉଦୟମାନ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ, ଆଶା କରି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚଳାଉଛ।
ଅଭି ଵିପ୍ରା ଅନୂଷତ ମୂର୍ଧନ୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କାରଵଃ । ଦଧାନାଶ୍ଚକ୍ଷସି ପ୍ରିଯମ୍
ଋଷିମାନେ, ଯଜ୍ଞର ଶିରାରେ ଥିବା କର୍ମକାରମାନେ, ତୁମ ଆଦରର ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ରଖି, ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି।
ତମୁ ତ୍ଵା ଵାଜିନଂ ନରୋ ଧୀଭିର୍ଵିପ୍ରା ଅଵସ୍ଯଵଃ । ମୃଜନ୍ତି ଦେଵତାତଯେ
ବଳବାନ ସୋମଙ୍କୁ, ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ସହାୟତା ଆଶା କରି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ମଧୋର୍ଧାରାମନୁ କ୍ଷର ତୀଵ୍ରଃ ସଧସ୍ଥମାସଦଃ । ଚାରୁରୃତାଯ ପୀତଯେ
ତୀବ୍ର ମଧୁର ଧାରା ବହୁ, ସେହି ଆସନରେ ବସ, ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଶୋଭାଦାୟକ ଓ ପାନ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ପରି ସୁଵାନୋ ଗିରିଷ୍ଠାଃ ପଵିତ୍ରେ ସୋମୋ ଅକ୍ଷାଃ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ପିଷିତ ସୋମ, ପବିତ୍ରରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଚାରିପାଖରେ ବହୁଛ, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ କଵିର୍ମଧୁ ପ୍ର ଜାତମନ୍ଧସଃ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ତୁମେ ଋଷି, ତୁମେ କବି, ମଧୁର, ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ରସରୁ ଜନ୍ମିତ; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ତଵ ଵିଶ୍ଵେ ସଜୋଷସୋ ଦେଵାସଃ ପୀତିମାଶତ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ତୁମର ପାନକୁ ଆଶା କରିଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଆ ଯୋ ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା ଵସୂନି ହସ୍ତଯୋର୍ଦଧେ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଧନ ନିଜ ହାତରେ ରଖିଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଯ ଇମେ ରୋଦସୀ ମହୀ ସଂ ମାତରେଵ ଦୋହତେ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଯିଏ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ମାଆ ପରି ଦୁଧ ଦେଉଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ପରି ଯୋ ରୋଦସୀ ଉଭେ ସଦ୍ଯୋ ଵାଜେଭିରର୍ଷତି । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଯିଏ ଦୁଇ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ତୁରନ୍ତ ପୁରସ୍କାର ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ସ ଶୁଷ୍ମୀ କଲଶେଷ୍ଵା ପୁନାନୋ ଅଚିକ୍ରଦତ୍ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ, କଳଶମାନେ ଭିତରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରିଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଯତ୍ସୋମ ଚିତ୍ରମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଵସୁ । ତନ୍ନଃ ପୁନାନ ଆ ଭର
ହେ ସୋମ, ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ, ଦିବ୍ୟ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ଧନ, ସେହି ସବୁ ପବିତ୍ର କରି ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯୁଵଂ ହି ସ୍ଥଃ ସ୍ଵର୍ପତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମ ଗୋପତୀ । ଈଶାନା ପିପ୍ଯତଂ ଧିଯଃ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ହେଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଆଲୋକର ନାୟକ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ଅଧିପତି ଭାବେ ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ପୋଷଣ କର।
ଵୃଷା ପୁନାନ ଆଯୁଷୁ ସ୍ତନଯନ୍ନଧି ବର୍ହିଷି । ହରିଃ ସନ୍ଯୋନିମାସଦତ୍
ବଳିଷ୍ଠ ସୋମ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ଜୀବନରେ ଗର୍ଜନ କରି, କୁଶରେ ବସିଛି; ପିତାମ୍ବର ନିଜ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଅଵାଵଶନ୍ତ ଧୀତଯୋ ଵୃଷଭସ୍ଯାଧି ରେତସି । ସୂନୋର୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ମାତରଃ
ବୃଷଭର ବୀଜରେ ଚିନ୍ତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ବଛଡ଼ାର ମାଆମାନେ।
କୁଵିଦ୍ଵୃଷଣ୍ଯନ୍ତୀଭ୍ଯଃ ପୁନାନୋ ଗର୍ଭମାଦଧତ୍ । ଯାଃ ଶୁକ୍ରଂ ଦୁହତେ ପଯଃ
ସମ୍ଭବତଃ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ସୋମ, ଫଳବତୀମାନଙ୍କୁ ଗର୍ଭ ଦେଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ୍ର ଦୁଧ ଦୁହନ୍ତି।
ଉପ ଶିକ୍ଷାପତସ୍ଥୁଷୋ ଭିଯସମା ଧେହି ଶତ୍ରୁଷୁ । ପଵମାନ ଵିଦା ରଯିମ୍
ଅବିଚଳ ଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଆଗକୁ ଆସ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ଦିଅ; ହେ ପବିତ୍ର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ନି ଶତ୍ରୋଃ ସୋମ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ନି ଶୁଷ୍ମଂ ନି ଵଯସ୍ତିର । ଦୂରେ ଵା ସତୋ ଅନ୍ତି ଵା
ହେ ସୋମ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ଜୀବନଶକ୍ତିକୁ ତୁମେ ଦୂରେ ହେଉଛନ୍ତି କି ନିକଟରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ତଳେ ପକାଇଦିଅ।
ପ୍ର କଵିର୍ଦେଵଵୀତଯେଽଵ୍ଯୋ ଵାରେଭିରର୍ଷତି । ସାହ୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵା ଅଭି ସ୍ପୃଧଃ
ପ୍ରେରିତ କବି ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ଅବିରତ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରୁଛନ୍ତି।