ପରି ଦିଵ୍ଯାନି ମର୍ମୃଶଦ୍ଵିଶ୍ଵାନି ସୋମ ପାର୍ଥିଵା । ଵସୂନି ଯାହ୍ଯସ୍ମଯୁଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀର ଧନକୁ ଛୁଇଁଛ; ଏଠାରେ ଥିବା ଧନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର।
ଏଷ ଧିଯା ଯାତ୍ଯଣ୍ଵ୍ଯା ଶୂରୋ ରଥେଭିରାଶୁଭିଃ । ଗଚ୍ଛନ୍ନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତମ୍
ଏହି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ତୀବ୍ର ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଏଷ ପୁରୂ ଧିଯାଯତେ ବୃହତେ ଦେଵତାତଯେ । ଯତ୍ରାମୃତାସ ଆସତେ
ଏହିଁକୁ ଅନେକ ଲୋକ ମନରେ ଭାବି ମହାଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅମରମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ଏଷ ହିତୋ ଵି ନୀଯତେଽନ୍ତଃ ଶୁଭ୍ରାଵତା ପଥା । ଯଦୀ ତୁଞ୍ଜନ୍ତି ଭୂର୍ଣଯଃ
ଏହିଁକୁ ଚାଲିବାକୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଶୁଭ୍ର ରାସ୍ତାରେ ଆଗକୁ ନେଇଯାଯାଉଛି, ଯେତେବେଳେ ଚକ୍କରଗୁଡିକ ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ଏଷ ଶୃଙ୍ଗାଣି ଦୋଧୁଵଚ୍ଛିଶୀତେ ଯୂଥ୍ଯୋ ଵୃଷା । ନୃମ୍ଣା ଦଧାନ ଓଜସା
ଏହିଁ ଝୁଣ୍ଡର ଯୁବ ବଳଦ ଭଳି ତାଙ୍କର ଶିଙ୍ଗ ହଲାଇଥାଏ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଧାରଣ କରିଥାଏ।
ଏଷ ରୁକ୍ମିଭିରୀଯତେ ଵାଜୀ ଶୁଭ୍ରେଭିରଂଶୁଭିଃ । ପତିଃ ସିନ୍ଧୂନାଂ ଭଵନ୍
ଏହିଁ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଚମକୁଥିବା କିରଣ ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଏ, ନଦୀମାନଙ୍କର ନାୟକ ହେଉଛି।
ଏଷ ଵସୂନି ପିବ୍ଦନା ପରୁଷା ଯଯିଵାଁ ଅତି । ଅଵ ଶାଦେଷୁ ଗଚ୍ଛତି
ଏହିଁ ଧନ-ସମ୍ପଦ ପିଇ, କଠିନ ସ୍ଥାନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପାତ୍ରମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ ଯାଏ।
ଏତଂ ମୃଜନ୍ତି ମର୍ଜ୍ଯମୁପ ଦ୍ରୋଣେଷ୍ଵାଯଵଃ । ପ୍ରଚକ୍ରାଣଂ ମହୀରିଷଃ
ଏହିଁକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ, ଧାନମାନେ ଦୋଳାରେ ଧୋଇଥାନ୍ତି, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହ ଗତି କରେ।
ଏତମୁ ତ୍ଯଂ ଦଶ କ୍ଷିପୋ ମୃଜନ୍ତି ସପ୍ତ ଧୀତଯଃ । ସ୍ଵାଯୁଧଂ ମଦିନ୍ତମମ୍
ଏହିଁକୁ ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ସାତ ଚିନ୍ତା ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ସ୍ୱୟଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ମଦକର।
ପ୍ର ତେ ସୋତାର ଓଣ୍ଯୋ ରସଂ ମଦାଯ ଘୃଷ୍ଵଯେ । ସର୍ଗୋ ନ ତକ୍ତ୍ଯେତଶଃ
ଦକ୍ଷ ଚାପିବାଳେ ତୁମ ପାଇଁ ରସ ଝାରିଛନ୍ତି, ଏକ ଧାରା ଭଳି ତୁରନ୍ତ ବହୁଛି, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।
କ୍ରତ୍ଵା ଦକ୍ଷସ୍ଯ ରଥ୍ଯମପୋ ଵସାନମନ୍ଧସା । ଗୋଷାମଣ୍ଵେଷୁ ସଶ୍ଚିମ
ଦକ୍ଷତା ଓ ବୁଦ୍ଧିର ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ, ଗାଁ ଖୋଜିବା ରାସ୍ତାରେ, ଆମେ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ପାନୀୟ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛୁ।
ଅନପ୍ତମପ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରଂ ସୋମଂ ପଵିତ୍ର ଆ ସୃଜ । ପୁନୀହୀନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ପାନୀୟ ମଧ୍ୟରେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଓ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ କଠିନ ସୋମକୁ ପବିତ୍ର କର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ କର।
ପ୍ର ପୁନାନସ୍ଯ ଚେତସା ସୋମଃ ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି । କ୍ରତ୍ଵା ସଧସ୍ଥମାସଦତ୍
ପବିତ୍ରତାର ମନ ସହ ସୋମ ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଛି, ନିଶ୍ଚୟ ସହ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ପ୍ର ତ୍ଵା ନମୋଭିରିନ୍ଦଵ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମା ଅସୃକ୍ଷତ । ମହେ ଭରାଯ କାରିଣଃ
ସମ୍ମାନ ସହ ସୋମର ଫୋଟା ତୁମ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବହିଛି, ବଡ଼ ବଳି ଦେବା ପାଇଁ।
ପୁନାନୋ ରୂପେ ଅଵ୍ଯଯେ ଵିଶ୍ଵା ଅର୍ଷନ୍ନଭି ଶ୍ରିଯଃ । ଶୂରୋ ନ ଗୋଷୁ ତିଷ୍ଠତି
ପବିତ୍ର ଅବିକଳ ରୂପରେ ସୋମ ସମସ୍ତ ରୂପ ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଛି; ବୀର ଭଳି ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହେ।
ଦିଵୋ ନ ସାନୁ ପିପ୍ଯୁଷୀ ଧାରା ସୁତସ୍ଯ ଵେଧସଃ । ଵୃଥା ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି
ଆକାଶର ପୋଷକ ପାହାଡ଼ ଭଳି, ଚାପିବା ସୋମର ଧାରା ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ବହୁଛି।
ତ୍ଵଂ ସୋମ ଵିପଶ୍ଚିତଂ ତନା ପୁନାନ ଆଯୁଷୁ । ଅଵ୍ଯୋ ଵାରଂ ଵି ଧାଵସି
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ, ନିଜ ଜୀବନରେ ପବିତ୍ର ହେଇ, ଆବରଣକୁ ଦୂର କର, ଜଳକୁ ବହିଯିବାକୁ ଦିଅ।
ପ୍ର ନିମ୍ନେନେଵ ସିନ୍ଧଵୋ ଘ୍ନନ୍ତୋ ଵୃତ୍ରାଣି ଭୂର୍ଣଯଃ । ସୋମା ଅସୃଗ୍ରମାଶଵଃ
ନଦୀମାନେ ଯେପରି ତଳକୁ ଯାଉଛନ୍ତି ଓ ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଛନ୍ତି, ସେପରି ଚକ୍କର ଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ସୋମ ଧାରା ବହିଛି।
ଅଭି ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵୋ ଵୃଷ୍ଟଯଃ ପୃଥିଵୀମିଵ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମାସୋ ଅକ୍ଷରନ୍
ଭଲଭଳି ଚାପିଥିବା ସୋମର ଫୋଟା, ବର୍ଷା ଭଳି ପୃଥିବୀ ଉପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି, ସୋମମାନେ ଗତି କରୁଛନ୍ତି।
ଅତ୍ଯୂର୍ମିର୍ମତ୍ସରୋ ମଦଃ ସୋମଃ ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି । ଵିଘ୍ନନ୍ରକ୍ଷାଂସି ଦେଵଯୁଃ
ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସର ମଦକ, ସୋମ ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଛି, ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଆ କଲଶେଷୁ ଧାଵତି ପଵିତ୍ରେ ପରି ଷିଚ୍ଯତେ । ଉକ୍ଥୈର୍ଯଜ୍ଞେଷୁ ଵର୍ଧତେ
ସେ କଳଶମାନଙ୍କୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଏ, ପବିତ୍ରରେ ଚାରିପାଖରେ ଢେଲାଯାଏ, ଯଜ୍ଞରେ ଗୀତରେ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଅତି ତ୍ରୀ ସୋମ ରୋଚନା ରୋହନ୍ନ ଭ୍ରାଜସେ ଦିଵମ୍ । ଇଷ୍ଣନ୍ସୂର୍ଯଂ ନ ଚୋଦଯଃ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ତିନିଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କର, ଉଦୟମାନ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ, ଆଶା କରି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚଳାଉଛ।
ଅଭି ଵିପ୍ରା ଅନୂଷତ ମୂର୍ଧନ୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କାରଵଃ । ଦଧାନାଶ୍ଚକ୍ଷସି ପ୍ରିଯମ୍
ଋଷିମାନେ, ଯଜ୍ଞର ଶିରାରେ ଥିବା କର୍ମକାରମାନେ, ତୁମ ଆଦରର ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ରଖି, ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି।
ତମୁ ତ୍ଵା ଵାଜିନଂ ନରୋ ଧୀଭିର୍ଵିପ୍ରା ଅଵସ୍ଯଵଃ । ମୃଜନ୍ତି ଦେଵତାତଯେ
ବଳବାନ ସୋମଙ୍କୁ, ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ସହାୟତା ଆଶା କରି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ମଧୋର୍ଧାରାମନୁ କ୍ଷର ତୀଵ୍ରଃ ସଧସ୍ଥମାସଦଃ । ଚାରୁରୃତାଯ ପୀତଯେ
ତୀବ୍ର ମଧୁର ଧାରା ବହୁ, ସେହି ଆସନରେ ବସ, ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଶୋଭାଦାୟକ ଓ ପାନ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ପରି ସୁଵାନୋ ଗିରିଷ୍ଠାଃ ପଵିତ୍ରେ ସୋମୋ ଅକ୍ଷାଃ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ପିଷିତ ସୋମ, ପବିତ୍ରରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଚାରିପାଖରେ ବହୁଛ, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ କଵିର୍ମଧୁ ପ୍ର ଜାତମନ୍ଧସଃ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ତୁମେ ଋଷି, ତୁମେ କବି, ମଧୁର, ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ରସରୁ ଜନ୍ମିତ; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ତଵ ଵିଶ୍ଵେ ସଜୋଷସୋ ଦେଵାସଃ ପୀତିମାଶତ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ତୁମର ପାନକୁ ଆଶା କରିଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଆ ଯୋ ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା ଵସୂନି ହସ୍ତଯୋର୍ଦଧେ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଧନ ନିଜ ହାତରେ ରଖିଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।
ଯ ଇମେ ରୋଦସୀ ମହୀ ସଂ ମାତରେଵ ଦୋହତେ । ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି
ଯିଏ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ମାଆ ପରି ଦୁଧ ଦେଉଛି; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ।