ଯସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଦାଶାଦ୍ଯୋ ଵା ତେ ଶିକ୍ଷାତ୍ତସ୍ମୈ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ରଯିଂ ଦଯସ୍ଵ
ଯେ କିଂବା ତୁମକୁ ସେବା କରେ, କିମ୍ବା ତୁମେ ଯାହାକୁ ଶିଖାଅ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସେମାନଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ।
ହୋତା ନିଷତ୍ତୋ ମନୋରପତ୍ଯେ ସ ଚିନ୍ନ୍ଵାସାଂ ପତୀ ରଯୀଣାମ୍
ମନୁଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ହୋତା, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଘରର ଓ ଧନର ମାଲିକ।
ଇଚ୍ଛନ୍ତ ରେତୋ ମିଥସ୍ତନୂଷୁ ସଂ ଜାନତ ସ୍ଵୈର୍ଦକ୍ଷୈରମୂରାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ଦେହରେ ବୀଜ ଆଶା କରି, ଜ୍ଞାନ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନ ନୁହଁନ୍ତି।
ପିତୁର୍ନ ପୁତ୍ରାଃ କ୍ରତୁଂ ଜୁଷନ୍ତ ଶ୍ରୋଷନ୍ଯେ ଅସ୍ଯ ଶାସଂ ତୁରାସଃ
ପିତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ପୁଅମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ତାଙ୍କର ଆଦେଶକୁ ଶୀଘ୍ର ପାଳନ କରନ୍ତି।
ଵି ରାଯ ଔର୍ଣୋଦ୍ଦୁରଃ ପୁରୁକ୍ଷୁଃ ପିପେଶ ନାକଂ ସ୍ତୃଭିର୍ଦମୂନାଃ
ସେ ଦାନଶୀଳ ଲୋକ, ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ଧନକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ; ଗୃହସ୍ଥ ଆକାଶକୁ ଆଧାରରେ ଶୋଭାଇଲେ।
ଶୁକ୍ରଃ ଶୁଶୁକ୍ଵାଁ ଉଷୋ ନ ଜାରଃ ପପ୍ରା ସମୀଚୀ ଦିଵୋ ନ ଜ୍ଯୋତିଃ
ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଭାତର ପ୍ରେମିକ ପରି, ସେ ଆକାଶର ଆଲୋକ ପରି ସମ୍ମିଳିତ ହେଲେ।
ପରି ପ୍ରଜାତଃ କ୍ରତ୍ଵା ବଭୂଥ ଭୁଵୋ ଦେଵାନାଂ ପିତା ପୁତ୍ରଃ ସନ୍
ଚାରିପାଖରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ହେଲେ; ତୁମେ ଦେବମାନେଙ୍କ ପିତା ଓ ପୁଅ।
ଵେଧା ଅଦୃପ୍ତୋ ଅଗ୍ନିର୍ଵିଜାନନ୍ନୂଧର୍ନ ଗୋନାଂ ସ୍ଵାଦ୍ମା ପିତୂନାମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ଅତୃପ୍ତ ଅଗ୍ନି, ଜାଣି, ଗାଈଁମାନଙ୍କ ଦୁଧ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କ ମଧୁର ପାନୀୟକୁ ଆଣିଛନ୍ତି।
ଜନେ ନ ଶେଵ ଆହୂର୍ଯଃ ସନ୍ମଧ୍ଯେ ନିଷତ୍ତୋ ରଣ୍ଵୋ ଦୁରୋଣେ
ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯିବା ପାଇଁ ଯେପରି, ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଘରରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ପୁତ୍ରୋ ନ ଜାତୋ ରଣ୍ଵୋ ଦୁରୋଣେ ଵାଜୀ ନ ପ୍ରୀତୋ ଵିଶୋ ଵି ତାରୀତ୍
ଘରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପୁଅ ପରି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ; ପ୍ରସନ୍ନ ଘୋଡ଼ା ପରି, ସେ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ପାର କରାଏ।
ଵିଶୋ ଯଦହ୍ଵେ ନୃଭିଃ ସନୀଳା ଅଗ୍ନିର୍ଦେଵତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯଶ୍ଯାଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି ଡାକେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଦେବତ୍ୱରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି।
ନକିଷ୍ଟ ଏତା ଵ୍ରତା ମିନନ୍ତି ନୃଭ୍ଯୋ ଯଦେଭ୍ଯଃ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଂ ଚକର୍ଥ
ଏହି ନିୟମଗୁଡ଼ିକୁ କେହି ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରବଣ ଦେଲେ।
ତତ୍ତୁ ତେ ଦଂସୋ ଯଦହନ୍ସମାନୈର୍ନୃଭିର୍ଯଦ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵିଵେ ରପାଂସି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେଇ ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କର, ସେଇ ହେଉଛି ତୁମର ଶକ୍ତି।
ଉଷୋ ନ ଜାରୋ ଵିଭାଵୋସ୍ରଃ ସଂଜ୍ଞାତରୂପଶ୍ଚିକେତଦସ୍ମୈ
ପ୍ରଭାତବେଳେ ପ୍ରେମିକ ଯେମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଏ, ସେପରି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତୁମର ପରିଚିତ ରୂପ ଦେଖାଉଛ।
ତ୍ମନା ଵହନ୍ତୋ ଦୁରୋ ଵ୍ଯୃଣ୍ଵନ୍ନଵନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ ସ୍ଵର୍ଦୃଶୀକେ
ତୁମ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୂର ଥିବାକୁ ଆଣି ଦେଉଛ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେବତାମାନେ ଆସି ଯୋଗ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଵନେମ ପୂର୍ଵୀରର୍ଯୋ ମନୀଷା ଅଗ୍ନିଃ ସୁଶୋକୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯଶ୍ଯାଃ
ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରେ।
ଆ ଦୈଵ୍ଯାନି ଵ୍ରତା ଚିକିତ୍ଵାନା ମାନୁଷସ୍ଯ ଜନସ୍ଯ ଜନ୍ମ
ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ଦେବତାଙ୍କର ନିୟମ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମର ଅର୍ଥ ଜାଣନ୍ତି।
ଗର୍ଭୋ ଯୋ ଅପାଂ ଗର୍ଭୋ ଵନାନାଂ ଗର୍ଭଶ୍ଚ ସ୍ଥାତାଂ ଗର୍ଭଶ୍ଚରଥାମ୍
ସେ ଜଳର ଗର୍ଭ, ବନର ଗର୍ଭ, ଯେଉଁମାନେ ଦଢ଼ିଆ ଓ ଚଳିତ, ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଭ।
ଅଦ୍ରୌ ଚିଦସ୍ମା ଅନ୍ତର୍ଦୁରୋଣେ ଵିଶାଂ ନ ଵିଶ୍ଵୋ ଅମୃତଃ ସ୍ଵାଧୀଃ
ପାହାଡ଼ ଭିତରେ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ସେ ଅମୃତ ସମାନ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସ ହି କ୍ଷପାଵାଁ ଅଗ୍ନୀ ରଯୀଣାଂ ଦାଶଦ୍ଯୋ ଅସ୍ମା ଅରଂ ସୂକ୍ତୈଃ
ଅଗ୍ନି ରାତିରେ ଧନର ରକ୍ଷକ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଆଣନ୍ତି।
ଏତା ଚିକିତ୍ଵୋ ଭୂମା ନି ପାହି ଦେଵାନାଂ ଜନ୍ମ ମର୍ତାଁଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଵାନ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜାଣି, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ବିଶାଳ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କର; ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଜନ୍ମ ଜାଣ।
ଵର୍ଧାନ୍ଯଂ ପୂର୍ଵୀଃ କ୍ଷପୋ ଵିରୂପା ସ୍ଥାତୁଶ୍ଚ ରଥମୃତପ୍ରଵୀତମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଅନେକ ରାତିକୁ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି, ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଜଣଙ୍କର ରଥକୁ ନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଚଳାନ୍ତି।
ଅରାଧି ହୋତା ସ୍ଵର୍ନିଷତ୍ତଃ କୃଣ୍ଵନ୍ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯପାଂସି ସତ୍ଯା
ସେ ପୂଜାରୀ ଭାବେ ଆସି, ଆଲୋକରେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରନ୍ତି।
ଗୋଷୁ ପ୍ରଶସ୍ତିଂ ଵନେଷୁ ଧିଷେ ଭରନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ ବଲିଂ ସ୍ଵର୍ଣଃ
ଗାଁମାନେ ଓ ବନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା ରଖେ, ସମସ୍ତେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେବତାକୁ ଦାନ ଆଣନ୍ତି।
ଵି ତ୍ଵା ନରଃ ପୁରୁତ୍ରା ସପର୍ଯନ୍ପିତୁର୍ନ ଜିଵ୍ରେର୍ଵି ଵେଦୋ ଭରନ୍ତ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ପିତାଙ୍କୁ ପୁଅମାନେ ଯେପରି, ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଉପହାର ଆଣନ୍ତି।
ସାଧୁର୍ନ ଗୃଧ୍ନୁରସ୍ତେଵ ଶୂରୋ ଯାତେଵ ଭୀମସ୍ତ୍ଵେଷଃ ସମତ୍ସୁ
ସେ ଦୃଢ଼, ଲୋଭୀ ନୁହଁନ୍ତି, ବୀର ସମାନ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଉପ ପ୍ର ଜିନ୍ଵନ୍ନୁଶତୀରୁଶନ୍ତଂ ପତିଂ ନ ନିତ୍ଯଂ ଜନଯଃ ସନୀଳାଃ । ସ୍ଵସାରଃ ଶ୍ଯାଵୀମରୁଷୀମଜୁଷ୍ରଞ୍ଚିତ୍ରମୁଚ୍ଛନ୍ତୀମୁଷସଂ ନ ଗାଵଃ
ଆଗ୍ରହୀ ଭଉଣୀମାନେ, ପ୍ରଭାତରେ ଗାଁମାନେ ଯେପରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାଥଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ଦେଇ, ସେଠାକୁ ଆସନ୍ତି।
ଵୀଳୁ ଚିଦ୍ଦୃଳ୍ହା ପିତରୋ ନ ଉକ୍ଥୈରଦ୍ରିଂ ରୁଜନ୍ନଙ୍ଗିରସୋ ରଵେଣ । ଚକ୍ରୁର୍ଦିଵୋ ବୃହତୋ ଗାତୁମସ୍ମେ ଅହଃ ସ୍ଵର୍ଵିଵିଦୁଃ କେତୁମୁସ୍ରାଃ
ଦୃଢ଼ମନ୍ଥିତ ପିତାମାନେ ଯେପରି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଚିତ୍କାରରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଲେ; ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ପଥ ଦେଲେ, ପ୍ରଭାତମାନେ ଦିନର ଚିହ୍ନ ଜାଣିଥିଲେ।
ଦଧନ୍ନୃତଂ ଧନଯନ୍ନସ୍ଯ ଧୀତିମାଦିଦର୍ଯୋ ଦିଧିଷ୍ଵୋ ଵିଭୃତ୍ରାଃ । ଅତୃଷ୍ଯନ୍ତୀରପସୋ ଯନ୍ତ୍ଯଚ୍ଛା ଦେଵାଞ୍ଜନ୍ମ ପ୍ରଯସା ଵର୍ଧଯନ୍ତୀଃ
ସେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଧନୀ କରନ୍ତି; ପୁରୁଣାମାନେ ଆଶାକୁ ନେଇ ଦାନଶୀଳ, ଜଳମାନେ କେବେ ଥକିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ଚେଷ୍ଟାରେ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ମଥୀଦ୍ଯଦୀଂ ଵିଭୃତୋ ମାତରିଶ୍ଵା ଗୃହେଗୃହେ ଶ୍ଯେତୋ ଜେନ୍ଯୋ ଭୂତ୍ । ଆଦୀଂ ରାଜ୍ଞେ ନ ସହୀଯସେ ସଚା ସନ୍ନା ଦୂତ୍ଯଂ ଭୃଗଵାଣୋ ଵିଵାଯ
ଯେତେବେଳେ ବହନକାରୀ ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ ସେମାନେକୁ ମଥନ କଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଧଳା ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ହେଲା; ତାପରେ ରାଜା ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଯୋଗ ଦେଲେ, ଭୃଗୁମାନେ ଦୂତିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ।