ହସ୍ତଚ୍ଯୁତେଭିରଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଂ ସୋମଂ ପୁନୀତନ । ମଧାଵା ଧାଵତା ମଧୁ
ହାତରେ ଧରିଥିବା ପାଥରରେ ଚାପିଥିବା ସୋମକୁ ପବିତ୍ର କର; ଏହା ମଧୁରତାରେ ବହୁ, ମଧୁ ଭରି ବହୁ।
ନମସେଦୁପ ସୀଦତ ଦଧ୍ନେଦଭି ଶ୍ରୀଣୀତନ । ଇନ୍ଦୁମିନ୍ଦ୍ରେ ଦଧାତନ
ନମସ୍କାର କର, ନିକଟରେ ବସ, ଦେଉଳକୁ ଶୁଣ; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଏହି ବିନ୍ଦୁ ରଖ।
ଅମିତ୍ରହା ଵିଚର୍ଷଣିଃ ପଵସ୍ଵ ସୋମ ଶଂ ଗଵେ । ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଅନୁକାମକୃତ୍
ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରୁଥିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୋମ, ଗାଈ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ବହ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପାତଵେ ମଦାଯ ପରି ଷିଚ୍ଯସେ । ମନଶ୍ଚିନ୍ମନସସ୍ପତିଃ
ସୋମ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପାନ କରିବାକୁ, ମଦ ପାଇଁ ବହୁଛ; ମନ ମଧ୍ୟ, ମନର ନାଥ, ତୁମକୁ ଚାହେ।
ପଵମାନ ସୁଵୀର୍ଯଂ ରଯିଂ ସୋମ ରିରୀହି ନଃ । ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରେଣ ନୋ ଯୁଜା
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଆମକୁ ବୀରତା ଓ ଧନ ଦିଅ, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆମ ସାଥିରେ ରୁହ।
ସୋମା ଅସୃଗ୍ରମିନ୍ଦଵଃ ସୁତା ଋତସ୍ଯ ସାଦନେ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମଧୁମତ୍ତମାଃ
ଚାପିଥିବା ଇନ୍ଦୁମାନେ ବହିଛନ୍ତି, ସତ୍ୟର ଆସନରେ ସୋମରସ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର।
ଅଭି ଵିପ୍ରା ଅନୂଷତ ଗାଵୋ ଵତ୍ସଂ ନ ମାତରଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମାଆ ଗାଈମାନେ ଯେମିତି ଛୁଆକୁ ଡାକନ୍ତି, ସେଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଡାକିଛନ୍ତି।
ମଦଚ୍ଯୁତ୍କ୍ଷେତି ସାଦନେ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ଵିପଶ୍ଚିତ୍ । ସୋମୋ ଗୌରୀ ଅଧି ଶ୍ରିତଃ
ମଦରେ ବହୁଥିବା ସୋମ ଆସନରେ ବସିଛି, ନଦୀର ତରଙ୍ଗ, ଜ୍ଞାନୀ ସୋମ ଗାଈ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଛି।
ଦିଵୋ ନାଭା ଵିଚକ୍ଷଣୋଽଵ୍ଯୋ ଵାରେ ମହୀଯତେ । ସୋମୋ ଯଃ ସୁକ୍ରତୁଃ କଵିଃ
ଆକାଶର ନାଭିରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୋମ ଜଳରେ ମହିମା ପାଉଛନ୍ତି, ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ କବି।
ଯଃ ସୋମଃ କଲଶେଷ୍ଵାଁ ଅନ୍ତଃ ପଵିତ୍ର ଆହିତଃ । ତମିନ୍ଦୁଃ ପରି ଷସ୍ଵଜେ
ଯେ ସୋମ କଳଶ ଭିତରେ, ପବିତ୍ର ଭିତରେ ରଖାଯାଇଛି, ସେହି ଇନ୍ଦୁ ତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି।
ପ୍ର ଵାଚମିନ୍ଦୁରିଷ୍ଯତି ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାଧି ଵିଷ୍ଟପି । ଜିନ୍ଵନ୍କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍
ଇନ୍ଦୁ ସମୁଦ୍ରର ଶିଖରରୁ ବାଣୀ ପଠାଉଛନ୍ତି, ମଧୁ ଝରୁଥିବା ପାତ୍ରକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ନିତ୍ଯସ୍ତୋତ୍ରୋ ଵନସ୍ପତିର୍ଧୀନାମନ୍ତଃ ସବର୍ଦୁଘଃ । ହିନ୍ଵାନୋ ମାନୁଷା ଯୁଗା
ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ ବୃକ୍ଷ, ଭିତରେ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମାନବ ପିଢିମାନେ ପାଇଁ ଧାରା ଦେଉଛି।
ଅଭି ପ୍ରିଯା ଦିଵସ୍ପଦା ସୋମୋ ହିନ୍ଵାନୋ ଅର୍ଷତି । ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଧାରଯା କଵିଃ
ସୋମ, ବହୁଥିବା, ଆକାଶର ପ୍ରିୟ ଆସନକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ କବି ବୁଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଆ ପଵମାନ ଧାରଯ ରଯିଂ ସହସ୍ରଵର୍ଚସମ୍ । ଅସ୍ମେ ଇନ୍ଦୋ ସ୍ଵାଭୁଵମ୍
ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଆମକୁ ହଜାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଧନ ଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଆମର ନିଜ।
ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅର୍ଷତି ସହସ୍ରଧାରୋ ଅତ୍ଯଵିଃ । ଵାଯୋରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତମ୍
ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଥିବା ସୋମ, ହଜାର ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅଜୟ, ବାୟୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ ହେଉଛି।
ପଵମାନମଵସ୍ଯଵୋ ଵିପ୍ରମଭି ପ୍ର ଗାଯତ । ସୁଷ୍ଵାଣଂ ଦେଵଵୀତଯେ
ହେ ଗାୟକମାନେ, ଶୁଧ୍ଧ ସୋମଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ପିଟାଯାଉଛନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରେରିତ ସୋମଙ୍କୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କର।
ପଵନ୍ତେ ଵାଜସାତଯେ ସୋମାଃ ସହସ୍ରପାଜସଃ । ଗୃଣାନା ଦେଵଵୀତଯେ
ହଜାର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୋମମାନେ, ଶକ୍ତି ଲାଗି ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଉତ ନୋ ଵାଜସାତଯେ ପଵସ୍ଵ ବୃହତୀରିଷଃ । ଦ୍ଯୁମଦିନ୍ଦୋ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ଶକ୍ତି ଲାଗି, ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଧନ ଶୁଧ୍ଧ କର, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଇନ୍ଦୁ, ଏବଂ ମହାନ ବୀରତା ଦେ।
ତେ ନଃ ସହସ୍ରିଣଂ ରଯିଂ ପଵନ୍ତାମା ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ସୁଵାନା ଦେଵାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ଯେ ସେଇ ଇନ୍ଦୁମାନେ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପିଟାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ହଜାର ଧନ ଏବଂ ମହାନ ବୀରତା ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତୁ।
ଅତ୍ଯା ହିଯାନା ନ ହେତୃଭିରସୃଗ୍ରଂ ଵାଜସାତଯେ । ଵି ଵାରମଵ୍ଯମାଶଵଃ
ଯେପରି ରଥଚାଳକ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ସେମାନେ ଅବରୋଧ ଭଙ୍ଗ କରି, ଅବିରତ ଭାବେ ଶକ୍ତି ଲାଗି ଦୌଡ଼ିଯାଆନ୍ତି।
ଵାଶ୍ରା ଅର୍ଷନ୍ତୀନ୍ଦଵୋଽଭି ଵତ୍ସଂ ନ ଧେନଵଃ । ଦଧନ୍ଵିରେ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବାହିତ ଇନ୍ଦୁମାନେ, ଯେପରି ଗାଈମାନେ ଛୁଆଁ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ହାତରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଜୁଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରଃ ପଵମାନ କନିକ୍ରଦତ୍ । ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷୋ ଜହି
ପ୍ରିୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଗଞ୍ଜନ୍ତି ସୋମ, ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଛି; ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର।
ଅପଘ୍ନନ୍ତୋ ଅରାଵ୍ଣଃ ପଵମାନାଃ ସ୍ଵର୍ଦୃଶଃ । ଯୋନାଵୃତସ୍ଯ ସୀଦତ
ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି; ସେମାନେ ଚାପା ଥାଇରେ ବସନ୍ତି।
ପରି ପ୍ରାସିଷ୍ଯଦତ୍କଵିଃ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମାଵଧି ଶ୍ରିତଃ । କାରଂ ବିଭ୍ରତ୍ପୁରୁସ୍ପୃହମ୍
ଋଷି, ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ଶୁଅଛନ୍ତି, ଅତି ଆକାଂକ୍ଷିତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଗିରା ଯଦୀ ସବନ୍ଧଵଃ ପଞ୍ଚ ଵ୍ରାତା ଅପସ୍ଯଵଃ । ପରିଷ୍କୃଣ୍ଵନ୍ତି ଧର୍ଣସିମ୍
ଯେତେବେଳେ ପାଞ୍ଚଟି ଗୋଷ୍ଠୀ, ନିଜ ପରିବାର ସହିତ, ନିଜ ସ୍ୱରରେ ଏହି ଚାପା ଥାଇକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି।
ଆଦସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମିଣୋ ରସେ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅମତ୍ସତ । ଯଦୀ ଗୋଭିର୍ଵସାଯତେ
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀର ରସରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଗାଈମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୁଅନ୍ତି।
ନିରିଣାନୋ ଵି ଧାଵତି ଜହଚ୍ଛର୍ଯାଣି ତାନ୍ଵା । ଅତ୍ରା ସଂ ଜିଘ୍ନତେ ଯୁଜା
ସେ ଚିପି ଦିଆଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ଆବରଣ ଛାଡ଼ି ଦୌଡ଼ିଯାଆନ୍ତି; ଏଠାରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି।
ନପ୍ତୀଭିର୍ଯୋ ଵିଵସ୍ଵତଃ ଶୁଭ୍ରୋ ନ ମାମୃଜେ ଯୁଵା । ଗାଃ କୃଣ୍ଵାନୋ ନ ନିର୍ଣିଜମ୍
ଯେ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଯୁବା, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ନପ୍ତି ପରି, ସେ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ନିଜକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି, ଗାଈମାନେକୁ ଛାଣି ଦେଉଛନ୍ତି।
ଅତି ଶ୍ରିତୀ ତିରଶ୍ଚତା ଗଵ୍ଯା ଜିଗାତ୍ଯଣ୍ଵ୍ଯା । ଵଗ୍ନୁମିଯର୍ତି ଯଂ ଵିଦେ
ସେ ବାଧା ବାଟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସଙ୍କୁଚିତ ପଥ ଦେଇ, ଗୋଧନ ଲାଗି ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଜାଣେ, ସେଉଁଠି ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି।
ଅଭି କ୍ଷିପଃ ସମଗ୍ମତ ମର୍ଜଯନ୍ତୀରିଷସ୍ପତିମ୍ । ପୃଷ୍ଠା ଗୃଭ୍ଣତ ଵାଜିନଃ
ପ୍ରବାହମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପୋଷକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି; ଦ୍ରୁତମାନେ ତାଙ୍କ ପିଠିକୁ ଧରନ୍ତି।