ସ ସୂନୁର୍ମାତରା ଶୁଚିର୍ଜାତୋ ଜାତେ ଅରୋଚଯତ୍ । ମହାନ୍ମହୀ ଋତାଵୃଧା
ସେ ପବିତ୍ର ପୁଅ, ଦୁଇ ମାଆଁରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଯାନ୍ତି—ବଡ଼ ଏବଂ ଋତିରେ ବଢ଼ିଥିବା, ଦୁଇଁ ମହାନ।
ସ ସପ୍ତ ଧୀତିଭିର୍ହିତୋ ନଦ୍ଯୋ ଅଜିନ୍ଵଦଦ୍ରୁହଃ । ଯା ଏକମକ୍ଷି ଵାଵୃଧୁଃ
ସେ, ସାତଟି ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, କୌଣସି ବାଧା ଛାଡ଼ି, ନଦୀମାନେକୁ ଚଳାଇଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ଉତ୍ସକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ତା ଅଭି ସନ୍ତମସ୍ତୃତଂ ମହେ ଯୁଵାନମା ଦଧୁଃ । ଇନ୍ଦୁମିନ୍ଦ୍ର ତଵ ଵ୍ରତେ
ସେମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୁବକ ପାଇଁ, ବହୁଇଁଥିବା ଏବଂ ବିସ୍ତାରିତ ଇନ୍ଦୁକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ନିୟମରେ ରଖିଛନ୍ତି।
ଅଭି ଵହ୍ନିରମର୍ତ୍ଯଃ ସପ୍ତ ପଶ୍ଯତି ଵାଵହିଃ । କ୍ରିଵିର୍ଦେଵୀରତର୍ପଯତ୍
ଅମର ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସାତଟି ନଦୀକୁ ଦେଖେ; ଦକ୍ଷ ଜଣେ ଦେବୀମାନେକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଅଵା କଲ୍ପେଷୁ ନଃ ପୁମସ୍ତମାଂସି ସୋମ ଯୋଧ୍ଯା । ତାନି ପୁନାନ ଜଙ୍ଘନଃ
ହେ ସୋମ, ଆମଠାରୁ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର; ପବିତ୍ର କରି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲୁ।
ନୂ ନଵ୍ଯସେ ନଵୀଯସେ ସୂକ୍ତାଯ ସାଧଯା ପଥଃ । ପ୍ରତ୍ନଵଦ୍ରୋଚଯା ରୁଚଃ
ଏବେ, ସବୁବେଳେ ନୂତନ ଓ ଯୁବା ଶ୍ରୁତି ପାଇଁ, ପଥକୁ ସହଜ କର; ପୁରୁଣା ଆଲୋକକୁ ନୂତନ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର।
ପଵମାନ ମହି ଶ୍ରଵୋ ଗାମଶ୍ଵଂ ରାସି ଵୀରଵତ୍ । ସନା ମେଧାଂ ସନା ସ୍ଵଃ
ହେ ପବମାନ, ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି, ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବୀର ସହିତ ଧନ, ଦୀର୍ଘ ସ୍ମୃତି ଓ ଦୀର୍ଘ ଆଲୋକ ଦିଅ।
ପ୍ର ସ୍ଵାନାସୋ ରଥା ଇଵାର୍ଵନ୍ତୋ ନ ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ । ସୋମାସୋ ରାଯେ ଅକ୍ରମୁଃ
ପିସା ଯାଇଥିବା ସୋମମାନେ, ତ୍ୱରିତ ରଥମାନେ ପରି, ଯଶ ପାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ଧନ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଇଛନ୍ତି।
ହିନ୍ଵାନାସୋ ରଥା ଇଵ ଦଧନ୍ଵିରେ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ଭରାସଃ କାରିଣାମିଵ
ଚଳିତ ହୋଇ, ରଥମାନେ ପରି, ସେମାନେ ହାତରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟକାରୀମାନେ ପାଇଁ ଭାର ବହନ କରୁଛନ୍ତି।
ରାଜାନୋ ନ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିଃ ସୋମାସୋ ଗୋଭିରଞ୍ଜତେ । ଯଜ୍ଞୋ ନ ସପ୍ତ ଧାତୃଭିଃ
ସୋମମାନେ, ରାଜାମାନେ ପରି ପ୍ରଶଂସା ସହିତ, ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ଯଜ୍ଞ ପରି ସାତ ଉପକର୍ତ୍ତା ସହିତ।
ପରି ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵୋ ମଦାଯ ବର୍ହଣା ଗିରା । ସୁତା ଅର୍ଷନ୍ତି ଧାରଯା
ପିସା ଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦୁମାନେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ଓ ଗୀତ ସହିତ, ପାତ୍ରରେ ଧାରା ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଆପାନାସୋ ଵିଵସ୍ଵତୋ ଜନନ୍ତ ଉଷସୋ ଭଗମ୍ । ସୂରା ଅଣ୍ଵଂ ଵି ତନ୍ଵତେ
ଆଲୋକ ପିଇଥିବାମାନେ, ବିବସ୍ୱତ ପାଇଁ ଉଷାର ଧନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପଥକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି।
ଅପ ଦ୍ଵାରା ମତୀନାଂ ପ୍ରତ୍ନା ଋଣ୍ଵନ୍ତି କାରଵଃ । ଵୃଷ୍ଣୋ ହରସ ଆଯଵଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ କ୍ରିୟାଶୀଳ ଜଣଙ୍କର ପଥମାନେ, କବିମାନେ ପାଇଁ ପୁରୁଣା ଚିନ୍ତାର ଦ୍ୱାରକୁ ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି।
ସମୀଚୀନାସ ଆସତେ ହୋତାରଃ ସପ୍ତଜାମଯଃ । ପଦମେକସ୍ଯ ପିପ୍ରତଃ
ସାତ ହୋତାର ପୁଅମାନେ, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଏକମାତ୍ର ପଥ ଖୋଜି, ବସିଛନ୍ତି।
ନାଭା ନାଭିଂ ନ ଆ ଦଦେ ଚକ୍ଷୁଶ୍ଚିତ୍ସୂର୍ଯେ ସଚା । କଵେରପତ୍ଯମା ଦୁହେ
ନାଭି ପରି ନାଭିକୁ ମୁଁ ରଖିଛି; ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁସରେ, କବିଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ।
ଅଭି ପ୍ରିଯା ଦିଵସ୍ପଦମଧ୍ଵର୍ଯୁଭିର୍ଗୁହା ହିତମ୍ । ସୂରଃ ପଶ୍ଯତି ଚକ୍ଷସା
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଣେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସହିତ, ପ୍ରିୟ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ପୁରୋହିତମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରଖିଛନ୍ତି।
ଉପାସ୍ମୈ ଗାଯତା ନରଃ ପଵମାନାଯେନ୍ଦଵେ । ଅଭି ଦେଵାଁ ଇଯକ୍ଷତେ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଇନ୍ଦୁଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଉ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି।
ଅଭି ତେ ମଧୁନା ପଯୋଽଥର୍ଵାଣୋ ଅଶିଶ୍ରଯୁଃ । ଦେଵଂ ଦେଵାଯ ଦେଵଯୁ
ଅଥର୍ବମାନେ ମଧୁର ଦୁଧରେ ତୁମକୁ ଘେରିଛନ୍ତି; ଦେବତା ପାଇଁ ଦେବତା, ଦେବତା ସ୍ୱଭାବର।
ସ ନଃ ପଵସ୍ଵ ଶଂ ଗଵେ ଶଂ ଜନାଯ ଶମର୍ଵତେ । ଶଂ ରାଜନ୍ନୋଷଧୀଭ୍ଯଃ
ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉ, ଗାଈ ପାଇଁ ଭଲ, ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଭଲ, ରଥଚାଳକ, ରାଜାମାନେ ଓ ଔଷଧୀମାନେ ପାଇଁ ଭଲ ଆଣ।
ବଭ୍ରଵେ ନୁ ସ୍ଵତଵସେଽରୁଣାଯ ଦିଵିସ୍ପୃଶେ । ସୋମାଯ ଗାଥମର୍ଚତ
ଏବେ ଆମେ ତାଳା, ସ୍ୱଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲାଲ ଓ ଆକାଶକୁ ଛୁଉଥିବା ସୋମଙ୍କୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା।
ହସ୍ତଚ୍ଯୁତେଭିରଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଂ ସୋମଂ ପୁନୀତନ । ମଧାଵା ଧାଵତା ମଧୁ
ହାତରେ ଧରିଥିବା ପାଥରରେ ଚାପିଥିବା ସୋମକୁ ପବିତ୍ର କର; ଏହା ମଧୁରତାରେ ବହୁ, ମଧୁ ଭରି ବହୁ।
ନମସେଦୁପ ସୀଦତ ଦଧ୍ନେଦଭି ଶ୍ରୀଣୀତନ । ଇନ୍ଦୁମିନ୍ଦ୍ରେ ଦଧାତନ
ନମସ୍କାର କର, ନିକଟରେ ବସ, ଦେଉଳକୁ ଶୁଣ; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଏହି ବିନ୍ଦୁ ରଖ।
ଅମିତ୍ରହା ଵିଚର୍ଷଣିଃ ପଵସ୍ଵ ସୋମ ଶଂ ଗଵେ । ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଅନୁକାମକୃତ୍
ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରୁଥିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୋମ, ଗାଈ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ବହ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପାତଵେ ମଦାଯ ପରି ଷିଚ୍ଯସେ । ମନଶ୍ଚିନ୍ମନସସ୍ପତିଃ
ସୋମ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପାନ କରିବାକୁ, ମଦ ପାଇଁ ବହୁଛ; ମନ ମଧ୍ୟ, ମନର ନାଥ, ତୁମକୁ ଚାହେ।
ପଵମାନ ସୁଵୀର୍ଯଂ ରଯିଂ ସୋମ ରିରୀହି ନଃ । ଇନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରେଣ ନୋ ଯୁଜା
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଆମକୁ ବୀରତା ଓ ଧନ ଦିଅ, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆମ ସାଥିରେ ରୁହ।
ସୋମା ଅସୃଗ୍ରମିନ୍ଦଵଃ ସୁତା ଋତସ୍ଯ ସାଦନେ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମଧୁମତ୍ତମାଃ
ଚାପିଥିବା ଇନ୍ଦୁମାନେ ବହିଛନ୍ତି, ସତ୍ୟର ଆସନରେ ସୋମରସ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର।
ଅଭି ଵିପ୍ରା ଅନୂଷତ ଗାଵୋ ଵତ୍ସଂ ନ ମାତରଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମାଆ ଗାଈମାନେ ଯେମିତି ଛୁଆକୁ ଡାକନ୍ତି, ସେଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଡାକିଛନ୍ତି।
ମଦଚ୍ଯୁତ୍କ୍ଷେତି ସାଦନେ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ଵିପଶ୍ଚିତ୍ । ସୋମୋ ଗୌରୀ ଅଧି ଶ୍ରିତଃ
ମଦରେ ବହୁଥିବା ସୋମ ଆସନରେ ବସିଛି, ନଦୀର ତରଙ୍ଗ, ଜ୍ଞାନୀ ସୋମ ଗାଈ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଛି।
ଦିଵୋ ନାଭା ଵିଚକ୍ଷଣୋଽଵ୍ଯୋ ଵାରେ ମହୀଯତେ । ସୋମୋ ଯଃ ସୁକ୍ରତୁଃ କଵିଃ
ଆକାଶର ନାଭିରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୋମ ଜଳରେ ମହିମା ପାଉଛନ୍ତି, ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ କବି।
ଯଃ ସୋମଃ କଲଶେଷ୍ଵାଁ ଅନ୍ତଃ ପଵିତ୍ର ଆହିତଃ । ତମିନ୍ଦୁଃ ପରି ଷସ୍ଵଜେ
ଯେ ସୋମ କଳଶ ଭିତରେ, ପବିତ୍ର ଭିତରେ ରଖାଯାଇଛି, ସେହି ଇନ୍ଦୁ ତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି।