ଅସୃଗ୍ରମିନ୍ଦଵଃ ପଥା ଧର୍ମନ୍ନୃତସ୍ଯ ସୁଶ୍ରିଯଃ । ଵିଦାନା ଅସ୍ଯ ଯୋଜନମ୍
ସତ୍ୟର ପଥରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଜ୍ଞାନମୟ ତାରା ଝରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଯୋଗକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଧାରା ମଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ରିଯୋ ମହୀରପୋ ଵି ଗାହତେ । ହଵିର୍ହଵିଷ୍ଷୁ ଵନ୍ଦ୍ଯଃ
ମଧୁର ଝରଣା, ବଡ଼ ଓ ପ୍ରଚୁର, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି; ଯଜ୍ଞରେ ଏହା ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ପ୍ର ଯୁଜୋ ଵାଚୋ ଅଗ୍ରିଯୋ ଵୃଷାଵ ଚକ୍ରଦଦ୍ଵନେ । ସଦ୍ମାଭି ସତ୍ଯୋ ଅଧ୍ଵରଃ
ବାଣୀରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଯୋଗ ହୋଇଥିବା ବୃଷଭ, ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ଧ୍ୱନି କରିଛି; ଗୃହରେ ସତ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ନିର୍ମିତ ହେଉଛି।
ପରି ଯତ୍କାଵ୍ଯା କଵିର୍ନୃମ୍ଣା ଵସାନୋ ଅର୍ଷତି । ସ୍ଵର୍ଵାଜୀ ସିଷାସତି
ଯେତେବେଳେ କବି, ବୀରତାରେ ଶୋଭିତ, ଗୀତରେ ଚଳିଥାଏ, ସେ ଆଲୋକର ଲୋକକୁ ଅଜୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ପଵମାନୋ ଅଭି ସ୍ପୃଧୋ ଵିଶୋ ରାଜେଵ ସୀଦତି । ଯଦୀମୃଣ୍ଵନ୍ତି ଵେଧସଃ
ପବମାନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ପରି ବସିଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଅଵ୍ଯୋ ଵାରେ ପରି ପ୍ରିଯୋ ହରିର୍ଵନେଷୁ ସୀଦତି । ରେଭୋ ଵନୁଷ୍ଯତେ ମତୀ
ପ୍ରିୟ ହଳଦିଆ, ଜଳରେ ଆବୃତ, ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଛି; ଗାନରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରବଣ କରାଯାଏ।
ସ ଵାଯୁମିନ୍ଦ୍ରମଶ୍ଵିନା ସାକଂ ମଦେନ ଗଚ୍ଛତି । ରଣା ଯୋ ଅସ୍ଯ ଧର୍ମଭିଃ
ସେ ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଶ୍ୱିନୀ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଯାଉଛି, ଯିଏ ନିଜ ନିୟମରେ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ଆ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଭଗଂ ମଧ୍ଵଃ ପଵନ୍ତ ଊର୍ମଯଃ । ଵିଦାନା ଅସ୍ଯ ଶକ୍ମଭିଃ
ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଭଗା ପାଇଁ, ମଧୁର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି ବହୁଛି।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ରୋଦସୀ ରଯିଂ ମଧ୍ଵୋ ଵାଜସ୍ଯ ସାତଯେ । ଶ୍ରଵୋ ଵସୂନି ସଂ ଜିତମ୍
ହେ ଦିଗନ୍ତ ଓ ପୃଥିବୀ, ଆମ ପାଇଁ ଧନ, ଶକ୍ତି ଲାଗି ମଧୁରତା, କୀର୍ତି ଓ ଧନ-ସଂଗ୍ରହ ଦିଅ।
ଏତେ ସୋମା ଅଭି ପ୍ରିଯମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମମକ୍ଷରନ୍ । ଵର୍ଧନ୍ତୋ ଅସ୍ଯ ଵୀର୍ଯମ୍
ଏହି ସୋମମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ବଢ଼ାଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରି ଝରିଛନ୍ତି।
ପୁନାନାସଶ୍ଚମୂଷଦୋ ଗଚ୍ଛନ୍ତୋ ଵାଯୁମଶ୍ଵିନା । ତେ ନୋ ଧାନ୍ତୁ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ରସ ଚାପି, ସେମାନେ ବାୟୁ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଆମକୁ ବୀରତା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମ ରାଧସେ ପୁନାନୋ ହାର୍ଦି ଚୋଦଯ । ଋତସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଇ, ହୃଦୟକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ସତ୍ୟର ଗର୍ଭରେ ବସ।
ମୃଜନ୍ତି ତ୍ଵା ଦଶ କ୍ଷିପୋ ହିନ୍ଵନ୍ତି ସପ୍ତ ଧୀତଯଃ । ଅନୁ ଵିପ୍ରା ଅମାଦିଷୁଃ
ଦଶଟି ଆଙ୍ଗୁଠି ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ସାତଟି ବୁଦ୍ଧି ତୁମକୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାଏ; ପ୍ରେରିତମାନେ ତୁମ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵା ମଦାଯ କଂ ସୃଜାନମତି ମେଷ୍ଯଃ । ସଂ ଗୋଭିର୍ଵାସଯାମସି
ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଆମେ ତୁମକୁ ପଠାଉଛୁ; ଗାଁଗୁଡ଼ିକ ସହ ତୁମକୁ ଆବୃତ କରୁଛୁ।
ପୁନାନଃ କଲଶେଷ୍ଵା ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯରୁଷୋ ହରିଃ । ପରି ଗଵ୍ଯାନ୍ଯଵ୍ଯତ
ପାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ରକ୍ତିମ ଓ ହଳଦିଆ, ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଛି; ସେ ଗାଁଗୁଡ଼ିକୁ ଆବୃତ କରିଛି।
ମଘୋନ ଆ ପଵସ୍ଵ ନୋ ଜହି ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷଃ । ଇନ୍ଦୋ ସଖାଯମା ଵିଶ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ; ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ କର; ହେ ଇନ୍ଦୁ, ବନ୍ଧୁ ହୋଇ ଆସ।
ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦିଵଃ ପରି ସ୍ରଵ ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧି । ସହୋ ନଃ ସୋମ ପୃତ୍ସୁ ଧାଃ
ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ବହାଅ, ପୃଥିବୀରେ ଶକ୍ତି ଦିଅ; ହେ ସୋମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ନୃଚକ୍ଷସଂ ତ୍ଵା ଵଯମିନ୍ଦ୍ରପୀତଂ ସ୍ଵର୍ଵିଦମ୍ । ଭକ୍ଷୀମହି ପ୍ରଜାମିଷମ୍
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପିତା ଏହି ଆଲୋକଦ୍ରଷ୍ଟା ତୁମକୁ, ଆମେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ପରି ପ୍ରିଯା ଦିଵଃ କଵିର୍ଵଯାଂସି ନପ୍ତ୍ଯୋର୍ହିତଃ । ସୁଵାନୋ ଯାତି କଵିକ୍ରତୁଃ
ଦିବ୍ୟ ଭଲପାଉଥିବା ଜ୍ଞାନୀ କବି, ସନ୍ତାନର ସ୍ଥାନରେ ବସି, ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରି, ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରପ୍ର କ୍ଷଯାଯ ପନ୍ଯସେ ଜନାଯ ଜୁଷ୍ଟୋ ଅଦ୍ରୁହେ । ଵୀତ୍ଯର୍ଷ ଚନିଷ୍ଠଯା
ସେ, ଚୟିତ ଏବଂ ସତ୍ୟ, ଘର ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, କୌଣସି ଚତୁରି ଛାଡ଼ି, ସବୁଠାରୁ ତ୍ୱରିତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ସ ସୂନୁର୍ମାତରା ଶୁଚିର୍ଜାତୋ ଜାତେ ଅରୋଚଯତ୍ । ମହାନ୍ମହୀ ଋତାଵୃଧା
ସେ ପବିତ୍ର ପୁଅ, ଦୁଇ ମାଆଁରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଯାନ୍ତି—ବଡ଼ ଏବଂ ଋତିରେ ବଢ଼ିଥିବା, ଦୁଇଁ ମହାନ।
ସ ସପ୍ତ ଧୀତିଭିର୍ହିତୋ ନଦ୍ଯୋ ଅଜିନ୍ଵଦଦ୍ରୁହଃ । ଯା ଏକମକ୍ଷି ଵାଵୃଧୁଃ
ସେ, ସାତଟି ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, କୌଣସି ବାଧା ଛାଡ଼ି, ନଦୀମାନେକୁ ଚଳାଇଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ଉତ୍ସକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ତା ଅଭି ସନ୍ତମସ୍ତୃତଂ ମହେ ଯୁଵାନମା ଦଧୁଃ । ଇନ୍ଦୁମିନ୍ଦ୍ର ତଵ ଵ୍ରତେ
ସେମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୁବକ ପାଇଁ, ବହୁଇଁଥିବା ଏବଂ ବିସ୍ତାରିତ ଇନ୍ଦୁକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ନିୟମରେ ରଖିଛନ୍ତି।
ଅଭି ଵହ୍ନିରମର୍ତ୍ଯଃ ସପ୍ତ ପଶ୍ଯତି ଵାଵହିଃ । କ୍ରିଵିର୍ଦେଵୀରତର୍ପଯତ୍
ଅମର ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସାତଟି ନଦୀକୁ ଦେଖେ; ଦକ୍ଷ ଜଣେ ଦେବୀମାନେକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଅଵା କଲ୍ପେଷୁ ନଃ ପୁମସ୍ତମାଂସି ସୋମ ଯୋଧ୍ଯା । ତାନି ପୁନାନ ଜଙ୍ଘନଃ
ହେ ସୋମ, ଆମଠାରୁ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର; ପବିତ୍ର କରି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲୁ।
ନୂ ନଵ୍ଯସେ ନଵୀଯସେ ସୂକ୍ତାଯ ସାଧଯା ପଥଃ । ପ୍ରତ୍ନଵଦ୍ରୋଚଯା ରୁଚଃ
ଏବେ, ସବୁବେଳେ ନୂତନ ଓ ଯୁବା ଶ୍ରୁତି ପାଇଁ, ପଥକୁ ସହଜ କର; ପୁରୁଣା ଆଲୋକକୁ ନୂତନ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର।
ପଵମାନ ମହି ଶ୍ରଵୋ ଗାମଶ୍ଵଂ ରାସି ଵୀରଵତ୍ । ସନା ମେଧାଂ ସନା ସ୍ଵଃ
ହେ ପବମାନ, ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି, ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବୀର ସହିତ ଧନ, ଦୀର୍ଘ ସ୍ମୃତି ଓ ଦୀର୍ଘ ଆଲୋକ ଦିଅ।
ପ୍ର ସ୍ଵାନାସୋ ରଥା ଇଵାର୍ଵନ୍ତୋ ନ ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ । ସୋମାସୋ ରାଯେ ଅକ୍ରମୁଃ
ପିସା ଯାଇଥିବା ସୋମମାନେ, ତ୍ୱରିତ ରଥମାନେ ପରି, ଯଶ ପାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ଧନ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଇଛନ୍ତି।
ହିନ୍ଵାନାସୋ ରଥା ଇଵ ଦଧନ୍ଵିରେ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ଭରାସଃ କାରିଣାମିଵ
ଚଳିତ ହୋଇ, ରଥମାନେ ପରି, ସେମାନେ ହାତରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟକାରୀମାନେ ପାଇଁ ଭାର ବହନ କରୁଛନ୍ତି।
ରାଜାନୋ ନ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିଃ ସୋମାସୋ ଗୋଭିରଞ୍ଜତେ । ଯଜ୍ଞୋ ନ ସପ୍ତ ଧାତୃଭିଃ
ସୋମମାନେ, ରାଜାମାନେ ପରି ପ୍ରଶଂସା ସହିତ, ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ଯଜ୍ଞ ପରି ସାତ ଉପକର୍ତ୍ତା ସହିତ।